เป้าหมายในการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของผมอย่างแรกคือได้สานฝันของพ่อกับแม่ให้เป็จริง และผมยังมีความสุขอีกอย่างหนึ่งนั่นก็คือการได้หาประสบการณ์ใหม่ๆจากกีฬาที่ผมชื่นชอบโดยเฉพาะการเล่นฟุตบอล
และมันก็คือจุดเริ่มต้นของเื่ราวทั้งหม…"
"เฮ้ย ไอ้ก้าว! วันนี้ว่าไงวะมึงจะไปเตะบอลกับพวกกูไหม?" นทีมันเดินมาพร้อมร้องะโถามผมที่กำลังนั่งรอมันอยู่ที่โต๊ะประจำของพวกเรา
"ไปดิวะ กลัวที่ไหน" ผมเงยหน้าขึ้นมองมันแล้วตอบออกไปทันที หึ มีเหรอผมจะปฏิเสธ ขอให้บอกเื่บอลถึงไหนถึงกันอยู่แล้ว
"โอเค แต่รอบนี้มีเพื่อนต่างคณะของกูมาด้วยนะ เดี๋ยวไปถึงแล้วค่อยจับฉลากแบ่งทีมกัน" นทีพยักหน้าพร้อมกับวางกระเป๋าเป้ลงบนโต๊ะแล้วนั่งข้างลงสายฟ้า
"ที่ไหนมึงนัดมาเลย กูพร้อมเสมอครับ" ผมส่งยิ้มให้มัน แล้วถามออกไปอย่างท้าทาย
"ได้ งั้นเย็นนี้เจอกันที่สนามเล็กนะมึง ห้ามเบี้ยวล่ะ" มันพูดจบผมก็พยักหน้ารับเป็อันเข้าใจกันครับ ไอ้นทีมันเป็เพื่อนสนิทของผมที่บังเอิญมีความชอบเหมือนกันมากๆโดยเฉพาะฟุตบอลที่ชอบจนเป็ชีวิตจิตใจเลยครับแต่จะตรงข้ามกับไอ้คนที่นั่งข้างมันโดยสิ้นเชิง
"นี่พวกมึงจะเตะบอลกันอีกแล้วเหรอ? ไม่เบื่อกันบ้างหรือไงวะเตะได้ทุกวี่ทุกวัน" สายฟ้ามันละสายตาจากกองหนังสือแล้วเงยหน้าขึ้นมามองผมสลับกับนทีกันไปมา
"กูชอบมึงก็รู้ไม่มีวันเบื่อหรอกสนุกจะตาย และมึงก็ต้องไปกับพวกกูด้วย" นทีหันหน้าไปตอบคำถามสายฟ้าพร้อมกำชับสายฟ้าให้ไปสนามด้วยกัน
"เหอะ! กูก็รับหน้าที่นั่งไปเฝ้ากระเป๋าให้พวกมึงตลอดเถอะ" สายฟ้ามันทำหน้าเซ็งแล้วบ่นออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจเพราะมันไม่ถนัดเล่นกีฬาครับ เวลาที่พวกผมไปสนามบอลกันมันก็เลยต้องรับหน้าที่เฝ้าสัมภาระของเพื่อนสุดหล่ออย่างผมกับนทีไปโดยปริยาย
ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ผมมีเพื่อนสนิทอยู่แค่สองคนก็คือนทีกับสายฟ้านี่แหละ พวกเราเรียนคณะเดียวกันคือคณะนิเทศศาสตร์ ผมกับนทีเรามีความชอบที่คล้ายคลึงกันหลายอย่างไม่ว่าจะเป็การเล่นฟุตบอล เล่น เที่ยว ดื่ม ส่วนไอ้สายฟ้ามันถนัดวิชาการครับเป็หนอนหนังสือของกลุ่มพออยู่รวมกันแล้วก็กลายเป็ความแตกต่างที่ลงตัวสำหรับเราทั้งสามคน
สนามกีฬาเล็ก
"กูว่าเตะอย่างเดียวชักไม่สนุกแล้วว่ะ" นทีทำหน้าเซ็ง แล้วหันมาพูดกับผมแววตาของมันที่มองมาทำให้ผมรับรู้ได้ว่าลางร้ายกำลังจะมาเยือนในไม่ช้านี้
"ไม่สนุกห่าอะไร กูก็เห็นมึงเต็มใจมาทุกครั้งนี่หว่า" ผมเลิกคิ้วมองมันด้วยความสงสัยก็เห็นชอบฟุตบอลจะตายเสือกบอกไม่สนุก
"ไม่ใช่แบบนั้นเว้ย กูว่าพวกเรามาเพิ่มกฎกติกาให้มันตื่นเต้นเร้าใจกันสักหน่อยไหมแค่มึงกับกู" มันหันมาโวยวายใส่ผมแล้วเสนอไอเดียสุดแสนจะบรรเจิดออกมา
"ได้ดิ…กูไม่ติดอยู่แล้ว" เออก็จะอยากรู้เหมือนกันว่าไอ้นทีมันคิดอะไรอยู่กฎที่เขาตั้งเอาไว้มันก็ดีอยู่แล้วเสือกไม่ชอบ
"งั้นเอาอย่างนี้นะ ใครแพ้เกมวันนี้ต้องทำตามคำสั่งของคนชนะโดยไม่มีข้อแม้เป็ไง? มึงโอเคป่ะ" มันยกยิ้มแล้วหันหน้ามาขอความเห็นจากผม
"ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เตรียมตัวแพ้ไว้ได้เลยมึงอ่ะ" ผมเห็นว่าก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ก็เลยยอมรับกติกาใหม่ของมันแค่รับคำท้ากันขำๆสนุกๆดีซะอีกจะได้เพิ่มความตื่นเต้นในการแข่งด้วย
"มึงต่างหากที่ต้องเตรียมตัวรับความพ่ายแพ้ แล้วทำตามคำสั่งกูไอ้ลูกหมา" นทีมันหันหน้ามายกยิ้มท้าทายผมแล้วไง? ของแบบนี้มันวัดกันที่ฝีมือโว้ย
"มึงต่างหากที่ต้องฟังคำสั่งกูไอ้นที!" ผมเบะปากแล้วเชิดหน้าใส่มันอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน
เราสองคนต่างก็ไม่มีใครยอมใครนั่งจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้นสุดท้ายคนกลางอย่างสายฟ้าก็ทนไม่ไหวต้องเดินเข้ามาห้ามศึก
"เื่ไร้สาระนี่ถนัดกันนักนะพวกมึง" สายฟ้ามันบ่นแล้วส่ายหน้าอย่างเอือมระอาเมื่อรับรู้กติกาใหม่ที่พวกเราสองคนได้ตกลงกัน
หลังสงบศึกกันแล้วพวกเราทั้งสามคนก็มานั่งรอเพื่อนต่างคณะอยู่บนอัฒจันทร์สักพักพวกมันก็เริ่มทยอยกันมาแล้วครับและเพื่อให้คำท้าทายสนุกมากยิ่งขึ้นผมกับนทีเราแยกกันอยู่คนละทีม ยังไงวันนี้ผมก็ต้องชนะเก็บคำว่าเพื่อนพับใส่กระเป๋าฝากไอ้สายฟ้าไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนด้านนทีมันได้อยู่กับเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งฝีมือก็น่าจะสูสีกันพอตัว
"ไอ้บอมวันนี้ห้ามแพ้นะเว้ย" ผมะโบอกไอ้บอมเพื่อนต่างคณะของไอ้นทีขณะที่มันเดินเข้ามาในสนามเพราะวันนี้มันอยู่ทีมเดียมกับผม
"เออมีกูอยู่มึงไม่ต้องกลัวแพ้หรอกน่า" มันเดินยิ้มหล่อแล้วะโบอกผมอย่างมั่นอกมั่นใจ
‘ขี้โม้ฉิบหาย ขอให้มึงพากูชนะให้ได้ก็แล้วกัน’
"เออ ดีมาก แล้วกูจะคอยดู อย่าดีแต่ปากล่ะ" ผมยิ้มพลางชี้หน้ามันอย่างท้าทาย หึ ถ้าผมชนะจะสั่งให้ไอ้นทีไปะโบอกรักสาวหน้ามหาลัยเลยครับเอาให้มันอับอายขายขี้หน้าคนทั้งมหาลัยเลยเ้าแผนการดีนัก!
ลงสนามครั้งที่ 1
ปรี๊ด เสียงนกหวีดดังขึ้นเป็สัญญาณให้นักกีฬาเตรียมตัวลงสนาม
"ไอ้บอม!มึงบุกเลยนะ" ผมหน้าเครียดะโบอกบอมเมื่อเห็นว่ามันแย่งบอลมาครองได้ ทำให้ฝั่งเราได้เปรียบต้องรีบเลี้ยงลูกไปที่ฝั่งตรงข้ามเพื่อทำประตูขึ้นนำ
"เออรู้แล้ว มึงก็อย่าลืมวิ่งไปประกบไอ้เพชรด้วยล่ะ" พอมันะโบอกผมก็หันไปมองไอ้เพชรแล้วรีบวิ่งเข้าไปกันมันออกจากรัศมีการเลี้ยงบอลของไอ้บอมทันที แต่แล้วจู่ๆไอ้นทีโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้วิ่งเร็วฉิบหาย มันวิ่งมาสกัดบอลออกจากไอ้บอมได้สำเร็จแล้วเลี้ยงลูกบอลกลับไปฝั่งผมและดูเหมือนว่าตอนนี้ทีมผมขึ้นมาอยู่ฝั่งตรงข้ามเกินครึ่งแล้วโอกาสที่จะวิ่งขึ้นไปสกัดบอลให้ทันจึงเป็เื่ยาก ฝั่งไอ้นทีจึงมีโอกาสเลี้ยงบอลไปที่หน้าประตูได้ง่ายขึ้นและในที่สุดท้ายมันก็ทำประตูขึ้นนำทีมผมได้สำเร็จด้วยคะแนนหนึ่งประตูต่อศูนย์
“วู้ด 1-0 แล้วโว้ย” ไอ้นทีะโกอดคอเพื่อนแล้วร้องออกมาด้วยความดีใจ
"ไอ้ก้าว มึงโอเคหรือเปล่า?" บอมมันเดินเข้ามาถามในขณะที่ผมยืนจ้องไอ้นทีด้วยสีหน้าผิดหวังอย่างแรงให้ตายเถอะผมกำลังจะแพ้ไอ้นที
"กูพลาดเองแหละที่ปล่อยให้ไอ้นทีแย่งบอลไปได้ขอโทษนะ" บอมทำหน้าเศร้าแล้วพูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด สงสัยผมคงจะจริงจังมากเกินไปสินะ
"คิดมากน่า ความผิดมึงที่ไหนกัน ไอ้ลูกกลมๆมันคาดเดาไม่ได้อยู่แล้วป่ะ" ผมยื่นมือไปแตะไหล่ไอ้บอมเพื่อปลอบใจมันเพราะจริงๆแล้วผมไม่ได้คิดจะโทษมันสักหน่อย
่พักครึ่งแรกผมกับบอมเรานั่งพักดื่มน้ำกันอยู่ข้างสนามเพื่อวางแผนเกมบุกใน่ครึ่งหลัง แต่สายตาผมก็เหลือบไปเห็นสายฟ้ามันนั่งเล่นเกมอยู่คนเดียว จึงถือโอกาสลุกเดินไปหามันหวังจะชวนมันคุยแก้เหงาเดี๋ยวจะงอแงไม่ยอมมาด้วยในครั้งต่อไป
"ไงมึงไอ้สายฟ้าเบื่อยัง?" ผมถามแล้วนั่งลงข้างมันซึ่งมันก็เงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วทำหน้าประมาณว่า ‘คิดว่ากูสนุกไหม’ ก่อนจะพูดออกมาน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"กูมีสิทธิ์พูดคำนั้นด้วยเหรอ?" นั่นไง ช่างมีความประชดประชันดีแท้เพื่อนกู
"ไม่มีนะฮ่าๆเอาน่าอีกเดี๋ยวก็จบครึ่งหลังแล้วจากนั้นก็ค่อยไปหาอะไรกินกัน"
"นั่นแหละที่กูอยากได้ยิน" มึงมันเห็นแก่กินของแท้แดกทุกอย่างที่ขวางหน้า กีฬาก็ไม่เล่นแต่เสือกไม่อ้วนรูปร่างหล่อสมส่วนประหนึ่งคนออกกำลังกายอยู่เป็ประจำซึ่งแตกต่างจากผมลิบลับเลยเล่นกีฬาออกจะบ่อยแต่ทำไมไม่เห็นจะมีกล้ามเหมือนคนอื่น
ปรี๊ด เสียงเป่านกหวีดเรียกนักกีฬาให้ลงสนามในครึ่งหลัง
"กูต้องไปแล้วว่ะ มึงก็อย่ามัวแต่เล่นเกมเชียร์เพื่อนด้วยครับ" ผมหันไปบอกสายฟ้าแล้วรีบเดินลงจากแสตนด์เชียร์ เพื่อวิ่งเข้าไปรวมกลุ่มกับเพื่อนในทีมก่อนที่ทุกคนจะเดินเข้าสู่สนาม
"เออสู้ๆนะมึง" สายฟ้าะโเสียงดังจนได้ยินมาถึงขอบสนามระหว่างที่นักกีฬาแต่ละทีมกำลังวิ่งสู่เข้าสนามไอ้บอมมันก็เดินเข้ามาพูดกับผมด้วยใบหน้าจริงจัง
"ครึ่งหลังนี้ กูสัญญาจะทำแต้มให้ได้"
"เออ มันต้องอย่างนี้สิวะ”ผมยกนิ้วโป้งแล้วฉีกยิ้มกว้างให้กำลังใจมัน จากนั้นก็เบนสายตามองไปที่ตำแหน่งผู้เล่นของไอ้นที
‘หึ มึงเจอกูแน่ไอ้นที!’
บรรยากาศในสนาม่ครึ่งหลังทุกคนต่างพากันแย่งชิงลูกบอลมาครองอย่างกันดุเดือด จนกระทั่งเวลาผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่มีทีมฝั่งไหนสามารถขึ้นทำคะแนนเพิ่มได้เลย เวลาในการแข่งก็ใกล้จะหมดลงเต็มทีแล้ว นักกีฬาทุกคนก็เริ่มเหนื่อยล้าจากการวิ่งจึงเป็โอกาสให้ฝั่งนทีมันใช้ถ่วงเวลาเพื่อไม่ให้ทีมผมได้บอลมาครองและในที่สุด…
ปรี๊ด เสียงนกหวีดส่งสัญญาณหมดเวลาในการแข่งขัน
"เย้ เย้ กูชนะแล้วโว้ยไอ้ลูกหมา" เสียงะโของนทีดังขึ้นท่ามกลางความดีใจของเพื่อนร่วมทีมที่พากันวิ่งไปกอดมันด้วยความยินดี
"โธ่ แค่แต้มเดียวอย่ามาคุยข่มสิวะ" ผมหันหน้าไปเบะปากใส่มันแล้วมองด้วยสายตาขุนเคืองวันนี้ผมอาจจะดวงไม่ดีแต่แข่งรอบหน้าผมไม่พลาดแน่!
"โอ๋ๆไอ้ลูกหมามันจะแต้มเดียวหรือสองแต้ม มึงก็แพ้กูอยู่ดีนั่นแหละ" พูดจบก็ยิ้มยักคิ้วทำหน้ากวนตีนใส่ผม พอเห็นมันร่าเริงแบบนี้แล้วผมยิ่งหงุดหงิด
‘เหอะ! แพ้เป็พระชนะเป็มารเว้ย’
"อ้อ แล้วก็อย่าลืมที่เราตกลงกันไว้นะ เพื่อนรัก" มันจงใจลากเสียงยานแกล้งล้อเลียนผม สรุปมันเพื่อนสนิทหรือศัตรูของผมกันแน่ชักไม่แน่ใจแล้ว
"เออๆไม่ลืมหรอก มึงอยากให้ทำอะไรก็บอกมาล่ะกัน" เซ็งเว้ยไม่น่าแพ้มันเลย
"อืม แต่ว่าตอนนี้กูยังคิดไม่ออกว่ะ" ดีแล้วที่มึงยังคิดไม่ออกเพราะความคิดของมึงแม่ง! ไม่เคยสร้างสรรค์เลยจริงๆ
"เออ คิดออกเมื่อไหร่ค่อยบอกกูล่ะกัน" พูดจบผมก็เดินออกมาข้างสนามทันที ไม่อยากยืนประจันหน้ากันนานๆเหม็นขี้หน้ามัน
"ครับผม" มันยกมือขึ้นป้องปากแล้วะโตามหลังผมเห็นไหมไอ้นทีจงใจล้อเลียนกันอย่างเห็นได้ชัดเลย ผมทนไม่ไหวเลยหันกลับไปเบะปากใส่มันอีกรอบพร้อมกับนึกตำหนิมันทำเป็มาพูดเพราะกับผมตัวตนจริงๆแม่งโคตรจะหยาบ
นักกีฬาพักดื่มน้ำเสร็จแล้วก็เดินกลับเข้ามาในสนามอีกครั้งเพื่อมาเข้าแถวทำความเคารพผู้ชมและกรรมการก่อนจะเดินจับมือทักทายกันอย่างเป็มิตร
พวกเราจะเป็แบบนี้เสมอครับไม่ว่าจะเป็การแข่งจริงหรือซ้อมย่อยและไม่ว่าผลการตัดสินจะแพ้หรือชนะก็ตาม หากจบการแข่งขันเราก็จะพูดคุยทักทายกันตามปกติจะไม่เก็บผลคะแนนมาเป็อารมณ์นอกสนามเด็ดขาด แต่วันนี้คงต้องยกเว้นผมกับเพื่อนรักอย่างนทีที่พิเรนทร์มีข้อตกลงกันนอกรอบ
"ก้าว!" เสียงเรียกของไอ้บอมดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ผมหันกลับไปมองก็เห็นมันวิ่งหน้าตื่นตรงมาหาผมที่เดินออกมานอกสนามแล้ว
แฮ่ก แฮ่ก
"ก้าว กูขอโทษนะแข่งรอบนี้กูพามึงแพ้จนได้" บอมพูดพร้อมกับยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากอย่างลวกๆถึงผมจะแอบจะเสียดายที่เป็ฝ่ายแพ้แต่กีฬามันก็ต้องมีแพ้มีชนะเป็ธรรมดาอยู่แล้ว
"มึงกูไม่ได้จริงจังขนาดนั้นป่ะ จะมาขอโทษกูทำไมกัน"
"ก็จริง งั้นแข่งครั้งหน้ามึงอยู่ทีมกูอีกนะ กูสัญญาจะพามึงชนะให้ได้เลย" มันจ้องผมด้วยสีหน้าและแววตาจริงจังจนผมอดแปลกใจไม่ได้มันแคร์ผลแพ้ชนะขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่กัน
"เออ มึงไม่ต้องเครียด กูมาเตะบอลเพื่อออกกำลังกาย แพ้ชนะมันเป็ผลพลอยได้นะ" ผมพูดพร้อมกับยกมือขึ้นตบไหล่มันเพื่อปลอบใจสีหน้ามันเลยดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
"อื้ม แล้วนี่มึงจะไปไหนต่อเหรอ" มันก็มองหน้าผมแล้วถามอีกครั้ง
"ไม่รู้เหมือนกันว่ะคงต้องถามไอ้นทีกับสายฟ้าก่อน" ผมตอบมันแล้วชะเง้อคอมองไอ้สายฟ้าที่นั่งเล่นเกมอยู่บนแสตนด์เชียร์
"ถ้างั้น…ไว้รอบหน้าค่อยเจอกันใหม่นะ" มันพยักหน้าเข้าใจแล้วหันไปมองสายฟ้าเช่นเดียวกับผม
"อื้ม ไปดีมาดีนะมึง" ผมพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้ เมื่อไอ้บอมมันเอ่ยลาแล้วเดินหันหลังก่อนจะวิ่งกลับไปหาเพื่อนสนิทกุล่มวิศวะของมัน
"เออ มึงด้วย" จังหวะที่มันหันกลับมามองแล้วส่งยิ้มบางให้ผม แม่ง! ผมรู้สึกว่ารอยยิ้มของมันทำให้เ้าตัวดูหล่อขึ้นมาทันทีเลย นี่ถ้าผมเป็ผู้หญิงป่านนี้คงจะหลงเสน่ห์มันไปแล้วนะเนี่ย
พอร่ำลากันเสร็จแล้วไอ้บอมมันก็กระชับกระเป๋าแล้ววิ่งกลับไปหาเพื่อนกลุ่มวิศวะของมันที่ยืนรออยู่อีกฝั่งหนึ่งของสนามทันที ส่วนผมก็เดินคอตกไปหาไอ้สายฟ้าและนทีที่นั่งรออยู่บนอัฒจันทร์
"ไงมึงลากันเสร็จแล้วเหรอ?" นทียกยิ้มแล้วะโถามลงมาจากแสตนด์เชียร์้า จากนั้นมันก็เดินสะพายกระเป๋าลงมาพร้อมกับสายฟ้า
"เออ" ผมยืนจ้องมองมันสองคนที่กำลังเดินลงมาอย่างใจเย็นจึงตอบกลับไปอย่างเซ็งๆก่อนที่ไอ้นทีมันจะเดินมายืนตรงหน้าผมแล้วพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี
"กูว่าวันนี้พวกเราไปฉลองกันหน่อยไหม วันศุกร์แห่งชาติเมาได้เต็มที่นะโว้ย"
"เออจริงด้วยวันนี้วันศุกร์นี่น่างั้นกูไป" ผมชูมือขึ้นอย่างเห็นด้วยทันที ถึงจะจิกกัดกันบ่อยก็เถอะแต่เื่แบบนี้ใครมันจะปฏิเสธได้ล่ะ
“จะดีเหรอวะ กูว่าพวกมึงดื่มทุกอาทิตย์เลยนะ ไม่เบื่อกันบ้างเหรอ" ผมกับนทีมองหน้ากันแล้วถอนหายใจออกมาอย่างพร้อมเพรียง…ก็ยังเป็สายฟ้าที่ไม่เข้าพวกอยู่ดี
"ไม่เบื่อ! และมึงก็ต้องไปกับพวกกูด้วย" นทีทำหน้าเข้มพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ใช่! ห้ามปฏิเสธนะมึง" ผมเองก็หันไปกดดันสายฟ้าอีกคนเพราะถ้าหากผมกับนทีเมา สายฟ้ามันจะต้องพากลับได้อย่างแน่นอนหึ!โดยปกติในกลุ่มมันจะต้องมีหนึ่งคนที่เป็แบบนี้แหละถ้าเหมือนกันหมดคงไม่มีใครเก็บใครแน่เวลาไปร้านเหล้า
"เออก็ได้ กูล่ะเหนื่อยใจกับพวกมึงจริงๆแม่ง!หาแต่เื่ให้กูปวดหัว" สายฟ้าทำหน้าปลงกับชีวิตแล้วตอบตกลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก
"งั้นสรุปคืนนี้เจอกันร้าน JR สามทุ่มตรงห้ามสายนะเว้ย" นทียิ้มอย่างพอใจแล้วหันมากำชับผม
"โอเค ไม่มีปัญหา แต่กูว่าตอนนี้แยกย้ายกันไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่าว่ะ เหม็นเหงื่อสุดๆอ่ะ" ผมยื่นหน้าไปดมกลื่นรักแร้ตัวเองแล้วต้องรีบย่นจมูกอย่างไว
อี๋ ทั้งกลิ่นทั้งเหงื่อผสมกันจนปวดหัวไปหมด ซึ่งนทีมันก็พยักหน้าเห็นด้วยกับผมเช่นกัน
"ดีเหมือนกัน มึงมากับกูไอ้สายฟ้า" แล้วมันก็ลากสายฟ้าออกไปโดยไม่รอให้สายฟ้าได้ปฏิเสธแต่อย่างใด ส่วนผมนะเหรอเห็นภาพแบบนี้จนกลายเป็เื่ปกติจนชินชาแล้วครับ มันสองคนอยู่หอใกล้กันกลับทางเดียวกันและกลับพร้อมกันเป็ประจำคงมีแต่ผมนี่แหละน่าสงสารสุดโดนทิ้งให้ยืนเคว้งคว้างอยู่คนเดียว แบบนี้ซินะ…อารมณ์เป็คนแพ้ก็ต้องดูแลตัวเองให้ไหวTT_TT
51K
