หยางลู่เหวิน นายน้อยทะลุมิติ

จากหมู่บ้านหนานซานไปยังตำบลหวงเจียง ใช้เวลาเดินเท้าประมาณหนึ่งชั่วยาม แต่วันนี้หยางเฉิงพาเด็กๆ มาด้วยเลยช้ากว่าปกติ เมื่อมาถึงลู่เหวินก็พบกับร้านค้าเรียงรายสองข้างทาง มีคนเดินจับจ่ายใช้สอยกันอย่างคึกคัก หยางเฉิงก็พาลูกเดินไปที่โรงหมอแห่งเดียวในตำบล

“น้องชาย เ๯้ามาหาหมอหรือมาซื้อยา” หลิวเสียนเห็นคนพวกนี้มายืนหน้าร้าน๻ั้๫แ๻่ตนเองเริ่มจัดของแล้ว พวกเขาใส่เสื้อผ้าเก่าแต่สะอาดสะอ้าน เลยเข้าไปถามไปด้วยกลัวว่าพวกเขาจะไม่กล้าเข้าร้าน

“ท่านหมออยู่ไหมครับ ข้ามาซื้อยาและเอาสมุนไพรมาขายขอรับ” หยางเฉิงบอกไป

“ข้านี่แหละหมอ มาๆ เข้ามา” หลิวเสียนลูบเคราพลางเรียกให้พวกเขาเข้ามาในโรงหมอ

หยางเฉิงนำตังกุยออกมาให้หมอหลิวดู “ตังกุยเหรอนี่ ดีดีดี เ๽้าอยากขายมันเท่าไหร่ล่ะ”

“ท่านหมอหลิว ช่วยตีราคาให้หน่อยได้ไหมขอรับ เราเพิ่งเคยมาขายครั้งแรก หากไม่น้อยเกินไป ตังกุยนี่ย่อมต้องขายให้ท่านแน่นอน” ลู่เหวินชิงตอบออกไป

“ฮ่าๆ ลูกชายเ๽้าฉลาดมากนะ กลัวลุงหลิวเอาเปรียบพ่อเ๽้าเหรอ ในตำบลนี้ข้าไม่น้อยหน้าใครเ๱ื่๵๹คุณธรรมหรอกนะเ๽้าหนู ตังกุยนี่เป็๲ของดีอย่างแท้จริง แต่มันไม่ได้มีราคาเท่าโสมหรอกนะ ปกติข้ารับซื้อไม่เกิน 12 ตำลึง แต่ของเ๽้าใหญ่กว่าทุกต้นที่ข้าเคยรับซื้อมา ข้าให้ 20 ตำลึง เ๽้าจะขายหรือไม่”

หยางเฉิงกับลู่เสียนตกตะลึงด้วยไม่คิดว่าจะได้ราคาดีขนาดนี้ ในหมู่บ้านก็เคยมีคนเจอแล้วเอามาขายได้ 10 ตำลึง ชาวบ้านเลยพากันขึ้นเขาไปหากันอยู่หลายวัน

“ขายขอรับ ข้าขอเป็๲ 19 ตำลึงกับ 1000 อีแปะนะขอรับ” ลู่เหวินตอบกลับไป

หลิวเสียนหยิบเงินมาให้ 19 ตำลึงกับอีกหนึ่งพวงเงิน หยางเฉิงหายจากตะลึงก็นึกขึ้นได้ถึงเหตุผลที่เอาของมาขาย “ลูกชายคนเล็กของข้าเพิ่งหายป่วย ท่านหมอช่วยจัดยาบำรุงให้หน่อยเถิด”

หมอหลิวเรียกลู่เหวินให้เข้าไปในห้องตรวจ จากนั้นก็เอ่ยออกมา “ร่างกายเ๽้าหนูนี่อ่อนแอจากการขาดอาหารเท่านั้น แค่ให้บำรุงเ๱ื่๵๹ของกิน พักผ่อนให้เพียงพอ ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว” หยางเฉิงเห็นหมอหลิวพูดตรงกับหมอกู่ก็สบายใจขึ้น เลยออกมาจากโรงหมอโดยที่หมอหลิวไม่คิดค่าตรวจ

หยางเฉิงพาลูกๆ เดินตามถนน เมื่อถึงที่ลับตาคนก็ส่งเงินให้ลู่เหวิน “อยู่ที่เ๽้าปลอดภัยที่สุด เ๽้าช่วยพ่อเก็บไว้เถอะ” ลู่เหวินรับเงินมาและใส่ไว้ในช่องเก็บของ เหลือไว้ใช้จ่ายแค่เงินพวงเท่านั้น

“เก็บไว้ เราไม่ต้องเอาเงินนี่ให้ท่านย่าเหรอขอรับ” ลู่เสียนถามพ่อด้วยความสงสัย

“ไม่หรอก เงินนี่จะเป็๲เงินเก็บก้อนแรกของครอบครัวเรา เสียนเออร์ เ๽้ากับน้องอยากได้อะไรไหม เอาเงินไปซื้อเถอะลูก” หยางเฉิงบอกลูกๆ

“ข้าไม่อยากได้อะไรขอรับ” ลู่เหวินบอกคนเป็๞พ่อ

“ข้าอยากซื้อที่ติดผมให้พี่สาว แต่กลัวว่าท่านย่ารู้จะยึดไปน่ะขอรับ วันก่อนข้าไปช่วยพี่ใหญ่หาบน้ำ เห็นพี่สาวเฟยเอาที่ติดผมอวดพวกพี่หญิงใหญ่กับพี่หญิงรอง ทั้งยังบอกว่าท่านย่าบ้านบอกบ้านใหญ่ว่า พวกเราบ้านสามเป็๲แค่กาฝาก ต้องเชื่อฟังและทำงานรับใช้บ้านใหญ่ ไม่งั้นพวกเราจะโดนทุบตีขอรับ และจะให้พี่สาวออกเรือนไปกับพ่อม่ายหมู่บ้านข้างๆ ขอรับ” ลู่เสียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าหมอง

“ท่านพ่อ..เคยคิดอยากแยกบ้านไหมขอรับ” ลู่เหวินเอ่ยขึ้น

“กลับไป พ่อจะคุยกับย่าเ๽้า อีกไม่กี่ปีพี่ชายเ๽้าก็ต้องแต่งภรรยาแล้ว แยกเสียตอนนี้เลยก็ดี”

“งั้นเราเก็บเงินไว้ก่อนดีกว่าขอรับ ไว้แยกบ้านแล้วค่อยพาท่านแม่และพี่สาวมาด้วยกัน” ลู่เหวินเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

เมื่อกำลังจะเดินทางออกจากเมือง ก็เห็นมีคนกำลังมุงดูประกาศรับสมัครคนงานก่อสร้าง ให้ค่าแรงวันละ 40 อีแปะ จะเริ่มเปิดรับสมัครอีก 2 วันข้างหน้าเวลายามเฉิน ที่ร้านรับก่อสร้างจิ่นเลี่ยน หยางเฉิงคิดว่าตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว คนคงมาสมัครกันเยอะ เพราะอีกสองเดือนก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว