บทที่ 6: พันธสัญญาเนื้อแดดเดียวและทารกผู้น่ารัก(เกลียด)
ซาลาเปาไส้หมูสับลูกขาวอวบ ลอยคว้างกลางอากาศเป็วิถีโค้งสวยงาม ก่อนจะตกลงสู่มือป้อมๆ ของทารกน้อยที่กำลังเขย่าต้นไม้อย่างแม่นยำ
'หลี่หยวนป้า' (ในร่างทารก) หยุดมือทันที ดวงตากลมโตจ้องมองวัตถุในมือ จมูกขยับฟุดฟิดสูดกลิ่นหอม "แอ้! (หม่ำ!)"
งับ!
เพียงคำเดียว... ย้ำว่าคำเดียว ซาลาเปาลูกเท่ากำปั้นผู้ใหญ่ก็หายวับเข้าไปในปากเล็กๆ นั่น เคี้ยวตุ้ยๆ สองสามทีแล้วกลืนลงคอทันที
"แอ้! แอ้! (เอาอีก!)" ทารกน้อยปล่อยมือจากต้นไม้ (โชคดีที่ต้นไม้มันเอนกลับไปตั้งตรงได้ แม้รากจะลอยขึ้นมาครึ่งหนึ่งแล้วก็ตาม) แล้วคลานต้วมเตี้ยมมาหาหลินฟานด้วยความเร็วสูง พื้นดินสั่นะเืตามจังหวะการลงน้ำหนักเข่า
ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!
"หยุดตรงนั้นเลยไอ้ลูกชาย!" หลินฟานยกมือห้าม เหงื่อกาฬแตกพลั่ก "ข้ามีแค่นั้นแหละ! ถ้าอยากกินอีกต้องไปกับข้า!"
ทารกน้อยหยุดกึก เอียงคอมองหลินฟาน สลับกับมองพี่ชายทั้งสองคน หยางเจียน รีบหลบหลังต้นไม้ (กลัวโดนจับทุ่ม) ส่วน จูเกัด ดันแว่นพิจารณาอย่างสนใจ "มวลกล้ามเนื้อหนาแน่นกว่ามนุษย์ปกติ 10 เท่า... โครงสร้างกระดูกแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล... ท่านพ่อ น้องสามคนนี้คืออาวุธาในร่างเด็กชัดๆ"
ทันใดนั้น ประตูบ้านเรือนในหมู่บ้านก็ค่อยๆ แง้มออก ผู้ใหญ่บ้านชายชราหนวดขาวยาวเฟื้อย ค่อยๆ โผล่หน้าออกมาด้วยความกล้าๆ กลัวๆ "ทะ... ท่านจอมยุทธ์... ท่านหยุด 'เ้าปีศาจน้อย' นั่นได้หรือ?"
หลินฟานเก๊กท่าทันที เขาเอามือไพล่หลัง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ให้ลมพัดชายเสื้อขาดๆ ปลิวไสวดูขลังพิลึก "ปีศาจอันใดกัน? นี่คือเด็กน้อยผู้มีพร์ต่างหาก... เพียงแต่พลังธาตุไฟในตัวเขามีมากเกินไป ทำให้หิวโหยและบ้าพลัง ข้าผู้เป็นักพรตพเนจร (เปลี่ยนอาชีพอีกแล้ว) ผ่านทางมาเห็น พอจะมีรู้วิธีขัดเกลาเขาได้"
ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านนับสิบคนรีบวิ่งกรูออกมา คุกเข่าลงแทบเท้าหลินฟาน น้ำตาไหลพราก "ท่านเซียน! ได้โปรด! เมตตาพวกเราด้วย! เอาตัวเขาไปเถิด!"
"หา?" หลินฟานเลิกคิ้ว "ง่ายงี้เลยเรอะ?"
"ไม่ง่ายได้ไงเล่า!" ผู้ใหญ่บ้านร้องโอดโอย "ั้แ่ข้าเก็บเ้าเด็กนี่ได้จากกอไผ่เมื่อเดือนก่อน... หมู่บ้านเราพินาศย่อยยับ! ยุ้งฉางถูกพัง ประตูเล้าหมูถูกฉีก แพะแม่ลูกอ่อนถูกดูดนมจนแห้งเหี่ยวตายคาที่! ขืนให้อยู่ต่อ หมู่บ้านโคถึกต้องสูญพันธุ์แน่ๆ!"
ชาวบ้านต่างพากันพยักหน้าสนับสนุน พร้อมกับดันหลังทารกน้อย (ที่กำลังพยายามกัดแทะล้อเกวียนของหลินฟานเพื่อทดสอบความแข็ง) ให้ไปข้างหน้า
หลินฟานลอบยิ้มในใจ... เข้าทาง "อืม... การจะรับเลี้ยงเด็กที่มีพลังทำลายล้างขนาดนี้ ข้าต้องใช้ทรัพยากรมากโข... อาหารการกินก็ต้องคัดสรร..."
"พวกเรายอมจ่าย!" ผู้ใหญ่บ้านรีบพูด "ในหมู่บ้านไม่มีเงินทอง แต่พวกเรามี 'เนื้อวัวแดดเดียว' ที่ตากแห้งอย่างดี 50 ชั่ง! และสูตรลับการหมักเนื้อของตระกูล! มอบให้ท่านหมดเลย ขอแค่ท่านพาเขาไปจากที่นี่!"
"ตกลง!" หลินฟานตอบทันควัน แทบจะคว้ามือผู้ใหญ่บ้านมาเขย่า "ดีล! ...เอ้ย หมายถึง อาตมาจะรับภาระนี้ไว้เอง เพื่อความสงบสุขของเวไนยสัตว์"
จูเกัดกระซิบกับหยางเจียน "ท่านพ่อได้ทั้งลูก ทั้งเนื้อฟรี ทั้งสูตรลับ... นี่มันกำไรเกิน 300%"
การเดินทางขากลับ
บนเกวียนเทียมลาเก่าๆ ที่บรรทุกเนื้อแดดเดียวเต็มคันรถ มีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นมาหนึ่งหน่อ... 'หลี่หยวนป้า' หรือชื่อใหม่ที่หลินฟานตั้งให้สดๆ ร้อนๆ ว่า 'อาเป่า' (เ้าก้อนซาลาเปา)
แต่การเดินทางไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด เพราะน้ำหนักตัวของอาเป่า ทำให้ลาน้อยที่ลากเกวียนถึงกับขาอ่อน ร้อง "ฮี้ๆ" ด้วยความทรมานตลอดทาง
"แอ้! (เบื่อ!)" อาเป่าเริ่มงอแง มือป้อมๆ คว้าไม้กั้นขอบเกวียน กร๊อบ! ไม้เนื้อแข็งหักคามือเหมือนขนมปังกรอบ
"เฮ้ยยย!" หยางเจียนร้องลั่น รีบะโไปล็อคตัวน้องชาย "อย่านะเว้ย! เดี๋ยวเกวียนพังเราต้องเดินกลับนะ!"
"พี่รอง! ช่วยหน่อยสิ!" หยางเจียนหันไปขอความช่วยเหลือ
จูเกัดถอนหายใจ วางสมุดบัญชีลง แล้วหยิบ 'เนื้อแดดเดียว' ชิ้นหนึ่งขึ้นมา "ตามหลักจิตวิทยาเด็ก... การเบี่ยงเบนความสนใจคือทางออกที่ดีที่สุด" เขาแกว่งเนื้อแดดเดียวไปมาตรงหน้าอาเป่า
อาเป่าตาเป็ประกาย อ้าปากกว้าง เตรียมจะงับ จูเกัดชักมือกลับเล็กน้อย แล้วโยนเนื้อไปทางท้ายเกวียน "ไปคาบมา!"
อาเป่าคลานดุ๊กดิ๊กไปคาบเนื้อมาอย่างมีความสุข... แล้วก็นั่งแทะอย่างสงบ หยางเจียนปาดเหงื่อ "เ้าเลี้ยงน้องหรือเลี้ยงหมาเนี่ย?" จูเกัดยักไหล่ "ผลลัพธ์เหมือนกัน"
หลินฟานที่บังคับเกวียนอยู่ด้านหน้า ฟังเสียงลูกๆ คุยกันแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ครอบครัวเริ่มใหญ่ขึ้น... ความวุ่นวายก็มากขึ้น แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดกำลังรออยู่ที่ปลายทาง... เจ๊หงส์
ณ ภัตตาคารัทอง (ยามพลบค่ำ)
เจ๊หงส์ยืนกอดอกรออยู่ที่หน้าร้าน นางเห็นเกวียนกลับมาแต่ไกล "กลับมาซะที... หวังว่าคงได้เนื้อดีๆ มานะ"
หลินฟานะโลงจากเกวียน ยิ้มแป้นแล้น "แน่นอนนายหญิง! เนื้อแดดเดียวเกรดเอ 50 ชั่ง พร้อมสูตรลับที่จะทำให้ร้านเราดังะเิ!"
เจ๊หงส์พยักหน้าพอใจ นางเดินเข้ามาสำรวจที่เกวียน "ดีมาก... ถือว่าเ้าทำงานคุ้มค่าจ้าง... เอ๊ะ?"
สายตาของนางไปสะดุดเข้ากับ "ก้อนกลมๆ" ที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนกองเนื้อแดดเดียว ทารกน้อยนอนกางแขนกางขา น้ำลายยืดใส่เนื้อราคาแพง
"หลินฟาน..." เสียงของเจ๊หงส์เย็นเยียบลง 10 องศา "นั่น... ตัวอะไร?"
หลินฟานกลืนน้ำลาย "เอ่อ... ของแถมจากหมู่บ้านครับ... แบบว่า... ซื้อเนื้อแถมเด็ก โปรโมชั่นพิเศษ..."
"เ้าบ้า!" เจ๊หงส์ตวาดแว้ด "ข้าบอกแล้วไงว่าห้ามรับเด็กมาเพิ่ม! นี่เ้าเห็นร้านข้าเป็สถานสงเคราะห์รึไง! เอาไปคืนเดี๋ยวนี้!"
เสียงตวาดทำให้อาเป่าสะดุ้งตื่น ทารกน้อยลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าสวยๆ ของเจ๊หงส์ที่กำลังโกรธเกรี้ยว แทนที่จะร้องไห้ อาเป่ากลับจ้องมองนางตาแป๋ว... จมูกของเขาได้กลิ่น... กลิ่นแป้งหอม กลิ่นนมตุ๋นที่นางเพิ่งกินไป และกลิ่นของ "แม่"
"แอ้... (แม่จ๋า)"
อาเป่ายื่นมือป้อมๆ ไปหาเจ๊หงส์ เจ๊หงส์ชะงัก "อะ... อะไร? อย่ามาไม้นี้นะ ข้าไม่หลงกลเด็กหรอก!"
ทันใดนั้น ลาน้อยเกิดขาอ่อนล้มพับลง ทำให้เกวียนกระชากอย่างแรง ร่างของอาเป่าลอยละลิ่วออกจากเกวียน พุ่งเข้าหาเจ๊หงส์!
"ว้าย!" เจ๊หงส์รีบอ้าแขนรับตามสัญชาตญาณ ตุบ! ร่างจ้ำม่ำของอาเป่าตกอยู่ในอ้อมกอดของเจ๊หงส์พอดี... น้ำหนักตัวที่ไม่ธรรมดาทำเอาเจ๊หงส์เซถอยหลังไปหลายก้าว
อาเป่าซุกหน้าเข้ากับอกนุ่มๆ ของเจ๊หงส์ทันที ถูไถอย่างมีความสุข "แอ้~ (นุ่มนิ่ม~)"
เจ๊หงส์ตัวแข็งทื่อ... นางเป็สาวโสด ไม่เคยอุ้มเด็ก แต่ความรู้สึกอุ่นวาบและกลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของนางเต้นผิดจังหวะ นางก้มลงมองเ้าเด็กอ้วนในอ้อมแขน ที่กำลังมองนางด้วยสายตาเทิดทูนบูชา (เหมือนมองขาหมู)
"ข้า..." เจ๊หงส์อึกอัก หน้าขึ้นสีระเรื่อ "ข้า... เกลียดเด็ก..."
หลินฟานเห็นจังหวะทอง รีบส่งซิกให้จูเกัด จูเกัดรู้หน้าที่ทันที "เถ่าแก่เนี้ย... ตามตำราโหงวเฮ้ง เด็กคนนี้มีลักษณะ 'กวักทรัพย์' ใบหน้าเหมือนเทพเ้าแห่งโชคลาภ การมีเขาไว้ในร้านจะช่วยเรียกแขกได้ 200%... และที่สำคัญ เขาแข็งแรงมาก ใช้ช่วยยกของหนักได้ฟรีๆ"
เจ๊หงส์มองเด็กในอ้อมแขนอีกครั้ง อาเป่าฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเหงือก แล้วเอามือเล็กๆ จับนิ้วมือนางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย
"ก็ได้!" เจ๊หงส์ถอนหายใจแรงๆ พยายามซ่อนรอยยิ้ม "แต่... แต่ต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูครึ่งหนึ่งจากเงินเดือนเ้า! เข้าใจไหมหลินฟาน!"
"ขอบคุณครับนายหญิง!" หลินฟานรีบรับคำ
เจ๊หงส์อุ้มอาเป่าเดินเข้าร้านไปอย่างลืมตัว "ไปอาบน้ำได้แล้วเ้าตัวเหม็น... เดี๋ยวเจ๊จะหาอะไรนิ่มๆ ให้กิน..."
สามพ่อลูกที่เหลือยืนมองส่งท้าย หยางเจียน: "รอดตายหวุดหวิด..." จูเกัด: "เสน่ห์ยาแฝดของเด็กทารก... อานุภาพรุนแรงกว่ายาพิษ" หลินฟาน: "เอาล่ะ... ได้เวลาทำ 'เนื้อ์' ขายหาเงินเลี้ยงลูกแล้ว!"
10K
