จอมนางสยบจอมมาร(จบ)

    EP : 9 คนที่ไม่ควรจะเลือกเป็นคู่ต่อสู้







    EP : 9 คนที่ไม่ควรจะเลือกเป็นคู่ต่อสู้



    error loaded




    “ข้าอยากจะสู้เจ้าค่ะ แต่มีข้อแม้ว่าเขาห้ามใช้ลมปราณ” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกเพราะถ้าไม่ใช้ลมปราณหมิงเจียเจียมั่นใจว่ายังไงเธอก็ชนะ
    “ได้! ” ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยตอบ เพราะคิดว่าอย่างไรเขาก็ชนะอยู่ดี ตัวของนางเล็กนิดเดียวไม่มีกำลังมากพอจะเอาชนะเขาได้หรอกและดูเหมือนอ๋องซิวเหวยหลงผู้ที่เขาลือว่าโหดเหี้ยมนั้นจะเอ็นดูเด็กสาวคนนี้ไม่น้อย ถ้าหากเขารอดออกไปได้ คงได้รายงานจุดอ่อนของอ๋องซิวเหวยหลงให้แก่นายท่านเป็นแน่

    “แล้วเจ้าอยากสู้อะไรกับข้า” หมิงเจียเจียเอ่ยถามเพราะยังไม่รู้ว่าจะสู้กันแบบไหน
    “แล้วแต่ท่านเลยขอรับ” ชายหนุ่มไม่ขอออกความคิดเห็นเพราะมันจะดูเหมือนว่าเขาเอาเปรียบนาง อย่างน้อยให้นางเลือกเองว่าสู้อะไรกับเขา อ๋องซิวเหวยหลงจะได้เอาผิดเขาไม่ได้
    หมิงเจียเจียคิดไม่ออก ก็เลยหันไปมองซิวเหวยหลงเพื่อขอความช่วยเหลือจากเขาที่กำลังมองดูหมิงเจียเจียนิ่ง
    “ล้มอีกฝ่ายให้ได้ก็พอ” ซิวเหวยหลงคิดหนักเพราะไม่รู้จะหาทางช่วยหมิงเจียเจียให้ปลอดภัยอย่างไรดี
    “ใช้อาวุธหรือมือเปล่าก็ได้สินะเจ้าคะ” หมิงเจียเจียเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ ร่างกายนี้ก็ถือว่าไม่เลวร้ายเท่าไรนัก น่าจะสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ไม่ยาก
    “ข้าว่างานนี้เจ้านั้นไม่ตายดีแน่” ทหารหนุ่มนายหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อได้เห็นการกระทำของชายหนุ่มที่บุกรุกเข้ามาในเขตตระกูลของท่านอ๋องซิวเหวยหลง แถมยังคิดจะต่อสู้กับพระยาชาของท่านอ๋องอีกด้วย
    “ข้าก็คิดเช่นนั้น” เสียงที่ดังมาจากหลังด้านของทั้งสองทหารหนุ่มดังขึ้น ทำเอาทั้งสองที่กระซิบกันอยู่พลันสะดุ้งตกใจอย่างห้ามไม่อยู่
    “พ่อบ้านฉางมาตั้งแต่เมื่อไรขอรับ” ทหารหนุ่มที่เอ่ยเมื่อก่อนหน้านี้กระซิบถาม หากผู้ใดอยากรู้ว่าใครนั้นเก่งและโหดเหี้ยมรองลงมาจากท่านอ๋องซิวเหวยหลงแล้วละก็ คงจะหนีไม่พ้นบ้านฉางที่เลี้ยงท่านอ๋องซิวเหวยหลงมากตั้งแต่เล็กแต่น้อย
    “นานแล้ว” พ่อบ้านฉางเอ่ยบอกก่อนจะมองไปยังชายหนุ่มผู้บุกรุกที่สวมรอยเป็นคนของตระกูลอื่น เพราะดูจากชุดที่สวมอยู่อย่างเดียวไม่ได้ต้องดูท่าทางที่แสดงออกมาด้วยและหนึ่งในนั้นก็จะมีป้ายประจำตระกูลนั้นๆ เพราะมันคือการแสดงถึงตัวตนของตัวเองว่าเป็นคนของตระกูลไหน
    “ท่าทางแบบนี้ข้าว่าน่าจะมาจากสำนักนภาที่ชอบสืบข่าวแล้วเอาข่าวไปขาย” ทหารหนุ่มอีกคนเอ่ยขึ้นเพราะมีไม่กี่สำนักที่ชอบไปสืบข่าวของคนอื่นแล้วเอาไปขาย
    “ดูเหมือนจะเพิ่งเคยทำงานแบบนี้เป็นครั้งแรกเสียด้วย” พ่อบ้านฉางวิเคราะห์เพราะถ้าเคยทำงานแบบนี้มากก่อน ชายคนนี้คงไม่รับข้อเสนอของท่านอ๋องซิวเหวยหลงเป็นแน่
    “ข้าไม่เคยเห็นพระยาชาต่อสู้เลยสักครั้ง” ทหารหนุ่มอีกนายหนึ่งที่แอบมายืนฟังทั้งสามพูดคุยกันก็เอ่ยขึ้นมาด้วยความอยากร่วมวงสนทนาด้วย
    “เจ้าก็ตั้งใจดูดีๆ เอาไว้ละ” พ่อบ้านฉางเอ่ยบอกเพราะเขารู้ว่าก่อนหน้าที่หมิงเจียเจียจะถูกทำลายตันเถียนจนฝึกวรยุทธ์ไม่ได้ และนางก็ไม่เคยฝึกวรยุทธ์อีกเลย
    ผลัวะ!!
    ตุ้บ!!
    ร่างกายของหมิงเจียเจียเคลื่อนไหวไปมาอย่างรวดเร็วหมิงเจียเจียหลบหมัดของอีกฝ่ายพร้อมกับสวนหมัดของตัวเองไปสีข้างด้านซ้ายและด้านขวาของอีกฝ่าย ก่อนจะเตะไปที่ข้อพับทำให้อีกฝ่ายเสียหลักเล็กน้อย
    เธอไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งตัวรีบเตะไปที่หัวของอีกฝ่าย แต่ถือว่าอีกฝ่ายมีไหวพริบดีที่เอามือมากันเท้าของเธอที่กำลังจะเตะไปที่หัวของตัวเองได้ทันทีเวลา
    ปัก!!
    หมิงเจียเจียถอยออกเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายโมโหที่ถูกเธอโจมตีโดยไม่ไม่สามารถโจมตีเธอกลับคืนมาได้บ้าง แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้เคลื่อนไหว เธอก็พุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
    “พระชายาจัดการมันเลยขอรับ” เสียงตะโกนเชียร์จากรอบข้างไม่ได้ทำให้หมิงเจียเจียสนใจเท่าคนที่ปล่อยหมัดมาที่เธอ
    หมิงเจียเจียย่อตัวลงเพื่อหลบหมัดของอีกฝ่ายก่อนจะต่อยไปที่ท้องซึ่งเป็นจุดตันเถียนของอีกฝ่ายอย่างจัง! ไม่รู้เธอคิดไปเองหรือว่าเปล่าว่าหมัดเมื่อครู่ของเธอนั้นมันแรงกว่าปกติ
    ปัง!!
    “อ๊าก!! ” เสียงชายคนนั้นร้องพร้อมกับล้มไปกองกับพื้นโดยที่ตัวเองกุมท้องเอาไว้ อย่างทรมาน
    “เกิดอะไรขึ้น” นายทหารต่างพากันส่งเสียงร้องถามอย่างสงสัย
    “เอ่อ” หมิงเจียเจียทำอะไรไม่ถูกจะว่าหมัดของเธอหนักไปจนทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดขนาดนี้มันก็ไม่น่าใช่นะ หรือว่านี่คือลูกเล่นของอีกฝ่ายที่คิดจะทำให้เธอตกหลุมพรางกัน
    “ดูเหมือนจะถูกพระชายาทำลายตันเถียนไปสินะ ขอรับ” พ่อบ้านฉางเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินมาหมิงเจียเจียที่ทำหน้ามึนงงอยู่
    “แต่ข้าไม่ได้ใช้วรยุทธ์เลยนะ” หมิงเจียเจียเอ่ยถาม
    “หมัดเมื่อครู่มันรุนแรงมากนะขอรับ ขนาดไม่ใช้ลมปราณยังรุนแรงขนาดนี้ถ้าใช้ลมปราณด้วยชายคนนี้ก็คงตายไปแล้ว” พ่อบ้านฉางเอ่ยบอกก่อนจะอธิบายไปด้วย
    “จับมันตัดลิ้นแล้วก็ตัดแขนมันข้างหนึ่งแล้วให้มันไปส่งจดหมายให้กับหัวหน้ามันด้วย” ซิวเหวยหลงเอ่ยสั่งพ่อบ้านฉางที่รู้ใจเขาดี
    เขายังสงสัยไม่หายเลยตั้งแต่ที่นางเริ่มต่อสู้ด้วยท่าทางแปลกๆ แต่ก็ถือว่ามันมีประโยชน์มากทีเดียวถึงขนาดล้มชายที่ตัวใหญ่ได้สบายๆ เลย