บทที่ 16
โรงเรียนอนุบาลหรรษา
เช้าวันจันทร์ที่สดใส(สำหรับกู้หลินและกู้หยู) แต่อึมครึมสุดขีด (สำหรับเย่ว์ซิน)
หลังจากที่ชีวิตความเป็อยู่ของครอบครัวกู้ยกระดับขึ้นเป็มหาเศรษฐีหน้าใหม่กู้หลินก็จัดการทำเื่ลาออกจากงานส่งของที่แสนเหน็ดเหนื่อยและนำเงินส่วนหนึ่งไปจ่ายค่าเทอมโรงเรียนเอกชนชื่อดังให้กับน้องชายและน้องสาวทันที
กู้หยูวัยแปดขวบสอบเข้าโรงเรียนประถมสาธิตได้อย่างฉลุยด้วยมันสมองระดับอัจฉริยะที่ซ่อนอยู่ส่วนเย่ว์ซิน... ผู้ซึ่งมีอายุตามบัตรประชาชนเพียงห้าขวบ จำเป็ต้องถูกส่งเข้าสู่ 'ค่ายกักกันเด็กอ่อน'(ในมุมมองของนาง) ที่มีชื่ออย่างเป็ทางการว่า 'โรงเรียนอนุบาลทานตะวัน'
"พี่ใหญ่...หนูไม่อยากไปเรียนหนังสือกับเด็กพวกนี้เลยค่ะ หนูอ่านออกเขียนได้หมดแล้วนะ!"
เย่ว์ซินในชุดยูนิฟอร์มกระโปรงเอี๊ยมสีเหลืองสดใสสะพายกระเป๋าเป้รูปลูกเจี๊ยบยืนหน้ามุ่ยเกาะประตูรถแท็กซี่ที่กู้หลินเหมามาส่งที่หน้าโรงเรียนนางพยายามบีบน้ำตาใช้มารยาออดอ้อนเต็มที่
"ไม่ได้นะเสี่ยวเป่าอายุเพิ่งจะห้าขวบเอง น้องต้องไปโรงเรียน ไปรู้จักเพื่อนใหม่ๆ ไปวาดรูประบายสี เล่นสไลเดอร์ไงล่ะ" กู้หลินยิ้มอ่อนโยน ลูบผมเปียสองข้างของน้องสาว"พี่กับพี่รองต้องไปเรียนและไปจัดการเื่ธุรกิจใหม่น้องอยู่บ้านคนเดียวไม่ได้หรอกนะ"
คำว่า'เพื่อนใหม่'ทำให้เย่ว์ซินกลอกตาเป็เลขแปดในใจนางเป็ถึงอดีตแม่ทัพ์ผู้คุมกำลังทหารนับแสนจะให้นางไปนั่งปั้นดินน้ำมันกับพวกเด็กที่ยังเช็ดขี้มูกตัวเองไม่เป็เนี่ยนะ?ช่างเป็การหยามเกียรติกันเสียจริง!
"แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่คนเก่ง ถ้าวันนี้เสี่ยวเป่าเป็เด็กดี ไม่ดื้อไม่ซน ตอนเย็นพี่จะซื้อเค้กช็อกโกแลตสตรอเบอร์รี่ก้อนใหญ่ไปฝากนะตกลงไหม?" กู้หลินงัดไม้ตายออกมาใช้
เย่ว์ซินชะงักคำว่า 'เค้กช็อกโกแลตสตรอเบอร์รี่'ทำให้น้ำลายสอขึ้นมาทันที
"...ก็ได้ค่ะหนูจะเป็เด็กดี" นางยอมจำนนต่ออำนาจของกินก่อนจะเดินเตาะแตะเข้าไปในรั้วโรงเรียนพร้อมกับกระเป๋าลูกเจี๊ยบ
โรงเรียนอนุบาลทานตะวันเป็โรงเรียนเอกชนระดับพรีเมียม สภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยสนามหญ้าสีเขียวเครื่องเล่นหลากสีสัน และเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันนับร้อยคน
เย่ว์ซินถูกพาตัวมาส่งที่'ห้องทานตะวัน1' ซึ่งเป็ห้องของเด็กโตสุดในระดับอนุบาลเมื่อนางก้าวเท้าเข้ามาในห้อง สายตานับสิบสี่คู่ก็หันมาจับจ้องที่เด็กใหม่ทันที
"เอาล่ะเด็กๆวันนี้เรามีเพื่อนใหม่มาเรียนด้วยนะจ๊ะ แนะนำตัวกับเพื่อนๆหน่อยสิจ๊ะเสี่ยวเป่า" คุณครูพี่เลี้ยงสาวสวยรูปร่างบอบบาง ดันแผ่นหลังเล็กๆของเย่ว์ซินให้ออกมาหน้าชั้น
เย่ว์ซินสูดหายใจลึกกวาดสายตามอง 'เหล่าศิษย์ร่วมสำนัก' ที่กำลังนั่งเกาหัว แคะขี้มูกและกัดดินสอสีอยู่ตามโต๊ะเรียน
'สภาพ... ' นางถอนหายใจในใจ ก่อนจะฉีกยิ้มการค้า
"สวัสดีค่ะฉันชื่อกู้เป่า เรียกฉันว่าเสี่ยวเป่าก็ได้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ"(แปลจากภาษาใจ: ข้าคือเทพธิดาเย่ว์ซิน
ใครกล้าหือกับข้า ข้าจะตบให้คว่ำ!)
"ไปนั่งที่โต๊ะว่างข้างๆต้าจวงนะจ๊ะ" คุณครูชี้ไปที่โต๊ะตัวหนึ่งริมหน้าต่าง
เย่ว์ซินเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองข้างๆ นางคือเด็กอ้วนจ้ำม่ำชื่อ 'ต้าจวง' ตัวใหญ่กว่าเด็กห้าขวบทั่วไปเกือบเท่าตัวบนโต๊ะของเขามีขนมขบเคี้ยวและของเล่นวางระเกะระกะเต็มไปหมด
"นี่เด็กใหม่!"ต้าจวงหันมามองเย่ว์ซินด้วยสายตาหาเื่สไตล์เด็กเกเรประจำห้อง"เธอตัวเล็กจัง ขาก็สั้น! กระเป๋าลูกเจี๊ยบนี่ก็ดูตลกชะมัด!"
เด็กในห้องหลายคนเริ่มหัวเราะคิกคักตามลูกพี่ใหญ่
เย่ว์ซินเหล่ตามองเด็กอ้วนที่ริอ่านมาท้าทายอำนาจเทพธิดานางไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด เพียงแค่หยิบกล่องขนมมาการองราคาแพง(ที่กู้หลินยัดใส่กระเป๋ามาให้) ออกมาวางบนโต๊ะอย่างใจเย็น
ตาของต้าจวงลุกวาวเมื่อเห็นขนมหรูหราเขายื่นมืออวบๆ อ้วนๆ ข้ามโต๊ะมาหมายจะแย่งกล่องมาการองไปหน้าตาเฉย
"ของกินน่าอร่อยนี่!ขอฉันกินหน่อยนะ!"
แต่ก่อนที่มืออ้วนๆของเขาจะแตะถึงกล่องขนม...
ป้าบ!
เย่ว์ซินใช้นิ้วชี้และนิ้วกลาง(ในท่ากระบี่ดัชนี) เคาะลงไปที่หลังมือของต้าจวงด้วยความเร็วแสง!
"โอ๊ย!"ต้าจวงชักมือกลับ ร้องลั่นด้วยความเ็ปราวกับถูกเหล็กร้อนๆ นาบ!ทั้งที่เย่ว์ซินแค่ใช้แรงเด็กห้าขวบเคาะเบาๆ แต่แฝง 'ปราณสกัดจุด' เข้าไปนิดหน่อยเท่านั้น!
"มือสกปรกที่ไม่ได้ล้างหลังเข้าห้องน้ำของนายอย่าบังอาจมาแตะต้องเสบียงของฉันนะเ้าหมูตอน" เย่ว์ซินพูดด้วยน้ำเสียงเ็าดวงตากลมโตที่เคยมองดูน่ารัก บัดนี้กลับหรี่แคบลงและแผ่ 'รังสีอำมหิต' ออกมาอย่างจงใจ
บรรยากาศรอบตัวเย่ว์ซินเย็นะเืขึ้นมากะทันหันแรงกดดันที่แผ่ออกมาทำเอาเด็กอ้วนจอมเกเรถึงกับหน้าซีดเผือด ขาสั่นพั่บๆสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเด็กมันร้องเตือนว่า... ยัยเด็กผมเปียตรงหน้านี้อันตรายระดับบอส!
"ธะ...เธอทำอะไรมือฉัน! ฉันจะฟ้องครู!" ต้าจวงเสียงสั่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า
"ฟ้องสิ"เย่ว์ซินแสยะยิ้ม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูเด็กอ้วน "ฟ้องเลยแล้วคืนนี้... ฉันจะส่ง 'ผีเด็กหัวขาด' ไปยืนดึงนิ้วเท้าแกอยู่ปลายเตียงตอนที่แกหลับ...เอาให้แกฉี่ราดที่นอนทุกคืนไปเลย ดีไหมล่ะ?"
ภาพจินตนาการผีเด็กหัวขาดแล่นเข้ามาในหัวของต้าจวงเด็กอ้วนหน้าซีดเป็ไก่ต้มต้มจืด ปากสั่นระริกไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องไห้ออกมาเขารีบหดตัวกลับไปนั่งตัวลีบติดขอบโต๊ะฝั่งตัวเองไม่กล้าสบตาเย่ว์ซินอีกเลยตลอดทั้งเช้า!
เด็กคนอื่นๆในห้องที่เห็นลูกพี่ใหญ่ต้าจวงโดนปราบจนหงอภายในพริบตาต่างพากันมองเย่ว์ซินด้วยสายตาเทิดทูนบูชาราวกับเป็เทพเ้าองค์ใหม่
และเพียงแค่ครึ่งวันเช้า...'เสี่ยวเป่า'ก็ได้รับการสถาปนา(อย่างไม่เป็ทางการ) ให้เป็ 'ลูกพี่ใหญ่' คนใหม่ประจำห้องอนุบาลทานตะวัน 1ไปโดยปริยาย!
"นี่ต้าจวงไปหยิบกล่องนมมาให้ฉันกล่องนึงซิ"เย่ว์ซินสั่งการขณะนั่งเอนหลังไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้
"ดะ...ได้จ้ะลูกพี่!" ต้าจวงรีบวิ่งกุลีกุจอไปหยิบนมมาประเคนให้อย่างรวดเร็ว
เย่ว์ซินดูดนมกล่องอย่างสบายใจการมาโรงเรียนอนุบาล... บางทีมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดหรอกนะ!
แต่ความสงบสุขของการเป็ลูกพี่ใหญ่ก็อยู่ได้ไม่นานนักเมื่อประตูห้องเรียนถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับการปรากฏตัวของคุณครูประจำชั้นตัวจริง ที่เพิ่งกลับมาจากการลางาน่เช้า
"สวัสดีจ้ะเด็กๆ...ครูิิมาแล้วจ้ะ..."
เสียงทักทายนั้นแหบพร่าและดูเหนื่อยล้าผิดปกติ
เย่ว์ซินหันไปมองคุณครูประจำชั้นสาวสวย...ก่อนที่ดวงตากลมโตของนางจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง!ขนอ่อนตามแขนลุกชันขึ้นมาโดยอัตโนมัติ!
เพราะบนบ่าของคุณครูิิ...ไม่ได้มีแค่กระเป๋าสะพาย...
แต่มันมีบางสิ่งที่น่าสยดสยองยิ่งกว่านั้นเกาะติดมาด้วย!
11K
