[จบแล้ว] ยอดดวงใจคุณชายนักรบ

เดิมทีการมาถึงของกู้เฉิงเซียวในยามดึก ๆ ดื่น ๆ ก็ถือว่าแปลกมากพอแล้วแถมเฉิงเซียวยังพูดเรื่องแบบนี้กับพวกเขาอีกซึ่งก็เห็นชัดว่าเฉิงเซียวลำบากใจจริง ๆ  แล้วในฐานะพ่อแม่ พวกเขายังจะบังคับลูกตัวเองได้อีกเหรอ ?

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง กู้หยวนก็พูดขึ้น “เอาเถอะ เรื่องของแกฉันให้อิสระกับแกอยู่แล้ว โดยเฉพาะเรื่องแต่งงานที่ถือเป็นเรื่องใหญ่ แกไม่ต้องห่วงหรอก พวกฉันไม่ทำอะไรผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้ว”

“ขอบคุณครับพ่อ พ่อพูดแบบนี้ผมก็จะได้สบายใจ”

เย้เชี่ยนหรูเริ่มน้อยใจ “อาเฉิง ลูกมาที่นี่เพื่อมาออกตัวแทนผู้หญิงคนนั้นเหรอลูก ?”

“แม่... ที่ผมทำก็เพื่อความสุขและความสมานฉันท์ของครอบครัวเรานะ เป็นเพราะผมจดทะเบียนสมรสกับหลินเฉี่ยนเลยทำให้เรื่องทุกอย่างถูกกระทบไปหมดแถมยังกระทบกับสุขภาพของพ่อด้วย ผมเองก็รู้สึกผิดและไม่สบายใจ ถ้าให้ผมไปทำงานทั้ง ๆ ที่ยังไม่สบายใจ ผมก็ไม่สามารถทำงานได้อย่างเต็มที่”

“เฉิงเซียว......” เย้เชี่ยนหรูรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและรู้สึกจุกอยู่ตรงกลางใจ ลูกชายที่เย็นชาและปกติไม่ค่อยสนใจใครของเธอในเวลานี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว นี่เขาคงเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงคนนั้น

“เอาล่ะ ผมอยากให้แม่ดูแลพ่อดี ๆ และถ้าเป็นไปได้... ก็ช่วยดูภรรยาของผมแทนผมด้วย เผื่อว่าผม...”

“โถ... ลูก...” ตอนนี้เย้เชี่ยนหรูเริ่มเข้าใจแล้วว่าลูกชายของเธอกำลังจะไปทำงานที่เสี่ยงอันตราย เธอเป็นห่วงลูกจับใจและไม่อยากหักหาญความตั้งใจของลูกชาย สุดท้ายเธอจึงเลือกที่จะพยักหน้าตอบกลับไปแม้จะไม่อยากทำแบบนั้นก็ตาม

กู้เฉิงเซียวมาเพียงไม่นานก็ขอตัวกลับไปที่บ้านของเขา ตอนนี้เขาเหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงแล้วก่อนจะต้องไปทำภารกิจใหญ่ที่เสี่ยงอันตราย และเขาก็อยากเห็นหน้าหลินเฉี่ยนอีกสักครั้ง

เย้เชี่ยนหรูมองรถของลูกชายที่ค่อย ๆ หายไปกับความมืดพร้อมถอนหายใจออกมา “ลูกชายเราโตขึ้นมากเลยนะคุณ... เขารู้ว่าควรจะปฏิบัติตัวกับพวกเรายังไง หลังจากที่พวกเราอดทนมานาน เขาก็สามารถเปลี่ยนมันได้เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว”

กู้หยวนอายุมากแล้วและร่างกายเขาก็ไม่ได้แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนจึงทำให้มีหลายอย่างที่เขาไม่สามารถทำได้ด้วยตัวเองอีก “ผมไม่แน่ในนัก แต่บางทีเด็กหลินเฉี่ยนคนนั้นอาจเป็นคนที่ถูกกำหนดไว้เพื่อเฉิงเซียวจริง ๆ ก็ได้ ”

เย้เชี่ยนหรูยิ้มออกมา “คุณเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ ?”

กู้หยวนจับมือของภรรยาไว้ก่อนที่จะผสานนิ้วมือของเขาเข้ากับนิ้วมือของเธอ “นึกถึงเมื่อก่อนสิ... บ้านของคุณเองก็ไม่อยากให้คุณมาแต่งงานกับผมเพราะพวกเขาเห็นว่าผมเป็นทหารและคงไม่สามารถดูแลครอบครัวได้ดี ครอบครัวของคุณกังวลว่าถ้าคุณแต่งงานกับผมก็คงจะต้องเหนื่อยมาก แต่สุดท้าย คุณก็ยังแต่งงานกับผม 

ตอนนั้น... คุณบอกกับพ่อแม่ของคุณว่ายังไงคุณจำได้ไหม ? คุณบอกว่าพวกเราถูกกำหนดให้เป็นของกันและกัน และคุณจะแต่งงานกับผมแค่คนเดียว สุดท้าย พ่อกับแม่ของคุณก็เลยยอมให้เราแต่งงานกัน นี่ก็ผ่านมาสามสิบปีแล้ว ลูกชายเราก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ส่วนพวกเราก็แก่ลงเรื่อย ๆ ฉันว่าเราควรจะปล่อยให้มันเป็นไปในทางที่ควรจะเป็นเถอะ คุณเห็นด้วยกับผมไหมที่รัก...?”

เย้เชี่ยนหรูวางศีรษะลงบนบ่าของสามีพร้อมปรายตามองไปยังหิมะที่อยู่นอกหน้าต่าง “แหม คุณก็ มาเรียกที่รักเอาตอนเราอายุกันปูนนี้ฉันก็เขินอยู่นะคะ

แต่เฮ้อ... ถ้าเด็กหลินเฉี่ยนนั่นไม่สร้างเรื่องและไม่ทำให้ครอบครัวเราเสื่อมเสีย ฉันก็ว่าเราปล่อยพวกเขาไปเถอะค่ะ”

สองพ่อแม่มองดูรถของลูกชายที่ค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไปและหายไปท่ามกลางความมืดยามราตรี แล้วกู้หยวนก็อธิษฐานออกมา “เดินทางกลับมาอย่างปลอดภัยนะลูก”

..........

ณ คฤหาสน์ของกู้เฉิงเซียว

“คุณชายกลับมาดึกจังเลยนะครับ อยากจะทานอะไรหน่อยไหมครับ ? เดี๋ยวผมไปเตรียมให้” พ่อบ้านทักทายทันทีที่เห็นกู้เฉิงเซียวลงจากรถมา

“ไม่ต้อง ๆ” กู้เฉิงเซียวตอบแล้วยิ้มให้พ่อบ้าน “ผมไม่เป็นไร คุณไปพักเถอะ”

พ่อบ้านโค้งตัวลง “ครับ คุณหลินหยีกลับไปแล้ว ตอนนี้มีเพียงคุณผู้หญิงแต่คิดว่าน่าจะหลับไปแล้วครับ”

“อื้ม” สิ้นสุดคำพูด กู้เฉิงเซียวก็วิ่งเหยาะ ๆ ขึ้นบันไดไปทันที

ภายในห้องที่แสนจะอบอุ่นพร้อมด้วยกลิ่นหอม ๆ ที่คุ้นเคย เขาไม่ได้เปิดไฟแต่เดินเขามาแล้วถอดเสื้อผ้าออกก่อนมุดตัวขึ้นเตียงจากปลายเตียง

หลินเฉี่ยนที่กำลังหลับใหลอยู่นั้น จู่ ๆ เธอก็รู้สึกได้ถึงความเย็นบางอย่างที่ปลายเตียงก่อนที่ความเย็นนั้นจะแนบเข้ากับเรียวขาของเธอ

‘หืม... นี่เรากำลังฝันอยู่เหรอ ? ยังไม่อยากตื่นในเวลานี้เลยอ่ะ...’ หลินเฉี่ยนคิดว่าเธอกำลังฝันว่ากู้เฉิงเซียวกลับมาแล้วแถมยังกอดรัดขาของเธอไว้จนเกิดความอบอุ่นแบบเนื้อแนบเนื้อ

‘ฟี้ Zzz… อา... ฝันดีเชียวล่ะ หมอนั่นกำลังจูบและลูบไล้บนร่างกายไม่หยุด ฮี่ ๆ คิดถึงล่ะสิ~’ หลินเฉี่ยนดื่มด่ำกับสถาณการณ์ที่เธอคิดว่าตัวเองกำลังฝันจนทำให้ไม่อยากตื่น ‘แต่เอ๊ะ เริ่มจั๊กจี้แล้ว จะตื่นอยู่แล้วนะ เบา ๆ หน่อยเซ่~’

“เบาหน่อยสิ อย่าทำให้ฉันตื่น” เธอพูดพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว เสียงของเธอแผ่วเบามากแต่ก็ยังนุ่มนวล ฝันนี้เหมือนจริงเกินไปจนทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาและมันมีความสุขมากจนไม่อยากตื่นเลย

หลินเฉี่ยนยังคงหลับตาสนิทเพื่อไม่ให้ตัวเองตื่นจากฝัน เธอคิดถึงกู้เฉิงเซียวมากจนเก็บภาพของเขาไปฝัน และมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เธอจะฝันถึงเขาแบบนี้ก็เลยอยากจะฝันแบบนี้ต่อไปอีกนาน ๆ

ร่างกายของกู้เฉิงเซียวที่ยังมีความเย็นค่อย ๆ ไต่ขึ้นมาด้านบนจนทำให้ความร้อนในร่างกายค่อย ๆ ปรับระดับสูงขึ้นขณะที่เขาใช้ริมฝีปากจูบลูบไล้ร่างเล็ก ๆ ไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ

ในที่สุดหลินเฉี่ยนก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง... นี่มันใช่ฝันที่ไหนกัน! เรื่องจริงชัด ๆ

เธอร่างแข็งทื่อพร้อมกับเริ่มตะโกนออกมาสุดเสียง “กรี๊ดดด”

เสียงของเธอดังเพียงแค่ช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ก่อนที่จะถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งปิดปากเธอไว้ขณะที่ร่างของเธอก็ถูกกดลงกับเตียงจนไม่สามารถดีดตัวเองขึ้นมาได้

“ชู่ว! ฉันเอง...... กู้เฉิงเซียว” เขากัดใบหูของเธอเบา ๆ แล้วพูดออกมา “สามีของเธอไง”

หลังจากที่หลินเฉี่ยนรู้สึกตัวขึ้นมา เธอก็รู้สึกทั้งโกรธทั้งอาย เธอใช้เข่าดันตัวของอีกฝ่ายไว้แล้วเริ่มด่าออกมาไม่หยุด

ทว่ากู้เฉิงเซียวก็ยังคงกดเธอไว้ “เป็นผู้หญิง อย่าอารมณ์รุนแรงขนาดนี้สิ”

“เชี่ย... ใครใช้ให้นายมามุดผ้าห่มคนอื่นเวลาดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้ล่ะ ? ถ้าเป็นนาย นายจะไม่โกรธหรือด่ารึไงห๊ะ ?!” หลินเฉี่ยนพูดพร้อมทั้งใช้หน้าผากของเธอชนกับหน้าผากเขา 

“โอ้ย!” กู้เฉิงเซียวถูกกระแทกเข้าอย่างแรงจนเกือบจะเห็นดาวลอยอยู่รอบหัวแต่เขาก็รีบลูบหน้าผากของหลินเฉี่ยนเบา ๆ เผื่อว่าเธอจะเจ็บกว่าเขา “โอเค ๆ ฉันยอมรับ ฉันผิดไปแล้วพอใจรึยัง ? ต่อให้มากกว่านี้เธอก็ไม่ควรทำร้ายตัวเองแบบนี้นะเข้าใจรึเปล่า ? เธอเอาหัวมาโขกฉัน แต่หัวเธอนั่นแหละจะแตก”

หลินเฉี่ยนเองก็เจ็บจริง ๆ แหละแต่เธอทำได้เพียงแค่พึมพำออกมา “มันน่าโมโหจริง ๆ เลย!”

ทั้งสองคนผลัดกันลูบหน้าผากให้กันและกัน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เปิดไฟแต่พวกเขาก็สามารถมองเห็นอีกฝ่ายได้ สายตาของพวกเขาสื่อความหมายว่าคิดถึงและเป็นห่วงออกมาได้อย่างชัดเจนซึ่งแม้เวลาจะเริ่มผ่านไปครู่ใหญ่แต่ความรู้สึกที่ส่งผ่านแววตาไม่ได้น้อยลงเลยแถมยังดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ด้วย

ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็เริ่มบรรจงจูบอย่างช้า ๆ และเริ่มใช้การแลกเปลี่ยนความคิดของกันและกันในรูปแบบดั้งเดิมที่สุดของมนุษย์

ฉากตรงหน้าบรรเลงขึ้นด้วยความสุขอย่างต่อเนื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนพวกเขาพึงพอใจก่อนที่การแสดงตรงหน้าจะสิ้นสุดลง

...

ในเวลานี้พายุหิมะเบาบางลงแล้ว ลมเริ่มลดความรุนแรงลงในขณะที่หิมะก็ไม่ได้ถล่มลงมาจากฟ้าอย่างบ้าคลั่งอีก ทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มกลับมาสงบอีกครั้ง

หลินเฉี่ยนอนเอนตัวอยู่บนอกของกู้เฉิงเซียว ด้วยตำแหน่งการนอนอันแสนอบอุ่นและโรแมนติกในเวลานี้ทำให้เธอรู้สึกสบายใจมากเป็นพิเศษ

กู้เฉิงเซียวนอนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าพึงพอใจ ในขณะที่กำลังม้วนผมของหลินเฉี่ยนเล่นอย่างเพลิดเพลิน

“ผมเธอยาวแล้วนะ แต่อย่าตัดล่ะ แบบนี้ดูดีแล้ว” 

ผมของหลินเฉี่ยนตอนนี้ยาวเลยคอลงมาประบ่าของเธอแล้วจึงทำให้เธอดูเป็นผู้หญิงมากขึ้น แต่ทว่าคำพูดคำจาของเธอก็ยังคงเป็นไปตามแบบฉบับคุณชายเฉี่ยนสุดห้าวสุดเฮี้ยวแห่งมหาวิทยาลัย b อยู่ดี! “ดูดีบ้าอะไร นายยังไม่เห็นหน้าฉันเลยแล้วดันมาบอกว่าฉันดูดีเนี่ยนะ ? คนโกหก ฉันไม่เชื่อนายหรอก!”

“เธอจะสวยหรือไม่สวยฉันไม่ต้องใช้ตามองหรอก แค่ใช้ใจมองก็พอแล้ว”

*อึกกกก หลินเฉี่ยนเขินหน้าแดงทันที ขอบคุณพระเจ้าที่ตอนนี้มันมืด... เธอไม่รู้จะตอบกลับไปยังไงจึงเลือกที่จะโมโหกลบเกลื่อนความเขินอาย

“ชิ! ตอแหลนักนะ! ฉันไม่อยากฟังคำพูดหวานเลี่ยนของนายหรอก”

กู้เฉิงเซียวกอดเธอแน่นแล้วยังเขยื้อนหน้ามากัดหูของเธอเบา ๆ อีกแล้ว “หึ ๆ ในเมื่อเธอไม่อยากฟัง งั้นฉันจะใช้การกระทำพิสูจน์ให้เธอเห็นแล้วกัน”

“.......” หลินเฉี่ยนแสดงท่าทางยอมแพ้ “เอ่อ... คุณชายคะ ขอร้องล่ะค่ะ ดิฉันยังอยากจะเห็นพระอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้อยู่นะคะ”

กู้เฉิงเซียวยิ้มและเอ่ยขอโทษเบา ๆ “ฉันต้องขอโทษเธอจริง ๆ แต่ตอนที่พระอาทิตย์ขึ้น ฉันอาจจะต้องไปแล้ว และครั้งนี้ฉันอาจจะไปนานมากด้วย”

หลินเฉี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “เหอะ! นายออกไปทำงานแต่ละครั้งไม่เคยบอกฉันได้ซักครั้งว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ เวลาบอกว่าอีกนานกว่าจะกลับสุดท้ายก็ไปแค่สองสามวันก็กลับมาแล้ว ชิ! นายเห็นฉันเป็นคนแบบไหนเนี่ย ตอนนายไปทำงานฉันก็เที่ยวสนุกสนานจะตาย อยู่บ้านอยากจะทำอะไรก็ทำได้ตามใจ ไม่มีใครห้ามด้วย ดีจะตาย นายไม่ต้องห่วงหรอก”

“..........”