บทที่ 22 รังแกเด็กๆ ของฉันงั้นเหรอ? ตายซะ!
“แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?”
แต่ถ้าปล่อยไปแบบนี้ พวกเขาก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน
“พวกหนูยืนดูอยู่ข้างๆ เราก็พอนะ แล้วไม่ต้องพูดอะไร”
จางจิงจิงพูดจบก็ยกถังน้ำแกงที่เหลือครึ่งหนึ่งออกไป เด็กๆ ทั้งสามคนก็เดินตามฮั่วฉางชิงไปติดๆ พอถึงหน้าบ้านของเสี่ยวพั่ง จางจิงจิงก็ให้เ้ารองเดินไปด้านหน้า “ไปเรียกเสี่ยวพั่งออกมา”
เ้าสามขี้ขลาดเกินไป ส่วนพี่ใหญ่นิสัยเงียบขรึมเกินไป คนรองนี่แหละฉลาดที่สุดแล้ว
ฮั่วหยุนฉีหรือเ้ารอง พอได้รับคำสั่งก็เดินเข้าไปในลานบ้าน แล้วหลอกเสี่ยวพั่งออกมาได้สำเร็จด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ
“ฉันว่าพวกนายคงอยากโดนสั่งสอนมากสินะ ถึงได้กล้ามาหาฉันอีก”
เสี่ยวพั่งพูดพลางเดินออกมา ใบหน้าแฝงไปด้วยความโเี้เกินวัย
พอออกไปดูก็เห็นว่าไม่ใช่แค่เด็กสามคนเท่านั้น แต่ยังมีผู้ใหญ่มาด้วย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีและกำลังจะวิ่งหนี แต่กลับถูกจางจิงจิงคว้าตัวไว้ได้
เธอชี้ไปที่ถังน้ำแกงข้างๆ แล้วพูดกับเสี่ยวฉวนน้อยว่า "เสี่ยวฉวน เอานี่สาดใส่เขา"
เสี่ยวฉวนสะอื้นไห้ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาไม่กล้า
เมื่อเห็นท่าทางขี้ขลาดแบบนี้ จางจิงจิงก็โกรธขึ้นมาทันที
"ถ้าเธอไม่ทำอะไรแล้วต่อไปโดนรังแกอีก ฉันจะไม่สนใจเธอแล้วนะ แล้วก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าคุณป้าคนสวยด้วย!"
คำพูดของจางจิงจิงเด็ดขาด และเด็กน้อยก็เริ่มตื่นตระหนกมากขึ้น ป้าคนสวยของเขาใจดีกับเขามาก อาบน้ำให้เขา ให้กินของอร่อยๆ แถมยังทำเสื้อผ้าใหม่ๆ ให้เขาอีก เขาไม่อยากให้ป้าคนสวยไม่สนใจเขา
บางทีอาจจะถูกกระตุ้นด้วยอะไรบางอย่าง เสี่ยวฉวนก็ยกถังแกงขึ้นมา แล้วสาดใส่เสี่ยวพั่งอย่างแรง
จางจิงจิงยังรู้สึกไม่หายแค้น จึงสั่งให้เสี่ยวฉวนและคนอื่นๆ เข้าไปฉีกเสื้อผ้าของเสี่ยวพั่ง
หลังจากจัดการสองเื่นี้เสร็จ จางจิงจิงถึงได้ปล่อยเขาไป
เสี่ยวพั่งไม่เคยได้รับความอับอายแบบนี้มาก่อน จึงร้องไห้โฮออกมาทันที
จางจิงจิงแสยะยิ้มเ็า
"ครั้งหน้าถ้ากล้ามารังแกเด็กๆ ของฉันอีก ฉันจะจัดการนายให้ตายเลยคอยดู!"
เธอพูดขณะที่จ้องเขม็งพร้อมกับกำหมัดแน่น
เ้าเด็กอ้วนถึงกับสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะหันหลังวิ่งร้องไห้กลับเข้าบ้านไป
จางจิงจิงมองไปที่เด็กๆ ทั้งสามคน แล้วพูดว่า "เห็นไหม? ครั้งหน้าถ้าใครมารังแกพวกเธอ พวกเธอก็เอาคืนแบบนั้น พวกเธอตั้งสามคน จะไปกลัวเ้าอ้วนคนเดียวทำไม?"
เด็กๆ ทั้งสามคนยืนนิ่ง แม้จะมึนงงเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้าหงึกหงัก
ส่วนเ้าเด็กอ้วนร้องไห้โฮ วิ่งกลับไปหาคุณย่าพร้อมกับฟ้องเื่ราวต่างๆ
"คุณย่าครับ พวกเด็กเหลือขอสามคนนั่นมันรังแกผม คุณย่าต้องเอาคืนให้ผมนะครับ!"
หญิงชราหันมามอง เห็นเสื้อผ้าของหลานเปื้อนไปด้วยน้ำสกปรก แถมยังมีเศษผักติดอยู่ตามเสื้อผ้าที่ขาดอีกต่างหาก ทำเอาใไม่น้อย
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"
"ก็แม่เลี้ยงของไอ้เด็กบ้านนอกสามคนนั่นแหละ เธอพาไอ้เด็กพวกนั้นมาทำร้ายผม!"
พอได้ยินแบบนั้น คุณย่าหลี่ก็ทนไม่ไหว หลานชายสุดที่รักของเธอเลี้ยงมาอย่างทะนุถนอมยิ่งกว่าไข่ในหิน ทั้งบ้านก็รักหลานชายคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้น ปกติหลานชายของเธอเป็ขาใหญ่ประจำเขตที่พักอาศัย เป็คนไปรังแกคนอื่น ไม่เคยมีใครมารังแกได้
วันนี้หลานชายถูกคนอื่นรังแก คุณย่าหลี่แทบใจจะขาด ด่าไม่หยุดปาก แล้วก็จูงมือหลานชายไปเอาเื่
จางจิงจิงก็ไม่รีบร้อน เธอยืนรออยู่หน้าประตู พอคุณย่าหลี่ออกมาก็ตรงเข้ามาชี้หน้าด่าเธอทันที
"แกใช่ไหมที่มาทำร้ายหลานฉัน? แกเป็ผู้ใหญ่แล้ว ทำไมหน้าไม่อายแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่คนอื่นเขาพูดกันว่าแกมันเป็ผู้หญิงบ้านนอก กล้าแม้กระทั่งรังแกเด็ก ช่างกล้าซะจริง!"
ปากของคุณย่าหลี่นั้นเหมือนปืนกล พูดไม่หยุดรัวปาก
จางจิงจิงเองก็ไม่ใช่คนยอมคนง่ายๆ ในเมื่อทุกคนมองว่าเธอเป็ผู้หญิงบ้านนอก งั้นเธอก็จะเป็แบบนั้นก็ได้
หญิงสาวเท้าเอวแล้วสวนกลับทันที "นี่แม่เฒ่า พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ ฉันไปรังแกหลานชายคุณตอนไหน? ฉันเป็ผู้ใหญ่แล้วจะไปทำแบบนั้นกับเด็กได้ยังไง? ก็เห็นๆ อยู่ว่าเขาเป็คนมารังแกลูกฉันก่อน"
พูดจบ เธอก็ดันเ้าสามออกไปข้างหน้า
"ชุดนี้ฉันเพิ่งตัดให้ลูกชายตอนเช้า บ่ายๆ กลับมาก็ถูกหลานคุณเอาโคลนมาปาใส่เต็มไปหมด หมาที่ฉันปักไว้บนเสื้อก็โดนหลานชายคุณดึงขาด ถ้าหลานชายคุณชอบชุดนี้ บอกกันดีๆ ก็ได้ ฉันทำให้ใหม่ได้ แต่นี่มาดึงจากตัวลูกชายฉัน ไม่ให้ก็จะฉีกทิ้ง หลานคุณนี่นิสัยเสียจริงๆ!"
จางจิงจิงเองก็เป็คนพูดเก่ง แต่เธอพูดจาตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อมและอธิบายเหตุผล
แน่นอน พอได้ยินดังนั้น คุณย่าหลี่ก็รู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง เธอก็ได้ยินเื่นี้จากหลานชายของตนเหมือนกัน แต่เธอไม่ได้ใส่ใจอะไร
เด็กๆ บ้านตระกูลฮั่วทั้งสามคนไม่ใช่ลูกแท้ๆ สักคน เสื้อผ้ามอมแมม ตระกูลฮั่วก็ไม่ค่อยสนใจ เวลาออกไปเล่นข้างนอกก็มักจะถูกเด็กคนอื่นรังแก
ก่อนหน้านี้ที่ตระกูลฮั่วไม่สนใจ พวกเขาก็เลยคิดว่าไม่มีอะไรหรอก เป็แค่เื่เด็กๆทะเลาะกัน ตราบใดที่ไม่ใช่เื่ใหญ่โตอะไร ผู้ใหญ่ก็ไม่อยากเข้าไปยุ่ง
แต่เธอไม่ได้คาดคิดว่าจางจิงจิงจะจริงจังขนาดนี้ ยังจะเอาเื่ให้ได้
"ต่อให้หลานฉันทำไม่ถูก มันก็เป็เื่ของเด็กๆ ยิ่งกว่านั้นทุกคนก็อยู่ในที่พักอาศัยเดียวกัน เด็กๆ เล่นกันบ้างก็เป็เื่ปกติไม่ใช่รึไงกัน? เธอเป็ผู้ใหญ่แท้ๆ จะลงไม้ลงมือได้ยังไง?"
จางจิงจิงยื่นมือออกไปสองข้าง ทำสีหน้าไร้เดียงสา
"ฉันลงไม้ลงมือตรงไหน? ฉันไม่ได้ลงมือสักหน่อย เป็ลูกชายคนเล็กของฉันต่างหากที่ลงมือ หลานคุณไปรังแกเขา เขาก็เลยเอาคืน มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ไม่ใช่ว่าหลานคุณรังแกคนอื่นได้ แล้วลูกชายฉันจะเอาคืนไม่ได้ ใช่ไหม?"
พอได้ยินแบบนี้ คุณย่าหลี่ถึงกับพูดไม่ออก
ทั้งสองคนเถียงกันเสียงดัง ไม่นานก็ดึงดูดความสนใจจากเพื่อนบ้านโดยรอบ ในเขตที่พักอาศัยนี้มีคนอยู่ไม่น้อย ทุกคนก็รู้จักกันหมด คราวนี้ก็เลยพากันมามุงดู
เมื่อเห็นคนมากมายล้อมหน้าล้อมหลัง คุณย่าหลี่ก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที เธออาศัยอยู่ที่นี่มาหลายปี ย่อมต้องเหนือกว่าจางจิงจิงอย่างแน่นอน
ไหนจะเื่ที่จางจิงจิงมีข่าวเสียหายมากมาย ทุกคนต่างก็รู้ว่าหล่อนสร้างเื่น่าอายไว้ในงานแต่งงาน
“ทุกคนช่วยตัดสินให้ที ดูสิ อายุขนาดนี้แล้วยังมารังแกหลานฉัน เอาถังน้ำแกงนี่สาดใส่หลานฉันทั้งตัว แล้วคนแบบนี้น่ะเหรอที่จะเป็พ่อแม่น่ะ? สร้างเวรสร้างกรรมแท้ๆ”
ไม่ว่าจะในเมืองหรือนอกเมือง ที่ไหนมีผู้หญิง ที่นั่นก็มีเื่ราว ยิ่งไปกว่านั้นคนเมืองบางคนก็ไม่ได้มีมารยาทดีไปเสียหมด
"ทำไมทำแบบนี้ล่ะ? ไม่น่าทำอย่างนี้เลย ผู้ใหญ่จะประพฤติตัวเหมือนเด็กได้ยังไง?"
"นั่นสิ พูดออกไปก็อายเขาเปล่าๆ"
ตอนนี้ฮั่วฉางชิงรู้สึกเหมือนพระถังซัมจั๋งเข้าไปในถ้ำแมงมุม ถูกเหล่าอาเจ้รุมล้อมต่อว่าไม่หยุดหย่อน
เมื่อได้ยินทุกคนพูดแบบนั้น เขาก็รู้สึกโกรธอยู่บ้าง แม้ว่าจางจิงจิงจะเป็คนบ้านนอก แต่เื่นี้เธอไม่ได้ผิดเลย เป็หลานชายของบ้านคุณย่าหลี่ต่างหากที่หาเื่ก่อน
แม้การกระทำของจางจิงจิงอาจจะดูรุนแรงไปสักหน่อย แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันสะใจดี
ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากพูดแก้ต่างให้จางจิงจิง เธอก็ก้าวออกมา
"ขออนุญาตขัดจังหวะนะคะ เื่มันเป็แบบนี้ต่างหาก ลูกชายคนเล็กของฉันใส่เสื้อตัวใหม่ที่ฉันเพิ่งตัดเสร็จวันนี้ออกมาข้างนอก แล้วเด็กอ้วนนั่นอยากใส่เสื้อของลูกชายฉัน เลยจะให้ลูกชายฉันถอดให้ ลูกชายฉันไม่ยอม เขาก็เลยสาดโคลนใส่ลูกชายฉันเต็มตัว แล้วยังตั้งใจดึงเสื้อลูกชายฉันตรงที่เป็รูปลูกหมาจนขาดอีก"
47K
