เทพพิทักษ์แห่งพงไพร

        "ข้าหาใช่องค์เทพที่เ๽้ากล่าวถึงไม่เราเป็๲เพียงแค่ผู้พิทักษ์แห่งพงไพรเพียงเท่านั้น"

        นี้ก็เกือบๆจะ5นาทีแล้วหลังจากที่พวกเขาก้มลงไปกราบผมซึ่งผมก็พยายามจะให้เขาลุกขึ้นแต่ก็ไม่เป็๲ผลเลยซักนิดมันจึงทำให้ผมลำบากใจและคิดที่จะวาปออกไปจากตรงนี้เพื่อให้เขารู้สึกดีขึ้น

        "ถึงท่านจะพูดเช่นนั้นข้าน้อยก็ไม่อาจจะลุกขึ้นทำตัวเสมอเทพได้หรอกขอรับเพราะอย่างนั้นได้โปรดให้พวกเราได้อยู่ตรงนี้แหละขอรับ"

        เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทาเมื่อผมเห็นเขายืนกราน​เช่นนั้นก็สวมหมวกก่อนจะมองไปข้างทางที่มีป่าและก็ได้ใช้สกิลวาปไปตามที่หินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งที่สายตาเห็น

        วูป!

        เมื่อผมวาปออกไปถึงหลังหินที่ไม่ไกลจากจุดเดิมเท่าไหร่แล้วนั้นผมก็ชะเง้อ​คอออกมาดูว่าพวกเขาจะทำเช่นไรต่อไป

        ฟรุบ

        เมื่อพวกเขารู้สึกตัวว่าไม่มีผมอยู่ด้านหน้าของพวกเขาแล้วพวกเขาก็ลุกขึ้นมาก่อนจะมองหน้ากันครู่หนึ่งพร้อมกับเดินต่อไปตามทางเมื่อผมเห็นเช่นนั้นก็รอให้พวกเขาเดินไปอีกซักพักหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตามพวกเขาไป

        'เรายังใช้สกิลลบตัวตนได้อยู่รึเปล่าน่ะ'​ผมพูดขึ้นพร้อมกับลองเรียกใช้เวทย์ลบตัวตนที่อยู่ในระดับ8ของผมดู

        "จงปกปิดตัวตนข้าจงปกปิดพลังข้าและจงปกปิดจิตใจของข้าเอมม่า"

        ผมท่องบทร่ายเวทย์ออกไปก่อนที่ร่างกายของผมจะค่อยๆโปร่งแสงที่ละนิดๆก่อนร่างกายจะโปร่งแสงอย่างสมบูรณ์พร้อมกับผมที่เดินตามรอยเท้าพวกเขาไป

        'เราสามาถใช้เวทย์ได้เหมือนในเกมสิน่ะ'​ผมคิดออกมาพรางเดินตามลอยเท้าของครอบครัวหูจิ้งจอกนั้นต่อไปอย่างไม่หยุดพักจนกระทั้ง1ชั่วโมงต่อมาเมื่อผมเดินตามมาถึงก็เห็นพวกเขานั้นนั้งพักกันอยู่ข้างทางเมื่อผมเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรและมองพวกเขาแบบผ่านๆก็จะเดินผ่านพวกเขาไปตามทาง

        '​เพราะในเกมเรามีเลเวลอยู่ที่600รึเปล่านะมันเลยทำให้เราเดินทางโดยไม่พักได้หลายๆชั่วโมงแบบนี้ได้โดยไม่เหนื่อยเลยแม้แต่น้อย'​

        ผมคิดภายในใจพร้อมกับแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้ดวงอาทิตย์อยู่ตรงกลางหัวของผมแล้ว

        "เรามาที่นี้ได้เกือบๆจะ2ชั่วโมงแล้วสินะแต่มันหน้าแปลกจริงๆที่ทำไมตัวผมถึงยอมรับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แบบนี้ได้ง่ายๆและตอนที่เราฆ่าเ๽้าหมาป่าเวทย์นั้นอย่างเ๣ื๵๪เย็นเพราะคิดว่าเป็๲เกมอีก.... เรารู้สึกเฉยชา​แบบนี้เพราะตอนนี้เรากลายเป็๲สัตว์ป่ารึเปล่าน่ะ"

        ผมเดินไปพร้อมกับพูดกับตัวเองออกมาเบาๆก่อนจะถอนหายใจเฮืือกใหญ่ออกมายาวๆ

        "เดี๋ยวน่ะถ้าเราสามารถใช้สกิลของตัวละคร​ได้จริงๆก็แปลว่าเราก็สามารถใช้ความสามารถของไอเทมในคลังได้หน่ะสิ"

        ผมพูดออกมาพร้อมกับเรียกใช้คลังเก็บของพร้อมกับหยิบแหวนที่มีรูปปีกสีฟ้าขนาดใหญ่ขึ้นมาส่วมที่นิ้ว(อุ้งมือ)​ของผม

        "Fly"

        ผมพูดออกมาพร้อมกับแหวนที่อยู่ในนิ้วกลางของผมก็เปร่งแสงสีฟ้าออกมาก่อนที่ร่างกายของผมจะค่อยๆบินขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างช้าจนบินขึ้นไปสูงจากพื้นถึง60เมตร

        "ทำอย่างงี้ได้ทำไมเราไม่ทำแต่แรกฟร่ะ!โง่ตั้งนาน"

        ผมพูดออกมาพร้อมกับตบไปหน้าของตนเองเบาๆก่อนจะใช้สกิล"การมองเห็นระยะไกล" เพื่อหาเมือง

        ----------------------------

        เหตุผลที่ทำไมไม่ใช้mapนั้นก็เพราะว่านี้ไม่ใช่โลกแห่งเกมmapมันเลยกลายเป็๲ภาพขาวดำซ่าๆน่ะครับ