ตอน 2: หยาดโลหิตและความมุ่งมั่นในเงื่อนงำแห่งรัตติกาล
ความมืดมิดแห่งรัตติกาลโรยตัวปกคลุมหุบเขาเมฆาเร้นจนสมบูรณ์ แสงจันทร์ซีดเซียวที่อุตส่าห์ลอดม่านเมฆอันหนาทึบลงมาได้บ้าง ก็ดูราวกับจะเย้ยหยันความต่ำต้อยของเรือนพักศิษย์นอกอันซอมซ่อ "เรือนพัก" ช่างเป็คำที่ดูหรูหราเกินจริงนักสำหรับกระท่อมไม้ผุๆ ที่พร้อมจะโยกคลอนไปตามแรงลมพายุเช่นนี้ เจี้ยนหลินในวัยสิบสามขวบปีทรุดกายนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้แข็งกระด้าง ลมหายใจของเขายังคงติดขัดเล็กน้อยจาก "การออกกำลังกาย" ยามเย็นอันไม่คาดฝัน แม้จะพยายามโคจรพลังปราณ (灵气 - Língqì) อันน้อยนิด ซึ่งบางเบาราวกับลมหายใจสุดท้ายของคนชรา เพื่อบรรเทาความเ็ปตามร่างกาย แต่มันก็เชื่องช้าเสียจนน่าทอดถอนใจ ราวกับมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นคอยสูบเอาหยาดเหงื่อแรงงานของเขาไปทีละน้อยโดยไม่เคยขออนุญาต
กลิ่นยาจากสมุนไพรชั้นต่ำที่เขาบดแล้วพอกลงบนรอยฟกช้ำและแผลถลอกยังคงอบอวลอยู่ในอากาศอันอับชื้นของห้อง รสฝาดเฝื่อนของมันยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น เตือนให้ระลึกถึง "ความเอื้ออาทร" ของเหล่าศิษย์พี่ผู้ทรงธรรม ความเจ็บแปลบตามร่างกายเป็เครื่องยืนยันชั้นดีถึง "การฝึกฝน" ที่เขาได้รับ แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจของเขามากกว่าคือภาพเหตุการณ์อัน "น่าจดจำ" ที่กลุ่มของจางป้าได้มอบให้เขาในวันนี้
"ขยะธาตุพฤกษา..." คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูราวกับบทสวดอวยพรที่เขาไม่เคยร้องขอ
เจี้ยนหลินกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แววตาที่เคยสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นเมื่อครู่ บัดนี้ทอประกายเย็นเยียบภายใต้แสงเทียนริบหรี่ที่เขาจุดขึ้นอย่างประหยัด เขาไม่ได้เปล่งเสียงใดๆ ออกมา แต่ความแค้นและความอัปยศนั้นกำลังกัดกินหัวใจของเขาอย่างช้าๆ เหมือนรากไม้ที่ชอนไชลงไปในดินแข็ง "สักวันหนึ่ง..." คำสัตย์สาบานนั้นไร้เสียง แต่หนักแน่นยิ่งกว่าศิลาใดๆ ในโลกหล้า "...สักวันหนึ่ง พวกเ้าทุกคนจะได้ลิ้มรสความหมายของคำว่า 'บทเรียน' อย่างแน่นอน" เขาเพียงหวังว่าตนเองจะยังคง "ใจกว้าง" พอที่จะสั่งสอนพวกมันทีละคน
ความคิดของเขาย้อนกลับไปในจังหวะที่เขาใช้กิ่งไม้แห้งฟาดเข้าที่หน้าแข้งของหวังเปียว ััในตอนนั้น...มันไม่ใช่แค่ความบังเอิญ กิ่งไม้ในมือมันให้ความรู้สึกที่ "แตกต่าง" ออกไปอย่างประหลาด มันตอบสนองต่อ "เจตจำนง" บางอย่างในตัวเขาที่กรีดร้องว่า้าจะปกป้องตนเอง ราวกับว่ามันเข้าใจ...หรือบางทีเขาอาจจะแค่คิดไปเอง ความเหนื่อยล้าและความหวาดกลัวมักจะปรุงแต่งจินตนาการให้เลิศล้ำกว่าความเป็จริงเสมอ
เขายังไม่เข้าใจมันถ่องแท้ รู้แต่เพียงว่ามันคือ "ความรู้สึก" ที่เขาต้องเก็บงำไว้ให้มิดชิดยิ่งกว่าสมบัติใดๆ ในสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗 - Yún Qīng Jiàn Zōng) แห่งนี้ การมีธาตุพฤกษา (草木之灵 - Cǎomù zhī Líng) ที่ถูกประเมินค่าว่าไร้ประโยชน์สำหรับการฝึกกระบี่ ก็เป็ "ความโดดเด่น" ที่น่าอึดอัดมากพอแล้ว หากถูกค้นพบว่ามีความรู้สึกหรือพลังประหลาดอื่นซ่อนอยู่อีก เกรงว่าชีวิตอัน "ราบรื่น" ของเขาคงจะยิ่งน่าสนใจมากกว่านี้เป็แน่แท้
"พลังปราณของเรายังคงกระจ้อยร่อย...การบำเพ็ญเพียรก็เชื่องช้าเสียจนน่าสมเพช" เจี้ยนหลินพึมพำ นี่คือความจริงที่เขาต้องกล้ำกลืนฝืนทน เส้นชีพจรลมปราณที่เขารู้สึกได้ว่ามัน "ไม่เหมือนใคร" (กว้างกว่า? ลึกกว่า? หรือแค่ว่างเปล่ากว่า?) ซึ่งควรจะเป็พร์ กลับกลายเป็เหมือนอ่างรั่วที่ดูดกลืนพลังปราณที่เขาพยายามสะสมเข้ามาอย่างยากเย็น ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน พลังของเขาก็เพิ่มขึ้นช้าเสียจนน่าขัน
แต่เขามีสิ่งหนึ่งที่คนเ่าั้อาจจะมองข้าม...หรืออาจจะไม่มีปัญญาที่จะมี ความทรงจำที่แม่นยำราวกับทุกสิ่งที่เห็นถูกสลักลงในจิติญญา
เจี้ยนหลินหลับตาลง ภาพของศิษย์พี่หญิงเยว่ชิงหลิง (月清灵 - Yuè Qīnglíng) ผู้มีใบหน้างดงามราวภาพวาดของเทพธิดาบนสรวง์ ทว่าเ็าราวกับน้ำแข็งพันปี กำลังร่ายรำเพลงกระบี่อยู่กลางลานฝึกฝนยามรุ่งอรุณก็ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึงชัดเจนราวกับกระจกเงา ท่วงท่าของนางสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบขาด ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการตวัด ทุกการแทง ล้วนแล้วแต่สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบราวบทกวีที่ถูกขับขานด้วยคมกระบี่ เขาแอบเฝ้ามองนางฝึกฝนอยู่หลายครั้ง (จากมุมอับที่มั่นใจได้ว่าเงาของเขาจะไม่ไปรบกวนทัศนียภาพอันสูงส่งนั้น) และทุกรายละเอียดของเพลงกระบี่พื้นฐาน "เมฆาไหล" (流云剑法 - Liú Yún Jiàn Fǎ) ที่นางใช้นั้น ถูกจดจำไว้ในสมองของเขาอย่างแม่นยำชนิดที่ว่าหากมีคนตาบอดมาเห็นก็ยังต้องทึ่ง
"หากพลังปราณคือสิ่งที่ฟ้าดินตระหนี่ต่อข้า เช่นนั้นแล้ว...ทักษะและกระบวนท่าก็คือสิ่งที่ข้าต้อง่ชิงมาด้วยตนเอง" ความคิดนั้นจุดประกายบางอย่างในใจที่มอดดับไปชั่วขณะ เจี้ยนหลินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ความเ็ปตามร่างกายยังคงอยู่ แต่ไม่อาจบดบังความมุ่งมั่นในแววตาที่เริ่มทอประกายกล้าอีกครั้ง เขากวาดตามองไปรอบห้องพักที่แทบจะไม่มีสิ่งใดนอกจากเตียงไม้และโต๊ะเล็กๆ โต๊ะหนึ่ง ก่อนจะหยิบกิ่งไม้ขนาดพอเหมาะที่เขาใช้เป็ "กระบี่ฝึกฝน" ประจำตัวขึ้นมา มันเป็เพียงกิ่งไม้ธรรมดาๆ ที่เขาพยายามจะ "ก่อรูป" ให้คล้ายกระบี่ที่สุดเท่าที่พลังพฤกษาอันน้อยนิดของเขาจะเอื้ออำนวย ซึ่งผลลัพธ์ก็ยังคงห่างไกลจากคำว่า "กระบี่" อยู่หลายหมื่นลี้
ทว่าคืนนี้ เจี้ยนหลินไม่ได้สนใจรูปร่างของมันมากเท่ากับการ "รู้สึก" ถึงมัน เขาพยายามระลึกถึงท่วงท่า "เมฆาไหล" ที่ศิษย์พี่เยว่ชิงหลิงเคยใช้ พยายามเลียนแบบการยืน การจับ "กระบี่ไม้" ในมือ และการเคลื่อนไหวร่างกายอย่างช้าๆ ในความมืดสลัวนั้น ร่างผอมบางของเด็กหนุ่มเริ่มขยับไหวอย่างเงอะงะแต่ก็เต็มไปด้วยสมาธิ ทุกท่วงท่าที่เขาจดจำมาถูกนำมาทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามไรผม แต่เจี้ยนหลินก็ยังไม่หยุด เขาหลอมรวมสมาธิทั้งหมดไปที่การเคลื่อนไหว พยายามััถึง "ความรู้สึก" ที่แตกต่างนั้นอีกครั้ง...ความรู้สึกที่ทำให้กิ่งไม้ธรรมดาๆ ในมือเขาราวกับจะมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ แม้จะไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร แต่เขาก็เชื่อมั่นว่านี่คือหนทางเดียวที่ "มดตัวเล็ก" เช่นเขาจะสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ในโลกที่พร้อมจะเหยียบย่ำผู้ที่อ่อนแอ...แข็งแกร่งพอที่จะไม่ต้องก้มหัวให้ใครอีก แข็งแกร่งพอที่สักวันหนึ่ง...เขาจะสามารถยืนหยัดเคียงข้าง...หรืออย่างน้อยก็ไม่ทำให้เงาร่างอันสูงส่งนั้นต้องหม่นหมองเพราะคนเช่นเขา และบางที...อาจจะแข็งแกร่งพอที่จะทำให้ใครบางคนต้อง "ประหลาดใจ" ที่เคยมองข้ามมดตัวนี้ไป
เสียงลมรัตติกาลยังคงพัดหวีดหวิวนอกหน้าต่าง แต่ภายในห้องเล็กๆ นั้น ประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นได้ถูกจุดขึ้นแล้ว และมันพร้อมที่จะเผาผลาญทุกอุปสรรคที่ขวางหน้า...อย่างเงียบงัน อดทน และแฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันต่อโชคชะตาที่คิดจะเล่นตลกกับเขาอยู่เสมอ
(จบตอน 2)
56K
