“อืมถึงว่า”ชิงซีถึงต้องมีน้ำตา เมื่อรู้ว่าจะถูกส่งตัวมาที่แคว้นหานฝ่าาของ แคว้นหาน เป็คนเช่นไร วีก็ไม่อาจเดาได้ เื่การตายขององค์หญิงใหญ่ใครสน แต่ว่า ชักอยากเจอเสียแล้ว คนอะไร จะใจร้ายใจดำกับเมียได้ขนาดนั้นถึงจะสวมรอยมาหากไม่ถูกใจจะรับเป็เมียทำไมไม่ส่งคืน หรือว่ายกทัพไปชิงตัวชิงซีมาอีกที
“องค์หญิงเ้าขามาอยู่ที่นี่เจียงยี้รู้ว่าองค์หญิงจะต้องอึดอัดและต้องเตรียมใจไม่น้อยแต่ก่อนหน้านั้นทัพแคว้นยกยกทัพไปในชนเผ่า บังคับให้ฝ่าายอมส่งองค์หญิงมาที่แคว้นหานพร้อมเครื่องบรรณาการ องค์หญิง แม้เื่ราวจะมาถึงขั้นนี้แล้วสิ่งเดียวที่องค์หญิงจะต้องสนใจก็คือความสุขของตัวเองไม่จำเป็ต้องเศร้าหมองเหมือนที่ผ่านมา เจียงยี้เห็นวันนี้องค์หญิงยิ้มได้เจียงยี้ดีใจเหลือเกินต่อแต่น้ไม่ว่าฝ่าาแคว้นหานจะโปรดปรานองค์หญิงหรือไม่ขอให้องค์หญิง ยังยิ้มอยู่แบบนี้”วีวี่กอดซบใบหน้ากับอกของเจียงยี้รู้สึกอบอุ่นอย่างที่สุด
“เฮ้อ ไม่โปรดปรานก็เื่ของเขา เราไม่ได้ขอมาที่นี่เสียหน่อย ไม่มายุ่งก็ดีแล้ว เราสามคนจะได้อยู่ที่นี่อย่างสงบ”ยิ้มแก้มปริ ขันทีาุโก้าวเดินเข้ามาในตำหนักม่านน้ำแข็ง
“พระสนมบอเตียชิงซี ฝ่าามีบัญชาให้ ร่วมงานวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮาเดี๋ยวนี้ เพื่อเป็การเชิดชูพระเกียรติ”ขันทีประสานมืออย่างเสียไม่ได้ เพราะรับรู้และจดจำถึงคำบอกเล่าที่พูดถึงตำแหน่งสนมบรรณาการของชิงซีเขาจึงไม่จำเป็ต้องเกรงกลัว อาญาเมื่อปฏิบัติต่อนางอย่างเสียไม่ได้
"ข้าๆ "ไม่อยากไปใครสนไม่มา ก็ไม่ต้องไปเจอ"
"หากเ้าทำให้ หยางจื้อสงสารเ้าได้จึงจะถือว่าทำการสำเร็จ"เสียงในหูกำลังเป่าหูอยู่ตรงนั้น
“ขอบคุณกงกงข้าจะไปเดี๋ยวนี้” เจียงยี้ขมวดคิ้ว
“องค์หญิง ไม่ต้องเข้าไปจะดีไหม เจียงยี้จะฝากให้กงกงทูลฝ่าาว่า องค์หญิงทรงประชวรด้วยอาการาเ็ที่ลำคอกำเริบ”
“ไม่สิ จะต้องไปไปตามพระบัญชาอย่างไรจะกล้าขัดบัญชา”ความจริงวีวี่ก็อยากจะเห็นหน้าฮ่องเต้ ว่าจะเป็เช่นไรเป็คนเช่นไร
“เช่นนั้นมานี่เ้าค่ะ”ลากตัววีวี่เข้าไปข้างใน ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ปลดมวยผม เพื่อที่จะเกล้าเสียใหม่
“ไม่เห็นต้องทำแบบนี้ ไม่เห็นจะต้อง แต่งสวย”
“ไม่ได้เ้าค่ะไม่เช่นนั้นคนแคว้นหานจะเย้ยหยันเอาได้ว่าองค์หญิงเป็แค่องค์หญิงชนเผ่าหน้าตาขะมุกขะมอมไม่น่ารัก”
“อืมก็ดี”ยอมนั่งนิ่งๆ ให้ เจียงยี้จับแต่งตัว ดึงนู่น จับนี่
“สวยที่สุดองค์หญิงสามของเจียงยี้สวยที่สุด”
ยิ้มบางๆ อย่างสงวนท่าทีตามแบบที่เคยทำ
“ไปได้แล้วเ้าค่ะ จะต้องเยื้องย่างดังนางพญาหงส์ ไม่แย้มยิ้มง่ายดาย นะเ้าคะสงวนท่าที จึงจะน่าสค้นหา”วีวี่กอดเจียงยี้ไว้แน่น
“ปะไปกันเถอะ”จูงมือเจียงยี้ก้าวออกจากห้อง
“องค์หญิง”
“อ๋อซินจาง ไม่ต้องไปคอยดูแลที่นี่ดีไหม”เจียงยี้พยักหน้า พยุงวีวี่ก้าวขาออกจากตำหนักม่านน้ำแข็ง
ประตูท้องพระโรงสูงใหญ่วีวี่แหงนคอมองด้วยความตะลึงพึงเพริศ
“สวยจัง”
“แคว้นหานยิ่งใหญ่ที่าสุดในเจ็ดคาบสมุทรไม่แปลกที่จะรุ่งเรืองเพียงนี้เจียงยี้พูดขึ้น วีวี่ยิ้มเจื่อนๆ มิน่า ฝ่าา ขี้เก๊กนั่นเลยพลอยทำตัวยิ่งใหญ่ ไม่สนโลก
“พระสนมบอเตียชิงเวี มาถึงแล้ว”เสียงขานจากขันทีหน้าท้องพระโรง เจียงยี้จับมือข้างหนึ่งของ วีวี่พาเดินเข้าไปด้านใน อาภรณ์ชมพูอมแดงรัดรูปส่งผลให้ร่างอ้อนแอ้นน่ามอง ใบหน้างดงาม ปากคอคิ้วคางที่รับกันจนคล้ายดั่งรูปสลัก ก้าวเดินดั่งนางพญาหงส์เข้ามาด้านใน เสียงอี้ออึงเงียบกริบลงทันทีสายตาทุกคู่ของเหล่าขุนนางจ้องมองไปที่ร่างบางระหงใบหน้างดงามจนลืมตัวลืมตาย
"บอเตียชิงซีถวายพระพรฝ่าาและฮองเฮาทรงพระเจริญหมื่นปี"เสียงอื้ออึงเกิดขึ้นอีกครั้งเป็ด้วยหลายคนไม่อาจห้ามใจที่จะไม่ซุบซิบแซ่ซ้องเื่ความงดงามของพระสนมคนใหม่
หยางจื้อเงยหน้าขึ้นจ้องมองใบหน้างดงามของวีวี่ กะพริบตาช้าๆ
"ฝ่าา"ฟูหยินฮองเฮาส่งเสียงเรียกเบาๆ
"อืม เ้าอย่กพบนางมิใช่หรือ ข้าให้ขันทีตามนางมาแล้วเดิมไม่อยากให้นางมาทีนี่เกรงว่างานวันเกิดของเ้าจะหมดสนุกเพราะองค์หญิงชนเผ่าแร้นแค้น"วีวี่เงยหน้าขึ้นช้าๆ พร้อมกับรอยน้ำตาอาบแก้ม ใบหน้าเศร้าสร้อย น้ำตาเหมือนเผาเต่าเ้ากรรมดันใหลไม่หยุด จื้อหยางรู้สึกใจหายเมื่อเห็นหยาดน้ำตาเผลอกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ
"แย่จริงๆ ทำไมฝ่าาจึงพูดจาไม่ไว้หน้านางเพียงนี้"เสียงซุบซิบจากเหล่าขุนนางไม่เบาเท่าไหร่
"ฝ่าาแค้นใจนางที่เคยหลอกลวง คงรู้สึกแย่เหมือนกันที่ถูกหลอกลวงและปฏิเสธ"วีวี่ก้มหน้าอมยิ้ม คนอะไรหล่อๆ แต่ร้ายพิลึกสายตาร้ายๆ นั้นทำเอาวีวี่อดที่จะชื่นชมไม่ได้ว่าใบหน้ากับสายตา ช่างขัดกันแต่เมื่อมารวมกันไว้เป็หยางจื้อช่างน่าสนใจเสียจริง…. จะร้ายได้แค่ไหนกัน….ลอง เจอกับมารยาแปดร้อยเล่มเกวียนของวีวี่ดู
"ยืมมือคนอื่นสังหารศัตรูช่างน่าสนุกเสียจริง"เสียงในหัวดังในหู
หยางจื้อแม้จะรู้สึกใจหายเมื่อเห็นหยาดน้ำตาแต่การแสดงออกต่างออกไป
หยางจื้อปาถ้วยอาหารข้างๆ ลงตรงหน้าวีวี่ท่ามกลางความตกตะลึงของคนทั้งหมดในท้องพระโรง
"งานมงคล งานคล้ายวันเกิดเ้าแค่เพียงสนมบรรณาการยังกล้ามาทำเื่อัปมงคลต่อหน้าข้า องครักษ์ลากตัวนางออกไป"องครักษ์เข้าล้อมวีวี่ไว้
"ฝ่าา วันนี้วันมงคลฝ่าอย่าทรงกริ้วเลยเพค่ะ น้องหญิงเ้ามานี่มานั่งข้างๆ ข้า"ฟูหยินฮองเฮาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
วีวี่ปาดน้ำตาประสานมือเดินขึ้นไปบนบัลลังก์
"ให้นางมานี่ นางยิ่งจะแสร้งบีบน้ำตาข้าคงจะเสวยเครื่องเสวยรสดีเหล่านี้ไม่ลง"
"หากชิงซีเป็ต้นเหตุให้ฝ่าาเสวยไม่ลงชิงซีก็คงต้องทูลลาย่อตัวลงช้าๆ "
"เป็ลมเป็ลมเดี๋ยวนี้"วีวี่บังคับตัวเองตามเสียงในหัว
"โครม"วีวี่ทรุดกายลงข้างๆ บัลลังก์ท่ามกลางความตกตะลึงและความสงสารของคนในท้องพระโรง หลายคนเผลอขยับตัวเหมือนจะเข้าไปรับร่างบางที่ทรุดลงไปกองกับพื้นแต่คนแรกที่รับร่างบางไว้ได้ทันคือหยางจื้อ เจียงยี้วิ่งเข้ามาในท้องพระโรงด้วยความห่วงใย
"แจ๋วเลยข้ายกออสก้าให้เ้าไปครอง"
"ตามหมอหลวง"ฟูหยินฮองเฮารีบออกคำสั่ง
หยางจื้อเหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตัวเขาเองไม่ยอมสงวนท่าทีถลาเข้าไปรับร่างบางอ้อนแอ้นของวีวี่ไว้ทั้งๆ ที่แสดงท่าทีโกรธเกลียดนาง
"นางกำนัลมารับนางไป"เจียงยี้รีบเข้าไปพยุงวีวี่
หมอหลวงเข้ามาที่ท้องพระโรงตรวจดูอาการของวีวี่
"นางร่างกายอ่อนแออีกทั้งเพิ่งจะเดินทางไกลจึงส่งผลให้เป็ลมไป"
"แค่เพียงเป็ลมหมดสติ นางกำนัลเ้าพานายหญิงของเ้ากลับไปที่ตำหนักม่านน้ำแข็งเสียเดินมาท่าทีดุจพญาหงส์แต่พอใจไปกับเหมือนแร้งโรยรา"ยังพูดเหน็บ
นม
เจียงยี้พยุงวีวี่จากไปแต่ไม่ทันจะพ้นธรณีประตูซินจางก็เข้ามาช่วยพยุงวีวี่ หยางจื้อมองตามด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
"หมอหลวงท่านตามไปดูอาการพระสนมที่ตำหนักม่านน้ำแข็ง"
"ไม่ต้อง แค่เพียงสนมที่เป็ลมเพียงคนหนึ่งฮองเฮาอย่าได้กังวลนางมีคนของนางคอยดูแลอยู่แล้ว ถึงกับนำคนเ่าั้ติดตามมาถึงนี่ช่างภักดีเสียจริง"
"องค์หญิงฟื้นแล้ว"เจียงยี้อุทานด้วยความดีใจ
วีวี่ยันกายลุกขึ้นเจียงยี้ส่งถ้วยยาให้ รับมาจิบทำหน้าแหย๋ๆ
"ไม่อร่อยเลย"
"บำรุงร่างกายเ้าค่ะฝืนใจหน่อย"ส่ายหน้าไปมา เจียงยี้ยิ้มด้วยความเอ็นดู
"องค์หญิงสิบแปดแล้วยาขมไม่ดื่มไม่กลืนถึงได้อ่อนแอแบบนี้ดูสิเ้าค่ะไปหมดสติที่ท้องพระโรงเสียได้"
"จริงด้วยชิงซีเ้าต้องบำรุงให้มาก"ซินจางสมทบ
"ฝ่าาพูดว่าอย่างไรบ้างหลังจากนั้น"ถามเร็วรี่อุตส่าห์ยอมทิ้งตัวลงนอนบนพื้นหวังจะให้เขาสงสาร
"เอ่อ เอ่อ "
"เอ่อ อะไรรีบๆ บอกข้ามาดวงตาเป็ประกาย
"ฝ่าา เอ่อ ไม่ยอมให้หมอหลวงตามมาดูอาการองค์หญิงที่นี่"วีวีหุบยิ้มทันที
"หยางจื้อฮ่องเต้ช่างไร้คุณธรรมกับหญิงตัวเล็กๆ ไร้ทางสู้แล้วยังเป็สนมของเขาข้าอยากรู้จริงๆ ว่าหากร่วมแท่นนอนกับเต้าแล้วยังจะทำแบบนี้อีกไหมแต่คงจะเหมือนเดิมเห็นได้ชัดว่าใส่ใจแต่ฮองเฮาผู้เดียว"
เจียงยี้ขมวดคิ้วจุ๊ปากห้ามคำพูดแบบผีเจาะปากของซินจาง วีวี่ถอนหายใจ ซินจางเหลือบตามองวีวี่
"ข้าหมายถึงว่าเ้าอย่ายอมมอบกายให้เขาง่ายๆ เพราะอย่างไรเขาก็แค่้าเอาชนะหาได้มีใจปฏิพัทธ์เ้าแค่อยากจะให้ตงกุ้ยรู้สึกอัปยศที่องค์หญิงสามอันเป็รฝนที่รักของทั้งฮ่องเต้และชาวตงกุ้ยกลับต้องมาเป็สนมปลายแถวของเขา"
"ซินจาง เ้าไปที่ห้องเครื่องไปขอถั่วแดงมาให้ข้า ข้าจะต้มใส่น้ำตาลให้องค์หญิง"เจียงยี้ไล่ซินจางที่ปากเสียไปเสียดื้อๆๆ
“ก็ได้ เดิมข้าไม่คิดว่าเ้าต้องมาทนกับอะไรอย่างนี้ ชิงซี หากเป็เช่นนี้ ข้า คงไม่อาจรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับฝ่าาบิดาของเ้า”
“ข้าไม่เป็ไรข้ายังสบายดีเห็นหรือไม่แผลที่ลำคอหายแล้ว ผิวเรียบเนียนเหมือนเคย หน้าตาก็ยังสดใสเหมือนเดิม แค่เป็ลมเพราะเดินทางไกลมาก็เท่านั้น”
รู้สึกผิดไม่น้อยที่ทำให้คนที่หวังดีกับชิงซีเป็ห่วง นี่มันไม่ใช่วีวี่หากเป็วีวี่ก็คนพูดว่า….ช่างหัวประไร
3K
