ตอนที่ 19 คิดผิด
ใน่เวลานี้คลื่นดาบสลายหายไป ดาบในมือของซูเวยพุ่งตรงไปหยุดที่ไหล่
"เ้าไม่ควรขาดสติในการต่อสู้เช่นนี้ ไม่งั้นหากเจอกับศัตรูของจริงเ้าตายไปแล้ว"
ซูเวยเตือนสติอีกฝ่าย
"ทำไม... ถึงสามารถป้องกันการโจมตีทั้งหมดของข้าได้กัน"
แม้แต่ฮุ่ยเว่ยก็ไม่อยากเชื่อเลยว่าการโจมตีที่มีพลังทำลายมหาศาลไม่สามารถฝ่าการป้องกันของคู่ต่อสู้ได้เลย ทั้งที่อีกฝ่ายใช้เทคนิคดาบขั้นพื้นฐานเท่านั้น
ซูเวยจ้องมองแววตาและกล่าวว่า "ทักษะการต่อสู้ต่างๆต่อให้ดีเลิศ วิเศษมากแค่ไหน หากผู้ใช้มันไม่สามารถเข้าถึงแก่นแท้สาระของวิชาได้ก็ไม่มีความหมาย"
ฮุ่ยเว่ยชะงักและทบทวนประโยชน์ที่ได้ยิน
ดวงตาเริ่มสว่างวาบขึ้นราวกับเมฆหมอกที่ปิดกั้นบางอย่างของวิชาได้เปิดออก ฮุ่ยเว่ยได้รับการรู้แจ้งจากคำพูดของซูเวย
"สนามแห่งนี้เป็ของพี่ชายแล้ว"
ฮุ่ยเว่ยตัดสินใจยอมรับความพ่ายแพ้ ยินยอมเดินออกจากสนามแต่โดยดี
"เป็คนที่น่าสนใจดี" ซูเวยเห็นสิ่งนี้และยิ้ม
"ขอแสดงความยินดีด้วย"
"เป็การต่อสู้ที่ตื่นเต้นมาก"
"พี่ชายสุดยอดมาก"
"ทั้งเอาชนะศิษย์ร้อยอันดับแรกได้ และยังเข้าถึงเทคนิคดาบได้อย่างลึกล้ำยิ่งนัก"
ศิษย์ใหม่ต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับซูเวย ทุกคนมีใบหน้ายิ้มแย้มและมีความสุข
"ขอบคุณ หากพี่น้องท่านใด้าคำชี้แนะสามารถมาหาข้าได้ตลอดเวลา"
ซูเวยยิ้มและขอบคุณทุกคน
ทุกคนะโโห่ร้องด้วยความดีใจ เมื่อซูเวยแสดงเทคนิคดาบออกมาในการประลองให้เป็ที่ประจักษ์แก่สายตา
ทำให้ใครหลายคน้าเรียนรู้เทคนิคดาบและเข้าไปถึงในระดับเดียวกับซูเวย
ศิษย์ใหม่ต่างชื่นชมและเคารพยกย่องซูเวยที่เป็ทั้งตัวแทนศิษย์ใหม่และตัวอย่างของความสำเร็จในเส้นทางแห่งดาบ
ทุกคนต่างเรียกซูเวยว่าพี่ชายอย่างเต็มใจ
"พี่เวย ท่านมีพลังและความแข็งแกร่งมาก เอาชนะศิษย์สายในร้อยอันดับแรกได้อย่างหมดจดครบทุกคน" เจียจิงชื่นชมซูเวยออกมามากมายไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาเปรียบเปรยกับชายตรงหน้าคนนี้ดี
"เจียจิงชอบสนามแห่งนี้ไหม?" ซูเวยเอ่ยถามออกมาทันที
"ชอบมากเลย" เจียจิงตอบด้วยความกระตือรือร้น เมื่อตอนนี้ซูเวยได้สนามแห่งนี้เรียบร้อย
ในใจคิดว่าจะได้รับคำชวนให้มาอยู่ด้วย
แน่นอนว่าสนามฝึกแต่ละแห่งไม่ใช่เพียงสถานที่ให้ศิษย์มาท้าทายประลองกันอย่างเดียว แต่มันสามารถใช้เป็ที่อยู่อาศัยด้วยเช่นกัน ซึ่งสนามและลานทุกแห่งจะมีบ้านไม้ตั้งอยู่ใกล้ๆ สำหรับใช้เป็ที่พักอยู่อาศัยได้ มีพื้นที่ฝึกซ้อมได้อย่างเต็มที่
ทำให้ศิษย์หลายคนอยากมันเป็ของตัวเอง ซึ่งทางสำนักถือว่าเป็รางวัลตอบแทนให้กับความขยันหมั่นเพียร
"งั้นเ้าต้องฝึกฝนมันอย่างหนักเพื่อจะได้กลายเป็ศิษย์สายในที่แข็งแกร่งเพื่อมีคุณสมบัติเหมาะสมในการมัน"
ซูเวยตบไหล่และกระตุ้นเจียจิงขึ้นมา
ตอนนี้ซูเวยตัดสินใจแล้วว่าตนเองจะพักอาศัยอยู่ที่นี้ไม่กลับไปบ้านไม้หลังเล็กอีก
"...!!!"
เจียจิงยืนนิ่งไปเล็กน้อย
ตอนแรกเขาคิดว่าซูเวยจะชวนให้มาอยู่ด้วย แต่กลายเป็ว่า เขาคิดผิด
"พี่ชาย...ข้าจะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักเพื่อสนามให้ได้ด้วยเช่นกัน" เจียจิงหัวใจเต้นแรงเมื่อได้รับแรงกระตุ้นเช่นนี้
"ดีมาก เจียจิง" ซูเวยได้ยินคำตอบก็มีสีหน้าพึงพอใจอย่างมาก ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องแยกจากอีกฝ่ายแล้ว
แม้ว่าซูเวยสามารถให้เจียจิงเข้ามาอาศัยอยู่ด้วยได้ แต่มันจะกลายเป็ว่าเจียจิงต้องตามหลังและพึ่งพาตนไปตลอดเวลา
ซูเวยจึงเลือกแยกจากกัน เพื่อให้อีกฝ่ายสามารถเข้มแข็งขึ้นให้ได้ด้วยตัวเอง
ตอนนี้ซูเวยมีชื่อเสียงโด่งดังเป็ที่รู้จักไปทั่วทั้งศิษย์เก่าและศิษย์ใหม่ไปเรียบร้อย
ซูเวยเป็ศิษย์ใหม่ที่มีอิทธิพลมากที่สุด ได้รับการยกย่องเป็ศิษย์สายในที่แกร่งสุด
ณ.บ้านหลังหนึ่ง
ซือห้าวลืมตาขึ้นมาจากการทำสมาธิ
[เป็เวลาสี่ปี]
[ข้ายังไม่สามารถเข้าไปเป็ศิษย์หลักได้]
ซือห้าวระลึกถึง่เวลาที่ผ่านมา
เขาเป็ถึงศิษย์เก่าอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงมาก่อน และยังเคยเป็ศิษย์อันดับสิบด้วย
แต่หลังจากใช้เวลาหลายปีของการเป็ศิษย์ร้อยอันดับแรก เขายังไม่ได้ถูกรับเลือกให้กลายเป็ศิษย์หลักได้และเขาเบื่อหน่ายกับการถูกท้าทายไม่เว้นแต่ละวัน
เขาตัดสินใจถอนตัวออกจากตำแหน่งศิษย์อันดับสิบของร้อยอันดับแรกออกมา
816
