“เป็ไง...มันนุ่มและรู้สึกดีมากใช่ไหมล่ะ” จ้านหลูหยาเชิดหน้าอกขึ้นอย่างย่ามใจ เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นหล่อนไม่มีความกล้า แต่เมื่ออยู่กับชายหนุ่มตัวเล็กๆ หล่อนกลับมีความกล้าที่จะทำมัน ให้เขาได้ลิ้มรสว่าความสุขเป็อย่างไร
เนี่ยฝานผลักเธอออกไป ใบหน้าแสนบอบบางแดงเล็กน้อย
“แน่นอนว่ามันนุ่ม แต่มันทำให้ผมหายใจไม่ออก ฮึ่มสิ่งนี้มีประโยชน์อะไร หนักเปล่าๆ ไม่เห็นว่าจะใช้การได้ เอาล่ะไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมงั้นผมไปก่อน...อ้อคืนนี้อย่าลืมส่งรูปมาให้ผมดูด้วย จำไว้ว่าต้องถ่ายให้เห็นหน้าและใส่ชุดใหม่เข้าใจไหม!”
เนี่ยฝานเดินออกไปจากห้องน้ำ ท้องร้อนวูบวาบไปหมด แต่ต้องกลั้นอารมณ์ไว้ เพราะร่างกายนี้ยังไม่แข็งแรงพอ เขาไม่อยากโดนทับจนหลังหัก โดยเฉพาะผู้หญิงแบบจ้านหลูหยาที่ค่อนข้างอวบ
ในห้องน้ำ จ้านหลูหยายืนอยู่คนเดียว ริมฝีปากขดเป็รอยยิ้ม ก่อนจะหัวเราะเยาะเสียงดัง
“ฮิฮิ...น่าเกลียด สองคำสามคำก็น่าเกลียด ดีล่ะเนี่ยฝาน วันนี้ฉันจะถ่ายรูปนมให้นายดูเพียงอย่างเดียว ดูสิว่าจะอกแตกตายไหม!” จ้านหลูหยากระแทกเท้าออกไปจากห้องน้ำด้วยความโกรธ
.......
โรงอาหารมหาลัย ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ที่นี่ค่อนข้างสะดวกสบายต่อการออกไปข้างนอก เรียกได้ว่ามีอาหารแทบทุกอย่าง ดังนั้น่พักกลางวันจึงมีคนค่อนข้างมาก รวมถึงกลุ่มครูอาจารย์ที่ลงมาทานอาหาร
เนี่ยฝานตัวเล็กมาก ยืนอยู่ในฝูงชนที่ตัวสูงกว่า ทุกคนเพิกเฉยต่อเขา มองด้วยสายตารังเกียจและหัวเราะเยาะ
เนี่ยฝานไม่รู้ว่านักเขียนสุนัขเอาคาแรคเตอร์พระรองมาจากไหน แต่ที่รู้ๆ นอกจากรวยแล้วชีวิตของเนี่ยฝานที่เหลือแย่มาก แถมยังโง่ยอมคนอื่น และรักนางเอกข้างเดียว
เนี่ยฝานเลือกเข้าร้านที่ไม่มีคน สั่งบะหมี่เกี๊ยวหมาล่าแล้วยกชามมากินบนโต๊ะที่ว่าง แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาหาเขาเมื่อก้นหย่อนลงบนเก้าอี้
“ขอโทษนะ อาจารย์ขอนั่งตรงนี้ได้หรือเปล่า”
เนี่ยฝานเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้า เธอคือหลิงหว่านเออร์ อาจารย์ในชั้นเรียนที่มีรูปร่างดี รวมถึงหน้าตาไม่ต่างจากสาววัยรุ่น
“ได้สิครับ อาจารย์นั่งลงได้เลยฮี่ฮี่”
เนี่ยฝานเผยรอยยิ้มไร้เดียงสา เห็นแบบนั้นหลิงหว่านเออร์จึงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ นั่งลงข้างๆ เด็กชายอย่างทนุถนอม
“นี่...ทำไมนั่งกินอยู่คนเดียวล่ะ ซูหยวนและเย่ซวนไปไหน ปรกติเห็นนั่งอยู่ด้วยกันนี่นา”
“อาจารย์รู้ได้ยังไง หรือว่าอาจารย์แอบมองผมตลอด...? ฮี่ฮี่ อาจารย์ชอบผมแน่ๆ เลย”
คำพูดเชิงกึ่งหยอกกึ่งเล่นทำเอาหลิงหว่านเออร์หน้าแดง
เนี่ยฝานเข้าใจตัวละครของเธอเป็อย่างดี สูญเสียน้องชายไปั้แ่เด็ก จึงจำฝังใจ หลังจากเห็นเนี่ยฝานครั้งแรกจึงนึกถึงน้องชาย คิดว่าเขาเป็ตัวแทนจึงตกหลุมรัก แต่ช่างน่าเสียดายในพล็อตต้นฉบับหล่อนกลายเป็ผู้หญิงของเย่ซวนด้วยเหตุผลบางประการ
หลังจากได้ยินคำพูดต้องบอกว่าหลิงหว่านเออร์แก้สถานการณ์ได้ดี
“แน่นอนว่าอาจารย์ชอบ เธอเป็ลูกศิษย์ของอาจารย์ทำไมอาจารย์จะไม่ชอบ”
เนี่ยฝานพยักหน้าชื่นชม แต่ยังแสร้งทำหน้าไม่พอใจ กระแทกมือเล็กๆ บนโต๊ะ
“หึ! แบบนี้ไม่เห็นจะได้เื่เลย คำพูดของอาจารย์แสดงให้เห็นว่าผมไม่ใช่คนพิเศษ อาจารย์ไม่รักผม”
“เอ่อ...” หลิงหว่านเออร์ตะลึง ไม่คิดเลยว่าปฏิกิริยาของเขาจะรุนแรง เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ในตอนนั้นเองเสียงหนึ่งดังขึ้น
“อ้าวนั่นอาจารย์หลิงนี่นา กำลังทานข้าวอยู่หรอครับ แหมผมเองก็เพิ่งซื้อข้าวมาพอดี ถ้ายังไงขอนั่งด้วยนะครับ โต๊ะอื่นเต็มแล้วถ้าอาจารย์ไม่รังเกียจละก็”
หลิงหว่านเออร์มองอาจารย์วัยกลางคนหัวล้านที่ถือถาดข้าวเข้ามาด้วยความไม่พอใจ พลางบ่นในใจเงียบๆ “สารเลว! กล้าดียังไงมาขัดขวางความสุขของฉัน ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังนั่งคุยกับใครอยู่!” แต่ภายนอกกลับแสร้งแสดงรอยยิ้ม
ด้วยความที่ปฏิเสธคนไม่เป็ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงพยักหน้า ทว่าตอนนั้นเองเนี่ยฝานได้ขึ้นมาขัด
“หุบปาก หุบปาก! โต๊ะนี้ผมจองแล้วอาจารย์นั่งไม่ได้หรอก นอกจากนั้นหัวล้านอาจารย์ยังส่องแสงเหมือนดวงอาทิตย์ รู้ไหมว่ามันทำให้ผมแสบตา ดังนั้นรีบๆ ออกไปจากที่นี่เถอะครับ ก่อนที่ผมจะตาบอด!”
หลิงหว่านเออร์ตกตะลึง ไม่คิดเลยว่าเนี่ยฝานจะกล้าพูดคำเหล่านี้ออกมา ทว่ามันกลับทำให้เธอหัวเราะขัน รวมถึงกลุ่มนักศึกษาที่อยู่ไม่ไกลยังได้ยิน ทำให้โรงอาหารกลายเป็เสียงเฮฮาขึ้นมาทันที
อาจารย์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นก้มหน้าลงด้วยความโกรธ เขาอยากจะสั่งสอนเนี่ยฝานให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพราะสถานะของอีกฝ่ายสุดท้ายเขาจึงต้องจำยอม เดินถอยหลังไปอย่างไม่มีทางเลือก
“ขอบใจนะที่ช่วยอาจารย์ บอกตามตรงว่าอาจารย์ไม่ชอบเขาเลย รู้ไหมว่าชายคนนั้นกลิ่นตัวเหม็นมาก เหมือนว่าเขานอนอยู่ในห้องน้ำทั้งวันงั้นแหละ” หลิงหว่านเออร์กระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน แต่เนี่ยฝานไม่ได้สนใจฟังเท่าไหร่นัก เพราะมุมนี้มองเห็นร่องสีขาวตรงหน้าได้อย่างชัดเจน
หลิงหว่านเออร์รู้สึกว่าถูกสายตาจ้องมอง แทนที่จะโกรธหล่อนกลับเชิดหน้าขึ้น มองหน้าอกตัวเองด้วยความพึงพอใจ
เนี่ยฝานยิ้มมุมปาก บางทีการใช้ตัวตนปัจจุบันก็มีข้อดีของมัน นั่นคือทุกคนคิดว่าสมองของเขาไม่ปรกติ แค่มองเพราะนึกสนใจเท่านั้น
หลังจากคุยกับอาจารย์หลิงหว่านเออร์แล้วแยกย้าย เนี่ยฝานจึงหาที่เงียบๆ เพื่อเล่นเกม จากนั้นเรียน่บ่าย ถึงเวลาก็เลิกเรียนกลับบ้าน แต่ในวันนั้นเองหลังแยกจากเย่ซวนซูหยวนได้เดินมาหาเขา
“นี่นี่...วันนี้นายว่างไหม ถ้ายังไม่กลับบ้านไปกินข้าวบ้านฉันหน่อยได้ไหม”
เนี่ยฝานกระพริบตาเล็กน้อย ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะทำตามพล็อตต้นฉบับของนวนิยายเป๊ะๆ นั่นคือพาเขากลับไปที่บ้าน จากนั้นใช้ความสงสารเพื่อขอเงินมาจ่ายค่าเช่า แถมยังไม่เคยได้เงินคืนด้วย
นางเอกคนคนนี้สนับสนุนเพียงพระเอก ส่วนตัวพระรองเธอมองเหมือนเขาเป็ตู้เอทีเอ็ม
เนี่ยฝานกำลังจะปฏิเสธ แต่เมื่อนึกถึงแม่ของเธอซูิจูเขาจึงเลือกที่จะตอบตกลง
........
รถลีมูซีนคันสีดำขับผ่านไปยังย่านขายสินค้าสตรีทฟู๊ด
อาหารของที่นี่ราคาค่อนข้างถูก นอกจากนั้นยังเป็แหล่งทำเงินของคนจำนวนมาก นักศึกษาชอบมากินดื่ม และพนักงานที่เลิกจากงานชอบนั่งดื่มเหล้าและกินเนื้อแพะเสียบไม้ย่าง
รถลีมูซีนจอดอยู่หน้าร้านของบ้านซูหยวน เมื่อเดินลงมาจากรถเนี่ยฝานได้กลิ่นอาหารค่อนข้างฉุน เนื่องจากคนจีนชอบใช้เครื่องเทศจำนวนมาก รวมถึงน้ำมันชุ่มๆ เวลาทำอาหาร ดังนั้นจึงไม่แปลกที่บนถนนจะมีกลิ่นโชยตามลม
“เข้าไปข้างในกันเถอะ” ซูหยวนแนะนำพร้อมกับยื่นมือมาจับมือเล็กๆ ของชายหนุ่ม เนี่ยฝานเยาะเย้ยมุมปาก ต้องบอกว่าวิธีของนางเอกคนนี้นี่มันได้ผลดีจริงๆ ใช้ความรักของเนี่ยฝานที่มีต่อเธอั้แ่สมัยเด็กเพื่อหลอกล่อ จากนั้นปล่อยให้เขาเสียเงินจำนวนมากเพื่อช่วยที่บ้านเธอ ในขณะเดียวกันยังถือเป็ผู้สนับสนุนรายใหญ่ของเย่ซวน
เมื่อเข้ามาในร้านจะพบว่าลูกค้าค่อนข้างน้อย มีคนนั่งเพียงหนึ่งโต๊ะเท่านั้น
“แม่คะกลับมาแล้วคะ” ซูหยวนะโบอก ไม่นานผู้หญิงผิวขาวซีดคนหนึ่งจึงยืนขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์
ต้องบอกก่อนเลยว่าหล่อนสวยมาก แม้ว่าจะมีอายุ 40 ปีแล้วแต่ยังเหมือนสาววัย 30 รุ่นๆ ไม่รู้ว่าเป็เพราะบทในนวนิยายไหม แต่มันเหมือนว่าจะถูกกำหนดมาแบบนั้น
“กลับมาแล้วหรอ...โอ๊ะนั่นไม่ใช่เนี่ยฝานเหรอ ไม่เจอหน้าตั้งนานโตขึ้นเยอะเลยนี่นา” ซูิจูเดินออกจากหลังเคาเตอร์ เอามือลูบหัวเนี่ยฝานด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มจึงแสร้งยิ้มตอบอย่างไร้เดียงสา
“เขาบอกอยากกินเนื้อแพะเสียบไม้ของแม่น่ะ ฉันก็เลยพาเขามาที่นี่”
ดูคำพูดของนางเอกสิ เนี่ยฝานกรอกตา ไม่ใช่เป็เธอหรอกเหรอที่ชวนเขามา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเดินตามหมากของหล่อน พยักหน้าเหมือนคนโง่
“ใช่แล้วใช่แล้ว เนื้อแพะย่างบนเตาถ่านร้อนๆ ของคุณป้าอร่อยที่สุด วันนี้ผมอยากกินสักสิบไม้!”
“เห็นไหม” ซูหยวนยักไหล่เล็กน้อย ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปฏิเสธคำพูดของเธอ แม้ว่าบางครั้งเธอจะโกหกเขาก็ตาม ไอ้โง่เอ้ย!
“ได้สิเดี๋ยวป้าทำให้ อ้อจริงสิซูหยวน ดูเหมือนว่าผักของแม่จะหมดแล้ว ลูกช่วยออกไปซื้อให้แม่หน่อยได้ไหม”
“โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวหนูไปซื้อให้นะคะ ส่วนเนี่ยฝานก็อยู่ที่นี่นะ รอฉันกลับมาแล้วนายค่อยกลับบ้าน จำไว้ว่าเรายังมีเื่ที่ต้องคุยกัน”
“แน่นอนว่ามันคือเื่เงิน” เนี่ยฝานเสริมในใจ แต่ยังแสร้งแสดงใบหน้าโง่เขลา
หลังจากนั้นซูหยวนก็ออกไปจากร้าน รวมถึงลูกค้าที่นั่งอยู่บนโต๊ะ จึงเหลือเพียงเนี่ยฝานและซูิจู
เธอยกเนื้อแพะเสียบไม้มาวางไว้บนโต๊ะ แต่จังหวะนั้นเองเนี่ยฝานยื่นมือเหมือนจะออกไปรับ ทำให้หล่อนเสียจังหวะ เนื้อเสียบไม้หล่นลงพื้นและบางส่วนตกลงไปบนเป้ากางเกงของชายหนุ่ม
เนี่ยฝานใ ลุกขึ้นยืนพร้อมกับส่งเสียงร้องไห้ดังๆ
“ฮือฮือ ร้อน ร้อน ร้อน ไม่ไหวแล้วหากไม่ได้อาบน้ำคงตายแน่ๆ”
1K
