ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ด้านนอกคลินิก“นายน้อยครับ”“คนล่ะ?”“อยู่ข้างในครับ”ลานเซลอตเดินเข้าไปในคลินิกโดยไม่พูดไม่จาหมิงจวงที่รออยู่ด้านนอกกำลังจะตามเข้าไป แต่แล้วจู่ ๆ ราวกับชายหนุ่มคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ปลายเท้าทั้งสองข้างจึงหยุดชะงักลงในทันที จากนั้นเขาก็หมุนตัวหันกลับไปมองรถคันที่มาส่งลานเซลอตที่หน้าคลินิก น่าเสียดายที่หน้าต่างรถถูกเลื่อนปิดไปแล้วทำให้หมิงจวงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ด้านในได้ชัดเจนนักไม่นานรถคันนั้นก็ขับออกไปสายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่รถคันนั้นขับไปไม่วางตา และในตอนนั้นเองเว่ยเชียนเฉินก็เดินออกจากคลินิกมาพอดี หมิงจวงดึงสติของตนกลับมา เขาหันกลับไปมองคู่หูที่เดินลงมาจากบันได“นายออกมาทำไม?”“นายมองอะไรอยู่น่ะ?”สองคำถามดังขึ้นพร้อมกัน จากนั้นก็เป็นหมิงจวงที่เงียบไป ปฏิกิริยาดังกล่าวทำให้เว่ยเชียนเฉินรู้สึกตงิดใจขึ้นมาจนต้องหันไปมองหน้าหมิงจวงอย่างช่วยไม่ได้ ดวงตาของเขาหรี่เล็กลงจับจ้องใครอีกคนด้วยสายตาพินิจพิจารณาและเป็นฝ่ายหมิงจวงที่เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“นายมาทำอะไร?”“ฉันคิดว่าเมื่อคืนนี้ไม่ใช่แค่นายน้อยหรอกที่แปลกไป แม้แต่นายเองก็ด้วย” เว่ยเชียนเฉินกล่าวพร้อมกับมองไปยังทิศทางที่รถคันนั้นจากไป หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วหันมองไปทางหมิงจวง“คนคนนั้นเป็นใคร?”“ไม่รู้สิ”“แล้วนายมองอะไร?”“รถที่นายน้อยนั่งมา”เว่ยเชียนเฉินมองไปทางหมิงจวงด้วยสายตาคล้ายเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งหมิงจวงปรายตามองเว่ยเชียนเฉินเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านหน้าเขาและตรงไปยังทางเข้าของคลินิกโดยไม่เอ่ยอะไรอีก“อย่าเพิ่งเข้าไป นายน้อยอยากคุยกับหมอคริสเป็นการส่วนตัว” เว่ยเชียนเฉินเรียกหมิงจวงที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดเอาไว้พร้อมกับกอดอกมองเขาด้วยความสนใจ“ดูเหมือนนายน้อยจะไม่มีคนรู้จักอยู่ที่นี่ใช่ไหมล่ะ?”“นายจะพูดอะไรกันแน่?”“ฉันรู้จักใครคนหนึ่งที่อยู่ในเมืองนี้เหมือนกัน บางทีอาจจะเป็นเขาก็ได้ที่มาส่งนายน้อยน่ะ”หมิงจวงยืนหันหลังให้เว่ยเชียนเฉินนิ่งโดยไม่ยอมพูดอะไรออกมาเว่ยเชียนเฉินยิ้ม เขาเดินตรงเข้ามาคว้าแขนหมิงจวงไปควงไว้ จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ หัวเราะอยู่ข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแล้วเอ่ยขึ้น“ฉันก็ว่าสิว่าทำไมนายถึงเพิกเฉยต่อคำเชิญของฉัน กล้าคิดถึงคนอื่นตอนอยู่ด้วยกันแบบนี้ เสี่ยวหมิงหมิง นายทำฉันผิดหวังมากจริง ๆ”“นายพูดอะไรไม่เห็นรู้เรื่อง”“’งั้นจิตใจนายก็มีปัญหาแล้วล่ะ ฉันพูดถึงใครนายจะไม่รู้เลยเหรอ?”“นายจะพูดอะไร?”เว่ยเชียนเฉินปรายตามองไปยังประตูคลินิก ดวงตาที่มักปรากฏแววทะเล้นอยู่เสมอของเขาฉายประกายคมกริบออกมา ใบหน้านั้นของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชามากยิ่งขึ้น “ไอ้เด็กนั่นเอาแต่มุดหัวอยู่ในที่มืด ไม่สำคัญว่ามันจะเป็นหรือตายยังไง นายกับมันอยู่คนละโลกกันมาตั้งแต่แรกแล้ว”หมิงจวงขมวดคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเงียบ ๆ“ทำไม ปวดใจเหรอ?”“เขาเป็นคนเก่าไปแล้ว เพราะงั้นมันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ที่นายจะมาพูดถึงเขาตอนนี้”“ถ้ามันเก่าไปแล้ว ก็ไม่ควรต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับนายอีก” เว่ยเชียนเฉินมองหน้าหมิงจวง“นายอย่าลืมว่าตอนแรกมันทำอะไรไว้กับนายบ้าง เพื่อจะปีนขึ้นไปเกาะคนรวยที่มีอำนาจมันก็ทิ้งแฟนจน ๆ แบบนายอย่างไม่ไยดี เหอะ คนคำนวณไม่สู้ฟ้าลิขิต พอคนรวย ๆ ที่ว่านั่นไม่ต้องการมัน แต่แฟนจน ๆ ที่เป็นตัวจริงอย่างนายกลับต้องหลบซ่อนอยู่ในเงามืด สมน้ำหน้ามันแล้วที่ถูกไล่ตะเพิด”หมิงจวงปรายตามองเว่ยเชียนเฉิน “หุบปากซะ”“เพราะงั้นนายอย่าเอาคอไปแขวนบนขื่อเลย” เว่ยเชียนเฉินชำเลืองมองหมิงจวง“ถ้าทำได้ ฉันจะหุบปากให้”หมิงจวงจงใจเมินเขาแล้วเดินเข้าคลินิกไปเว่ยเชียนเฉินรีบเดินตามไปทันที“จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?”“คนในรถนั่นไม่ใช่เขา”“โม้สิ โม้ต่อเลย”“เฉินหยินชิงมาที่โรงแรมตอนนายไปหาอะไรกิน”“...แล้วทำไมนายไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า?!”“นายไม่ได้บอกฉันให้เตือนนายตอนเขามานี่”“นายตั้งใจ”“ครั้งนี้นายเดาถูก”ในตอนที่เว่ยเชียนเฉินเดินควงแขนหมิงจวงเข้าไปในคลินิกนั้น รถคันที่พึ่งขับออกไปเมื่อครู่ก็วกกลับมา หน้าต่างรถค่อย ๆ เลื่อนลงมา หลินฉ่าวเจ๋อจ้องมองไปทางร่างในชุดขาวที่ยืนอยู่บนระเบียงทางเดินของคลินิกด้วยสายตาที่ฉายประกายของความผิดหวังเล็ก ๆ อยู่ภายในนั้นหลังจากมองดูอยู่นาน ในที่สุดหลินฉ่าวเจ๋อก็ตัดสินใจขับรถออกจากคลินิกไปเสียงเครื่องยนต์ที่จากไปทำให้หมิงจวงหยุดชะงักแล้วหันกลับไปมองที่ประตู มองทะลุผ่านไปยังนอกระเบียงทางเดินของคลินิก ไฟข้างทางยังคงส่องสว่างอยู่เช่นนั้น แต่ที่ข้างนอกนั่นกลับไม่มีรถจอดอยู่แม้แต่คันเดียว“มองอะไรน่ะ?”“เปล่า”“งั้นก็เข้าไปด้านในกัน”เว่ยเชียนเฉินยื่นมือมาดันไหล่หมิงจวงให้เดินเข้าประตูกระจกของคลินิกไปด้วยกัน 　　※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※ในตอนที่เว่ยเชียนเฉินและหมิงจวงเดินเข้ามาด้านใน พวกเขาก็เห็นคริสและพยาบาลของคลินิกกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ตรงข้ามกันนั้นคือลานเซลอตที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาและกำลังรอฟังคำอธิบายจากคนทั้งสองอยู่เงียบ ๆ เมื่อสังเกตเห็นแววตาที่สะท้อนออกมาของผู้เป็นนาย เว่ยเชียนเฉินจึงเดินเข้าไปใกล้คริสแล้วยื่นมือออกไปคว้าคอเสื้อเขาขึ้นมา คริสตกใจกลัวจนรีบละล่ำละลักร้องขอชีวิตไม่หยุด นางพยาบาลที่คุกเข่าอยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็อยากจะเข้าไปช่วย ทว่าแววตาข่มขู่ที่ถูกส่งมาจากหมิงจวงนั้นน่าหวาดกลัวเกินไปจนทำให้เธอต้องรีบก้มหน้าลงและคุกเข่าอยู่นิ่ง ๆ เช่นเดิมเว่ยเชียนเฉินลากคริสมาทิ้งไว้ตรงหน้าลานเซลอตก่อนจะเอาปืนจ่อไปที่ท้ายทอยของเขาลานเซลอตปรายตามองคนที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นข้างหน้าตนครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“แกขายยาระงับฮีทให้คนไข้เป็นการส่วนตัวงั้นเหรอ?”คริสที่ได้ยินดังนั้นตกใจกลัวจนใบหน้าซีดเผือดก่อนจะรีบเอ่ยปฏิเสธทันควัน“ไม่ครับ ผมไม่ได้ขายมันให้คนไข้ของผม...”ก่อนที่คริสจะทันได้พูดจบ ลานเซลอตก็มองไปทางหมิงจวง ลูกน้องคนสนิทรับรู้ความต้องการของผู้เป็นนายได้ในทันที เขาเดินไปเปิดตู้ที่อยู่ด้านข้างเพื่อค้นหามัน กระทั่งเปิดมาจนถึงลิ้นชักชั้นสุดท้าย เขากลับค้นพบว่าลิ้นชักชั้นนี้ถูกล็อกเอาไว้ หมิงจวงจัดการใช้มีดสั้นงัดแงะลิ้นชักเพื่อเปิดมันออก เขาหยิบกล่องสีขาวใบหนึ่งออกมาจากด้านในนั้น เปิดมันออกและยื่นส่งให้ลานเซลอต ของในกล่องไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากหลอดยาระงับฮีทจำนวนหนึ่งที่ยังขายไม่หมดเท่านั้นคริสที่เห็นของในกล่องก็แสดงท่าทางกระวนกระวายใจออกมาในทันที รีบร้อนรนร้องขอชีวิตตนพร้อมให้คำมั่นกับลานเซลอตเพื่อให้เขาปล่อยตนเองไปการได้เห็นท่าทางน่าสมเพชของคริสทำให้คิ้วของลานเซลอตขมวดเป็นปม เขาคิดไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าอะไรทำให้คนตระกูลเฉินเชื่อถือหมอแค่คนสองคนในคลินิกเล็ก ๆ แห่งนี้ แล้วพอยาระงับจากที่อื่นเริ่มไม่ได้ผล ด้วยความที่ไม่อยากสูญเสียอำนาจและเงินทองจากลูกค้าอย่างตระกูลเฉินไป เขาจึงได้ผลิตยาขึ้นมาเองจนเกือบจะทำร้ายชีวิตคนอื่นแบบนี้“ใครเป็นคนเอา M3 ให้แก?” ลานเซลอตถามขึ้นในคราแรกคริสตั้งใจที่จะเอ่ยปฏิเสธแต่ปืนของเว่ยเชียนเฉินที่กระแทกเข้ากับท้ายทอยของเขาทำให้ความซื่อสัตย์กลับมาในทันที คริสก้มหน้าลง หลังจากเงียบอยู่นานสุดท้ายจึงได้ยอมเอ่ยสารภาพด้วยเสียงที่เบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ“ผมซื้อมันมาจากคนรู้จักคนหนึ่งครับ”“ใคร?”“คือ...”เว่ยเชียนเฉินกลอกตาอย่างเบื่อหน่ายคล้ายใกล้หมดความอดทน เขาพลิกปืนที่อยู่ในมือแล้วใช้ด้ามกระแทกเข้ากับศีรษะของคริสอย่างแรง คริสที่ถูกทุบจนเลือดออกพยายามดิ้นรนพยุงตัวขึ้นมาจากพื้น แต่กลับถูกเว่ยเชียนเฉินเหยียบลงไปบนหัวไหล่แล้วออกแรงกดเขาลงกับพื้นอย่างรุนแรง ใบหน้าของคริสแนบพื้นห้องจนบูดบี้ดูไม่เป็นทรงและทำให้เขาไม่อาจขยับตัวได้อีกลานเซลอตโน้มตัวลงมาและใช้ดวงตาสีดำสนิทของเขาจ้องมองคริสที่ใบหน้าซีกหนึ่งเปรอะไปด้วยเลือด ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้งด้วยเสียงทุ้มต่ำน่าหวาดหวั่น“มันเป็นใคร?”ศีรษะของคริสถูกเว่ยเชียนเฉินเหยียบอยู่บนพื้น หน้าผากของเขาโชกเลือด ได้แต่นอนคว่ำหน้าไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหนอยู่อย่างนั้น คริสพ่นลมหายใจฟึดฟัดออกมาเล็กน้อยก่อนจะยอมเอ่ยตอบ“คือ...เป็นบอสของตลาดมืด เขามียาเสพติดชนิดนี้อยู่ในมือ”บอสของตลาดมืด?หลินฉ่าวเจ๋อ?ดวงตาสีดำสนิทดูเคร่งขรึมขึ้น ลานเซลอตเอ่ยถามต่อ “แกซื้อมาเท่าไหร่?”“ไม่มากครับ แค่พอสำหรับผสมในตัวยาเท่านั้น...เอ่อ ประมาณ 10 กรัมได้ครับ” หลังจากคริสพูดจบสีหน้าของลานเซลอตก็เปลี่ยนไป และด้วยความกลัวว่าคนที่เหยียบหัวเขาอยู่ในตอนนี้จะลงมือทำร้ายเขาอีก คริสจึงได้รีบละล่ำละลักอธิบายต่อ“ผมไม่ได้ใช้มันทั้งหมดนะครับ ยังเหลืออยู่อีกนิดหน่อย”“แล้วแกใช้ไปเท่าไหร่?”“เจ็ด...ประมาณเจ็ดหรือแปดกรัมครับ” พูดจบคริสก็ถูกเว่ยเชียนเฉินเหยียบหัวหนักกว่าเดิมจนเขาใกล้หายใจไม่ออกแล้วจริง ๆ เว่ยเชียนเฉินเหยียบลงไปบนหัวของคริสพร้อมกับโน้มตัวลงไปและใช้สันปืนฟาดลงไปที่ศีรษะนั้นอีกหนึ่งที“ใช้ไปตั้ง 7-8 กรัม แกกะฆ่าคนหรือไง?”คริสที่ถูกเหยียบหัวอยู่พูดไม่ออก ได้แต่หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างหนักหน่วง“หมิงจวง” “ครับ นายน้อย”หมิงจวงนำยาเสพติดที่ยังเหลืออยู่ในกล่องออกมาแล้วจัดการใส่มันลงไปในหลอดของเหลวที่เป็นยาระงับฮีทนั้น ในขณะนั้นเองจู่ ๆ เว่ยเชียนเฉินก็คิดวิธีการสนุก ๆ ขึ้นมาได้วิธีหนึ่ง เขาถอนเท้าออกจากหัวของคริสก่อนจะเดินอ้อมไปย่อตัวลงคุกเข่าตรงหน้านางพยาบาลที่นั่งอยู่ด้านข้าง จากนั้นก็ใช้ปลายกระบอกปืนเชยคางเธอขึ้นมา “เธอฉีดยาเป็นใช่ไหม?”พยาบาลคนนั้นเบนสายตาไปทางลานเซลอตที่นั่งอยู่บนโซฟาก่อนจะดึงสายตากลับมาที่เว่ยเชียนเฉินที่กำลังยิ้มให้ตัวเอง เธอค่อย ๆ พยักหน้าลงเล็กน้อยด้วยความลังเลเว่ยเชียนเฉินยื่นมือออกไปและหมิงจวงก็นำยาที่ผสมเรียบร้อยแล้ววางบนมือเขาได้อย่างพอดิบพอดี เว่ยเชียนเฉินรับยามาแล้วก็ยื่นไปตรงหน้าพยาบาลที่คุกเข่าอยู่ที่พื้น“เธอฉีดยาให้มันสิ ถ้ามันไม่ตายฉันจะปล่อยเธอไป”พยาบาลคนนั้นมองของที่อยู่ในมือเว่ยเชียนเฉินด้วยอาการตัวสั่นระริก“แล้วถ้า...”“ตายเหรอ?” เว่ยเชียนเฉินยิ้มแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้มากขึ้นพร้อมเอ่ยกระซิบที่ข้างใบหูของอีกฝ่าย “เธอก็จะกลายเป็นฆาตกรน่ะสิ ก็นะ ฆาตกรก็ไม่ต่างจากผู้สมรู้ร่วมคิดเท่าไหร่หรอก และเธอก็ร่วมมือกับเขาเพื่อทำเรื่องเลว ๆ ไง ใช่ไหมล่ะ?”พยาบาลคนนั้นร้องไห้และไม่กล้าที่จะลงมือเว่ยเชียนเฉินหัวเราะ เขาเทยาลงในหลอดแล้วใช้เข็มฉีดยาดูดสารเสพติดที่ถูกผสมเข้ากับยาระงับเรียบร้อยแล้วขึ้นมา กระชากแขกของนางพยาบาลให้หงายขึ้นตรงหน้าตนอย่างกะทันหัน จากนั้นก็ยกเข็มขึ้นเตรียมแทงเข้าไปในเนื้อหนังของคนตรงหน้า นางพยาบาลคนนั้นหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เว่ยเชียนเฉินหยุดมือในทันที เขายิ้มและยื่นเข็มให้พยาบาลคนนั้นพยาบาลจำใจรับเข็มฉีดยามาด้วยมือที่สั่นเทาและยินยอมลุกขึ้นจากพื้นทั้งน้ำตา เว่ยเชียนเฉินที่เห็นขาของเธอสั่นระริกและอ่อนแรงจนแทบจะล้มลง จึงได้มีน้ำใจเข้าไปช่วยพยุงเธอให้เดินเข้าไปหาคริสที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น พยาบาลคนนั้นร่ำไห้พร้อมกับค่อย ๆ คุกเข่าลงข้างกายคุณหมอเจ้าของคลินิก เธอยกเข็มฉีดยาในมือขึ้นมาแล้วฉีดของเหลวนั้นเข้าไปในร่างกายของคริสที่มองมาด้วยสายตาหวาดกลัวเมื่อตัวยาถูกฉีดเข้าไปจนสุดหลอด ร่างกายของคริสก็เกิดอาการเกร็งกระตุกขึ้นมาในทันที มือสองข้างของเขาพยายามฉีกกระชากเสื้อผ้าของตนออกจากร่าง นางพยาบาลที่ความรู้สึกผิดแล่นเข้าเกาะกุมจิตใจพยายามจะตรงเข้าไปช่วยเขา แต่กลับถูกคริสผลักออกมา เขาฉีกเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกได้สำเร็จเผยให้เห็นแผ่นอกเปลือยเปล่าและของเหลวสีฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นของเขานางพยาบาลเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความตกใจพร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดปากไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองส่งเสียงร้องออกมาลานเซลอตมองไปทางคริสที่ดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้นเงียบ ๆ ไม่นานเขาก็ลุกขึ้นยืน เดินผ่านหน้าคริสและตรงไปยังประตูทางออกของคลินิก ฝ่ายหมิงจวงที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามออกไป“คนสวย จำเบอร์โทรศัพท์ฉุกเฉินได้ใช่ไหม?”เว่ยเชียนเฉินไม่วายส่งจูบให้นางพยาบาลที่นั่งตัวสั่นอยู่มุมห้องไปทีหนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งตามลานเซลอตและหมิงจวงออกไปเช่นกัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 67 ถูกลงโทษ

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 67 ถูกลงโทษ

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้