Zombie Change World

บทที่ 7 โธ่! คุณลัลนาเมื่อพวกเขามาถึงหน้าบ้านวิทย์ก็พูดขึ้นมาว่า
“โอเคเราถึงแล้วบ้านพี่แล้วยังไงก็ยินดีตอนรับล่ะ”
แล้ววิทย์ก็หยิบกุญแจไขไปที่ประตูรั่วบ้าน พอเข้าไปถึงพวกเขาก็เห็นแค่สวนที่แม่วิทย์ปลูกไว้ประดับบ้านทั่วไปเต็มสองข้างทาง แล้ววิทย์ก็เอากุญแจไปไขไปที่ประตูบ้านอีกที่จนทุกคนสามารถเข้าไปในบ้านได้ ภายในบ้านก็ไม่ต่างกับบ้านที่พวกเขาไปพักก่อนหน้าที่เท่าไร มันดูเรียบง่ายตามสไตล์ที่แม่วิทย์ชอบ พอวิทย์เข้าไปภายในบ้านเขาก็ตะโกนเรียก
“แม่...! คุณลัลนา เมฆาวงค์ ได้ยินโปรดตอบด้วย ลูกชายกลับมาแล้ว”
แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับออกมาวิทย์เดินขึ้นไปดูในห้องนอนแต่ก็ไม่เจออะไร แล้วก็มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างล่าง
“พี่วิทย์ ลงมาดูนี่เร็วพี่”
วิทย์รีบวิ่งไปตามเสียงที่ตะโกนออกมา เขามาหยุดอยู่หน้าตู้เย็นในครัว วิทย์มองไปที่กระดาษที่แปะตรงประตูตู้เย็น
วิทย์แม่ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น พอแม่รู้สึกตัวแม่พยายามโทรหาพ่อเขาแล้วรวมถึงตัวลูกด้วย แต่ก็ไม่มีใครรับสายแม่เลย
แม่เลยไปที่บ้านลุงหวัง ว่าพอจะหาทางติดต่อกับพ่อเขาได้ไหม แต่ลุงหวังก็ลองทุกอย่างแล้ว ทั้งโทรหาเพื่อนที่ทำงานพ่อ ทั้งติดต่อคนรู้จักของพ่อเขา แต่ก็ไม่มีใครรับสายเลยสักคน แล้วพอผ่านไปไม่นานคนในหมู่บ้านก็เริ่มพากันออกมาตามถนนอย่างมากมาย แม่กับลุงหวังเลยคิดว่ามันผิดปกติแล้ว ลุงหวังกับแม่เลยตัดสินใจว่าจะหนีออกไปหาพ่อที่ทำงาน สุดท้ายไม่ใช้ว่าแม่ไม่ห่วงลูกนะแต่แม่รู้ลูกเอาตัวรอดได้ ป.ล.รักและห่วงใยจากแม่
พอวิทย์อ่านข้อความจบ
“โธ่! คุณลัลนา”
วิทย์ก็พอจะเข้าใจว่าทำไม่แม่ถึงตัดสินใจแบบนั้น เขาจำได้ตอนที่เขาอายุ 17 เขาเข้าป่าไปกับลุงหวัง 2 คนแล้วเขาก็พลัดหลงไปในป่าจนติดอยู่ในนั้นกว่า 15 วันตอนนั้นเป็นข่าวใหญ่โตไปทั้งเมือง ทางรัฐบาลพาหน่วยงานต่าง ๆ ออกค้นหาตัวเขาอย่างไม่หยุด จนสุดท้ายพวกเขาคิดว่าจะไม่สามารถหาตัวเขาเจอแล้ว
แต่แล้วเย็นวันสุดท้ายที่วิทย์อยู่ในป่า ตัววิทย์ก็ออกจากป่าเอง
โดยที่หน่วยงานต่าง ๆไม่ได้เป็นคนพาเขาออกมาจากป่า วิทย์เดินมาแบบสบายๆเหมือนเขาเข้าไปในป่าเพื่อ ชมนก ชมไม้ ตามประสาคนมาท่องเทียว
พอวิทย์เดินออกไปทางเก่าที่เขาเข้ามาแล้ว เขาก็ไปเจอกับหน่วยงานรัฐบาลที่ตั้งแคมป์กำลังตามหาตัวเขาอยู่ พอทุกคนที่อยู่ในแคมป์เห็นวิทย์เดินออกมาจากป่าเอง ต่างพากันสงสัยและตกใจว่าเด็กอายุ 17 ออกมาเองได้ยังไง เพราะพวกเขาออกตามหาไปทั่วแล้วแต่ก็ไม่เจอวิทย์เลย
พอวิทย์นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเขาก็คิดว่ามันเป็นประสบการณ์อย่างดีสำหรับเขา
แล้วเขาก็หันไปพูดกับแจ็คที่ตะโกนบอกให้เขามาดูข้อความที่แม่เขาเขียนไว้
“ขอบใจมากแจ็คแล้วก็ไปตามทุกคนมาที่ห้องนั่งเล่นที่นะ”
“ได้พี่สบายมาก”
ไม่นานทุกคนก็รวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น วิทย์โยนกระป๋องเบียร์ไปให้นุ๊กที่นั่งอยู่ แล้วเขาก็เอาน้ำอัดลมในตู้เย็นออกมาให้พวกแจ็คและเมย์ ส่วนเจ้าแบล็คเขาโยนไส้กรองทั้งถุงให้มันจนหมด
“เอาล่ะ เราจะพักกันที่นี่คืนหนึ่ง แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาคิดกันอีกที่ว่าจะเอายังไงกัน พวกแจ็คกับเมย์ก็ไปพักผ่อนกันก่อนเลยเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว พยายามอย่าทำเสียงดังละถึงซอมบี้มันจะไม่อยู่บริเวณนี้แล้ว แต่เราก็ไม่รู้พวกมันจะพากันมากอีกไหม”
“แล้วพี่จะให้เรานอนห้องไหนครับ”
“ตามสบายเลยอยากนอนห้องไหนก็เข้าไปเลยแล้วอย่าส่งเสียงดังล่ะ”
แล้วแจ็คกับเมย์ก็พากันขึ้นไปชั้น 2 ของบ้าน
เมื่อทั้ง 2 คนขึ้นไปบนบ้านแล้ว
วิทย์มองออกไปนอกหน้าต่างเขาเห็นเปลวไฟยังลุกเผาไหมรถเก๋ง แล้วเขาก็เห็นแสงไฟสีขาวออกมาจากตัวซอมบี้ที่กำลังจะตาย เขารู้ทันที่เลยว่าแสงเหล่านั้นหมายความว่ายังไง
วิทย์วิ่งออกไปที่ระเบียงบ้านชั้น 2 เขาพยายามมองดูจากที่สูง แล้วสังเกตุว่ามีซอมบี้อยู่แถวนั้นมากแค่ไหน
แล้วเขาก็เห็นซอมบี้อยู่ไม่เกิน 10 ตัว พอวิทย์ดูจนมั่นใจแล้วว่าไม่มีซอมบี้ที่อยู่ตรงนั้นอีกเขารีบวิ่งลงมาข้างล่างแล้วออกจากบ้านทันที่
“ไอ้วิทย์ไปไหนเฮ้ย”
“ไปข้างนอกบ้านหน่อยมึงก็มาช่วยกูด้วยก็ดีเราจะไปเก็บไอเทมกัน”
“ไอเทมอะไรว่ะ”
“เออ มึงตามกูมาเหอะเดี๋ยวก็รู้เองและเอากล่องมาใส่ของด้วย”
“โธ่! พ่อคุณ บ้านมึงเสือกไม่หยิบกูจะรู้ไหมว่ามันอยู่ตรงไหน”
“ในครัวอ่ะ มึงหาดูเร็วกูไปก่อนเดี๋ยวของแม่งหายหมด มึงไม่รู้หรอว่าเวลาของตกมันมีเวลาที่จะให้เราเก็บกลับออกมาจำกัดเวลาไว้”
พอพูดจบวิทย์รีบปั่นจักรยานแม่บ้านออกไปทันที่
ไม่นานวิทย์ก็มาถึงจุดที่พวกซอมบี้ตาย
เปลวไฟก็ยังคงเผาไหม้รถเก๋งอยู่ แต่มันอ่อนกำลังลงไปเยอะพอสมควร เขาดูของที่ตกบนพื้นมันมีเยอะพอสมควรเลย วิทย์เห็นทั้งกระเป๋า,เสือ,กางเกง,หนังสือ,อาวุธและกล่องสีดำหน้าต่างแปลกๆ
วิทย์รีบเก็บทุกอย่างที่เขาเห็น ชิ้นแรกที่เข้าเก็บคือกระเป๋าสะพายหลังที่อยู่ใกล้เข้าที่สุด แล้วข้อมูลกระเป๋าก็ขึ้นมาให้เขาเห็นทันที่
“ติ๊ง!! ... กระเป๋ามิติขนานพื้นที่ 4 ตารางเมตร ใช้ในการเก็บของต่าง ๆที่เจ้าของต้องการ”
“ฮ่าฮ่า มาว่ะกำลังต้องการพอดีเลย”
วิทย์รีบเก็บของที่อยู่บนพื้นใส่กระเป๋าจนหมด
ไม่นานนุ๊กก็วิ่งมาถึง
“เอากล่องไอ้วิทย์ไหนของล่ะ ไม่เห็นมีอะไรเลยให้กูออกมาทำไมนี้”
“เออของเก็บหมดแล้วอยู่ในกระเป๋ากล่องไม่ต้องใช้แล้วฮ่าฮ่า! กูได้กระเป๋ามิติมา”
“แล้วไป! รีบกลับเหอะ”
“เออ! เดี๋ยวมึงช่วยกูจัดการซอมบี้ที่อยู่แถวนี้ให้หมดก่อน จะได้หายห่วง”
“แล้วทั้งคู่ก็วิ่งไปหาซอมบี้ที่ยังเหลืออยู่
วิทย์วิ่งไปทางซ้ายแล้วหยิบดาบในกระเป๋าออกมาโยนไปให้นุ๊ก”
“เอาไอ้นุ๊กรับไป”
มันเป็นดาบไทยทรงญี่ปุ่นระดับ 1 ดีกว่าขวานดับเพลิงที่นุ๊กใช้อยู่มากแถมยังเบากว่าด้วยวิทย์คิดว่ามันเหมาะกับนุ๊กที่จะใช้ดาบเล่มนี้
พอนุ๊กได้ดาบเล่มใหม่ มันเขวี้ยงขวานดับเพลิงในมือไปที่ตัวซอมบี้ แล้ววิ่งตามไปตัดหัวซอมบี้จนหัวมันขาดเลือดพุ่งกระจายไหลหนองเต็มพื้นไปหมด
“ว้าว คมใช้ได้เลยไอ้วิทย์”
สักพักทั้งคู่ก็จัดการซอมบี้ที่เหลือจนหมด แล้วพวกเขาก็พากันกลับบ้านทันที่
พอทั้งคู่ไปถึงที่บ้านวิทย์เปิดกระเป๋า แล้วเอาของทั้งหมดที่เขาเก็บมาเช็คดูว่ามีอะไรบ้าง
วิทย์เทของในกระเป๋าออกมาเขาเห็นของทั้งหมด 9 ชิ้น
ตอนวิทย์เก็บของกลับมาของบางอย่าง เขาก็ยังไม่ได้เช็ค วิทย์ดูไปที่หนังสือสีดำหน้าปกมันเขียนว่า Sword Mastery แล้วในกองนั้นยังมีอีกแปดชิ้นที่เหลือ แบ่งเป็นกล่องสีดำ 3 กล่อง เสื้อกั๊ก 3 ตัว กางเกงขายาว 2 ตัว
วิทย์หยิบหนังสือสกิล Sword Masteryให้นุ๊ก ตัวหนังสือสกิล เป็นทักษะที่เพิ่มพลังโจมตีเมื่อถือดาบอยู่ ทักษะนี้เป็นทักษะติดตัว ก่อนที่จะอัพเกรดสกิลเป็นระดับถัดไป ตัวเจ้าของทักษะต้องมีความชำนาญในการใช้ดาบในระดับหนึ่งก่อน แล้วระบบยังต้องการให้ตัวเจ้าของต้องมีระดับขั้นต่ำไม่น้อยกว่าระดับ 10 ขึ้นไป ถึงจะสามารถเพิ่มระดับถัดไปได้
“ไอ้วิทย์แล้วกล่องสีดำพวกนั้นล่ะมึงลองเปิดยัง”
“ยังว่ะ กูยังไม่ได้ลองเลย”
“เอาเลยนาที่นี่มันต้องเปิดแล้วเว้ย”
“ไอ้หอก! มึงรีบก็เอาไปเปิดเองเลย”
แล้วนุ๊กก็เปิดไปที่กล่องสีดำนั้นขณะที่เปิดก็มีเสียงแจ้งเตือนออกมา
“ติ๊ง!! … กล่องสุ่มไอเทมระดับ 1 ท่านสามารถสุ่มไอเทมในหมวดเหล่านี้ได้ อาวุธต่าง ๆ 50% ,หนังสือสกิล 40% ,อุปกรณ์ป้องกัน 60% ,สุ่มเพิ่มค่าสถานะให้ท่าน 4 จุด 80% หรือไม่ได้รับอะไรเลย 10% อัตราการสุ่มไอเทมจาก 100% ทำการสุ่มโปรดยืนยัน ขอให้ท่านโชคดี”
“สุ่มเลย ยืนยัน”
“ติ๊ง!! ... ขอแสดงความยินดีท่านได้รับเสื้อป้องกันซอมบี้ระดับ 1 ลดอัตราการติดเชื้อ 20%”
พอแสงสีขาวหายไปก็มีเสื้อกั๊กเดินป่าสีดำดำตกมาที่มือนุ๊ก
พอวิทย์เห็นเสื้อในมือนุ๊กเขาก็พูดขึ้นมาว่า
“ไอ้นุ๊กของในกล่องมันให้เสื้อมึง เหมือนกับเสื้อที่กูเก็บมาเลยว่ะ มันมีอะไรพิเศษบ้างไหมของที่กูเก็บมามันลดติดเชื้อ 20 %”
“เออ เหมือนกัน มันให้สุ่มไอเทม มึงลองไปเปิดดูเอาเพื่อจะได้อะไรดีกว่าของกู”
“โอเคเดี๋ยว กูลองบ้าง”
แล้ววิทย์ก็ไปหยิบกล่องมาเปิดไม่นานแสงสีขาวก็สว่างขึ้นมาแล้วก็หายไป
“เป็นไงไอ้วิทย์”
“กูได้เพิ่มค่าสถานะ แรงกายว่ะ”
วิทย์เก็บอีกกล่องไว้ให้เมย์เปิด วิทย์มองดูนาฬิกาว่ามันจะ 2 ทุ่มแล้ว วิทย์เลยเข้าไปในครัวเตรียมอาหารเอาไว้ให้ทุกคน
หลังจากที่วิทย์เตรียมอาหารเสร็จทุกคนก็พากันมารวมตัวที่โต๊ะอาหาร
พอกินอาหารเสร็จกันไปสักพักวิทย์ก็เอาของที่เก็บมาแจกจ่ายไปให้ทุกคน วิทย์ส่งเสื้อกับกางเกงอย่างละตัวไปให้แจ็คกับเมย์แล้วส่งกล่องไปให้เมย์ลองเปิดดู
สักพักเมย์ก็พูดขึ้นมาว่า
“พี่วิทย์เสียงในกล่องเขาบอกว่าหนูได้เพิ่มค่าสถานะความว่องไวค่ะ มันเป็นยังไงหรอค่ะ”
“โอเคเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้า พี่จะพาเราออกไปหาประสบการณ์เกี่ยวกับพวกซอมบี้ เราจะได้รู้ว่าต้องเอาตัวรอดยังไงเมื่อโลกมันเปลี่ยนไปแล้ว”
“ค่ะ หนูจะรอให้ถึงพรุ่งนี้”

“เอาล่ะ ตอนนี้ก็ดึกแล้วนอนพักผ่อนให้เพียงพอ พรุ่งนี้เช้าเราจะไปที่บ้านลุงพี่กัน”
วิทย์เริ่มคิดถึงรถที่พวกเขาขับมาเพราะมันคงใช้ไม่ได้แล้ว เขาคงต้องออกไปหารถคันใหม่มาแทนยังไงรถมันก็จำเป็นในสถานการณ์แบบนี้
“แล้วพวกเขาก็พากันไปนอนพักผ่อน”
วันรุ่งขึ้น
“พอเช้าขึ้นมาแบล็คกระโดดขึ้นมานอยู่มันเอาลิ้นเลียไปที่หน้าวิทย์ดูเหมือนมันจะปลุกเขาให้ลุกขึ้นมา”
พอวิทย์เปิดตาขึ้นมา ก็เห็นเจ้าแบล็คเอาลิ้นมาเลียที่หน้าเขาพอดี วิทย์เลยผลักหัวมันแล้วลุกขึ้นยืน
“ไงหิ้วล่ะสิ เดี๋ยวรอ แบล็ครอ”
วิทย์สั่งให้มันรอที่โซฟา แล้วตัวเขาก็เดินเข้าไปในครัว หยิบไส้กรอกออกมาให้เจ้าเบล็คมันกิน
บางครั้งเขาก็คิดว่าเจ้าแบล็คมันก็ดี ไม่ต้องรับรู้อะไรว่าโลกมันจะเป็นยังไง พอมันหิ้วก็ไปเรียกเจ้าของมาให้อาหาร
แต่พอเขามาคิดอีกที่ โลกมันแปลกไม่แน่นับวันคืนดี เจ้าแบล็คอาจจะพูดกับเขาก็ได้ใครจะรู้
ไม่นานพวกเขาทั้งหมดก็มารวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น
“เอาล่ะ วันนี้เราจะแบ่งกันเป็น 2 ทีม ทีมที่ 1 จะไปหารถส่วนอีกทีมจะไปกลับพี่”
"แจ็คกับนุ๊กพวกเอ็งออกไปหารถที่จอดในหมู่บ้าน เอารถที่มันสมบุกสมบรรหน่อยเราต้องเดินทางอีกไกล"
“ส่วนเมย์ไปกับพี่แล้วก็เจ้าแบล็คหมาหอกหักตื่นมาก็กิน”
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...!”
“เหมือนจะรู้ฉลาดเกิน ฮ่าฮ่า”
เมื่อพวกเขาเตรียมพร้อมกันหมดแล้วทั้ง 2 ทีมก็แยกกันไป
นุ๊กกับแจ็คเดินออกไปหารถที่โซน F ของหมู่บ้าน
ระหว่างเดินตามหารถกันไป นุ๊กกับแจ็คก็ช่วยกันจัดการซอมบี้จนระดับแจ็คขึ้นมาที่ระดับ 5 ของขั้น HE แถมพวกเขายังได้ไอเทมไปอีกหลายชิ้น แจ็คได้แส้เหล็กจีนมา มันเป็นอาวุธระดับ 1 ทั่วไปแต่ตัวแส้เหล็กมันคล้ายกระบองเหล็กเป็นข้อๆ ค่อนข้างหายากในอาวุธที่พวกเขาเห็นมา ส่วนนุ๊กได้กางเกงมาใส่ตัวหนึ่งมันมีคุณสมบัติคล้ายเสื้อกั๊กที่เขาสวมอยู่
สักพักพวกเขาทั้งคู่ก็มาถึงบ้านหลังหนึ่ง พวกเขาเห็นรถคันหนึ่งมันคือ Jeep Wrangler Extreme
“พี่นุ๊กเอาคันนี้ละพี่ตั้งแต่เราเดินดูมาคันนี้โอเคสุดแล้ว ถึกทนไม่หวั่นไหวทุกสมรภูมิ พี่เห็นไหมสีดำสนิท ดูนั้นกันชนหน้าอย่างแจ่ม เจ้าของรถคันนี้ตาถึงจริงๆ เชื่อผม”
“เออ แค่หารถ มึงทำยังกับอยู่ในงานมอเตอร์โชว์ สรุปรถมันดีจริงๆหรือแค่มึงชอบว่ะ”
“ก็ทั้งสองอย่างละพี่บอกได้เลย สมบูรณ์แบบ”
“เออ เอางั้นก็ได้ เราลองเข้าไปในบ้านดูก่อนกุญแจรถน่าจะอยู่ในบ้าน”
แล้วทั้งคู่ก็เข้าไปในบ้านหลังนั้น
“พี่นุ๊กพี่คิดว่าจะมีคนอยู่ในบ้านไหมอ่ะ”
“ไม่มีหรอกไอ้แจ็ค ถ้ามีปานนี้ เขาต้องขับรถออกไปแล้ว เขาคงไม่จอดรถมาให้พวกเราใช้ฟรีๆหรอก พี่ว่าเจ้าของรถคงกลายเป็นซอมบี้ไปแล้วละมั่ง”
“แต่ก็ระวังหน่อยดีกว่า พอเอ็งเปิดประตู ก็ส่งเสียงหน่อยเพื่อจะมีอะไรข้างใน เราจะได้รู้กัน ยังไงซอมบี้มันก็ใวต่อเสียงปลอดภัยไว้ก่อน”
“ครับ เข้าใจแล้ว”
พอพวกเข้าเปิดประตูเข้าไปในบ้าน
“ยู้ฮูววว..! มีใครอยู่ไหมได้ยินแล้วตอบด้วย”
แจ็คตะโกนออกไป แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับออกมาเลย เมื่อไม่มีเสียงพวกเขาทั้งคู่ก็พากันเข้าไปในบ้าน พอเข้าไปภายใน บ้านดูปกติไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่าจะมีอันตรายต่อพวกเขาเลย
“แจ็คเอ็งขึ้นไปหาบนชั้น 2 เดี๋ยวพี่อยู่หาข้างล่างเอง”
“ครับ”
พวกเขาหากุญแจไปสักพักหนึ่ง ก็มีเสียงมาจากกำแพงข้างบ้าน โครม! มันเป็นรอยร้าวกำแพง เมือพวกเขาหันไปมองตามเสียงเข้าก็เห็นซอมบี้เพศชายตัวมันทั้งใหญ่และอ้วนมันสูงประมาณ 3 เมตรน่าจะได้ มันวิ่งฝ่ากำแพงมาจากไหนก็ไม่รู้พุ่งเข้ามาหาผนังบ้านที่พวกเขาอยู่
“ไอ้แจ็ค เอ็งหากุญแจเจอยัง”
“เจอแล้วพี่”
“โอเค เอ็งไปสตาร์รถรอเลยเดี๋ยวพี่จัดการทางนี้เอง”
“ครับแล้วพี่จะไหวหรอให้ผมช่วยไหม”
“เอาเหอะ มึงรีบไปสตาร์รถเลย แม่งไม่น่าใช้ซอมบี้ธรรมดาถ้าไอ้วิทย์อยู่มันก็น่าจะรู้ว่าไอ้ตัวห่านี้มันคืออะไรกันแน่?”
“ได้พี่ ไม่ไหวตะโกนบอกผมเลย ผมจะได้มาทัน”
“เออ มึงรีบไปเหอะ แม่งวิ่งมานูนแล้ว อย่าให้รถเป็นไรอีกล่ะกูขี้เกียจหาแล้ว”
“แล้วนุ๊กก็หยิบปืนที่วิทย์ให้เขาไว้ มันมีลูกกระสุนอยู่ในแม็กอยู่ 4 ลูก นุ๊กถือปืนในมือแล้วเล็งไปที่หัวซอมบี้ที่มันกำลังพุ่งเข้ามาหาเขา มันห่างจากตัวนุ๊กไป 6 เมตร นุ๊กยิงปืนไปนัดแรก ปัง! นัดแรกเฉียวไปโดนแก้มซอมบี้ เขาลองนัดที่สองอีกที่แต่ก็ยังไม่โดนหัวซอมบี้อยู่ดี
“เชี้ยเอ๊ย แม่งทำไมมันเล็งยากยังงี้ว่ะ”
นุ๊กคิดว่าถ้าเขายิงโดนหัวมันทุกอย่างก็น่าจะจบ เพราะซอมบี้ที่เขาเจอมาตั้งแต่ระดับ 1 ยันระดับ 2 พอโดนโจมตีไปที่หัวพวกมันก็ตาย แต่เขาลืมนึกไปว่าตัวเขาไม่เคยใช้ปืนมาก่อน แถมตัวซอมบี้มันยังวิ่งเข้ามาหาเขาแบบดับเครื่องชน แม่งไม่สนอะไรเลยวิ่งลูกเดี๋ยวแม่งเกิดมาวิ่งจริงๆ
พอเห็นซอมบี้วิ่งเข้ามาใกล้ตัว นุ๊กเริ่มคิดหาวิธีใหม่เขาเหลือกระสุนอยู่ 2 นัด นุ๊กตัดสินใจเอาดาบออกมาจากฝักข้างหลังแล้ววิ่งไปหลบที่เสาปูนในบ้าน
เวลาเดี๋ยวกันซอมบี้เห็นนุ๊กหลบหลังเสา มันวิ่งชนเข้าไปในเสาอย่าจัง
จังหวะที่มันวิ่งชนเสา นุ๊กกระโดดถอยหลังแล้ววิ่งอ้อมไปข้างหลัง แล้วใช้ดาบตัดไปที่ขาขวาอ้วนๆของมัน
แต่แรงของนุ๊กมีไม่พอที่จะตัดขาซอมบี้ให้ขาดออกมา แถมตัวดาบยังติดเข้าไปในกระดูกขาขวาของมัน
นุ๊กเห็นท่าไม่ดีเขาหยิบปืนขึ้นมาแล้วจ่อไปที่ขาขวาซอมบี้ที่มีดาบติดอยู่ ปัง! จนขามันเป็นรู แล้วเขาเอามือจับดาบที่คาอยู่ที่ขาซอมบี้กระแทกแรงไปอีกที่จนขามันขาดในที่สุด
แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้ ตัวของซอมบี้มันไม่ได้ล้มลงไป มันยังยืนด้วยขาข้างเดียวดุจภูผาไม่สั่นครอง
“แม่งงานหยาบแล้วไหมล่ะ”
“เฮ้อพี่นุ๊กจะเป็นไรไหมนี้”
ระหว่างที่แจ็ควิ่งไปสตาร์รถ เขาก็ดูนุ๊กไปด้วย พอแจ็คถึงตัวรถเขาสตาร์รถแล้วมองออกไปนอกกระจกรถ ดูนุ๊กขณะที่กำลังสู้อยู่กับซอมบี้
แล้ววินาทีที่ขาขวาซอมบี้ขาด แจ็คเห็นซอมบี้ยืนมองนุ๊กด้วยขาข้างเดียวที่ยังอยู่ มันมองเหมือนไม่เข้าใจว่าชายที่อยู่ข้างหน้ากำลังทำอะไรอยู่
พอแจ็คเห็นอย่างนั้นแล้ว เขาตัดสินใจทันที่เอามือบีบแตรในรถจนเสียงดัง ปี้นๆ! แล้วเปิดประตูวิ่งออกมาจากรถทันที่ พอออกมา แจ็คพยายามตะโกนเรียกร้องความสนใจจากซอมบี้
“เข้ามาสิโว้ย พ่ออยู่นี่แล้ว”
พอนุ๊กได้ยินเสียงแตรรถกับเสียงตะโกนของแจ็ค เขาหยิบปืนขึ้นมาแล้วอาศัยจังหวะที่ซอมบี้สนใจแจ็ค จ่อยิงไปที่หัวมันดัง ปัง!
วินาทีนั้นนุ๊กปล่อยปืนออกจากมือแล้วกลับไปจับดาบที่มือข้างซ้ายที่เขายังถือไว้อยู่จนนุ๊กอยู่ในลักษณะถือดาบสองมือ แล้วเขาเอาตัวพุ่งตามเข้าไปฟันที่คอซอมบี้จนตัดไปโดนเส้นเลือดใหญ่ เลือดมันพุ่งออกมายังกับน้ำไหลจนตัวซอมบี้ล้มลงไปกับพื้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 7 โธ่! คุณลัลนา

นิยายแนะนำ

Zombie Change World

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 7 โธ่! คุณลัลนา

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้