บทที่ 13 ทำใจไม่ได้จริงๆ
ผ่านไปอีกสามวัน เย่เฟิงก็ยังคงว่างงาน
แต่เฉินซู่ซู่กลับร้อนใจ เพราะห้าวันผ่านไปแล้ว เจิ้งไคเฟิ่งก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมา
วันนี้ เฉินซู่ซู่มาหาเย่เฟิงที่บ้าน เธอมองเย่เฟิงแล้วพูดว่า “เตรียมตัวเอาน้ำล้างเท้ามาให้ฉันได้เลย”
“ใจเย็นๆสิพี่เฉิน เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่วันเอง” เย่เฟิงยังคงชใจเย็น
ทันใดนั้น ก็มีเสียงรถหลายคันดังมาจากทางเข้าหมู่บ้าน
หมู่บ้านชิงซานค่อนข้างห่างไกลความเจริญ มีไม่กี่คนที่ซื้อรถได้ การที่มีรถหลายคันมาพร้อมกันแบบนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจของชาวบ้าน
เฉินซู่ซู่วิ่งออกไปดู แล้วก็รีบวิ่งกลับมา “เย่เฟิง เถ้าแก่… เถ้าแก่เจิ้งมาแล้ว แถมยังพาขบวนรถมาด้วย พวกเขามารับซื้อแตงโมหรือเปล่า?”
“อ้อ มาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ เร็วกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย”
เย่เฟิงยังคงทำใจเย็น เพราะเขารู้ว่าเจิ้งไคเฟิ่งต้องกลับมาแน่
“เย่เฟิง นายยังมัวนั่งเฉยๆ อยู่อีก รีบออกไปดูสิ”
“พี่เฉินใจเย็นๆก่อน ดื่มน้ำก่อน ถ้าเขามารับซื้อแตงโม เดี๋ยวเขาก็มาหาเราเอง เรารออยู่ที่นี่ก็พอ” เย่เฟิงพูดพลางรินน้ำให้เฉินซู่ซู่
“ทำไมนายถึงไม่ร้อนใจเลย ถ้าเขามารับซื้อแตงโมของจ้าวต้าเฮยล่ะ?” เฉินซู่ซู่ยังคงร้อนใจ
“พี่เคยเห็นเขามารับซื้อแตงโมของจ้าวต้าเฮยแบบเอิกเกริกขนาดนี้ไหม?”
“เหมือนจะไม่เคย”
“งั้นก็ไม่มีปัญหา รอเฉยๆ ก็พอ” เย่เฟิงนั่งอย่างใจเย็น
ไม่นาน ก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาที่หน้าบ้าน
“เถ้าแก่เย่ ผมกลับมาแล้ว!” คนที่เข้ามาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเจิ้งไคเฟิ่ง
“เถ้าแก่เจิ้ง แตงโมของผมขายเป็ยังไงบ้าง?” เย่เฟิงถามด้วยรอยยิ้ม
“แตงโมของเถ้าแก่เย่ อร่อยมากจริงๆ ผมรับไป 500 ลูกก็ขายหมดภายในไม่กี่วัน” เจิ้งไคเฟิ่งพูดชมไม่หยุด
“ครั้งนี้ผมตั้งใจมารับซื้อแตงโมของเถ้าแก่เย่ทั้งหมด ในราคาเดิม ลูกละ 200 หยวน ผมพาคนมาด้วย”
เย่เฟิงส่ายหัว “เถ้าแก่เจิ้ง ผมบอกคุณแล้วว่า ครั้งแรกลูกละ 200 หยวน แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว ต้อง 300 หยวน”
เจิ้งไคเฟิ่งทำหน้าเศร้า “เถ้าแก่เย่ ไม่มีใครเขาขึ้นราคาแบบนี้หรอก เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันเอง คุณก็ขึ้นราคาตั้งร้อยหยวน”
เย่เฟิงจิบน้ำ “ถ้าเถ้าแก่เจิ้งมาช้ากว่านี้อีกสักสองสามวัน อาจจะไม่ได้รับซื้อเลยก็ได้”
เจิ้งไคเฟิ่งใ “เถ้าแก่เย่ มีคนอื่นมารับซื้อแล้วเหรอ?”
เย่เฟิงยิ้มแต่ไม่ตอบ
เจิ้งไคเฟิ่งเห็นท่าทางแบบนั้นก็รู้ทันทีว่าเป็แบบนั้นจริงๆ
เขาเริ่มร้อนใจ “เถ้าแก่เย่ ผมเป็คนแรกที่มาขอรับซื้อแตงโมจากคุณนะ คุณขายให้คนอื่นไม่ได้นะ เอาอย่างนี้ ผมให้ลูกละ 300 ไม่สิ 350 หยวน ผมรับซื้อแตงโมของคุณทั้งหมด”
“ตกลง 350 ก็ 350” เย่เฟิงตกลงทันที
เฉินซู่ซู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งไป
ตอนแรก แตงโมลูกละร้อยหยวนเธอยังว่าแพงมากแล้ว
ต่อมา ลูกละสองร้อยหยวนเธอก็เริ่มงง
ใครจะไปรู้ว่าเย่เฟิงจะขึ้นราคาอีก
ตอนนี้ไม่ใช่แค่เย่เฟิงที่ขึ้นราคา แม้แต่เจิ้งไคเฟิ่งยังช่วยขึ้นราคาให้อีก
เื่แบบนี้ เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน
พวกเขาบ้าไปแล้ว!
…
ขั้นตอนต่อไปก็คือการเก็บแตงโมและบรรจุลงกล่อง
ตลอดกระบวนการ เย่เฟิงไม่ต้องทำอะไรเลย เพราะเจิ้งไคเฟิ่งพาคนงานมาด้วย เตรียมพร้อมมาอย่างดี
ส่วนเย่เฟิงก็อุ้มเสียวเสี่ยว แล้วก็เฉินซู่ซู่ที่ยืนดูอยู่ข้างๆ คอยนับจำนวนแตงโมก็พอ
แน่นอนว่ายังมีชาวบ้านในหมู่บ้านชิงซานที่มามุงดูด้วย
พวกเขาเห็นเจิ้งไคเฟิ่งมารับซื้อแตงโม แถมยังเป็แตงโมของเย่เฟิงอีกต่างหาก พวกเขาทั้งหมดต่างก็ตกตะลึง เพราะไม่มีใครรู้ว่าเย่เฟิงปลูกแตงโมได้
คนที่ใที่สุดคงจะเป็หลิวเหล่าซาน ลูกตาของเขาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า
เย่เฟิงเพิ่งซื้อที่ดินจากเขาไปได้ไม่นาน ทำไมถึงปลูกแตงโมได้แล้ว? แถมยังขายได้อีก?
บ้าไปแล้ว ต่อให้ฉีดยากระตุ้นคลอดยังไม่เร็วขนาดนี้เลย
ในขณะเดียวกัน ก็มีคนวิ่งหน้าตั้งไปที่บ้านหลังใหญ่ใจกลางหมู่บ้าน
บ้านหลังนี้หรูหรามาก ด้านนอกยังมีรถเบนซ์จอดอยู่
คนที่สามารถสร้างบ้านหลังใหญ่แบบนี้ได้ในหมู่บ้านชิงซาน ก็มีแต่จ้าวต้าเฮยเท่านั้น
“พี่ต้าเฮย แย่แล้วๆ เกิดเื่แล้ว…”
“โก๋วจื่อใอะไรนักหนา เกิดเื่อะไรขึ้น?”
มีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้าน ถ้าเย่เฟิงอยู่ตรงนี้ เขาต้องจำได้แน่ ชายคนนี้คือจ้าวเอ้อร์เฮย
“พี่เอ้อร์เฮย เกิดเื่ใหญ่แล้ว…”
“โก่วจื่อ ใจเย็นๆก่อน เกิดอะไรขึ้น มีคนมาขโมยแตงโมหรือไง?”
“ไม่ใช่ๆ ไอ้ขี้เมาเย่ มันซื้อที่ดินของหลิวเหล่าซานไป แล้วมันก็… ปลูกแตงโมได้…”
“อะไรนะ เย่เฟิง ใช้ที่ดินของหลิวเหล่าซาน ปลูกแตงโมได้??”
พอได้ยินว่าเป็เื่ของเย่เฟิง จ้าวเอ้อร์เฮยก็หน้าเสีย
“ใช่ครับ พี่เอ้อร์เฮย ไม่ใช่แค่มันปลูกแตงโมได้นะ ตอนนี้ยังมีคนมารับซื้อแตงโมของมันด้วย ผมแอบดูมา เหมือนจะเป็เถ้าแก่เจิ้ง”
“เถ้าแก่เจิ้ง? เถ้าแก่เจิ้งคนไหน?”
“ก็เถ้าแก่เจิ้งที่รับซื้อแตงโมของเรานั่นแหละครับ”
“อะไรนะ?” จ้าวเอ้อร์เฮยมองโก่วจื่อ “แน่ใจนะว่าไม่ได้ดูผิด?”
“พี่เอ้อร์เฮย ผมดูไม่ผิดหรอกครับ”
“ฉันจะไปบอกพี่ใหญ่”
“ไม่ต้องแล้ว พวกนายพูดอะไร ฉันได้ยินหมดแล้ว ไปกันเถอะ เราไปดูกัน” ชายร่างท้วมวัยกลางคนเดินออกมาจากบ้าน หน้าตาบ่งบอกถึงความมั่งคั่ง เขาคือเศรษฐีของหมู่บ้านชิงซาน จ้าวต้าเฮย
“พี่ใหญ่ จะให้ผมพาคนไปด้วยไหม?”
จ้าวเอ้อร์เฮยค่อนข้างเกรงกลัวพี่ชายของเขา เพราะพี่ใหญ่เป็คนโเี้ เขาเป็อันธพาลประจำหมู่บ้านก็จริง แต่เทียบกับจ้าวต้าเฮยแล้ว เขายังห่างไกลนัก
“ไม่ต้องหรอก เราไม่ได้ไปหาเื่ แค่ไปดูสถานการณ์ก่อน”
“ครับ พี่ใหญ่”
จ้าวต้าเฮยพาจ้าวเอ้อร์เฮยไปที่ไร่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน พวกเขามองจากระยะไกล
“เป็เถ้าแก่เจิ้งจริงๆ ทำไมเขามารับซื้อแตงโมของเย่เฟิง” จ้าวต้าเฮยขมวดคิ้ว
“ไป ถามให้ฉันหน่อยว่าแตงโมของเย่เฟิงขายกิโลละเท่าไหร่”
“ครับ พี่ต้าเฮย”
ไม่นาน โก่วจื่อก็วิ่งกลับมาพร้อมกับสีหน้าใ
“ถามมาแล้วใช่ไหม?”
“พี่ต้าเฮย เหมือนจะ… ลูกละ 350 หยวนครับ” โก่วจื่อพูดตะกุกตะกัก
“อ้อ… 350… ลูก??” จ้าวต้าเฮยมองโก่วจื่อด้วยความตกตะลึง “พูดอีกครั้งสิ!”
เขาคิดว่าเขาหูฝาดไปเอง
“พี่ต้าเฮยได้ยินไม่ผิดหรอกครับ ลูกละ 350 หยวนจริงๆ”
“บ้าเอ๊ย โก่วจื่อ นายคิดว่าฉันโง่รึไง? แตงโมลูกนึง จะราคา 350 หยวนได้ยังไง”
จ้าวต้าเฮยไม่เชื่อ
ไม่ใช่แค่เขาที่ไม่เชื่อ แม้แต่จ้าวเอ้อร์เฮยก็ไม่เชื่อ
“จริงนะครับพี่ต้าเฮย ผมไม่ได้โกหกนะ ไม่เชื่อก็ลองถามคนอื่นดูสิ”
โก่วจื่อจึงไปถามคนอื่นๆ
ทุกคนก็บอกเหมือนกันว่าลูกละ 350 หยวน
คราวนี้ ทั้งจ้าวต้าเฮยและจ้าวเอ้อร์เฮยถึงกับทำใจไม่ได้
“เป็ไปได้ยังไง ลูกละ 350 หยวน บ้าไปแล้ว คิดว่าแตงโมเป็ทองคำรึไง”
ไม่ว่าพวกเขาจะเชื่อหรือไม่ แต่การซื้อขายระหว่างเย่เฟิงกับเจิ้งไคเฟิ่งก็เสร็จสิ้นไปแล้ว
4K
