“ท่านพี่ข้าไม่ได้ทำนะเ้าคะ” ฮูหยินเอกจ้าวฮุ่ยเหมยร้องไห้พร้อมกอดขาจ้าวไห่เถิง แม่ทัพใหญ่ของจวนผู้เป็สามี ข้าควรทำเช่นไรท่านพี่ถึงจะเชื่อข้าข้าไม่ได้ทำอันใดจริงๆ
“เป็พี่หญิงเ้าค่ะนางฆ่าลูกชายของเรา เป็นาง..ฮือฮือ..”
ฮูหยินรองจ้าวหยุนหรู ผู้ครองใบหน้างดงามบริสุทธ์ร้องไห้ด้วยความงดงามพร้อมเอามือกุมท้องด้วยความเ็ปข้างกายเป็คุณหนูรองจ้าวหยุนฟางที่ประครองมารดาม่านตาเคลือบไปด้วยน้ำตาเช่นเดียวกัน
เพี้ย!!
“เ้านังผู้หญิงใจหยาบเ้าฆ่าลูกชายข้า เป็ถึงฮูหยินใหญ่เ้ายังไม่พอใจอีกรึถึงมาทำร้ายเมียและลูกของข้า”
สามีไม่เพียงแต่จะรับฟังคำพูดของนางแต่กลับทำร้ายร่างกายของนางดุด่าว่าร้ายให้นาง นางทำสิ่งใดผิดกัน สามีถึงใจร้ายกับนางถึงเพียงนี้
“ท่านพี่ฟังข้าหน่อยเถิดข้าไม่ได้ทำสิ่งใดเลย เหตุใดท่านถึงไม่เชื่อข้ากัน” เสียงร้องไห้ของฮูหยินเอกไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงสารเลยเขากลับขยะแขยงนางมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
“กรี้ด!...ท่านแม่เกิดอันใดขึ้นกับท่านเ้าคะ เหตุใดท่านถึงร้องไห้เช่นนี้” คุณหนูใหญ่จ้าวลี่เซียนเดินเข้ามาประครองมารดาของตน
“ใครกันที่กล้ารังแกท่านแม่ของข้า..เป็เ้าสินะนังแพศยา!”
ไม่เพียงแต่ด่าว่าฝ่ามือนางก็พร้อมเช่นกันคว้าแขนจ้าวหยุนฟางได้นางก็ตบเข้าไปหนึ่งที แล้วจะตบซ้ำอีกหนึ่งทีใครที่มันกล้ารังแกมารดาข้า ข้าจะเอาคืนให้สาสม
เพี้ย!!
“นางลูกชั่วหยุดทำร้ายลูกสาวข้าเสียที..เพราะมารดาเ้าชั่วช้าเ้าจึงชั่วช้าตามมารดาของเ้าสินะข้ายืนอยู่ตรงนี้เ้ายังกล้า ลับหลังข้าเ้าไม่ฆ่านางเลยรึ..ลูกชายข้าที่ตายไปเป็ฝีมือของพวกเ้าสองแม่ลูกเป็แน่...ข้าเสียใจนักที่เลี้ยงจิ้งจอกอย่างพวกเ้าไว้ในจวน”
เขาคิดไม่ผิดในคราที่เห็นฮูหยินรองและคุณหนูรองแอบร้องไห้เขาก็ได้ให้คนไปสืบถึงได้รู้ว่าฮูหยินเอกและคุณหนูใหญ่รังแกทำร้ายพวกนางสารพัดแต่นึกไม่ถึงจะกล้าฆ่าลูกชายของเขาที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ เขายกให้นางเป็ถึงฮูหยินเอกของจวนแต่นางกลับไม่ทิ้งนิสัยชั่วร้ายเสียทีแล้วจะให้เขารักนางต่อไปได้อย่างไร
“ท่านพี่เชื่อข้าเถิด..ลูกข้าไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดนางเป็เด็กดี..เื่ทั้งหมดเป็เพราะข้าท่านลงโทษข้าเถิด..แต่อย่าทำร้ายลูกของเราเลยนะเ้าคะ..เห็นแก่ความรักของเราเถิดเ้าค่ะ”
ดวงหน้างามของฮูหยินเอก เปราะเปื้อนไปด้วยน้ำตานางยอมทำทุกอย่างขอเพียงบุตรสาวของนางยังมีชีวิตรอดทั้งหมดต้องเป็แผนการของฮูหยินรองเป็แน่ นางก้าวพลาดไปเพียงนิดเดียวชีวิตของนางและลูกแทบจบสิ้นทำตัวน่าสงสารหรือ ทำตัวบริสุทธิ์หรือ คงเป็เพียงแค่เปลือกทั้งนั้น
“รักหรือ?”
“เ้ายังกล้าพูดถึงคำว่ารักอีกหรือ!!....ที่ผ่านมาข้าไม่ลงโทษเอาความกับเ้าก็เพราะรักเ้าไม่ใช่หรือ...หลายปีที่ผ่านมาเ้าทำร้ายหรูเอ๋อร์กับลูกของนางไปเท่าไหร่ข้าไม่เคยว่า...แต่ตอนนี้เ้ากลับฆ่าลูกชายของข้า!!”
“อีกทั้งยังให้กำเนิดลูกที่มีจิตใจโหดร้ายอีกจะให้ข้ารักเ้าได้อย่างไร!”
คำกล่าวของสามีเหมือนหอกทิ่มแทงใจนางและลูกสาวของนางยิ่งนักข้าภักดีต่อท่านเสมอมานี่คือสิ่งที่ท่านมอบให้ข้าหรือ!?
“ท่านพี่ท่านหลอกข้าใช่หรือไม่...ไม่จริงใช่หรือไม่”
“ท่านพี่ท่านต้องคืนความยุติธรรมให้ข้านะเ้าคะ ที่ผ่านมานางทำร้ายข้าหนักแค่ไหนทำร้ายฟางเอ๋อร์หนักเพียงใดข้ามิเคยปริปากแต่นี่นางฆ่าลูกชายของพวกเรา ท่านต้องให้ความยุติธรรมแก่ข้านะเ้าคะ”
น้ำเสียงและใบหน้าของฮูหยินรองในตอนนี้ใครได้เห็นต้องสงสารนางอย่างมากแน่นอนฮูหยินใหญ่ช่างใจดำยิ่งนัก
“ฮูหยินใหญ่และคุณหนูใหญ่ช่างจิตใจต่ำช้า...บุตรชายสำคัญต่อจวนแม่ทัพเพียงใดท่านก็รู้..ยังคิดแผนการชั่วร้ายเช่นนี้อีก...ท่านพี่ท่านต้องให้ความยุติธรรมแก่ข้านะเ้าคะ”
“เ้ากล้าใส่ร้ายข้ารึ...ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่รึไม่!!” บังอาจมาใส่ร้ายข้ากับท่านแม่ เ้ากล้ามากหากไม่ได้สั่งสอนเ้าอย่าเรียนข้าว่าลี่เซียนเลย
“เพี้ย!!”
ลี่เซียนฟาดมือไปที่หน้าของฮูหยินรองให้สาสมกับที่ใส่ร้ายเธอกับมารดา
“เพี้ยย!!....ตุบบบ”
จ้าวไห่เถิงฟาดมือไปที่ใบหน้าบุตรสาวของตนแต่ด้วยแรงของแม่ทัพใหญ่อย่างเขาทำให้บุตรสาวของเขาหัวกระแทกกับเสาบ้าน คราแรกเขาก็ใ แต่ก็สมควรเพราะนางมาตบฮูหยินรองของเขาก่อน หากไม่สั่งสอนตำแหน่งแม่ทัพของเขาใครจะนับถือ
“กรี๊ด!!...ลี่เซียนลูกแม่”
ฮุ่ยเหมยทำได้เพียงกอดร่างไม่ไหวติงของบุตรสาวเป็ความผิดของนางหากนางเลี้ยงดูบุตรได้ดีกว่านี้เื่ราวทุกอย่างก็คงจะไม่เกิดขึ้น
“ทุกคนฟังข้าต่อจากนี้ไป นางจะไม่ใช่ฮูหยินเอกของข้าอีกต่อไปขับไล่นางออกจากจวน”
ฮุ่ยเหมยที่ผ่านมาข้าเคยคิดว่าข้ารักเ้าแต่วันนี้ข้าเข้าใจว่าข้าคงเข้าใจผิดไปเอง เ้าชั่วช้าเพียงนี้ข้าจะรักเ้าลงได้อย่างไรลงโทษเ้าครั้งนี้เป็เพราะเ้าและลูกของเ้าเอง อย่าได้โทษข้าเลย
107
