"ท่านพี่ พรุ่งนี้เช้าท่านจะไปดูกับดักสัตว์อีกหรือไม่เ้าค่ะ" หลังจากเข้ามาในห้องนอนแล้ว หลินฟางเซียนก็ถามสามี
"ก็ไปเหมือนเดิมนั่นล่ะ แล้วเ้าเล่าจะออกไปจับปลาอีกหรือไม่"
"ไปสิเ้าค่ะ ขายปลาได้ราคาดีขนาดนี้จะไม่ไปได้เช่นไรกันเ้าค่ะ"
"ถ้าเช่นนั้นก็รอข้ากลับมาจากไปตรวจดูกับดักสัตว์ก่อนค่อยไปจับปลาก็แล้วกัน ข้าจะได้ไปช่วยเ้าจับปลาด้วย"
"ก็ได้เ้าค่ะ" พูดจบก็ส่งยิ้มให้สามี 'เมื่อไหร่ท่านจะตกหลุมรักข้าบ้างนร้าาา คิคิ'
"เซียนเออร์ เมื่อตอนกลางวันข้าได้ยินชาวบ้านเขาพูดกันว่าเ้าไปมีเื่ทะเลาะกันกับหลินอ้ายฉิงมาใช่หรือไม่" อยู่ๆเซียวซูเหวินก็ถามขึ้น แต่หลินฟางเซียนก็ไม่ได้ใอะไร เพราะนางรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องมีคนมาเล่าให้สามีของนางฟังอยู่แล้ว
"เอ่ออ...ใช่เ้าค่ะ แต่ข้าไม่ได้เป็คนไปหาเื่นางนะเ้าค่ะ เป็นางต่างหากที่มาหาเื่ข้า ท่านพี่เป็ห่วงนางแล้วก็ไม่พอใจที่ข้าไปมีเื่ทะเลาะกับนางใช่หรือไม่เ้าค่ะ" หลินฟางเซียนถามออกไปอย่างนั้น แต่ในใจที่คิดว่าสามีของนางกำลังเป็ห่วงคนรักเก่าอยู่ก็รู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆ
"ข้าไม่ได้เป็ห่วงนาง แต่ข้าเป็ห่วงเ้า ข้ากลัวนางจะทำร้ายเ้าให้ได้รับาเ็ ส่วนเื่ข้ากับนางมันเป็เื่ที่ผ่านมาแล้ว ตอนนี้ข้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับนางแล้ว" เซียวซูเหวินนั่งจ้องภรรยาก่อนจะพูดอธิบายให้นางเข้าใจ
"เอ่อออ จริงหรือเ้าค่ะ ข้าก็นึกว่าท่านพี่ยังมีใจให้นางซะอีก" หลินฟางเซียนตอบออกไปทั้งๆที่ตัวเองกำลังเขินอายที่สามีบอกเป็ห่วงตนเองอยู่ 'มาบอกเป็ห่วงข้าเช่นนี้ ท่านแอบมีใจให้ข้าบ้างแล้วใช่หรือไม่ คิคิ"
"มีเหตุผลอันใดที่ข้าจะต้องมีใจให้กับผู้หญิงเช่นนาง เมื่อก่อนข้าอาจจะตามืดบอดเองที่มองไม่ออกว่านางเป็หญิงเช่นไร แต่ตอนนี้ข้ามีเ้าเป็ภรรยาแล้วหญิงอื่นข้าหาสนใจไม่ อีกเื่คือข้ากลัวว่านางจะมาหาเื่เ้าถึงที่บ้านอีก" เซียวซูเหวินตอบออกไปอย่างจริงใจ
"ขอบคุณนะเ้าค่ะที่ท่านพี่เป็ห่วงข้า ถึงนางจะมาหาเื่ข้าที่นี่ข้าก็ไม่กลัวนางเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะเ้าค่ะ เพราะข้าไม่ได้ทำอันใดผิด"
"หากนางมาหาเื่เ้าอีก เ้าก็ไล่นางไปเสีย"
"ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะ เฮ้อออ..ข้านี่ช่างโชคดีที่สุดที่ได้แต่งกับท่าน ท่านพี่..ข้านะชอบท่านที่สุดเลยท่านรู้ตัวหรือไม่" หลินฟางเซียนที่ตั้งใจจะจีบสามีอยู่แล้ว เมื่อมีโอกาสนางก็เริ่มหยอดคำหวานใส่สามีทันที
"อ่ะอื้มมมมม ถึงข้าจะจนถึงเพียงนี้เ้าก็ยังดีใจได้อีกรึ คนอื่นเขามีแต่จะรังเกียจข้ากันทั้งนั้นเพราะข้ามันจน แต่เ้ากลับคิดว่าตัวเองโชคดี ช่างเป็หญิงที่ประหลาดเสียจริงๆ แล้วมีแม่หญิงที่ไหนเขามาบอกชอบบุรุษก่อนเช่นเ้ากัน แต่ข้าก็ต้องขอบใจเ้ามากนะเซียนเออร์ที่ยอมแต่งให้ข้า"
"ท่านพี่...ก็ข้าพูดความจริงนี่เ้าค่ะ อีกอย่างถึงวันนี้เราอาจจะลำบาก มันก็ไม่ได้หมายความว่าพรุ่งนี้เราจะสุขสบายไม่ได้สักหน่อยนะเ้าค่ะ จากนี้ไปเรามาช่วยกันสร้างครอบครัวของเรากันเถิดเ้าค่ะ มาช่วยกันทำมาหากินกันนะเ้าค่ะ"
"อื้มมม ข้าจะขยันให้มากกว่าเดิมนะ นอนพักผ่อนเถิดเ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"
"เ้าค่ะ หลับฝันดีนะเ้าค่ะท่านพี่" จากนั้นหลินฟางเซียนก็ล้มตัวลงนอนโดยมีเซียวซูเหวินคอยดึงผ้าห่มผืนเก่าๆที่มีแต่รอยป่ะชุนขึ้นมาห่มให้
"ห่มผ้าไว้ ดึกๆอากาศจะหนาวเย็นมาก" เซียวซูเหวินบอกกับภรรยา
"อ้อ..ข้าลืมได้ยังไงกันเนี่ย" อยู่ๆหลินฟางเซียนก็พรวดพราดลุกขึ้นมาจากที่นอน ทำให้เซียวซูเหวินที่กำลังจะล้มตัวนอนต้องใลุกขึ้นตาม
"มีอะไรรึเซียนเออร์ เ้าเป็อะไรไป" เซียวซูเหวินถามด้วยความเป็ห่วงปนใ
"ข้าพึ่งนึกได้เ้าค่ะว่าข้าเคยซื้อผ้าห่มจากโลกที่ท่านเทพพาข้าไป ข้าซื้อมาเก็บไว้เยอะมาก ข้าขอโทษท่านพี่นะเ้าค่ะที่พึ่งนึกขึ้นได้ ทำให้ท่านพี่แล้วก็น้องๆต้องทนนอนหนาวกันมาตั้งหลายวัน" หลินฟางเซียนพูดจบก็เรียกผ้าห่มจากกำไลมิติขนาดหกฟุตมาหนึ่งผืนแล้วก็ขนาดห้าฟุตมาอีกสองผืน จากนั้นก็เอาผ้าห่มขนาดห้าฟุตให้สามีเอาไปให้เหว่ยเถียนกับเทียนิคนล่ะผืน ส่วนของนางและสามีก็ห่มผืนใหญ่ขนาดหกฟุตด้วยกัน
เซียวซูเหวินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา่กลางยามอิ๋น มองดูทางด้านภรรยาเห็นนางกำลังหลับอยู่ก็ยิ้มน้อยๆ ก่อนที่เขาจะค่อยๆลุกออกจากที่นอนเพราะไม่อยากรบกวนเวลานอนพักผ่อนของภรรยาจึงไม่ได้ปลุกนาง จากนั้นก็แต่งตัวออกไปล้างหน้าและเตรียมตะกร้าพร้อมกับมีดก่อนจะออกจากบ้านไปดูกับดักที่เขาวางทิ้งไว้ั้แ่เมื่อวานทันที
หลินฟางเซียนตื่นขึ้นมาก็เข้ายามเฉินแล้ว วันนี้นางตื่นช้ากว่าทุกคนในบ้าน เมื่อเดินออกมาจากห้องก็เห็นเหว่ยเถียนกำลังหุงข้าวอยู่ก่อนแล้ว พอเห็นเช่นนั้นหลิงฟางเซียนจึงรีบไปล้างหน้าก่อนจะกลับเข้ามาในครัว
"ข้าขอโทษนะเหว่ยเถียนที่ตื่นสายขนาดนี้ทำให้เ้าต้องลำบากมาหุงข้าวเองเลย" หลินฟางเซียนรีบขอโทษก่อนทันที
"ข้าไม่ได้ลำบากเลยขอรับ เมื่อคืนนี้ผ้าห่มที่พี่สะใภ้ให้มามันอุ่นมากเลยขอรับ ข้าได้นอนหลับเต็มอิ่มแล้วก็มีความสุขกว่าทุกวันเลยนะขอรับ ผ้าห่มทั้งหนาทั่งนุ่มแถมยังลวดลายสวยแล้วก็ผืนใหญ่มากห่มแล้วอบอุ่นมากจริงๆ" เซียวเหว่ยเถียน
"หากเ้าชอบข้าก็ดีใจ เย็นนี้ข้าจะเอาที่นอนใหม่มาให้พวกเราทุกคนนะ จะได้นอนสบายๆกัน" หลินฟางเซียนบอก 'ดีนะเนี่ยที่ชาติที่แล้วฉันเป็นักช๊อปตัวยง ต้องขอบคุณตัวเองแล้วล่ะที่เป็คนชอบซื้อ ซื้อทุกอย่างที่เห็นว่าสวยถูกใจแบบนี้ ฮ่าๆๆ'
"จริงหรือขอรับ ขอบคุณขอรับ" เซียวเหว่ยเถียนที่ได้ยินว่าตนจะได้ที่นอนใหม่ก็ถึงกับเก็บอาการดีใจไม่อยู่เลยทีเดียว เพราะนานมากแล้วที่เขาไม่เคยนอนที่นอนหรือมีผ้าห่มผืนใหม่เหมือนเด็กๆบ้านอื่นเขา
"จริงสิ มาๆที่เหลือพี่สะใภ้ทำต่อเองเ้าไปช่วยเทียนิรดน้ำผักต่อเถิด เ้าอยากกินอะไรเป็พิเศษหรือไม่ข้าจะได้ทำให้" หลินฟางเซียน
"ข้าแล้วแต่พี่สะใภ้ขอรับ ท่านทำอะไรข้าก็กินได้หมดขอรับ" เซียวเหว่ยเถียน
"เข้าใจแล้ว เ้าไปเถิด"
"ขอรับ"
หลังจากที่เซียวเหว่ยเถียนออกไปแล้ว หลินฟางเซียนก็หันกลับมาก่อไฟอีกเตานึง เพราะอีกเตาเหว่ยเถียนหุงข้าวค้างไว้อยู่ 'เช้านี้กินอะไรดีนะ ข้าวต้มหมูสับแล้วกันเหมาะกับเป็อาหารมื้อเช้าที่สุดแล้ว หมูที่ซื้อไว้ว่าจะไปทำอาหารกินบนดอยก็มีเยอะอยู่ น่าจะกินได้อีกสักสามสี่วัน' คิดได้แล้วว่าจะทำอะไร หลินฟางเซียนก็เอาหมู กระเทียม ต้นหอม แล้วก็น้ำเปล่าถังใหญ่ออกมาจากกำไลและไม่ลืมที่จะนำกำไลลงไปแช่ในน้ำแล้วขอพรทันที เพราะถึงแม้ทุกคนจะไม่ได้ป่วยไข้แต่อย่างน้อยๆก็ดื่มน้ำเพื่อบำรุงร่างกายให้แข็งแรงก็ยังดี เพราะน้ำในโอ่งไม่ได้สะอาดเท่าไรนางจึงต้องใช้น้ำในถังนี้น่าจะสะอาดกว่า หลินฟางเซียนหันไปเปิดฝาหม้อข้าวดู เมื่อเห็นว่าข้าวยังไม่สุกนางจึงหันมาหั่นหมูแล้วสับให้ละเอียดก่อนจะหมักหมูทิ้งไว้ จากนั้นก็ปลอกเปลือกกระเทียมนำไปตำแล้วก็เอามาเจียวกับน้ำมันรอไว้ก่อน พอเจียวกระเทียมเสร็จแล้วก็หั่นต้นหอมใส่ถ้วยเล็กๆรอไว้ เมื่อข้าวสุขหลินฟางเซียนก็ลงมือต้มข้าวทันทีก่อนจะปั้นหมูสับให้เป็ก้อนกลมๆแล้วใส่ลงไปในหม้อจนหมด พอหมูเริ่มสุขกลิ่นหอมของข้าวต้มก็ลอยออกไปตามลมชวนให้เหว่ยเถียนและเทียนิที่รดน้ำผักอยู่หลังบ้านน้ำลายแทบไหลเลยทีเดียว จากนั้นหลินฟางเซียนก็ปรุงเครื่องลงไปแล้วก็ชิมดูรสชาติ 'ว้าวววว อร่อย ข้านี่น้าาาา เกิดมาช่างมีพร์จริงๆทำอะไรก็อร่อยไปหมด ฮ่าๆๆ' เมื่อทำข้าวต้มเสร็จหลินฟางเซียนก็ปิดฝาหม้อไว้โดยที่นางจะยังไม่ใส่กระเทียมเจียวและต้นหอมลงไป เพราะจะเอาไว้ใส่โรยหน้าข้าวต้มนั่นเอง
"นังฟางเซียน เ้าอยู่ไหนออกมาคุยกับข้าเดี๋ยวนี้" หลินฟางเซียนที่กำลังจะเดินออกมาจากในครัวก็ได้ยินเสียงคนมาะโเรียกนางอยู่หน้าบ้าน 'เสียงใคร ดูท่าคงจะไม่ได้มาดีสินะ เหอะๆ' หลินฟางเซียนเดินออกมาจากในบ้านก็เห็นกลุ่มคนที่ยืนอยู่หน้าบ้านสี่ห้าคน
"พวกท่านมีอะไรกับข้าหรือถึงได้มาเรียกข้าแต่เช้าเช่นนี้" หลินฟางเซียนถาม ซึ่งคนที่มาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหลินอ้ายฉิงและแม่ของนางนั่นเอง ส่วนอีกสามคนก็เป็เพื่อนๆของท่านป้าสะใภ้ของนางเอง ทางด้านเซียวเหว่ยเถียนและเซียวเทียนิที่ได้ยินเสียงคนะโคุยกันก็รีบวิ่งออกมาดูที่หน้าบ้านกัน
"นังฟางเซียน นังคนสารเลวเ้ามีสิทธิอะไรมาทำร้ายลูกของข้า ดูซิวันนี้ข้าจะจัดการเ้าอย่างไรนังคนชั้นต่ำ" นางเจียวซิ่นป้าสะใภ้ของหลินฟางเซียนและเป็แม่ของหลินอ้ายฉิงพูดออกมาด้วยความโมโหหลังจากที่รู้ว่าลูกสาวของนางถูกหลินฟางเซียนทำร้าย
"ข้าผิดที่ไหนกันเ้าค่ะ ข้าก็แค่ป้องกันตัว ใครๆเขาก็เห็นกันหมดว่าเป็หลินอ้ายฉิงต่างหากที่เป็ฝ่ายจะเข้ามาทำร้ายข้าก่อน" หลินฟางเซียนพูดออกมาด้วยความเฉยชา
"โกหก!! เ้าโกหกนังสารเลว เป็เ้าที่ทำร้ายข้า ท่านแม่...ท่านต้องจัดการมันให้ข้านะเ้าค่ะ" หลินอ้ายฉิง
"โอ๋ๆๆ ลูกรักของแม่ เดี๋ยวแม่จะจัดการนังคนชั่วนี้ให้เ้าเอง คนดีของแม่เ้าใจเย็นๆนะ" นางเจียวซิ่น เมื่อหันไปปลอบลูกสาวสุดที่รักเสร็จก็หันมาหาหลินฟางเซียนต่อ
"นังฟางเซียน เ้ามานี่!! มาขอโทษฉิงเออร์ของข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ" นางเจียวซิ่นเดินไปกระชากแขนของหลินฟางเซียนอย่างแรง
"ทำไมข้าต้องขอโทษ ข้าไม่ได้ผิดอันใด อีกอย่างเป็นางที่มาหาเื่ข้าเองยังไงข้าก็ไม่ขอโทษ" หลินฟางเซียนสะบัดแขนออกจากมือของนางเจียวซิ่นอย่างแรงเช่นกัน
"มีเื่อันใดกัน พวกท่านมาที่บ้านข้าทำไม" เซียวซูเหวินที่กลับมาพร้อมกับหมูป่าตัวใหญ่แถมยังมีไก่ป่าอีกสองตัว พอเขาได้ยินเสียงคนทะเลาะกันจึงได้รีบเดินกลับมาที่บ้านเพราะเป็ห่วงภรรยาและน้องๆ
"พี่ใหญ่กลับมาแล้ว ท่านป้าเจียวซิ่นยกพวกมาหาเื่พี่สะใภ้ขอรับ" เซียวเหว่ยเถียนบอกพี่ชาย ก่อนจะไปช่วยถือไก่ไปวางไว้ที่แคร่ไม้ใต้ต้นไม่ใหญ่ข้างบ้าน
"หนอยยยย!! เ้าเด็กเหลือขอ ข้ามาหาเื่ที่ไหนกัน ข้าแค่มาขอความเป็ธรรมที่ลูกสาวข้าถูกนางชั้นต่ำฟางเซียนทำร้ายเมื่อวานนี้ก็เท่านั้น" นางเจียวซิ่น
"ท่านพี่ซูเหวินเ้าค่ะ ท่านต้องให้ความเป็ธรรมแก่ฉิงเออร์นะเ้าค่ะ นังฟางเซียนมันทำร้ายข้าจริงๆนะเ้าค่ะ" หลินอ้ายฉิงที่เห็นเซียวซูเหวินเดินมาก็รีบวิ่งไปกอดแขนก่อนจะพูดว่าร้ายหลินฟางเซียนทันที
เซียวซูเหวินที่นึกรังเกียจผู้หญิงเช่นหลินอ้ายฉิงก็สะบัดแขนออกจากการกอดของหลินอ้ายฉิง ก่อนจะขยับไปใกล้ๆกับหลินฟางเซียนแล้วจับมือภรรยาของตนเอาไว้
"พวกท่านกลับไปเถอะ เื่ราวมันเป็เช่นไรหลินอ้ายฉิงย่อมรู้ดีแก่ใจนาง เื่นี้มีคนที่เห็นเหตุการณ์อีกหลายคน หากจะขอความเป็ธรรมก็ให้คนไปแจ้งกับท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านมา ไม่เช่นนั้นพวกท่านก็รีบกลับไปเสียั้แ่ตอนนี้ อย่ามาสร้างความเดือดร้อนให้แก่ครอบครัวของข้าอีก หากใครกล้าทำร้ายภรรยาของข้าก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือนก็แล้วกัน" เซียวซูเหวินพูดออกไปด้วยความโมโหที่เห็นคนพวกนี้คิดจะมาทำร้ายภรรยาของตน
หลินอ้ายฉิงที่ได้ยินว่าเซียวซูเหวินจะแจ้งให้หัวหน้าหมู่บ้านมาตัดสินเื่นี้ก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา เพราะหากแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านก็ต้องมีการสืบสวนหาพยาน ถ้านางถูกตัดสินว่าเป็ฝ่ายผิด นางคงได้ไปนั่งสำนึกผิดที่ศาลบรรพชนเป็สิบๆวันแน่นอน นางจึงได้ชวนท่านแม่ของนางกลับก่อน
"เอ่อออ..ทะ..ท่านแม่..พวกเรากลับกันก่อนเถิดเ้าค่ะ พอดีใกล้เวลาท่านพ่อจะกลับมาแล้วเ้าค่ะ" หลินอ้ายฉิงเอาพ่อมาอ้างเพื่อให้นางเจียวซิ่นยอมกลับบ้านโดยเร็ว
"เ้าๆ พวกเ้านึกว่าข้ากลัวพวกเ้าหรืออย่างไร ฝากไว้ก่อนเถอะ วันนี้ข้ามีธุระ ส่วนเ้านังคนอกตัญญูเ้าอย่าให้ข้าเห็นเ้าอีกก็แล้วกัน ไม่เช่นนั้นข้าจะเอาไม้ตีเ้าให้หัวแตกเลยคอยดู หึยยย ไป..พวกเรากลับ" นางเจียวซิ่นพูดด้วยความโมโห แต่ก่อนกลับนางเจียวซิ่นก็มองเข้าไปในบริเวณบ้านที่มีหมูป่ากับไก่ป่าอยู่ ทั้งยังนึกเสียดายและอิจฉาคนบ้านเซียวที่จับหมูตัวใหญ่ขนาดนี้มาได้ หากนำไปขายคงได้เงินหลายตำลึงกลับบ้านแน่ๆ
เมื่อเห็นว่าพวกของนางเจียวซิ่นกลับไปหมดแล้ว เซียวซูเหวินก็หันมาหาหลินฟางเซียน จากนั้นก็จับตัวนางหมุนไปทางซ้ายทีทางขวาที
"เ้าเป็อะไรหรือไม่ พวกนางทำร้ายเ้าหรือไม่เซียนเออร์" เซียวซูเหวินถามด้วยความเป็ห่วง
"ข้าไม่เป็อะไรเ้าค่ะ พวกนางยังไม่ได้ทำอะไรข้า ท่านพี่กลับมาเหนื่อยๆไปนั่งพักก่อนเถิดเ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปตักน้ำมาให้ท่านดื่มแก้กระหายก่อน" หลินฟางเซียนบอกกับสามีของนาง ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อตักน้ำมาให้สามีได้กิน
"อืม ขอบใจเ้ามาก" เซียวซูเหวิน
"พี่ใหญ่ วันนี้ท่านได้หมูป่าตัวใหญ่กลับมาอีกแล้ว เราต้องขายได้เงินมากแน่ๆใช่หรือไม่ขอรับ" เซียวเทียนิถามพี่ชายทันทีที่เห็นว่าซูเหวินนั่นลงบนแคร่ไม้แล้ว
"หากได้เงินเยอะก็ดี พี่สะใภ้ของพวกเ้านางบอกว่าอยากจะเก็บเงินไว้สร้างบ้านให้ทันก่อนหน้าหนาวจะมาเยือน" เซียวซูเหวินบอกกับน้องชายของตน
"จริงๆหรือขอรับ ถ้าเช่นนั้นข้าจะช่วยท่านพี่และพี่สะใภ้เก็บของป่าให้ได้เยอะๆแล้วจะได้นำไปขายด้วยขอรับ" เซียวเทียนิพูดด้วยความดีใจ
เมื่อเห็นว่าน้องๆของเขาต่างก็ดีใจทั้งๆที่ยังไม่ได้มีเงินจะสร้างบ้านเลยด้วยซ้ำ ก็ทำให้เซียวซูเหวินรู้สึกว่าตัวเองต้องขยันและหาเงินให้ได้มากกว่านี้ให้ได้ เขาจะต้องทำให้ภรรยาและน้องๆของเขาอยู่ดีกินดีและมีความสุขให้ได้
"น้ำเ้าค่ะท่านพี่" หลินฟางเซียนเดินถือขันน้ำมาให้สามีของนาง
"ขอบใจเ้า" เซียวซูเหวินรับน้ำมาดื่มเพื่อดับกระหายทันที
"ข้าทำข้าวต้มหมูสับไว้แล้ว พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถิดเ้าค่ะ หากช้ากว่านี้ข้าวต้มจะเย็นชืดไม่อร่อยซะก่อน" หลินฟางเซียนบอกกับทุกคน
"อืมมม เ้าเข้าไปก่อนเถิด เดี๋ยวข้าไปหาผ้ามาคลุมหมูกับไก่ไว้ก่อน แล้วจะตามเข้าไป ส่วนเ้าสองคนก็ไปช่วยพี่สะใภ้ด้วย" เซียวซูเหวิน
"ขอรับ / ขอรับ" เหว่ยเถียน / เทียนิ
"ไม่ต้องไปหาผ้ามาคลุมให้ยุ่งยากหรอกเ้าค่ะท่านพี่ เดี๋ยวข้าจัดการเองเ้าค่ะ" พูดจบหลินฟางเซียนก็มองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นใครนอกจากพวกนางก็จัดการเก็บหมูเข้ากำไลมิติไป
"แค่นี้ก็เรียบร้อยแล้วเ้าค่ะ เก็บไว้ในกำไลของข้าไม่มีวันเน่าเสียแน่นอน เข้าไปสภาพไหนออกมาก็เป็สภาพนั้น" หลินฟางเซียนพูดออกมาอย่างภูมิใจที่นางมีของวิเศษกว่าคนอื่นไว้ใน
"หู้ววววว ข้าอิจฉาพี่สะใภ้จังเลยขอรับที่ท่านมีกำไลวิเศษเช่นนี้" เซียวเหว่ยเถียน
"พอได้แล้ว เลิกพูดแล้วไปกินข้าวได้แล้ว กินเสร็จจะได้ไปจับปลาที่ลำธารกันต่อ" เซียวซูเหวินพูดตัดบทน้องๆของเขา จากนั้นทุกคนก็พากันเดินไปกินข้าว ซึ่งก็เหมือนเดิมที่ทุกคนจะชื่นชอบอาหารที่นางทำ โดยเฉพาะเหว่ยเถียนและเทียนิที่เอ่ยชมไม่หยุดปาก กินไปชมไปอยู่แบบนั้นจนข้าวต้มหม้อใหญ่ที่หลินฟางเซียนทำก็ถูกสามีและน้องๆของเขากินจนหมดในเวลาไม่นานเท่าไร
หลังจากกินข้าวกันอิ่มแล้ว ทั้งสี่คนก็พากันเดินไปที่ลำธารหลังบ้านกันทันที เมื่อมาถึงลำธารก็เหมือนเดิมหลินฟางเซียนและสามีของนางเป็คนลงน้ำไปจับปลาในหลุมที่ขุดไว้ ส่วนเหว่ยเถียนกับเทียนิคอยถือถังใส่ปลาอยู่้าเช่นเคย ทั้งสี่คนใช้เวลาจับปลาอยู่ประมาณครึ่งชั่วยามก็เลิกจับก่อน เพราะได้ปลามาจนเต็มถังที่เตรียมมาจากบ้านทั้งสองถังใหญ่แล้ว จากนั้นฟางเซียนกับซูเหวินก็พากันล้างตัวให้สะอาดแล้วก็พากันเดินกลับบ้าน โดยมีเซียวซูเหวินเดินถือถังตามมาอยู่ด้านหลัง
1K
