ด้วยสองมือ

       บทที่ 27-2 คู่รัก

         ตอนเย็นหลี่หยางเหวินมารอทานอาหารมื้อเย็นที่จวนวันนี้เป็นวันแรกที่ทั้งคู่ได้เจอกันหลังจากที่ตกลงคบหาดูใจกัน

        “เยว่เอ๋อร์ วันนี้เจ้าออกไปข้างนอกมารึ จึงได้แต่งชุดนี้”

        “เจ้าค่ะ ท่านป้าเหมยและพี่กุ้ยชิงพาข้าไปที่ร้านซูเม่ยเพื่อตัดชุดใหม่เป็นของขวัญวันเปิดร้านใหม่ให้ข้าเจ้าค่ะแล้วพี่หยางเหวินไปทำงานเหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ”

        “ตอนแรกก็เหนื่อยมากเพราะต้องรีบสะสางงานจะได้มีเวลามาหาเจ้า แต่พอเจอหน้าเยว่เอ๋อร์ พี่ก็หายเหนื่อยทันที”

        “พูดเกินจริงเจ้าค่ะ”

        “พี่ไม่ได้พูดเกินจริงนะและพี่ก็คิดถึงเจ้ามากจึงได้รีบมาหา แล้วเจ้าเล่าคิดถึงพี่หรือไม่”

        หมิงเยว่ได้แต่ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย ไม่ยอมตอบ หลี่หยางเหวินจึงประคองใบหน้าของนางขึ้นมาแล้วเอ่ยถามอีกครั้งว่า

        “เจ้าคิดถึงพี่หรือไม่ เยว่เอ๋อร์”

        “ค…คิดถึงเจ้าค่ะ คิดถึงมากเลยเจ้าค่ะพอใจรึยังเจ้าคะ”

        “อืม พอใจมากเวลาเยว่เอ๋อร์ของพี่หน้าแดงช่างน่ารักยิ่งนัก”

        “___”

        ชงเมิ่งซึ่งมาตามให้คนทั้งคู่ไปกินอาหารมื้อเย็นมองเห็นคุณหนูของตนเองมีใบหน้าที่แดงก่ำ จึงเดินเข้าไปประคองคุณหนูให้เดินไปทานข้าวเพราะคิดว่าคุณหนูของนางต้องเดินไม่ถูกทางแน่ ถ้าปล่อยให้เดินด้วยตนเองในตอนนี้

        ในช่วงเช้าขณะที่หมิงเยว่กำลังดูพ่อครัวทั้งสองคนฝึกฝีมือทำขนมอยู่นั้นท่านเจ้าเมืองให้คนรับใช้มาแจ้งกับนางว่า ต้องการให้นางไปพบที่ห้องโถงรับแขก หมิงเยว่และชงเมิ่งจึงเดินไปพบท่านเจ้าเมืองเมื่อเดินไปถึงห้องโถงรับแขก ได้พบว่ามีชายวัยกลางคนแปลกหน้าผู้หนึ่งกำลังนั่งคุยอยู่กับหลี่จิ่นติ้ง

        “หมิงเยว่ เจ้ามาพอดี เจ้ามาคารวะท่านเสนาบดีกรมโยธา”หลี่จิ่นติ้งเอ่ยกับหมิงเยว่

        “คารวะท่านเสนาบดีกรมโยธาเจ้าค่ะ” หมิงเยว่ยอบกายคารวะ

        “ตามสบายเถิด” ท่านเสนาบดีกรมโยธาเอ่ยกับหมิงเยว่

        “ขอบคุณเจ้าค่ะ”

        “ท่านเสนาบดีขอรับ นี่คือแม่หนูหวังหมิงเยว่มีพ่อชื่อหวังหลินข่ายขอรับ” หลี่จิ่นติ้งแนะนำหมิงเยว่ให้กับท่านเสนาบดีกรมโยธา

        เสนาบดีหวังชิงหลงเมื่อได้ยินชื่อของหวังหลินข่ายก็ทำให้แปลกใจและสงสัยเป็นอย่างมากเขาเดินทางมาตรวจตราการสร้างเขื่อนที่เมืองเฉิงตือจึงมาพักที่เรือนรับรองของจวนท่านเจ้าเมือง ไม่คิดว่าตนเองจะได้ยินชื่อนี้อีกครั้งหลังจากสังเกตหมิงเยว่ได้สักครู่จึงกล่าวว่า

        “แม่หนูหมิงเยว่ ท่านปู่ของเจ้ามีชื่อว่าอะไร”

        “ข้าไม่ทราบเจ้าค่ะ ท่านพ่อของข้าไม่เคยเล่าเรื่องราวใด ๆเกี่ยวกับครอบครัวของท่านให้ข้าฟังเลยเจ้าค่ะ ข้ารู้เพียงแต่ว่าท่านพ่อของข้าเป็นลูกอนุภรรยาของขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงแต่ท่านพ่อของข้าออกจากตระกูลเพื่อมาแต่งงานกับท่านแม่ของข้าซึ่งเป็นชาวบ้านธรรมดาเจ้าค่ะ”

        หลี่จิ่นติ้งเมื่อได้ยินเช่นนั้น จึงกล่าวกับหมิงเยว่ว่า

        “หลานหมิงเยว่ลุงรบกวนให้เจ้าทำอาหารมื้อกลางวันเพื่อเป็นการต้อนรับท่านเสนาบดีได้หรือไม่”

        “ข้ายินดีมากเจ้าค่ะ”

        “ขอบใจเจ้ามาก”

        “เช่นนั้น ข้าขอไปตัวไปทำอาหารก่อนนะเจ้าคะ”

        “ไปเถิด”

        เมื่อหมิงเยว่ออกจากห้องโถงรับแขกไปแล้วหลี่จิ่นติ้งจึงกล่าวกับท่านเสนาบดีว่า

        “ข้าเคยสอบถามเรื่องนี้กับน้องหวังหลินข่ายแล้วขอรับได้รับคำตอบว่า เขามีบิดาชื่อ หวังชิงเทียนดำรงตำแหน่งเป็นเสนาบดีกรมพระคลังในขณะนี้ขอรับ”

        “เช่นนั้น แม่หนูหมิงเยว่คือหลานปู่ของข้า”

        “ใช่ขอรับ”

        จากนั้นหลี่จิ่นติ้งจึงเล่าเรื่องราวและสถานภาพของครอบครัวหมิงเยว่ให้ท่านเสนาบดีฟังเมื่อถึงเวลาอาหารมื้อกลางวัน หลี่หยางเหวินได้มาร่วมโต๊ะอาหารด้วย เนื่องจากท่านเจ้าเมืองให้คนไปเรียกบุตรชายเพื่อมาต้อนรับท่านเสนาบดีที่โต๊ะอาหารประกอบไปด้วยหมิงเยว่ ท่านเสนาบดีกรมโยธา ท่านเจ้าเมืองเฉิงตือและฮูหยินนายอำเภออู่โหว และหลี่กุ้ยชิง เมื่อทุกคนกินอาหารคาวเสร็จแล้วจึงต่อด้วยบัวลอยงาดำและขนมทองหยอด ที่พ่อครัวทั้งสองเป็นคนทำ

        หลังจากกินของหวานเสร็จแล้ว ท่านเสนาบดีจึงกล่าวว่า

        “หมิงเยว่ เจ้าทำอาหารและขนมได้อร่อยจริง ๆ ข้าไม่ได้กินอิ่มมากขนาดนี้มาตั้งนานแล้ว”

        “ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านเสนาบดีหมิงเยว่มีฝีมือการทำอาหารและขนมที่ดีเยี่ยมเจ้าค่ะ และนางกำลังจะเปิดร้านขนมฉิงเล่อสาขาเมืองเฉิงตือในเร็วๆ นี้ ถ้าท่านเสนาบดีมิรังเกียจ ขอเรียนเชิญท่านไปร่วมงานฉลองเปิดร้านใหม่เพื่อเป็นเกียรติให้แก่ร้านฉิงเล่อเจ้าค่ะ”เฉินเจียวเหมยเอ่ยบอกท่านเสนาบดี

        “ข้าต้องไปร่วมแสดงความยินดีในงานเปิดร้านของหลานสาวข้าอยู่แล้ว” ท่านเสนาบดีเอ่ยบอกทุกคน

        “หลานสาวรึเจ้าคะ” หมิงเยว่เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

        “ใช่แล้วหมิงเยว่ ข้าเป็นปู่เล็กของเจ้า บิดาของหลินข่ายคือพี่ชายคนโตร่วมมารดาของข้า”ท่านเสนาบดีเอ่ยบอกหมิงเยว่

        “หมิงเยว่ ยังไม่รีบคารวะท่านปู่เล็กของเจ้าเล่า” เฉินเจียวเหมยร้องบอกหมิงเยว่

        “คารวะท่านปู่เจ้าค่ะ” หมิงเยว่ลุกขึ้นยืนแล้วยอบกายคารวะท่านเสนาบดี

        “ดีดี ลุกขึ้นเถิดเยว่เอ๋อร์”ท่านเสนาบดีอมยิ้มด้วยความพอใจ

        “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านปู่” หมิงเยว่เอ่ยขอบคุณ

        “แล้วอาข่าย พ่อของเจ้าอยู่ที่ใด ข้าอยากเจอเขา”หวังชิงหลงอยากพบหลานชายของตน

        “ท่านพ่ออยู่ที่ตำบลฉางสุ่ยเจ้าค่ะข้าจะให้คนส่งจดหมายไปเชิญท่านพ่อมาพบท่านปู่ที่นี่เจ้าค่ะ” หมิงเยว่เอ่ยบอกท่านปู่เล็กของตน

        “เอาเยี่ยงนี้นะหลานหมิงเยว่พรุ่งนี้ที่จวนของเราจะมีงานเลี้ยงต้อนรับท่านเสนาบดีเจ้าบอกให้ครอบครัวของเจ้ามาร่วมงานนี้ด้วยและพักค้างคืนที่จวนของข้าสักหนึ่งคืนเถิด” หลี่จิ่นติ้งเอ่ยบอกหมิงเยว่

        “ได้เจ้าค่ะ ขอบคุณท่านลุงติ้งเจ้าค่ะ”

        หลี่หยางเหวินมารับจดหมายจากหมิงเยว่ที่จะส่งให้บิดาเพื่อให้คนนำไปส่งที่ตำบลฉางสุ่ย

        “คารวะคุณหนูหมิงเยว่ หลานท่านเสนาบดีขอรับ”หลี่หยางเหวินเอ่ยกับคนรักด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

        “ท่านล้อเลียนข้าหรือเจ้าคะพี่หยางเหวิน แต่ท่านลืมไปหรือเปล่าเจ้าคะว่าข้าเป็นเพียงแค่หลานที่เกิดจากลูกของอนุภรรยานะเจ้าคะจะไปเทียบท่านนายอำเภอลูกของท่านเจ้าเมืองได้เช่นไรเจ้าคะ”

        “ถ้าอย่างนั้นข้าขอพูดใหม่ว่า คารวะคุณหนูหมิงเยว่เหลนของท่านอดีตอัครมหาเสนาบดี หลานของท่านเสนาบดีกรมพระคลังและกรมโยธาขอรับ”

        “ท่านจอหงวนเจ้าคะ ท่านบอกข้ามาว่าบรรพบุรุษของท่านรับราชการในตำแหน่งใดบ้างเจ้าคะ ข้าจะได้เรียกท่านได้ถูกเจ้าค่ะ”

        “ฮาฮ่า พี่จะให้คนไปส่งจดหมายที่ตำบลฉางสุ่ยพี่ขอตัวไปทำงานต่อนะ ตอนเย็นจะมากินอาหารมื้อเย็นด้วย”

        “เจ้าค่ะ”