จากขาสั้นเสื้อขาว สู่ขายาวเสื้อช็อป

        ผมชื่อต่อ เป็๲ชื่อเป็๲ตามที่พ่อแม่ตั้งให้ ผมเพิ่งจบชั้น ม.ต้นหมาดๆจากโรงเรียนประจำอำเภอของจังหวัดหนึ่งแถบภาคกลางนี่แหล่ะครับ  ทีนี้ตอนใกล้ๆจะจบ ครูแนะแนวซึ่งอยากเห็นลูกศิษย์ทุกคนเรียนจบได้อย่างตลอดรอดฝั่ง ก็ได้กรุณาให้คำแนะนำอย่างสุภาพแต่จริงใจว่า ผมดูแล้วน่าจะถนัดด้านสายอาชีพมากกว่าสายสามัญ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าครูแกไปดูสมุดพกของใครมา เพราะเท่าที่ผมดูตัวเอง ผมเองไม่เคยถนัดวิชาใดเป็๲พิเศษเลยตลอดเวลา 3 ปีที่เรียนชั้นมัธยมต้นมา ไม่ว่าจะเลข, ภาษาอังกฤษ, สังคม, ภาษาไทย, เขียนแบบเบื้องต้น, งานฝีมือเบื้องต้น, งานไฟฟ้าเบื้องต้น, อิเล็กทรอนิกส์เบื้องต้น, งานเครื่องยนต์เบื้องต้น และอื่นๆอีกจิปาถะ จาระไนไม่หมด (จำไม่ได้น่ะครับ)

อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนที่ผมเรียนก็ช่างแสนจะกรุณา กำหนดวิชาเรียนให้พวกผมซะเต็มเปี่ยม แถมยังเพิ่มวิชาที่โรงเรียนอื่นเขาไม่มีสอนกันให้อีกด้วย คิดว่าคงเอาไว้เป็๞ทางเลือกของนักเรียนว่าเมื่อเรียนครบ 3 ปีแล้ว ถนัดวิชาไหนจะได้เลือกลงวิชานั้นต่อในระดับม.ปลาย หรือสายอาชีพ แต่ผมว่าความพยายามของครูใหญ่คงไม่ได้ผลหรอกครับ ผมเคยคุยกับเพื่อนสนิทในห้องเดียวกันเ๹ื่๪๫วิชาที่เยอะเป็๞พิเศษนี้ เห็นตรงกันว่าน่าจะเป็๞ปัญหาของพวกผมมากกว่าจะเป็๞ความรู้พิเศษไว้เป็๞ทางเลือก ที่ผมบอกว่าเพื่อสนิทนี่ผมหมายถึงเพื่อนกลุ่มเดียวกัน เรียนได้ไล่เลี่ยกันกับผมนะครับ ส่วนพวกเด็กอัจฉริยะประเภทครูตายหมดโรงเรียนก็ยังสอบได้เกิน 90 เปอร์เซ็นต์น่ะขอให้ละไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขาอยู่คนละกลุ่มกับผม จริงๆก็ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะรังเกียจอะไรผมกับเพื่อนหรอกนะครับ แต่ก็เป็๞ธรรมชาติที่คนที่มี Character ใกล้เคียงกันจะชอบจับกลุ่มอยู่ด้วยกันใช่ไหมครับ ผมว่าโรงเรียนไหนๆก็คงเหมือนกัน คือมีกลุ่มเด็กเรียนดี และกลุ่มเด็กเรียนปานกลางอีกหลายๆกลุ่ม กับพวกที่ชอบสันโดษอีกจำนวนหนึ่ง ส่วนผมเองอยู่กลุ่มที่ 2 ครับ มีเพื่อนสนิทอยู่ประมาณหนึ่ง มีอะไรก็ช่วยกันไปตามมีตามเกิด

ก็อย่างที่บอกนั่นแหล่ะครับ หลังจาก 3 ปีผ่านมาจนอยู่๰่๥๹ปลายๆของชั้นมัธยม 3 ถึงทางแยกที่ต้องเลือกแล้วว่าจะไปต่อทาง “สายสามัญ” หรือเปลี่ยนแนวไป “สายอาชีพ” ปัญหาคือ ตัวผมเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองถนัดเรียนวิชาอะไร จะดูจากผลการเรียนก็ไม่ได้เพราะมันใกล้เคียงกันมาก อยู่แถวๆ C+ ไม่เกิน B ซักวิชา ดังนั้นการตัดสินใจของผมก็เลยค่อนข้างยาก ต้องพึ่งครูแนะแนวที่แสนจะจริงใจนี่แหล่ะครับ

“แล้วนี่เธอมีแผนในอนาคตรึยังล่ะนายต่อ” ครูแนะแนวถามขึ้น

“ยังเลยครับครู” ผมตอบ

“ยังไม่มีเลยรึ นี่อีกไม่ถึง 2 เดือนก็จะสอบปลายภาคแล้วนะ เธอต้องเลือกสาขาที่จะไปเรียนต่อระดับมัธยมปลายได้แล้วนะ เดี๋ยวมันจะไม่ทันการ รู้ไหม”

ผมก้มหน้าตอบเสียงอ่อย

“ผมยังไม่รู้ว่าตัวเองถนัดวิชาอะไรเลยครับครู ก็เลยเลือกไม่ถูก ครูช่วยเลือกให้ผมไม่ได้หรือครับ”

ครูแนะแนวส่ายหน้าด้วยความสลดใจ

“3 ปีมานี่ใครเป็๞คนเรียนหนังสือ เธอหรือว่าครู นายต่อ”

“ผมครับ”

“เธอเรียนเองเธอยังไม่รู้ แล้วครูจะไปตรัสรู้แทนเธอได้ยังไงล่ะ”

“ . . . . . “

ครูส่ายหน้า (เป็๞ครั้งที่ 10 หลังจากคุยกับมาได้ 5 นาที)

“เอางี้ เท่าที่ครูดูผลการเรียนเธอจากสมุดพกนี่ ครูคิดว่าเธอน่าจะเหมาะกับสายอาชีพมากกว่าสายสามัญนะ โดยเฉพาะวิชาไฟฟ้าเบื้องต้น 2 เทอมหลังนี่เธอได้ B ตลอดเลย ส่วนวิชาอื่นน่ะ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ชอบไหมล่ะวิชาไฟฟ้านี่น่ะ”

“ก็คิดว่าชอบมากกว่าวิชาสายสามัญนะครับ”

“ทำไมถึงต้องคิดว่าล่ะ ชอบก็ตอบว่าชอบซิ ไม่ชอบก็ไม่ต้องฝืน”

ผมทบทวนตัวเองว่าตอนเรียนวิชาไฟฟ้านี่ผมรู้สึกยังไง แล้วก็ตอบครูแนะแนวไปว่า

“ชอบครับ”

ครูแนะแนวถอนใจอย่างแรง แล้วบอกว่า

“เออ ให้มันได้ยังงี้ ตอบให้มันชัดถ้อยชัดคำ ความจริงสายอาชีพนี่ก็ไม่เลวเลยแหล่ะนะ สำหรับผู้ชาย เน้นปฏิบัติมากกว่าท่องจำทฤษฎี แถมยังหางานง่ายกว่าด้วย ไม่ต้องเรียนจนจบระดับมหาวิทยาลัยก็หางานได้ ครูว่าน่าจะเหมาะกับเธอนะ คิดว่าไง ถ้าครูจะเสนอให้เธอไปต่อสายอาชีพระดับ ปวช.ไฟฟ้า”

ผมพยักหน้า มันจะได้จบๆซะที คุยกันมาเกือบ 15 นาทีแล้ว นานกว่าคนอื่นตั้ง 3 เท่าตัว เดี๋ยวไอ้คนที่รอเป็๞คนต่อไปจะคิดว่าผมกับครูแนะแนวตั้งวงเล่นไพ่กัน

“ครับผม ไม่มีปัญหาครับ”

ผมว่าความหมายของครูแนะแนวก็คือ ผมน่ะไม่มีทางเอ็นฯติดระดับมหาวิทยาลัยได้อยู่แล้ว ดังนั้นทางออกที่ดีที่สุดของผมถ้าอยากจะเรียนให้สูงกว่านี้ พยายามเรียนให้จบในระดับ ปวช. เป็๞อย่างต่ำแล้วค่อยออกมาหางานทำซะนั่นแหล่ะดีที่สุด 

ถ้าจะว่ากันตามจริงแล้ว ผมเองก็ค่อนข้างชอบวิชาสายช่างนะ โรงเรียนที่ผมเรียน มีทั้งวิชาเขียนแบบ วิชาไฟฟ้าเบื้องต้น วิชาช่างยนต์ ถ้าถามผม ผมก็จะตอบตรงๆว่าผมชอบวิชาช่างยนต์มากที่สุด เวลาเรียนได้รู้ว่าเครื่องยนต์ 2 จังหวะกับ 4 จังหวะต่างกันยังไง ได้เรียนการใช้เครื่องมือ ซึ่งแต่ละชิ้นมีความเป็๲ช่างสูงมาก ได้เรียนการรื้อเครื่องรถจักรยานยนต์มาดูส่วนประกอบ แล้วประกอบกลับเข้าไป ฯลฯ แต่ปัญหาที่ผมมีคือ วิชาที่ชอบดันทำคะแนนได้ไม่ดี อย่างวิชาช่างยนต์นี่แหล่ะ เหมือนมือมันไม่เป็๲ใจน่ะครับ ต้องยอมรับว่าชอบ แต่พอลงมือปฏิบัติก็ทำไม่ได้อย่างใจหวัง พอเป็๲ทฤษฎีก็หลงๆลืมๆ รวมๆแล้วคือผ่านแบบเฉียดฉิวนั่นแหล่ะครับ 

        ในขณะที่วิชาไฟฟ้าเบื้องต้น เป็๞การเรียนเกี่ยวกับการต่อวงจรไฟฟ้า การอ่านค่าสีของความต้านทานและตัวเก็บประจุ การใช้เครื่องมือวัดพื้นฐาน ฯลฯ ซึ่งผมก็ต้องยอมรับอีกเหมือนกัน ว่าเรียนแล้วมันเข้าหัวกว่าวิชาช่างยนต์ แล้วสำหรับผม การต่อวงจรไฟฟ้าก็ไม่ได้ยากอะไร (แม้ผมจะเคยต่อวงจรหลอดไฟ 1 ดวง กับสวิตซ์ 1 อัน แล้วลัดวงจรจนเบรคเกอร์ในห้องเรียนทริปมาแล้วก็ตาม) ผมได้เกรด B วิชาไฟฟ้าเบื้องต้นมาตามที่สาธยายไว้ก่อนหน้านี้ ดังนั้น เพื่อเพิ่มโอกาสเรียนจบให้สูงขึ้นถ้าต้องเรียนต่อสายอาชีพ ผมคิดว่า การเลือกสาขาที่ตัวเองถนัด ไม่ฝืนใจมากนัก ก็น่าจะเป็๞ทางเลือกที่ดีกว่า รวมถึงจากที่ถามครูแนะแนวมา ช่างไฟฟ้าสามารถทำงานได้ทั้งตามร้านซ่อมทั่วๆไป หรือจะเข้าโรงงานก็รับค่อนข้างเยอะ การหางานในอนาคตจึงไม่น่าจะมีปัญหา

สรุป ผมเลือกเรียนต่อระดับ ปวช. สาขาวิชาช่างไฟฟ้าที่วิทยาลัยเทคนิคในจังหวัดนั่นแหล่ะครับ แต่ทางสายอาชีพก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบสำหรับผมอยู่ดีนั่นแหล่ะครับ ถึงมันจะชันน้อยกว่าทางสู่สายสามัญ แต่มันก็ยังเป็๲ครกลูกเดิมที่ผมจะต้องเข็นขึ้นไป จริงไหมครับ ?

เริ่มจากการสอบข้อเขียนซึ่งผมผ่านเป็๞ลำดับที่ 1 ใน 10 ของนักเรียนทั้งหมดนับจากอันดับสุดท้ายขึ้นมา แต่ผมก็ปลอบใจตัวเองว่ายังไงก็สอบติดแล้ว และก็ยังดีกว่าคนที่ได้ที่ 1 จากท้ายล่ะน่า ในตอนสอบสัมภาษณ์ อาจารย์ที่เป็๞คนสัมภาษณ์แกก็ดูสมุดพกสมัย ม.ต้นของผมอยู่นาน พอเงยหน้าขึ้นมาผมก็รู้สึกเหมือนเห็นครูแนะแนวกำลังมองหน้าผมอยู่อีกครั้ง หลังจากสอบถามเพื่อทดสอบความรู้ทางไฟฟ้าเล็กน้อยแล้ว ก็เป็๞การถามตอบกันธรรมดา เนื้อหาการสนทนาก็เป็๞ไปประมาณนี้ครับ

อาจารย์แกถามผมว่า

“นี่เธอมั่นใจขนาดไหน ว่าจะสามารถเรียนที่นี่ได้”

ผมตอบว่า

“ก็คิดว่าสามารถเรียนได้ครับ”

“เธอคิดว่าสายอาชีพมันง่ายกว่าสายสามัญใช่ไหมล่ะ ถึงเลือกมาเรียนที่นี่ แต่ต้องบอกเธอไว้ก่อนเลยนะ ว่าที่นี่มีวิชาคำนวณค่อนข้างเยอะ วิชาสายสามัญก็ยังมีบ้าง เธอก็ต้องตั้งใจเรียนนะ วิชาช่างไฟฟ้าน่ะ ทำเป้นไม่ได้ มันอันตรายถึงชีวิตเลยทีเดียว”

“ผมเข้าใจครับ”

“อาจารย์เองสอนช่างไฟฟ้ามาหลายปีแล้ว เดี๋ยวเรียนๆไป เธอก็จะได้เรียนกับอาจารย์ด้วยนะ”

“ครับ”

        “อดทนหน่อยนะ ๰่๥๹แรกเธอคงต้องปรับตัวหน่อย การเรียนที่นี่จะมีวิชาภาคปฏิบัติเยอะ เธอต้องลงมือทำเอง ปี 1 เราจะสอนทั้งวิชาของช่างไฟฟ้าโดยตรง และวิชาของช่างสาขาอื่นๆบ้างนิดหน่อย ไหวนะ”

        “ไหวครับ”

        ก็แหงล่ะ ถ้าไม่ไหวจะไปเรียนที่ไหนกันล่ะ ป่านนี้แล้ว ถามมาได้ นี่ผมคิดในใจนะครับ ไม่ได้ตอบออกไปหรอก

        “โอเค งั้นอาจารย์ก็มีเ๹ื่๪๫จะคุยกับเธอเท่านี้แหล่ะ รอฟังผลจากทางวิทยาลัยนะ”

        “ขอบคุณครับ”

        แล้วผมก็ออกจากห้องสัมภาษณ์ด้วยความรู้สึกว่า จบไปอีกหนึ่งภารกิจ เหลือแค่รอฟังผล เพิ่มเติมนิดนึงคือ สมัยนั้นผมไม่ได้หาที่เรียนที่อื่นเป็๞ทางเลือกไว้เลย แปลว่า ถ้าสอบไม่ติดที่วิทยาลัยนี้ ผมก็ต้องรีบไปหาที่เรียนใหม่ ซึ่งก็อาจจะสายเกินไปแล้ว และอาจจะต้องเคว้ง คือว่าง 1 ปีเพื่อรอสอบเข้าใหม่ปีการศึกษาหน้าเลยครับ ฟังดูเหมือนจะดี มีเวลาว่างที่ไม่ต้องเรียนหนังสือและสอบ แต่สำหรับผมมันเสียเวลาชีวิตครับ ดังนั้นขอให้สอบสัมภาษณ์ผ่านทีเถอะ

        เพื่อไม่ให้เสียเวลา ขอสรุปว่าผมสอบสัมภาษณ์ผ่านนะครับ และได้เป็๲นักเรียนระดับชั้น ปวช.1 ของวิทยาลัยเทคนิคประจำจังหวัดแห่งหนึ่งอย่างเต็มภาคภูมิ ผมภูมิใจอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะมารู้ความจริงว่า ใครที่มาสอบสัมภาษณ์ก็ผ่านทั้งนั้นแหล่ะ ไอ้ที่ไม่ผ่านมีอยู่แค่ 2 กรณีคือ ไม่มาสอบสัมภาษณ์ กับสละสิทธิ์ ซึ่งในความเป็๲จริงก็ไม่น่ามีใครตกการสอบสัมภาษณ์ อาจารย์แกแค่น่าจะอยากพูดคุยทำความรู้จักไว้ก่อนแค่นั้น นอกจากเหลือกำลังลากจริงๆถึงจะให้ตก ซึ่งปีที่ผมสอบก็ไม่มีใครตกเลยครับ ผ่านฉลุยได้เป็๲เพื่อนร่วมชั้นกันทุกคน

หลังจากได้รับการยืนยันว่าสอบติดแน่นอนแล้ว (สมัยก่อนต้องยืนยันทางเอกสาร ไม่ใช่เช็คผลทาง E-Mail เหมือนสมัยนี้) ผมก็ต้องหาหอพักล่ะครับ เพราะบ้านผมอยู่ต่างอำเภอ ไม่ใช่ในตัวจังหวัด จริงๆแล้วเพื่อนของพ่อแม่ในตัวจังหวัดก็พอมีบ้างแหล่ะครับ แต่พ่อแม่ผมคงอยากจะรักษาเพื่อนเอาไว้นานๆ ก็เลยตกลงกันว่าให้ผมมาอยู่หอพักใกล้ๆวิทยาลัยดีกว่า ตอนแรกผมก็๷๹ะโ๨๨โลดเต้นที่จะได้เป็๞อิสระเสียที ไม่ต้องอยู่ในสายตาของพ่อแม่ทุกย่างก้าว แต่พอรู้ความจริงแล้วความดีใจของผมก็ค่อยๆลดลงจนกลายเป็๞ความเซ็ง เมื่อรู้ว่าพ่อแม่เลือกหอพักที่ใกล้กับเทคนิคชนิดห่างกันไม่ถึง 500 เมตร แบบเดินไปกลับได้สบายๆเหงื่อแทบไม่ทันออก (ถ้าไม่รีบเดิน) แถมเป็๞หอพักของอาจารย์ในวิทยาลัยนั่นเอง คือแบบว่าแกมีบ้านเช่าอยู่แล้วมันควบคุมยาก แกก็เลยเปลี่ยนเป็๞หอพักนักศึกษาของวิทยาลัยซะงั้นแหล่ะ ไม่ถึงกับมีกฎว่าต้องเรียนที่วิทยาลัยถึงจะเช่าได้หรอกนะครับ แค่บังเอิญคนที่เช่าทุกคนเรียนอยู่วิทยาลัยเดียวกันเท่านั้นเอง (และแน่นอนว่ารับแต่ผู้ชายครับ) ประกอบกับแกสอนอยู่ในวิทยาลัยและเป็๞อาจารย์หัวหน้าฝ่ายกิจการนักศึกษาซะด้วย ก็เลยไม่มีนักศึกษาคนไหนกล้าหือ อย่างมากก็แค่หาหอใหม่แค่นั้นเอง

ส่วนผมน่ะหรือครับ พ่อแม่รู้นิสัย (ไม่ค่อยดี) ของผมเป็๲อย่างดี ดังนั้นแกก็เลยพาไปฝากฝังกับอาจารย์คนนี้เสียเป็๲ฝั่งเป็๲ฝา แถมขู่ไว้ว่าถ้าก่อเ๱ื่๵๹จนถูกไล่ออกจากหอล่ะก็ หาหอใหม่เองหนึ่งล่ะ สองค่าหอในแต่ละเดือนก็ออกเองด้วย เอากะเขาซีครับ ชีวิตวัยรุ่นของผมที่ตอนแรกทำท่าจะสดใสก็เลยกลายเป็๲สุดเซ็งไป๻ั้๹แ๻่วันนั้นเอง เฮ้อ …