หลิวเสี่ยวเหมยได้กลายเป็เฉินฮูหยินอย่างสมบูรณ์ นางย้ายเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลเฉินที่โอ่อ่าและหรูหรา ชีวิตใหม่ของนางเริ่มต้นขึ้นภายใต้ความคาดหวังของสังคมและตระกูลสามี แต่ภายใต้ความหรูหรานั้น กลับมีเงาของความลับที่ดำมืดซ่อนอยู่
ชีวิตสมรสกับเฉินกงจื่อเป็ไปอย่างราบเรียบและน่าเบื่อ เฉินกงจื่อเป็สามีที่ดี เขาให้เกียรตินางและไม่เคยล่วงเกินหากนางไม่ยินยอม แต่ความรักที่เขามอบให้นั้นอ่อนโยนเกินไป ััของเขานุ่มนวลเกินไป ความรู้สึกเต็มแน่นที่เสี่ยวเหมยโหยหาไม่ได้อยู่ที่นี่
เสี่ยวเหมยทำหน้าที่ภรรยาอย่างไม่มีที่ติ แต่นางรู้ดีว่าร่างกายและจิติญญาของนางนั้นได้ถูกเหลาจางโถวไปอย่างสมบูรณ์แล้ว
จวนตระกูลเฉินมีสวนที่กว้างใหญ่และสวยงาม เหลาจางโถวถูกย้ายมาเป็คนดูแลสวนของจวนตระกูลเฉินตามแผนที่วางไว้ ความสัมพันธ์ลับของทั้งสองจึงถูกสานต่อในบ้านหลังใหม่
ห้องเก็บของเก่าที่อยู่ท้ายสวนกลายเป็รังรักแห่งใหม่ของทั้งสอง ความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ในบ้านของสามีทำให้ความเร่าร้อนของทั้งสองเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ
"ผัวขา...เมียกลัว...ถ้าเฉินกงจื่อรู้...เราจะทำอย่างไร?"
"ไม่ต้องกลัว...เมียรัก...ผัวจะปกป้องเมียเอง...ผัวจะทำให้เมียรู้ว่า...ผัวคือเ้าของเมีย...ไม่ว่าเมียจะอยู่ที่ไหน...เมียก็หนีผัวไม่พ้น"
ในฉากนี้ ทั้งสองมีสัมพันธ์กันในท่วงท่าเข้าข้างหลังโดยเสี่ยวเหมยใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากตัวเองไว้เพื่อไม่ให้เสียงกรีดร้องเล็ดลอดออกไป ความรุนแรงและความดุดันของเหลาจางโถวทำให้เสี่ยวเหมยถึงกับตัวสั่นและน้ำตาไหล
ในห้องเก็บของเก่า เหลาจางโถวใช้มือที่หยาบกร้านบีบหน้าอกขนาดใหญ่เท่าส้มโอของเสี่ยวเหมยอย่างแรง ทำให้นางถึงกับครางเสียงแหบแห้ง หน้าอกอันอิ่มเอิบของนางถูกบีบคลึงจนเปลี่ยนรูปร่าง พลางกระซิบคำพูดที่หยาบคายและเร่าร้อนข้างหูของนาง
"เมียรัก...ผัวจะทำให้เมียรู้ว่า...ผัวคือเ้าของเมีย...ไม่ว่าเมียจะแต่งงานกับใคร...เมียก็ยังเป็ของผัว...เมียต้องรับผัวให้หมด...รับความรักของผัวให้หมด"
"อ๊า...ผัวขา...มันลึกเกินไป...เมีย...เมียจะขาดใจตาย...อ๊า...ผัวขา...ผัวขา...เมียรักผัว...เมียรักผัว..."
เหลาจางโถวโน้มตัวลงดูดปลายทุมถันสีชมพูของเสี่ยวเหมยอย่างเร่าร้อน ทำให้นางอยากซุกไซร้และกรีดร้องออกมาอย่างดัง หน้าอกอันอิ่มเอิบของนางเขย่าขึ้นลงไปมาตามจังหวะการถูกสอดใส่ ทำให้ภาพนั้นดูเร่าร้อนและน่าตื่นตาตื่นใจ
เสี่ยวเหมยใช้มือจิกลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น ความรู้สึกผิดและความเร่าร้อนตีกันอยู่ในใจ ความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ทำให้อะดรีนาลีนของนางพุ่งสูง ความเร่าร้อนที่ท้าทายนี้ทำให้เสี่ยวเหมยถึงกับยอมจำนนต่อความปรารถนาอย่างสมบูรณ์
เหลาจางโถวเปลี่ยนท่วงท่าอย่างรวดเร็ว เขาให้เสี่ยวเหมยหันหน้าเข้าหาเขาและสอดใส่ในท่ายืนโดยให้เสี่ยวเหมยโอบขาของเขาไว้รอบเอว หน้าอกใหญ่ของนางกระดกขึ้นลงตามการขย่มของเขา ความรู้สึกที่ถูกยกขึ้นและถูกทำให้เสี่ยวเหมยถึงกับกรีดร้องออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
"ผัวขา...เมียรักผัว...เมียรักผัว...เมียเป็ของผัว...ผัวขา...ผัวขา...เมียอยากให้ผัวกระแทกเมียแรงๆ...ผัวขา..."
การร่วมรักดำเนินต่อไปอย่างดุดันและเร่าร้อน เสียงเนื้อกระทบกันดังตับๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องเก็บของเก่า ความเร่าร้อนที่ท้าทายนี้ทำให้เสี่ยวเหมยถึงกับยอมจำนนต่อความปรารถนาอย่างสมบูรณ์
วันหนึ่ง เสี่ยวเหมยเดินเข้าไปในห้องสมุดของจวนตระกูลเฉิน ห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าแก่และกลิ่นหอมของไผ่และหมึก เหลาจางโถวแอบตามเข้ามาโดยไม่มีใครสังเกต
"เมียมาอ่านหนังสือหรือ...มาหาผัว?" เขากระซิบข้างหูเสี่ยวเหมยจากด้านหลัง
เสี่ยวเหมยสะดุ้งและหันไปมอง "ผัวขา...ที่นี่อันตราย...ถ้ามีคนเข้ามา..."
"ที่นี่ไม่มีใครมา...และผัวอยากเมียมาก..." เหลาจางโถวตอบพลางโอบเสี่ยวเหมยจากด้านหลัง
มือของเขาเริ่มคลี่เสื้อของเสี่ยวเหมยออกอย่างช้าๆ ใต้แสงอ่อนๆ ที่ส่องผ่านหน้าต่าง ผิวขาวนวลของนางเปล่งประกายเบาๆ
"ผัวขา...เมียกลัว..." เสี่ยวเหมยกระซิบ แต่ร่างกายของนางไม่ได้ขัดขืน
"อย่ากลัว...ผัวจะระวัง..." เขาตอบพลางจูบไปตามแนวคอของนาง
เหลาจางโถวค่อยๆ ผลักเสี่ยวเหมยไปแนบกับชั้นหนังสือ หนังสือเก่าๆ ที่เรียงรายอยู่เป็พยานให้กับความลับของทั้งสอง
มือของเขาเลื่อนไปหาหน้าอกอันอิ่มเอิบของเสี่ยวเหมย บีบคลึงอย่างเร่าร้อน ทำให้หน้าอกใหญ่เท่าส้มโอของนางเปลี่ยนรูปร่างไปตามการกดทับ เสี่ยวเหมยครางเสียงเบาๆ พยายามกลั้นเสียงไว้
"เมียชอบมั้ย...ที่ทำแบบนี้ในห้องสมุด..." เขากระซิบพลางใช้ปลายลิ้นเลียไปตามใบหูของนาง
"ชอบ...แต่เมียกลัว...ถ้ามีคนเข้ามา..." เสี่ยวเหมยตอบด้วยเสียงสั่น
เหลาจางโถวยกเสี่ยวเหมยขึ้นนั่งบนโต๊ะอ่านหนังสือ หนังสือที่วางอยู่ถูกเลื่อนไปข้างๆ เขาแยกขาของนางออกและยืนอยู่ตรงกลาง
"ผัวขา...ที่นี่...ไม่เหมาะ..." เสี่ยวเหมยพูดแต่ไม่ได้หยุดเขาไว้
"ทุกที่ในบ้านนี้...เหมาะสำหรับผัวกับเมีย..." เขาตอบพลางค่อยๆ เข้าไปในตัวนาง
เสี่ยวเหมยกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อไม่ให้กรีดร้องออกมา ความรู้สึกที่ถูกเติมเต็มในสถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ทำให้ความผิดและความเร่าร้อนปะทะกันในใจ
เหลาจางโถวเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ แต่ลึก หน้าอกใหญ่ของเสี่ยวเหมยเขย่าไปตามจังหวะ ทำให้ภาพนั้นดูเร่าร้อนท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสมุด
"อ๊า...ผัวขา...เมียรู้สึกแปลกๆ...ที่นี่..." นางกระซิบด้วยเสียงหอบ
"แปลกดีหรือแปลกไม่ดี?" เขาถามพลางเพิ่มความเร็ว
"แปลก...แปลกดี...เมียชอบ..." เสี่ยวเหมยตอบด้วยเสียงสั่น
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน เสี่ยวเหมยและเหลาจางโถวต่างใ แต่เหลาจางโถวไม่ได้หยุดการเคลื่อนไหว เขาใช้มือปิดปากเสี่ยวเหมยไว้
เสี่ยวเหมยกอดเหลาจางโถวแน่นขึ้น ความรู้สึกผิดและความเร่าร้อนปะทะกันในใจของนาง เสียงหนังสือที่ตกลงมาจากชั้นทำให้ทั้งสองต่างใ
"ใครอยู่ในห้องสมุดหรือเปล่า?" เสียงของคนรับใช้ดังมาจากข้างนอก
เสี่ยวเหมยและเหลาจางโถวแช่แข็งไปชั่วขณะ หัวใจของทั้งสองเต้นแรงจนเกือบจะหยุดเต้น เหลาจางโถวรีบจัดเสื้อผ้าให้เสี่ยวเหมยเรียบร้อย
"ไม่มีใครครับ เมื่อกี้ลมแรงหน่อย" เสี่ยวเหมยตอบด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย
เมื่อเสียงฝีเท้าเดินจากไป เหลาจางโถวกระซิบข้างหูเสี่ยวเหมย "เมียเห็นมั้ย...ความเสี่ยงทำให้เมียตื่นเต้นขนาดไหน..."
เสี่ยวเหมยพยักหน้าอย่างไม่อายเขิน ความจริงที่ว่านางชอบความเสี่ยงนี้ทำให้นางรู้สึกผิดและตื่นเต้นไปพร้อมกัน
ในฉากนี้ ทั้งสองมีสัมพันธ์กันโดยเสี่ยวเหมยเป็ฝ่ายเปิดเผยร่างกายของนางอย่างเต็มที่ แสงจันทร์สาดส่องลงมาบนร่างกายของทั้งสอง ความเร่าร้อนที่ท้าทายนี้ทำให้เสี่ยวเหมยถึงกับกรีดร้องออกมาอย่างไม่เกรงกลัว
"ผัวขา...เมียรักผัว...เมียรักผัว...เมียเป็ของผัว...ผัวขา...ผัวขา...ให้ใครเห็นก็ช่าง...เมียไม่กลัว...เมียรักผัว!"
"ดีมาก...เมียรัก...ผัวจะทำให้เมียรู้ว่า...ผัวคือเ้าของเมีย...ไม่ว่าใครจะเห็นหรือไม่เห็น...เมียก็ยังเป็ของผัว...เมียต้องรับผัวให้หมด...รับความรักของผัวให้หมด"
เหลาจางโถวใช้มือบีบหน้าอกขนาดใหญ่เท่าส้มโอของเสี่ยวเหมยอย่างแรง ทำให้หน้าอกอันอิ่มเอิบของนางเปลี่ยนรูปร่างและเขย่าไปตามการบีบคลึง เขาโน้มตัวลงดูดปลายทุมถันสีชมพูของนางอย่างเร่าร้อน ทำให้เสี่ยวเหมยอยากซุกไซร้และกรีดร้องออกมา พลางกระซิบคำพูดที่หยาบคายและเร่าร้อนข้างหูของนาง ความรุนแรงและความดุดันของเหลาจางโถวทำให้เสี่ยวเหมยถึงกับตัวสั่นและน้ำตาไหล
"อ๊า...ผัวขา...เมียจะแตกแล้ว...อ๊า...ผัวขา...ผัวขา...เมียรักผัว...เมียรักผัว...เมียเป็ของผัว...ผัวขา..."
เมื่อเหลาจางโถวเริ่มขย่มอย่างรุนแรง หน้าอกใหญ่ของเสี่ยวเหมยเขย่าขึ้นลงไปมาอย่างเร่าร้อน ทำให้ภาพนั้นดูน่าตื่นตาตื่นใจใต้แสงจันทร์ การร่วมรักดำเนินไปอย่างดุดันและเร่าร้อน เสียงเนื้อกระทบกันดังตับๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ความเร่าร้อนที่ท้าทายนี้ทำให้เสี่ยวเหมยถึงกับยอมจำนนต่อความปรารถนาอย่างสมบูรณ์
จากครั้งก่อนหลี่เหวิน เพื่อนสนิทของเฉินกงจื่อ ซึ่งเป็คนเดียวที่เห็นเหตุการณ์ในคืนงานหมั้น ได้เข้ามาในจวนตระกูลเฉินบ่อยขึ้น สายตาของเขาจับจ้องไปที่เสี่ยวเหมยและเหลาจางโถวอย่างมีนัยยะ เสี่ยวเหมยรู้สึกได้ถึงสายตาที่เ็าและน่ากลัวของหลี่เหวิน นางรู้ว่าความลับของนางอาจจะถูกเปิดเผย
วันหนึ่ง หลี่เหวินเดินเข้ามาในสวนและจ้องมองไปที่ห้องเก็บของเก่าที่เพิ่งเป็รังรักของทั้งสอง ในใจของเขาเริ่มมีความคิดที่ชั่วร้าย เขาคิดจะใช้ความลับนี้เป็ประโยชน์ แต่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไร เพียงแค่สังเกตการณ์และรอจังหวะที่เหมาะสม
หลี่เหวินเอ่ยขึ้นลอยๆ อย่างเ็า "สวนของตระกูลเฉินนี่ร่มรื่นดีจริงๆ นะ เฉินฮูหยิน...แต่บางที...ความลับที่ซ่อนอยู่ในความร่มรื่นนั้น...อาจจะน่าสนใจยิ่งกว่า"
เสี่ยวเหมยถึงกับตัวแข็งทื่อ นางรู้ว่าหลี่เหวินกำลังเล่นเกมกับนาง แต่เขายังไม่ได้ทำอะไรมากกว่าการส่งสัญญาณเตือน
หลี่เหวินเดินจากไปด้วยรอยยิ้มลึกลับ ในใจเขากำลังวางแผนว่าจะใช้ความรู้นี้อย่างไรให้เกิดประโยชน์สูงสุด แต่ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม เขาต้องรอให้ได้หลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้
ความกดดันจากการถูกจับตามองทำให้ความเร่าร้อนของเสี่ยวเหมยเพิ่มขึ้น ความเสี่ยงที่จะถูกจับได้กลายเป็เครื่องกระตุ้นที่ดีที่สุด
เสี่ยวเหมยตัดสินใจที่จะท้าทายโชคชะตา นางนัดเหลาจางโถวมาพบกันที่ศาลาในสระบัวยามค่ำคืน สถานที่ที่เปิดโล่งและเสี่ยงต่อการถูกพบเห็นมากที่สุด
ในคืนนั้น แสงจันทร์เต็มดวงส่องแสงเงินระยิบระยับลงมาบนผิวน้ำในสระบัว เสี่ยวเหมยเดินไปที่ศาลาด้วยหัวใจที่เต้นแรง ความตื่นเต้นและความกลัวปนเปกันอยู่ในอก
เหลาจางโถวปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่แรงกล้า
"เมียกล้าจริงๆ...มาที่นี่..." เขากระซิบพลางเดินเข้าไปหาเสี่ยวเหมย
"เมียอยากให้ผัวรู้ว่า...เมียไม่กลัวอะไรแล้ว...เมียเป็ของผัวจริงๆ..." เสี่ยวเหมยตอบด้วยเสียงสั่น
เหลาจางโถวโอบเสี่ยวเหมยเข้าในอ้อมแขน จูบนางอย่างเร่าร้อนใต้แสงจันทร์ มือของเขาเริ่มคลี่เสื้อผ้าของนางออกอย่างช้าๆ
"ที่นี่...ใครก็เห็นได้..." เสี่ยวเหมยกระซิบ แต่ไม่ได้หยุดเขาไว้
"เมียอยากให้เขาเห็นใช่มั้ย...ว่าเมียเป็ของใคร..." เหลาจางโถวตอบพลางใช้ริมฝีปากจูบไปตามแนวคอของนาง
เสื้อผ้าของเสี่ยวเหมยถูกคลี่ออกจนหมด ร่างกายเปลือยของนางเปล่งประกายใต้แสงจันทร์ เหลาจางโถวจ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา
"สวยจัง...เมียรัก..." เขากระซิบพลางใช้มือลูบไล้ไปตามร่างกายของนาง
เสี่ยวเหมยสั่นะเืเมื่อรู้สึกถึงการััของเขา ความเย็นของลมยามค่ำคืนทำให้ผิวของนางเกิดผื่นลมขึ้นมา แต่ความร้อนภายในกลับเผาผลาญนางอย่างรุนแรง
เหลาจางโถวโน้มตัวลงจูบหน้าอกขนาดใหญ่เท่าส้มโอของเสี่ยวเหมย ลิ้นของเขาเลียและดูดปลายทุมถันอย่างเร่าร้อน ทำให้เสี่ยวเหมยอยากซุกไซร้และถึงกับครางออกมาอย่างดัง
"อ๊า...ผัวขา...เสียงดังเกินไป..." นางพยายามกดเสียงของตัวเอง
"ไม่เป็ไร...ให้เขาได้ยิน...ให้เขารู้ว่าเมียเป็ของผัว..." เหลาจางโถวตอบพลางดำเนินการต่อไป
เขาใช้มือทั้งสองข้างยกเสี่ยวเหมยขึ้นนั่งบนราวศาลา ขาของนางแยกออกรองรับตัวเขา ท่วงท่านี้ทำให้ทุกอย่างเปิดเผยและเสี่ยงต่อการถูกมองเห็น
"ผัวขา...เมียกลัว..." เสี่ยวเหมยกระซิบ แต่ร่างกายของนางกลับเตรียมพร้อมรับเขา
"อย่ากลัว...ผัวอยู่นี่..." เหลาจางโถวกระซิบพลางค่อยๆ เข้าไปในตัวนาง
เสี่ยวเหมยกรีดร้องออกมาอย่างดัง เสียงของนางสะท้อนไปทั่วสวน ความรู้สึกที่ถูกเติมเต็มทำให้นางเกือบจะเป็ลม
"อ๊า...ผัวขา...ลึกมาก...เมียรู้สึกได้ทุกอย่าง..." นางครางด้วยเสียงสั่น
เหลาจางโถวเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ แต่ลึก การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งทำให้เสี่ยวเหมยสั่นะเื หน้าอกใหญ่ของนางเขย่าขึ้นลงไปมาตามจังหวะการขย่ม เสียงเนื้อกระทบกันดังชัดเจนในความเงียบของยามค่ำคืน
"เมียชอบมั้ย...ที่ทำแบบนี้ที่นี่..." เขากระซิบข้างหูนาง
"ชอบ...เมียชอบ...แม้ว่าจะเสี่ยง...แต่เมียชอบ..." เสี่ยวเหมยตอบด้วยเสียงหอบ
การเคลื่อนไหวของเหลาจางโถวเร็วขึ้นและแรงขึ้น หน้าอกอันอิ่มเอิบของเสี่ยวเหมยเขย่าไปมาอย่างเร่าร้อน เสียงที่เกิดขึ้นดังขึ้นเรื่อยๆ เสี่ยวเหมยไม่สามารถควบคุมเสียงของตัวเองได้อีกต่อไป
"อ๊า...ผัวขา...เมียจะแตกแล้ว...อ๊า...ผัวขา..." นางกรีดร้องอย่างดัง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน เสี่ยวเหมยและเหลาจางโถวต่างใ แต่ไม่สามารถหยุดได้ในตอนนี้
"ใครอยู่ที่ศาลาหรือเปล่า?" เสียงของคนรับใช้ดังมาจากระยะไกล
เหลาจางโถวปิดปากเสี่ยวเหมยด้วยมือ แต่ยังคงเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง ความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ทำให้ความเร่าร้อนของทั้งสองเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ
เสี่ยวเหมยกัดมือของเหลาจางโถวเบาๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองกรีดร้องออกมา แต่ร่างกายของนางสั่นะเือย่างรุนแรง หน้าอกใหญ่ของนางยังคงเขย่าไปตามการขย่มที่ไม่หยุด
เมื่อเสียงฝีเท้าเดินจากไป ทั้งสองจึงปล่อยตัวออกมาอย่างเต็มที่ เสี่ยวเหมยกรีดร้องอย่างดังและยาวนาน ร่างกายของนางโค้งงอและสั่นะเืไปทั้งตัว
"อ๊า...ผัวขา...เมียรักผัว...เมียรักผัว..." นางร้องไห้ด้วยความสุขสุดขีด
เหลาจางโถวโอบนางไว้แน่น ทั้งสองหอบหายใจหนักใต้แสงจันทร์ เหงื่อไคลบนร่างกายของทั้งสองเปล่งประกายเงิน
"เมียเห็นมั้ย...ความเสี่ยงทำให้ทุกอย่างเร่าร้อนขึ้น..." เหลาจางโถวกระซิบ
เสี่ยวเหมยพยักหน้า นางรู้ว่าตัวเองติดใจความรู้สึกนี้แล้ว ความผิดและความเร่าร้อนที่ปนเปกันทำให้นางรู้สึกมีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
หลังจากคืนนั้น เสี่ยวเหมยรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปแล้ว นางไม่สามารถกลับไปเป็ภรรยาที่เรียบร้อยและน่าเบื่อได้อีกต่อไป ความปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้นมาทำให้นางโหยหาการผจญภัยใหม่ๆ
ในขณะเดียวกัน หลี่เหวินก็เริ่มสังเกตการณ์มากขึ้น เขารู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเสี่ยวเหมยและเหลาจางโถว แต่เขายังไม่ได้ลงมือทำอะไร เพียงแค่เก็บข้อมูลและรอโอกาสที่เหมาะสม ในใจเขากำลังวางแผนว่าจะใช้ความรู้นี้อย่างไรให้เกิดประโยชน์สูงสุด
เสี่ยวเหมยรู้ว่าชีวิตของนางกำลังจะเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง และครั้งนี้อาจจะไม่ใช่ไปในทิศทางที่ดี แต่นางก็ไม่สามารถหยุดตัวเองได้แล้ว ความปรารถนาได้กลืนกินนางไปจนหมดสิ้น
ความสัมพันธ์ลับระหว่างเสี่ยวเหมยและเหลาจางโถวกลายเป็เกมที่เสี่ยงและเร่าร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกการพบปะของทั้งสองเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกลัวที่จะถูกจับได้
แต่ภายใต้ความเร่าร้อนนั้น เงาของอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และเสี่ยวเหมยยังไม่รู้เลยว่าชีวิตของนางกำลังจะต้องเผชิญกับการทดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
1K
