ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        เฟิ่งเฉี่ยนรู้สึกผิดอยู่บ้าง “ขอโทษด้วยข้าไม่ได้ตั้งใจ อย่างนี้ดีหรือไม่ กระดานหมากของท่านเป็นเงินเท่าใดข้าจะชดใช้ให้ท่าน!”

        ใครเลยจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะเงยหน้าขึ้นขวั่บแล้วคำรามใส่นางด้วยความโมหาว่า “เจ้าชดใช้? เจ้ามีปัญญาชดใช้หรือ นี่เป็นหมากหยกขาวรวมศูนย์ใต้หล้านี้มีเพียงชุดเดียว เป็นของล้ำค่าที่ประเมินค่ามิได้! ต่อให้เจ้าใช้เงินหนึ่งแสนตำลึงก็ไม่แน่ว่าจะหาซื้อได้!”

        “หนึ่งแสนตำลึงหรือ” ดวงตาเฟิ่งเฉียนเบิกกว้างหมากอะไรกันถึงได้ราคาสูงเช่นนี้ มีค่าถึงหนึ่งแสนตำลึงเชียว นางพอจะมองอะไรออกบ้างแล้วนี่จะต้องเป็นการเจตนาแน่นอน ไม่ได้แล้วสถานที่แห่งนี้ไม่อาจรั้งอยู่นานหนีคือกลยุทธ์ที่เยี่ยมยอดที่สุดในสามสิบหกกลยุทธ์!

        นางกุมหน้าผากตนเอง ร่างโอนเอนไปมา “โอ๊ย ข้าปวดหัวเมื่อสักครู่เกิดอะไรขึ้น เหตุใดข้าจึงจำอะไรไม่ได้เลย ข้าดูเหมือนจะความจำเสื่อมเสียแล้วต้องรีบไปหาหมอหลวงดูอาการสักหน่อย...”

        นางพูดไปพร้อมกับเดินไปอีกทางหนึ่ง

        ผู้อาวุโสหนวดเคราขาวโพลนโมโหจนดวงตาเบิกกว้าง เขาชี้นิ้วมาที่นาง “ไร้ยางอาย! ไร้ยางอายที่สุด! เจ้ารอก่อนเถิด ช้าเร็วข้าจะต้องหาตัวเจ้าออกมาได้แน่นอน!”

        ผู้อาวุโสเก็บอุปกรณ์การเดินหมากแล้วเดินเข้าไปในห้องเรียนด้วยโทสะห้องเรียนที่เดิมทีเต็มไปด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวพลันเงียบสงบ

        ไท่จื่อน้อยและสหายทั้งสองนั่งตัวตรงมองไปยังท่านอาวุโสที่เดินขึ้นไปบนแท่นสำหรับทำการสอนแล้วร้องพร้อมกันว่า“คารวะหานไท่ฟู่!”

        หานไท่ฟู่เงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสามแล้วถามขึ้นว่า “เมื่อสักครู่มีสตรีนางหนึ่งอยู่ด้านนอกประตูพวกเจ้ารู้จักหรือไม่”

        คนทั้งสามสบตากันปราดหนึ่ง ไท่จื่อน้อยถามขึ้นอย่างระมัดระวังว่า “ไท่ฟู่ เกิดเรื่องอันใดขึ้นใช่หรือไม่”

        หานไท่ฟู่ชี้กระดานหมากในมือที่มีรอยร้าวอยู่ตรงกลาง “พวกเจ้าดูสิกระดานหมากหยกขาวรวมศูนย์ชุดนี้เป็นสิ่งที่อาจารย์ของข้ามอบให้ข้าเดิมทีข้าคิดจะนำมาให้พวกเจ้าได้ชื่นชม ให้พวกเจ้าได้เปิดหูเปิดตาใครเลยจะรู้ว่าจะถูกสตรีนางนั้นเดินชนจนได้รับความเสียหาย พวกเจ้าว่าน่าโมโหหรือไม่”

        ภายในห้องเรียนเงียบกริบ

        หานไท่ฟู่มองคนทั้งสามด้วยความประหลาดใจแล้วถามอีกว่า “พวกเจ้ามีใครรู้จักสตรีนางนั้นหรือไม่”

        ไท่จื่อน้อยรีบส่ายหน้าหวือ

        ซิงกู่และลั่วเฟิงส่ายหน้าหวือเช่นกัน

        หานไท่ฟู่ขมวดคิ้วพูดกับตนเองอย่างแปลกใจ “ประหลาดพวกเจ้าล้วนไม่รู้จัก เช่นนั้นนางจะเป็นใครได้ อยู่ดีๆ ไฉนจึงเดินมาที่ห้องเรียนกัน”

        ด้านล่างเด็กทั้งสามคนสบตากันอย่างรวดเร็วแล้วลอบพรูลมหายใจโล่งอก

        หลังจากออกมาจากห้องหนังสือ เฟิ่งเฉี่ยนรีบกลับไปยังตำหนักเว่ยยางนางเห็นด้านหน้าตำหนักเว่ยยางมีองครักษ์ยืนอยู่มากมายนางรู้สึกได้ทันทีว่าท่าจะไม่ดีแล้วจึงเร่งฝีเท้าขึ้นอีก

        เมื่อเดินเข้าไปใกล้มีองครักษ์เข้ามาโค้งกายกล่าวว่า “ฮองเฮาเหนียงเหนียง ไทเฮาประทับอยู่ด้านในครู่ใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        “ไทเฮาหรือ” เฟิ่งเฉี่ยนหัวใจหล่นวูบรับรู้ได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ดี

        ไม่มีเรื่องใดย่อมไม่ไปท้องพระโรงไทเฮาเสด็จมาเยือนกะทันหันเช่นนี้จะต้องไม่มีเรื่องดีแน่!

        ครุ่นคิดครู่หนึ่ง นางเดินเข้าประตูใหญ่ไป

        ภายในลานเรือนมีคนยืนอยู่มากมาย นางกำนัล หมัวมัว องครักษ์ ขันทีบางคนหน้าตาคุ้นเคยบางคนแปลกหน้า ล้วนมีสีหน้าเยาะเย้ยซ้ำเติมนางดูเหมือนนางกำลังจะดวงซวยอย่างไรอย่างนั้น

        ซุนเต๋อลี่และผู้ติดตามอีกสองคนที่เดิมทีถูกนางสั่งลงโทษให้แทะเมล็ดแตงอยู่ด้านนอกประตูยามนี้ยืนอยู่ตรงกลางของคนกลุ่มนี้ สายตาเคียดแค้นนั้นมองมาทางนางราวกับรอดูละครฉากดีๆของนางอยู่

        ที่ทำให้นางแปลกใจก็คือ นางไม่เห็นคนในตำหนักของตนแม้แต่คนเดียวคนทั้งหมดล้วนเป็นคนนอก

        นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น

        เสียงร้องเตือนดังขึ้นในใจนาง

        ชิวหมัวหมัวผู้เป็นหมัวมัวคนสนิทของไทเฮาเดินออกมาจากตำหนักบรรทมในยามนี้เมื่อเดินมาหยุดเบื้องหน้านาง ชิวหมัวมัวพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแค่ปาก “ฮองเฮาเหนียง ไทเฮาเชิญเพคะ!”

        เฟิ่งเฉี่ยนเดินเข้าไปในตำหนักบรรทมตามการนำทางของชิวหมัวมัวภายในตำหนักบรรทมมีคนคุกเข่าอยู่บนพื้น ทั้งหมดล้วนเป็นนางกำนัลของตำหนักเว่ยยางกระทั่งจื่อซูที่นอนป่วยอยู่บนเตียงก็คุกเข่าหายใจรวยรินรวมอยู่ในนั้นด้วย

        เห็นเช่นนั้น เฟิ่งเฉี่ยนขมวดคิ้วมุ่น

        มองขึ้นไปอีก เห็นไทเฮานั่งอยู่บนเก้าอี้หงส์องค์หญิงหลานซินและฉีเหม่ยเหรินยืนขนาบอยู่สองข้างลำดับต่อมาเป็นนางกำนัลและหมัวมัวทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยและดูยิ่งใหญ่อลังการ

        เห็นนางเข้ามา สายตาของทุกคนล้วนมองมาทางนาง!

        สายตานั้นราวกับธนู!

        ชิงเหอกูกูและนางกำนัลทั้งหมดของตำหนักเว่ยยางเห็นนางปรากฏตัวเสมือนเห็นดาวช่วยชีวิตต่างร้องเรียกนางด้วยความตื้นตันใจ

        “เหนียงเหนียง ช่วยพวกเราด้วยเพคะ!”

        “เหนียงเหนียง พวกเราถูกใส่ร้ายเพคะ”

        “เหนียงเหนียง ช่วยด้วยเพคะ!”

        เพล้ง!

        ถ้วยน้ำชาใบหนึ่งลอยลงมากระแทกพื้น!

        แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

        ต่อมาก็คือเสียงตวาดเปี่ยมอำนาจของไทเฮา “หุบปากให้หมด! คิดว่าที่นี่เป็นตลาดสดหรือไร”

        นางกำนัลทั้งหมดตื่นตระหนก ก้มหน้าเงียบด้วยความหวาดกลัว

        ไทเฮาละเลื่อนสายตามาทางเฟิ่งเฉี่ยน สายตานั้นเยียบเย็นสุดขั้ว “ฮองเฮา เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีความผิดอะไร”

        เฟิ่งเฉี่ยนขมวดคิ้ว งงงัน

        นางยังไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่ามีความผิดอะไร

        นางยอบกายลงกล่าวว่า “เสด็จแม่เกิดเรื่องอะไรกันแน่เพคะ”

        ไม่รอให้ไทเฮาเอ่ยปาก ฉีเหม่ยเหรินที่ยืนอยู่ด้านข้างไทเฮาเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน“ฮองเฮา ท่านไม่ต้องเสแสร้งอีกแล้ว! เรื่องที่ท่านให้คนของเจ้าไปทำนั้น ไทเฮาทรงรู้เรื่องหมดแล้ว”

        เฟิ่งเฉี่ยนตวัดสายตาเยียบเย็นไปทางนางแล้วถามขึ้นว่า “เจ้าเป็นใครกัน”

        ฉีเหม่ยเหรินตะลึงงัน สีหน้าไม่ค่อยน่าดูนัก พูดทั้งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ฮองเฮาช่างลืมเก่งนัก หม่อมฉันคือฉีเหม่ยเหรินเมื่อวานยังไปขอเข้าเฝ้าฮองเฮา ท่านช่างลืมเร็วเหลือเกิน”

        เฟิ่งเฉี่ยนมีสีหน้ากระจ่างแจ้งทันที นางจงใจลากเสียงให้ยาวขึ้น “อ๋อ...เจ้าก็คือฉีเหม่ยเหรินที่อนุญาตให้คนของเจ้ามาก่อเรื่องที่ตำหนักเว่ยยางของเข้าข้าได้ยินว่าเจ้าปฏิบัติต่อคนของตัวเองอย่างเหี้ยมโหด ที่ฆ่าตัวตายก็ฆ่าตัวตายไปที่เสียสติก็เสียสติไป ที่หนีก็หนีไป สุดท้ายไม่มีใครยินยอมปรนนิบัติเจ้าจึงได้แต่มาแย่งคนจากตำหนักเว่ยยางของข้าหรือ”

        นางพูดหมดในรวดเดียว ทั้งยังไม่หอบ ทำให้ฉีเหม่ยเหรินโกรธจนจมูกเบี้ยว

        “ท่าน ท่าน...”

        นางพูดท่านอีกหลายคำ โมโหจนไม่อาจพูดคำอื่นออกมาได้

        องค์หญิงหลานซินลอบถลึงตาใส่นาง ช่างไร้ประโยชน์แค่คำพูดสองสามประโยคก็ถูกฮองเฮาอุดปากเสียแล้ว เวลาสำคัญยังคงต้องเป็นตัวเองที่ออกโรงเองนางคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากทั้งแย้มยิ้มว่า “พี่สาวความบาดหมางระหว่างท่านกับฉีเหม่ยเหรินนั้นพวกเราพักเอาไว้ก่อนยามนี้เรื่องของไทเฮาเป็นเรื่องสำคัญที่สุด”

        เฟิ่งเฉี่ยนตวัดสายตาเย็นชามองนางปราดหนึ่งเช่นกันแลพพูดออกมาว่า “เจ้าเป็นใครอีก”

        รอยยิ้มบนใบหน้าขององค์หญิงหลานซินแข็งค้าง มาไม้ไหนอีก ต่อให้นางฝึกฝนตัวเองมาดีกว่านี้เมื่อต้องมาพบกับนิสัยแปลกประหลาดเช่นนี้ก็ทำให้นางโมโหเช่นกัน

        ไทเฮาขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ ตำหนิว่า “ฮองเฮาเจ้าอย่าได้เสแสร้งแกล้งเสียสติที่นี่เลย องค์หญิงหลานซินกำลังถามเจ้าแทนอายเจียหากเจ้ายังก่อความวุ่นวายอีกละก็ อายเจียจะ...”

        ไม่รอให้ไทเฮาพูดจบ เฟิ่งเฉี่ยนก็พูดขัดขึ้นว่า “อ๋อ...ที่แท้ก็คือองค์หญิงหลานซินนั่นก็เป็นอนุคนหนึ่งนี่ กฎเกณฑ์ในวังเปลี่ยนแปลงตั้งแต่เมื่อใดอนุพบหน้าฮองเฮาไม่ต้องคารวะตามมารยาทแล้วหรือ”

        องค์หญิงหลานซินหน้าขาวขบฟันแน่น ยอบกายถวายพระพรอย่างไม่เต็มใจ “หม่อมฉันถวายพระพรฮองเฮาเหนียงเหนียงเพคะ”

        เพิ่งจะคิดลุกขึ้น เฟิ่งเฉี่ยนแค่นหัวเราะเสียงเย็นสายตาคมปลาบนั้นกวาดไปรอบๆ ครั้งหนึ่ง “กฎเกณฑ์ในตำหนักในเปลี่ยนไปตามอำเภอใจเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันชายารอง เหม่ยเหริน นางกำนัล หมัวมัว ขันที องครักษ์แต่ละคน ล้วนยืนนั่งเสมอกับเปิ่นกง”

        ชั่วพริบตาภายในตำหนักบรรทมเกิดลมขึ้นวูบหนึ่งพัดเสียจนหนาวเหน็บไปถึงหัวใจ ทุกคนล้วนกำลังทำสงครามเย็น เจ้ามองข้า ข้ามองเจ้าไม่รู้จะทำอย่างไรดี