เมฆาสืบล่าผี (ฉบับไร้เวท) - The Series

        ตอนที่ 22 – เสียงในเงา

        ค่ำวันต่อมา เมฆานั่งเงียบอยู่หน้ากระจกอีกครั้ง

        ในมือเขามีสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียนของตัวเอง — บางบรรทัดเขาจำไม่ได้ว่าตอนไหนเขาเขียนมัน

        “เสียงของเธอจะกลับมา เมื่อเงาของเขาเงียบลง...”

        เขาอ่านซ้ำช้า ๆ แต่ในหัวกลับได้ยินเสียงไวโอลินแผ่วเบา

        เสียงนั้น...มาจาก “ในเงา” ของกระจกตรงหน้า

        “พี่!”

        วรุฒเปิดประตูพรวดเข้ามาอีกเช่นเคย พร้อมกาแฟในมือ

        “เมื่อคืนผมฝันว่าพี่เล่นไวโอลินได้ด้วยนะครับ แต่แบบ...เสียงมันหลอนมาก ผมสะดุ้งตื่นแทบตกเตียงเลย!”

        เมฆายิ้มบาง ๆ — เขาไม่ได้ตอบ เพราะพูดไม่ได้อยู่ดี

        แต่จิตราที่ตามเข้ามาเงียบ ๆ กลับพูดเบา ๆ “อย่าล้อเล่นเลยวรุฒ ฉันว่าพี่เมฆายังไม่ได้ตื่นจากเสียงนั้นเลยต่างหาก...”

        วรุฒขมวดคิ้ว “หมายความว่าไงครับ?”

        “ก็เมื่อคืนนี้...ฉันเห็นพี่เมฆาเดินอยู่หน้ากระจกทั้งคืน”

        “แต่ตอนฉันถามว่าพี่กำลังทำอะไร...เขาไม่ได้หันมาเลย”

        เมฆาเปิดเครื่องบันทึกเสียงในคอมพิวเตอร์

        คลื่นกราฟที่ขึ้นลงบนจอเป็นจังหวะเดียวกับ การหายใจของเขา

        แต่พอเขาเงียบ...คลื่นนั้นกลับ “ยังเคลื่อนไหวต่อไป” เหมือนมีใครอีกคนกำลังพูดแทน

        จิตราก้มดูจอด้วยสีหน้าขาวซีด “พี่...มีใครอีกคนอยู่ในความถี่เดียวกับพี่...”

        วรุฒพึมพำ “ไม่เอาแล้วพี่ ผมไม่อยากอยู่ในวงดนตรีผีอีกต่อไป”

        แสงไฟในห้องกระพริบ

        เสียงไวโอลินดังขึ้นจากลำโพงทั้งที่เครื่องยังปิดอยู่

        กระจกสะท้อนภาพเมฆาที่นั่งนิ่ง...แต่ในเงา — ร่างนั้น “หันมายิ้ม”

        วรุฒสะดุ้งเฮือก “พี่เมฆา!!! พี่เห็นมั้ย มันยิ้มให้พี่!”

        เมฆาค่อย ๆ หันไปมองเงาตัวเอง แล้วเขียนลงในสมุด

        “นั่นไม่ใช่ผี”

        “มันคือคลื่นสะท้อนของผมเอง...จากอีกช่วงเวลา”

        จิตรานิ่ง “จากอดีตเหรอคะ?”

        เขาส่ายหน้า

        “อาจจะเป็นอนาคต — หรือช่วงวินาทีที่ผมยังไม่พูด”

        ทันใดนั้น เสียงจากลำโพงพูดขึ้นเองด้วยน้ำเสียงเดียวกับเมฆา แต่คำพูดไม่ใช่ของเขา

        “เธอกำลังมา...”

        ทุกคนแข็งค้าง

        วรุฒหน้าซีด “เธอไหนครับพี่...”

        จิตราเสียงสั่น “เด็กคนนั้นเหรอ?”

        เมฆาค่อย ๆ เขียนลงในกระดาษคำเดียว

        “แมว...”

        เสียงไวโอลินเงียบลงทันที

        เหลือเพียงเสียงฝนตกด้านนอก — และเสียง “แมวดำ” ร้องครางเบา ๆ ใต้โต๊ะ

        วรุฒยกเท้าขึ้นทันที “พี่! มันอยู่ตรงนี้แน่เลย ผมสาบานว่าผมไม่เลี้ยงแมว!”

        จิตรารีบส่องไฟฉายไปใต้โต๊ะ...

        แต่ไม่มีแมว — มีเพียงรอยเปียกแฉะรูปอุ้งเท้า 4 แถวเรียงกัน

        เมฆาเขียนลงกระดาษ

        “เสียงในเงา...ไม่ใช่ของเด็กหญิงอีกต่อไป”

        “มีบางสิ่งใช้คลื่นเสียงนั้นเดินทางมา...”

        กลางดึก คืนนั้น เมฆาได้ยินเสียงข่วนประตูเป็นจังหวะไวโอลินอีกครั้ง

        “แกร๊ก... แกร๊ก... แกร๊ก... แกร๊ก...”

        จังหวะเป๊ะ เหมือนเคาะคีย์โน้ต

        เขาเดินไปเปิดประตู —

        ไม่มีใครอยู่ตรงหน้า

        แต่บนพื้นหน้าห้อง มี “ขนสีดำสนิท” ปลิวว่อนอยู่เต็มไปหมด

        พร้อมโน้ตไวโอลินแผ่นหนึ่งวางไว้ เขียนด้วยลายมือของเขาเอง

        “เสียงในเงาจะสิ้นสุด...เมื่อผู้ฟังตัวจริงตื่นขึ้น”

        จบตอนที่ 22 – เสียงในเงา

        Next ตอนที่ 23 – ผู้ฟังตัวจริง

        เมฆาเริ่มค้นว่ามี “ใครบางคน” ที่ฟังเสียงจากคลื่นเดียวกับผีเด็กและแมวดำอยู่ก่อนหน้าเขา

        และคน ๆ นั้น...อาจยังไม่ตาย ?