เสียงหอบหายใจของเอเรนดังก้องกังวานในซากโกดังขาของเขาเต็มไปด้วยเื มือสั่นไหว ไหล่รู้สึกชา
ไวเปอร์วูล์ฟที่ถูกเขาฆ่าไป นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า
แต่เสียงกรอบแกรบจากซากเหล็กด้านหลังทำให้เอเรนตื่นจากภวังค์
เสียงนั้นกลับย้ำเตือนให้หัวใจของเอเรนบีบแน่นอีกครั้งเสียงนั้นแหลมต่ำ ขนลุกซู่ในความเงียบอันหนาวเหน็บ เขาต้องกัดฟันรวบรวมสติ
เขาเพ่งตามองไปยังต้นเสียงเงาดำขนาดใหญ่ 2 จุด กำลังคลานย่องเข้ามาช้า ๆพวกมันคือ
[ไวเปอร์วูล์ฟ ระดับ F] อีก 2 ตัว
ดวงตาสีแดงของมันเรืองแสงในความมืดขนสีดำมันเงาแซมลายขาวกระพริบวาวกรงเล็บของมันขู่วาววับ
ทั้งสองตัวเดินวนเป็วงกลมล้อมเอเรนไว้เสียงฟ่อเบา ๆ ดังลอดไรฟันกลิ่นคาวเืฉุนเฉียวตีขึ้นจมูกของเอเรน
พวกมันจ้องมองเอเรนราวกับสัตว์รอเหยื่อใกล้ตาย
“พวกมัน...มาอีกแล้ว...”
เอเรนพยายามขยับถอยแต่ร่างกายเ็ปแทบขยับไม่ได้กล้ามเนื้อเ็ปไปทั้งตัว
รู้สึกเหมือนร่างกายทั้งร่างจะดับวูบลง เขาแทบไม่มีแรงยกมีดขึ้นมา ทุกลมหายใจเหมือนต้องต่อสู้กับความตาย
เขาฝืนยกตัวขึ้นช้า ๆ พิงเสาไม้เก่า สะกดกลั้นความเ็ป หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
แขนขาไร้เรี่ยวแรง มือที่ถือมีดนั้นสั่นจนน่าเวทนา
ไวเปอร์วูล์ฟตัวแรกก้าวเข้ามาใกล้ๆ เสียงฝีเท้าของมันกระแทกเศษเหล็กดังเปรี้ยง
จังหวะเดียวกันนั้น ไวเปอร์วูล์ฟอีกตัวก็ะโขวางหน้าทางออกพวกมันประสานตากัน เตรียมโจมตี
ฟุบ!
ไวเปอร์วูล์ฟตัวแรกกระโจนใส่เอเรนกรงเล็บแหลมเฉียดขาของเขาไปอย่างหวุดหวิด
เขากัดฟันเหวี่ยงมีดออกไปปลายมีดเฉียดขนมันไปนิดเดียวแต่แผลเดิมที่ขาของเขาถูกกระแทกซ้ำ
เืพุ่งทะลักออกจากาแจนเข่าทรุด
อ๊ากกกก!!!
เสียงร้องของเอเรนแผดดังความเ็ปแล่นขึ้นสมองเหมือนไฟช็อต
"ให้ตายเถอะ เจ็บจะตายอยู่แล้ว"
ทันทีที่ยังไม่ทันตั้งหลักไวเปอร์วูล์ฟตัวที่สองพุ่งเข้าประชิดฟันแหลมของมันขูดใบหน้าของเอเรนห่างแค่เส้นผมบาง ๆ
กลิ่นปากของมันอวลด้วยกลิ่นเืสดๆ ลมหายใจของเอเรนร้อนผ่าว หัวใจเต้นเร็วราวจะะเิ
เขาถอยหลังชนกับเศษเหล็กลื่นล้มลงกับพื้น
โลกทั้งใบเหมือนหมุนคว้างเสียงคำราม เสียงฝีเท้า
เสียงหัวใจตัวเองกระหึ่มดังระงมในหัว
“ถ้าเรามาตายตรงนี้...แล้วมีราจะอยู่อย่างไร…”
"ไม่ ไม่... เราจะมาตายแบบนี้ไม่ได้!!"
ความหวาดกลัวถาโถมเขามาในความคิด
แต่น้ำเสียงและใบหน้าของมีราที่รออยู่ในกระท่อมก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา
ภาพรอยยิ้มเล็ก ๆ กับแววตาไร้เดียงสาของน้องสาวเขาจะต้องรอด…ต้องกลับไปหาเธอให้ได้!
ขณะที่เอเรนกำลังสิ้นหวัง
โลกทั้งใบหยุดนิ่ง...
เสียงฝีเท้าไวเปอร์วูล์ฟที่ควรจะดังกระทบพื้น ก็หายวับไป
เศษฝุ่นที่ลอยในอากาศกลับหยุดชะงักราวกับภาพถ่ายแม้แต่สายลมที่พัดผ่านหน้าก็เหมือนหยุดนิ่งกลางอากาศ
ทุกอย่างรอบตัวถูกแช่แข็งเอาไว้
ไม่มีการเคลื่อนไหวมีเพียงเสียงเต้นของหัวใจของเขาเท่านั้น
ที่เต้นดังขึ้นในความเงียบ
...ตึก...ตัก...ตึก...ตัก...
เอเรนรู้สึกเหมือนเวลาถูกยืดขยายไม่สิ้นสุดความเ็ปที่แล่นขึ้นมาจากขาเริ่มชาหนึบ
แต่กลับมีบางอย่างไหลเวียนอยู่ในร่างกายเขามองมือของตัวเองที่สั่นเทา
เห็นรอยเืเปรอะเปื้อน นิ้วแข็งจนแทบขยับไม่ได้ดวงตาของเขามืดมัว
น้ำตาซึมโดยไม่รู้ตัวความกลัว ความสิ้นหวัง ความรู้สึกผิด ที่ตัวเองไร้ค่าจนไม่อาจปกป้องใคร
แต่ท่ามกลางความเงียบนี้...เงาเลือนรางของมีรา น้องสาวที่ยังรอเขากลับบ้าน ค่อย ๆ ทาบซ้อนลงในความมืด
“พี่เอเรน...อย่าทิ้งหนูไปนะ...”
เสียงกระซิบอ่อนหวานที่มีเพียงเขาได้ยินอุ่นไอของรอยยิ้มเล็ก ๆ
ย้อนกลับมาในใจเอเรนกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าหากเขาตายตรงนี้
มีราจะเหลือตัวคนเดียวในโลกอันโหดร้ายภาพในอดีต
วันที่ทั้งสองคนหนีเอาชีวิตรอดด้วยกันย้อนวาบขึ้นมามือเล็ก ๆ ของมีรากุมมือเขาไว้แน่นในซากเมืองพังคำสัญญา
"พี่จะปกป้องหนูตลอดไป"
ยังคงดังก้องในหัว หัวใจของเขาเริ่มสั่นสะท้านด้วยแรงปรารถนาขอเพียงได้มีโอกาส...
ขอเพียงได้ลุกขึ้นอีกครั้ง...
เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ชีวิตนี้สูญเปล่าจะไม่ยอมแพ้ให้กับชะตากรรม
และในขณะที่ความคิดเ่าั้ไหลเวียนแสงสีเงินบางเบาก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวสัญชาตญาณบางอย่างกระตุ้นให้เขา “ไขว่คว้าหา”
ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ กำลังเอื้อมมือมาช่วยเหลือเขาในวินาทีสุดท้าย
ทุกอย่างเงียบสนิทจนเขาได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองโลกทั้งใบ...
เวลาทุกวินาที…กลายเป็ “นิรันดร์”
มันไม่ใช่ความว่างเปล่าที่ไร้ความหวังแต่เป็ “จุดเปลี่ยน” ของผู้ชายคนหนึ่ง ที่ต้องเลือกลุกขึ้นอีกครั้ง
และในความเงียบนั้นเองเสียงระบบจิติญญาโลกจึงดังขึ้นในหัวของเขา...
[ตรวจพบผู้มีคุณสมบัติปลุกพร์]
[กำลังสุ่มพร์ที่ได้รับ...]
หัวใจเอเรนเต้นแรงเขาพยายามจะลืมตาแต่ภาพตรงหน้าขาวโพลนเสียงแจ้งเตือนยังคงดังต่อเนื่อง
[ปลุกพร์เรียบร้อย คุณได้รับพร์หายาก 1 ในหมื่นล้าน]
[พร์: พรของจักรพรรดิเทพนิรันต์ (ระดับ EX)]
[ยินดีต้อนรับสู่ ระบบจิติญญาโลก]
[ระบบจิติญญาโลก คือ ระบบที่จิติญญาโลกสร้างขึ้นให้มนุษย์โลกทุกคน เพื่อชี้นำให้มนุษย์เดินในเส้นทางที่ถูกต้อง จัดทำขึ้นให้เหมือนระบบของเกมส์ ก่อนวันที่โลกล่มสลาย เพื่อให้เข้าใจง่าย]
อักษรสีเงินปรากฏลอยอยู่กลางอากาศตรงหน้าของเอเรน
[ชื่อ: เอเรน]
[ระดับพลังต่อสู้ : F]
[พร์: พรของจักรพรรดิเทพนิรันต์ (ระดับ EX)]
[พลังชีวิต: 120/120]
[พลังกาย: 150]
[ความเร็ว: 110]
[สติปัญญา: 105]
[มานา: 120]
[พลังป้องกัน: 60]
[สกิลที่ได้รับ:]
[ประตูนิลกาฬ เปิดประตูได้ 1 บาน รับการโจมตีทุกชนิด กักเก็บและปล่อยได้ รับการโจมตีที่ต่ำกว่าระดับ D ได้หมด ใช้มานา 5 หน่วยต่อประตู 1 บาน]
[ม่านมิติพรางกาย เคลือบร่างกายได้ 5 นาที รับการโจมตีที่ต่ำกว่าระดับ E ได้หมด ถ้ารับการโจมตีระดับ E จะลดพลังโจมตีได้ 50% เพิ่มความเร็วขึ้น 20% ใช้มานา 50 หน่วยต่อครั้ง]
[ห้องแห่งกาลเวลา เข้าได้วันละ 1 นาที / เวลาภายใน 24 ชม. ไม่ใช้มานา]
[ะเิมิติ จุดะเิได้ทีละ 1 จุด รัศมีการะเิ 2 เมตร ใช้มานา 10 หน่วยต่อ 1 จุด]
เอเรนจ้องมองไปยังข้อความที่อยู่ตรงหน้าราวกับตกอยู่ในห้วงความฝันเขารู้สึกถึงพลังงานบางอย่างกำลังถูกดูดเข้ามาและไหลเวียนไปทั่วร่างกายความเ็ปจากาแที่ได้รับค่อย ๆ จางหายทุกอย่างรอบตัวขยับช้าลงเหมือนทุกอย่างจมอยู่ในน้ำเสียงในหัวกระซิบอีกครั้ง
[เนื่องจากได้รับพร์ระดับ EX สถานะเริ่มต้นของคุณจึงสูงกว่าคนทั่วไป]
[ขอให้โชคดีในเส้นทางใหม่ของคุณ...]
ลมหายใจของเอเรนกลับมาเป็ปกติเขารู้สึกมีพลังเต็มเปี่ยมร่างกายแข็งแกร่งขึ้นสายตาคมชัดขึ้น
แม้ว่าาแยังเจ็บแต่ดูเหมือนจะฟื้นตัวเร็วขึ้นอย่างมาก
สัญชาตญาณของเขาบอกให้เขาลองใช้สกิลที่ได้รับจากการปลุกพร์
ไวเปอร์วูล์ฟทั้งสองที่หยุดชะงักไปชั่วขณะ
กลับมาโจมตีด้วยความโกรธเสียงคำรามต่ำดังสะท้อนในหูของเอเรน
ขนตามลำตัวลุกตั้ง
ไวเปอร์วูล์ฟตัวแรกพุ่งเข้าโจมตีจากด้านข้างอีกตัวะโตรงใส่หน้าอกเขา
กรงเล็บของพวกมันพุ่งมาเร็วมากจนสายตามนุษย์ปกติแทบมองไม่ทัน
เอเรนรวบรวมสมาธิทำตามสัญชาตญาณ
ประตูนิลกาฬ! ดูดกลืน!
สิ้นเสียงอากาศเบื้องหน้ากลับบิดเบี้ยวและแตกร้าวออกมาเป็ม่านน้ำแข็งใสสีฟ้าเข้มหมุนวนขึ้นกลางอากาศ
ละอองแสงสีเงินระยิบระยับรอบขอบประตู ดูแปลกตาและลึกลับ
กรงเล็บของไวเปอร์วูล์ฟทั้งสอง ทะลุเข้าไปในประตูนิลกาฬ
เอเรนรู้สึกว่าพลังโจมตีนั้นถูกดูดกลืน ราวกับแรงปะทะที่รุนแรงทั้งหมดถูกกักเก็บไว้ข้างในทันทีที่
สัญชาตญาณของเขาบอกให้ปลดปล่อยพลังนั้นกลับไป เอเรนสะบัดมือแล้วะโ
ปลดปล่อย!
คลื่นพลังโจมตีถูกดีดกลับออกไปทางเดิม
ปัง!!!
เสียงของคลื่นโจมตีที่ปล่อยออกไปปะทะกับไวเปอร์วูล์ฟตัวหนึ่งโดนคลื่นพลังเต็ม ๆ เสียงดังสนั่น
ร่างของมันปลิวไปกระแทกกำแพงโกดังนอนแน่นิ่ง จมกองเืที่ไหลนองเต็มพื้น
ไวเปอร์วูล์ฟอีกตัวกระเด็นไปชนเสาไม้ ก่อนจะรีบลุกขึ้น หันมามองเอเรนด้วยความหวาดกลัว
ครางเสียงแ่เบาในลำคอ แล้วมันวิ่งหนีออกจากโกดังไป ด้วยความหวาดกลัว
[คุณได้สังหาร ไวเปอร์วูล์ฟ ระดับ F]
[ได้รับค่าพลังงาน 10 หน่วย]
[ค่าพลังงานสะสมปัจจุบัน: 10/1,000 หน่วย]
เอเรนยืนหอบหายใจ เหงื่อไหลเต็มหน้า หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
เขาจ้องมองฝ่ามือตัวเองราวกับไม่อยากเชื่อความกลัว ความเ็ป และความหวัง ผสมปนเปอยู่ในอก
เขาเหลือบไปเห็นร่างของไวเปอร์วูล์ฟสองตัวนอนจมกองเืร่างของเขายังาเ็หนัก
แต่ดวงตาเต็มไปด้วยประกายความหวังครั้งใหม่คืนนี้เขารอดมาได้…และยังปลุกพร์ระดับที่ไม่เคยมีใครปลุกได้มาก่อน
เด็กหนุ่มที่เคยเป็ขยะในสายตาใครหลายคนเพิ่งได้พบกับ “พลัง” ที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของเขาตลอดไป