เช้ารุ่งขึ้น หน้าประตูใหญ่จวนสุกลหลิน
แอ็ดดดด!เสียงคนใช้เปิดประตูใหญ่หน้าจวน ในทุกๆเช้าสาวใช้จะเปิดประตูหน้าจวนและทำความสะอาดเพื่อรอต้อนรับผู้มาเยือนเป็ปรกติ
ฟาด ฟาด ฟาด เสียงกวาดพื้น “เอ๊ะ! ใครเอากล่องอะไรวางไว้ นี้เทียงซิง เทียงซิง”
“เ้ามีอะไร ไม่รีบกวาดเดี๋ยวก็โดนแม่นมกัวลงโทษเอาหรอก”
“นี้ เ้ามาดูใครเอากล่องอะไรมาวางไว้หน้าจวนเราไม่ลงชื่อว่าส่งถึงใครด้วย เ้าว่าจะเป็ของพวกนายท่านหรือเปล่า”
“อืมมม ข้าว่าเราเปิดดูคงไม่เป็ไร ไม่ลงชื่อถึงใครถ้าเป็ของนายท่านเราก็แค่ปิดกลับไว้เหมือนเดิมแต่ถ้าเป็ใครเอาของมาวางแกล้งไว้เราจะได้ทิ้งไป”
“จริงด้วย ข้าก็ว่าดีเหมือนกัน”
สาวใช้ทั้งคนที่ทำหน้าที่กวาดจวนก็ได้เปิดกล่องออกพบผ้าสีแดงอยู่ในกล่อง จึงหยิบผ้าขึ้นดู เห็นปรากฏผ้าคลุมหน้าเ้าสาวที่ใช้แต่งงานทั่วไปแต่มีอักษรเขียนไว้ “รับเ้าสาว”
“นี้! นี้! หรือว่าข่าวที่เขาลือกัน.....ว้ายยยยยย” สาวใช้กรี๊ดด้วยความใพร้อมวิ่งเข้าไปในจวน
ณ สำนักต้าหลี่
“พวกเ้าทุกคน มาดูนี้ เมื่อเช้าเ้าโจรนั่นมันกำหนดเป้าหมายอีกครั้งแล้ว ครั้งนี้เป็คนสำคัญ หากผิดพลาดครั้งนี้ เกรงว่าข้าผู้บัญชาการสำนักต้าหลี่คงไม่ได้แค่ถูกถอดตำแหน่ง แต่คงหัวหลุดจากบ่าเป็แน่แท้”
“ไม่ทราบว่าครั้งนี้เป้าหมายครั้งนี้เป็ใครหรือครับ”
“ตงฟาง เ้าทำไมเพิ่งมาหรือคิดว่าข้าให้โอกาสเ้าสืบคดีแล้วจะไม่สนใจ กฎระเบียบ”
“มิได้ครับ ข้ารู้ข่าวก็รีบกลับมาทันทีไม่ได้เกรียจคานเลยนะครับ”
“เฮอออ! ชั่งเถอะชั่งเถอะ ถ้าข้าตาย ข้าจะเอาพวกเ้าไปด้วย!” ะโออกด้วยความกลัดกลุ้ม
“ครั้งนี้เป้าหมายของมันคือจวนแม่ทัพหลิน”
“จ..จ..จวนแม่ทัพหลิน”
“ใช่แล้ว หนึ่งในแม่ทัพใหญ่ประจำแคว้นต้าเว่ยครั้งนี้ถ้าคนในจวนของท่านแม่ทัพเป็อะไรไป หัวข้าคนเดียวคงไม่พอชดใช้”
“แล้วจะทำยังไงกันดีครับเรายกกำลังไปปกป้องจวนท่านแม่ทัพไว้ ดีไหมครับ”
“หลี่ไถ ถ้าทำอย่างเ้าว่า จะให้ชาวบ้านแตกตื่นกันหรือไงบอกให้เขารู้กันให้หมดว่าราชสำนักไม่มีปัญญาปกป้องลูกเมียของขุนนาง ขุนนางเล็กๆยังพอจะปิดเื่ได้แต่นี้ขุนนางใหญ่ประจำแคว้นนะ อีกอย่างฝ่าาทรงทราบเื่แล้วให้เราจัดการแบบเงียบๆ อย่าให้มีการแตกตื่นเด็ดขาดข้าถึงนั่งให้พวกเ้าสมเพศอยู่นี้ไง”
“เช่นนั่น ข้าแนะนำว่าให้คนของเราเข้าไปแค่สองถึงสามคนในจวนและคนที่เหลือวางกำลังอยู่รอบนอกของจวน ปะปนกับชาวบ้านไปใน่กลางวัน ส่วนกลางคืนก็วางกำลังดักซุ่มเอาไว้ หากโจรเข้ามาก็ให้ใช้พลูไฟเย็นไม่มีเสียงให้สัญญาณจะได้ส่งกำลังสนับสนุนได้ทัน”
“ดีเป็ความคิดที่ดีงันเอาแผนตามที่จิงชวนว่า”
“เรียนท่านผู้บัญชาการ ข้าขออาสาเป็หนึ่งในคนที่เข้าไปเฝ้าในจวนเองครับ”
“ได้ งันก็ให้เ้าเข้าไปด้วย”
“ท่านผู้บัญชาการ แต่ข้า!”
“พอแล้ว คิดว่าข้าไม่รู้งันหรือ ่นี้เ้าตัดเขาออกจากกลุ่มเ้าใช้ตำแหน่งรังแกเขา ครั้งนี้ก็ถือว่า ข้าให้แต้มต่อเขาสักหน่อย ยังไงเขาก็สืบคนเดียวอยู่แล้วแค่นี้เ้ากลัวแพ้งันหรือ”
“ไม่ครับ คนไม่มีความสามารถอย่างเขา ข้าไม่เอามาใส่ใจอยู่แล้วครับ”
“ดี งันเอาตามนี้เ้าข้าและคนที่จะเข้าไปอยู่เฝ้าในจวน ตามข้าไปพูดคุยกับจวนแม่ทัพหลินส่วนเ้าหลี่ไถ จัดกำลังคนสอดแนมให้พร้อม”
“ครับ”
ณ จวนสกุลหลิน
ข้าน้อยลู่ถงผู้บัญชาการสำนักต้าหลี่คารวะท่านหญิง
“ท่านไม่ต้องมากพิธี เรียกข้าฮูหยินเฒ่าเถอะตำแหน่งอะไรอย่าไปสนใจมากเลย ข้าแก่แล้ว”
“มิกล้า มิกล้าท่านหญิงเป็บุคคลที่นับหน้าถือตาในราชสำนัก คุณงามความดีของตระกูลท่านได้รับการกล่าวขาน ข้าน้อยมิกล้าเรียกท่านเช่นนั่น ขอท่านหญิงโปรดให้อภัย”
“เอาเถอะวันนี้เ้ามากันหลายคนมีเื่อะไรก็ว่ามา”
“เื่ที่ว่าโจรลักพาตัวเจาะจงเป้าหมายเป็คนในจวนนี้ ข้านั่นจึงมาขออนุญาตท่าน ให้ลูกน้องของข้านั่นมาปกป้องคุมครองดูแลคุณหนูทั้งสองของท่าน”
“อะไรกัน! ลูกๆของข้ามีอันตรายแต่พวกท่านกลับส่งคนมาแค่นี้งันรือแค่นี้จะไปดูแลอะไรได้ พวกท่านไม่ได้สนใจความปลอดภัยของพวกเราจริงๆใช่ไหมทันทีที่รู้ข่าวพวกข้าก็ไม่มีอันจะทำอะไรกันแล้ว”
“เอ่อ คือ ฮูหยินสาม ขอท่านใจเย็นและฟังข้าพูดก่อน”
“เ้านั่งลงเถอะ ฟังท่านลู่ถงพูดให้จบก่อน”
“คะ!”
“ขอบคุณฮูหยินรอง”
“ท่านมีแผนการอะไรก็ว่ามาเทอญข้าเป็เพียงลูกชายคนเดียวที่อยู่ตอนนี้ หากท่าน้าให้ช่วยสิ่งใด ข้าจะช่วยขอเพียงท่านปกป้องหลานๆข้าได้ ข้ายินดี แค๊ก แค็ก แค็ก(ไอ)”
“เรียนท่านทั้งหลาย โจรผู้นี้เป้าหมายคือหญิงสาวลูกของขุนนางและคนร่ำรวย เป้าหมายของมันในครั้งนี้ คือคุณหนูทั้งสองของท่านแม่ทัพหลินข้าจึงจะให้สามคนนี้อยู่เฝ้าในจวนของพวกท่าน และข้าได้วางกำลังไว้รอบนอกจวนของท่านหากมีเหตุการณ์อะไรก็สามารถเข้ามาได้ในทันที”
“อะไรกันท่านแน่ใจได้ยังไงว่าเป้าหมายจะมีแค่สองคน ยังมีเจียงเฟยของข้าอีกถ้าเกิดครั้งนี้มันเปลี่ยนเป้าหมายจะทำยังไง เขาทั้งสามคนต้องมาปกป้องลูกๆของข้าไม่งันข้าไม่ยอมจริงๆด้วย”
“เ้าพูดแบบนี้แล้วเยว่อิงลูกของข้าไม่จำเป็ต้องปกป้องหรือไง”
“จริงสิ แล้วทำไมเยว่อิงไม่มา”
“เรียนฮูหยินเฒ่าคุณหนูรู้สึกไม่สบายจึงไม่ได้ออกมา ให้ข้าน้อยมาแทนเ้าค่ะ”
“แล้วเยว่อิงเป็ยังไงบ้าง”
“เรียนฮูหยินรอง คุณหนูไม่ได้เป็อะไรมากนางแค่อ่อนเพลียเป็ปรกติเหมือนเช่นเคย”
“นางน่าสงสารจริงๆ อ่อนแอเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนมาก็หลายปี ไม่แข็งแรงสักที หาหมอท่านใดมาก็รักษานางไม่ได้หลานของข้าอาภัพนัก”
“ท่านแม่อย่ากังวลไปเลยนะเ้าค่ะ ข้าก็ไปหานางอยู่บ่อยๆนางสบายดี ถึงจะไม่แข็งแรง แต่ก็ไม่ได้มีโรคร้ายแรงอะไร”
ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันนั่น มีคนหนึ่งที่ครุ่นคิดในใจเพราะได้เห็นคนที่อยู่ในห้องนี้ “ที่แท้นางก็เป็คนรับใช้ของคุณหนูใหญ่หลินเยว่อิงคืนนั่นนางพูดกับข้าว่านายของนาง หรือคนในคืนนั่นจะเป็คุณหนูใหญ่ ไม่ เป็ไปไม่ได้จากข้อมูลคุณหนูใหญ่สกุลหลินเป็เด็กสาวอายุแค่ สิบสามปีเท่านั่นจะเป็คนที่น่ากลัวอย่างคืนนั่นได้ยังไง ดูเหมือนในที่นี้จะไม่รู้อะไรเลยแม้ข้าจะัันางก็เหมือนกับนางเป็เพียงแค่คนธรรมดาเท่านั่น แต่สายตานางไม่ใช่แน่นอนหากคืนนั่นข้าไม่ได้เห็นละก็ คงไม่รู้ว่านางเป็ยอดยุทธ เช่นนั่นข้าคงต้องเข้าใกล้นางไว้เพื่อจะรู้อะไรมากว่านี้”
“ยังไงก็ชั่งลูกทั้งสองของข้าจะต้องมีคนปกป้อง หากเกิดอะไรขึ้นกับลูกๆของข้าข้าจะร้องเรียนกับท่านพี่”
“หยุดนะ เ้าคิดจะทำอะไร ตอนนี้ท่านพี่กำลังรบอยู่ชายแดนหากท่านรู้เื่นี้เข้าจะทำให้ท่านเป็ห่วง หากออกรบแล้วยังห่วงหน้าพะวงหลังมันจะเป็อันตรายต่อท่านพี่ เ้าจะทำอะไรก็อย่าคิดถึงแต่ตัวเองตอนนี้ฝ่าาก็ทรงทราบเื่ ก็ให้สำนักต้าหลี่มาดูแล เราควรให้พวกเขาทำหน้าที่และเชื่อในฝ่าาว่าจะปกป้องเราได้การที่เ้าจะฟ้องท่านพี่ก็เหมือนกับบอกว่าฝ่าาไม่สามารถดูแลลูกเมียของขุนนางที่ออกรบได้หากเื่บานปลายคงจะร้ายมากกว่าดี”
“ขอฮูหยินทุกท่าน ใจเย็นข้ารับคำสั่งฝ่าามาแล้ว จะทำหน้าที่ให้เต็มที่”
“เรียนใต้เท้าข้าขอเสนอให้พวกเขาทั้งสามคนอยู่ดูแลคุณหนูและคุณชาย อย่างละคน หากคุณหนูไปทีใดก็ให้พวกเขาติดตามไปตลอดเช่นนี้ก็จะปลอดภัยมากขึ้น และข้าเองจะขออยู่เฝ้าด้านนอกตลอดเองเพื่อให้ฮูหยินได้สบายใจมากขึ้น”
“ดี ดี เขาคือจิงชวนรองผู้บัญชาการสำนักต้าหลี่ วรยุทธของเขาสูงส่ง หากเขามาคอยเฝ้าด้วยอีกคนท่านหญิงและท่านทั้งหลายจะได้สบายใจ ดีไหมครับท่านหญิง”
“ก็เอาอย่างที่ท่านว่ามาและก็ให้ทุกคนในจวนใช้ชีวิตกันอย่างปรกติและบอกพวกคนใช้ว่าห้ามพูดเื่นี้ออกไปเด็ดขาด หากใครพูดเฆี่ยนให้ตายไม่มียกเว้น”
“ขอบคุณท่านหญิงท่านหญิงชั่งเป็ผู้ที่มองสถานการณ์ได้เด็ดขาดนัก”
“ฝ่าาคงทรงกังวลว่า ถ้าทำเป็เื่ใหญ่โตชาวบ้านจะแตกตื่นได้ ความปลอดภัยภายในจวนคงต้องพึ่งท่านแล้ว”
“ข้าน้อยจะทำให้สุดความสามารถ”
“ไม่ได้เ้าค่ะ!”
“มีอะไรหรือ เซียงหยาง”
“คุณหนู ไม่ชอบให้คนนอกเข้าไปในจวนเ้าค่ะ จะให้คนนอกเข้าไปติดตามคุณหนูคุณหนูคงไม่ยอม และอีกอย่าง พวกข้าสามคน สามารถดูแลคุณหนูได้เ้าค่ะ”
“ได้ยังไงกัน พวกเ้าสามคนเป็แค่คนธรรมดาจะสู้กับคนของทางสำนักต้าหลี่ได้ยังไง ยังไงก็ให้พวกเขาไปดูแล เดี๋ยวข้าจะไปคุยกับเยว่อิงเองเ้าก็ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว”
“เ้าค่ะ”
“ถ้าเช่นนั่นก็เอาแบบนี้ ข้าขอฝากความปลอดภัยของหลานข้าไว้กับพวกท่านแล้ว”
“ครับท่านหญิง พวกข้าจะทำสุดความสามารถ”
“หึ คนแค่นี้ข้าก็ว่าน้อยไปแต่ในเมื่อเื่เป็แบบนี้ ถ้างันข้าขอเลือกเขาสองคน ส่วนเ้าที่ดูบอบบางนั่นคงสู้โจรไม่ได้มาก ข้าไม่เอาเขา ให้ไปดูทางคุณหนูใหญ่เถอะ”
“เ้า!”
“ขอฮูหยินรองใจเย็นๆแม้เขาผู้นี้จะร่างกายบอบบางเหมือนผู้หญิง แต่ฝีมือก็ไม่ได้น้อยหน้าใครเขาปกป้องดูแลคุณหนูได้อย่างแน่นอน”
“งันก็ชั่งเถอะ ข้าเชื่อท่านก็แล้วกัน”
“ถ้าหากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อนพวกเ้าทำหน้าที่ให้เต็มที่ ห้ามผิดพลาด”
“ทราบ ทราบ ทราบ”
“เช่นนั่นข้าขอตัวไปดูเยว่อิงนะเ้าค่ะ”
“ได้ไปเถอะ ข้าก็จะกลับแล้วเ้าใหญ่เ้ากับอวี้เหนียงไปคุยกับแม่ต่อเถอะ”
“ครับ”
หลังจากนั่นทุกคนก็แยกย้ายกันไปสองคนจากสำนักต้าหลี่ก็ถูก ฮูหยินสามพาตัวไป และฮูหยินรองพาตงฟางไปที่จวนของเยว่อิงพร้อมกับเซียงหยาง
“คารวะ ฮูหยินรองเ้าค่ะ”
ฮูหยินรองเดินเข้ามาก็เจอกับหญิงชายคู่หนึ่ง ผู้ชายหน้าตาขาวสะอาดเหมือนคุณชายผู้ดี แต่ดูแล้วไม่อ่อนแอ ลักษณะเ็าและน่าดึงดูด เขาก็คือถังเทียนหญิงอีกผู้หนึ่งหน้าตางดงาม ความงามของนางยากที่ใครจะเทียบ ผิวเนียนละเอียดเหมือนหยกตาคมเข้ม จมูกสูง ไม่คลายกับคนเชื้อสายต้าเว่ย นางคือถิงถิงบริวารของหลินเยว่อิงเช่นกัน
“ถิงถิง ลูกข้านางเป็ยังไงบ้าง”
“เรียนฮูหยิน ตอนนี้คุณหนูดีขึ้นมากแล้วกำลังนั่งเดินหมากอยู่ด้านหลังจวนเ้าค่ะ”
“อ่อ ดีแล้วข้าไปหานางสักหน่อยนี้คือตงฟางคนของสำนักต้าหลี่ ถังเทียนเ้าหาที่พักให้เขาด้วยจากนี้เขาจะมาอยู่กับพวกเ้าสักพัก”
“ครับ ไม่ทราบว่าคุณหนูทราบแล้วหรือไม่ครับ”
“เดี๋ยวข้าคุยกับนางเอง”
ฮูหยินรอง เดินไปทางข้างหลังจวนที่หลินเยว่อิงอยู่เห็นหลินเยว่อิงนั่งเดินหมากใต้ระเบียงจวน มีต้นไม้ร่มเงาเย็นสบาย มีเสียงนกขับร้องลมพัดผ่านเบาๆ เป็บรรยากาศที่สุขสงบนัก หญิงสาวที่นั่งอยู่ผู้เดียว ดูแล้วงดงามเหมือนออกมาจากภาพวาดผิวขาวใสดังหยกขาวที่ไม่มีสิ่งใดเจือปน ดวงตาเข้ารูปพอดีไม่ใหญ่ไม่เล็ก ั์ตาดำสนิทเ็าไร้ที่สิ้นสุดหากจองมองผู้ใดคงถูกกลืนกินไม่รู้ตัว แก้มเป็เืฟาด ปากเป็สีเนื้อที่อ่อนหวาน เส้นผมเป็สีดำสนิทเงางามเหมือนกลางคืนที่มืดสนิทตัดกับผิวกายที่ดูเหมือนแสงจันทร์ขาวผ่องในยามค่ำคืนใส่ชุดสีแดงเหมือนเืที่แดงฉาน ดูแล้วน่าหลงใหลยิ่งแต่ก็น่ากลัวและลึกลับ
“เยว่อิง เ้าเป็ยังไงบ้าง”
“ท่านแม่ ลูกสบายดี”
“ไหนแม่มาดูเ้าใกล้หน่อยลูกของแม่โตเป็สาวแล้ว ชั่งงดงามจริงๆ ความงดงามของเ้าได้แม่เ้ามาแต่ก็ไม่อ่อนหวานเหมือนแม่เ้า ยิ่งเ้าโตเ้าก็ไม่เหมือนนางเลยสมัยเด็กเ้าชอบผ้าสีอ่อนเหมือนแม่ของเ้าเลย แต่พอโตขึ้นเ้ากลับไม่ชอบผ้าสีอ่อนชอบผ้าสีเข้ม โดยเฉพาะสีแดงกับดำ เ้าชั่งมีเอกลักษณ์นัก”
“ท่านแม่ ข้าโตขึ้น ความคิดก็ย่อมเปลี่ยนความชอบก็เปลี่ยนตาม ผ้าสีอ่อนเปลี่ยนง่าย รักษายาก หากใครเห็นจะไม่งามผ้าสีเข้มเวลาเปลื้อนก็สังเกตได้ยาก และรักษาง่ายด้วย” เยว่อิงคิดในใจคงติดมาจากจอมมารอี้นัว เพราะเวลาฆ่าคน เืเปลื้อนเสื้อผ้าก็ไม่มีใครเห็นเพราะเป็สีแดง
“เ้าก็พูดถูก แม่ก็ว่าอย่างนั่นเสื้อสีอ่อนดูแลยากจริงๆ ต้องระวังตลอดเวลาสงสัยแม่จะต้องเอาอย่างเ้าบ้างแล้วเวลาทำงาน จะได้ไม่ต้องห่วงมาก”
หลินเยว่อิงและแม่รองก็หัวเราะอกกเบาๆ
“เยว่อิง แม่มาเพราะมีเื่จะคุยกับเ้า เ้าอย่ากลัวไปนะ”
“เื่โจรลักพาตัวที่เป้าหมายเป็จวนของเราใช่ไหมท่านแม่”
“เ้าอย่าวิตกไปเลยนะ”
“ไม่หรอกค่ะท่านแม่ แค่โจรกระจอกท่านแม่ก็รุ้ว่าหากคิดจะทำอะไรเรา คงต้องใช้กำลังมากแค่ไหน”
“ชู..... เ้าอย่าพูดไปเพื่อไม่ให้ใครสงสัยเื่ของเ้า แม่ก็เลยทำทีว่าเ้าจำเป็ต้องมีคนปกป้องก็เลยเอาคนของสำนักต้าหลี่มาคนหนึ่ง ให้เขาอยู่กับเ้าสักพัก ตามแผนของพวกเขาจะได้ไม่มีใครสงสัย”
“ท่านแม่ ท่านช่างรู้ใจลูกจริงๆ”
“กับเ้าแม่คงไม่ห่วงมากนัก เพราะเ้ามีทั้งถังเทียน เซียงหยาง ถิงถิง ทุกคนก็เป็วรยุทธกันทั้งนั่นและเ้ายังมีค่ายกลในเรือนนี้อีกที่เ้าสร้างไว้ แต่น้องๆของเ้าพวกเขาไม่ได้เก่งแบบเ้า เป็เพียงแค่เด็กจริงๆ แม่กลัวว่าพวกเขาจะมีอันตราย”
“ท่านนะห่วงพวกเขาแต่แม่ของพวกเขาไม่ได้ห่วงลูกของท่านเลยสักนิดข้าละซึงใจจริงๆที่มีแม่ที่ใจดีเหมือนโพธิสัตว์แบบนี้”
“เ้านะ อย่ามาพูดเล่นนะยังไงก็ครอบครัวเดียวกัน หากใครสักคนเป็อะไรไป แม่ก็เสียใจอยู่ดียังไงแม่ก็เห็นก็สั่งสอนพวกเขามาั้แ่เล็ก ั้แ่แม่ของพวกเขาได้ดูแลกิจการการค้า ฉากหน้าคนอื่นก็ทำเหมือนดูแลเขาดิบดีแต่ลับหลังก็ให้พวกคนใช้ดูแล แม่สงสารพวกเขา จึงได้แอบดูแลพวกเขามา จนตอนนี้เจียงผิงก็อายุสิบสองแล้ว เจียงเฟยก็สิบเอ็ดปี เริ่มโตเป็หนุ่มเป็สาวแล้วถ้าแม่ไม่ค่อยอบรมสอนพวกเขา ก็ไม่รู้ว่าจะโตมาเป็แบบใด”
“หลายปีนี้ใช่ว่าแม่สามจะไม่รู้ว่าท่านดูแลลูกแทนนาง เพียงแต่นางไม่พูดออกมาเพราะยิ่งท่านทำเท่าไร นางก็ยิ่งสบายถ้าน้องรองและน้องสามได้ดีเพราะท่านอบรมสั่งสอน ความดีก็ตกเป็ของนางส่วนนางก็ไปยุ่งอยู่กับเื่เงินๆทองๆ ทำให้รู้เลยว่านางเข้ามาในจวนนี้มีจุดประสงค์อะไร คนแบบนี้อ่านง่าย รับมือไม่ยาก ขอเพียงเราไม่ขัดประโยชน์นางนางก็ไม่คิดจะกัดเรา แต่คนที่เรารับมือยากคือ ป้าสะใภ้ผู้ที่แสนดีดูแลสามีที่ป่วยอย่างท่านลุงแต่ลับหลังกลับคิดจะฆ่าข้า”
“ที่เ้าบอกแม่ แม่ก็ยากจะเชื่อ แต่ในเ้าพูดแม่ก็ต้องเชื่อลูกของแม่อยู่แล้วยังไงแม่จะคอยระวังนาง และไม่ไปยุ่งกับนาง”
“รอให้ข้ามีกำลังมากกว่านี้เราก็ไม่ต้องอยู่แบบหลบซ่อนแบบนี้ ถึงเวลาเมื่อไร ใครที่ทำร้ายเราพวกที่ฆ่าแม่แท้ๆของลูก พวกมันจะต้องชดใช้”
“หากแม่เป็กำลังช่วยเ้าได้ แม่จะช่วยผ่านมาหลายปี เ้าว่า ท่านอาจาร์ยผู้ลึกลับของเ้าที่ช่วยเ้าและสอนวิชาต่างๆให้เ้า แม่จะมีโอกาสได้พบเขาผู้นั่นไหมลูก แม่อยากรู้ว่ายอดคนผู้ใดที่เป็ผู้มีพระคุณช่วยเ้าเอาไว้”
“ก็เหมือนที่ข้าเคยบอกท่านท่านอาจาร์ยให้เก็บเป็ความลับ และท่านไม่้าให้ใครล่วงรู้การมีอยู่ของท่านอีกอย่างท่านไม่ได้มาหาข้านานแล้ว ท่านอาจจะท่องเที่ยวไปไกลแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสพบกันอีกหรือไม่ยังไงลูกก็ต้องตอบแทนบุญคุณอาจาร์ยแน่นอน ท่านแม่ไม่ต้องใส่ใจให้เป็เื่ของลูกก็พอ”
“น่าเสียดาย ช่างเถอะ แม่คงไม่มีวาสนาเอาเป็ว่าเื่ของน้องๆเ้าจะจัดการยังไง ช่วยแม่คิดหน่อย แม่เป็ห่วงพวกเขา”
“ลูกจะให้ถังเทียน กับ เซียงหายไปคอยดูอยู่ห่างๆ หากโจรไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธระดับหกขึ้นไปยังไงก็ไม่มีทางทำอะไรพวกเขาได้แน่ เท่านี้ท่านแม่ก็หมดห่วงได้แล้ว”
“เช่นนั่นแม่ก็เบาใจ แม่คงต้องไปก่อนแม่ยังมีงานในจวนอีกมาก และยังต้องไปดูแลร้านค้าในเมืองอีกเ้าก็อย่าประมาทระวังตัวไว้ด้วย แม่ห่วงเ้ามากที่สุด เข้าใจไหม”
“คะท่านแม่”
“ท่านแม่กลับดีๆ”
หลังจากนั่น ฮูหยินรองก็ได้เดินออกจากจวนของหลินเยว่อิงไป
82K
