ตอนที่47.ศึกชิงตัว
ในทะเลจิติญญา
“ท่านปู่ พอมีข้อมูลเกี่ยวกับดอกบัวของข้าหรือไม่ครับ”
ฤทธาถามไค่หยงในทะเลจิติญญา
ไค่หยงเสกกระดาษหลายร้อยอันมาหมุนรอบตัว
“ทางข้าไม่มีข้อมูลเกียวกับเื่นี้เลย มีแต่ความทรงจำจากเ้า”
“ข้ามีบัวห้าสี ท่านไห่หวังมีบัวสีฟ้า ท่านบรรพจารย์มีบัวสีทอง ท่านาาสิงห์เพลิงบอกจักรพรรดิก็มีอัตลักษณ์ดอกบัวแต่ไม่รู้สี แดนเซียนเทพามีบัวเก้าสี …เฮ้อ!ช่างมันก่อนแล้วกัน”
ฤทธาตัดใจพักการคิดถึงเื่นี้ไปก่อน
ทีมแสงเงาออกเดินทางไปทำภารกิจที่วางแผนไว้ ทำฐานลับทุกห้าสิบโล แล้วทิ้งกำลังคนไว้ พร้อมกำชับแผนการ
พวกเขาใช้เวลาสามวันในการเดินทาง อีกสองวันในการเตรียมการสร้างฐานลับและสอดแนม ภูมิประเทศโดยรอบเต็มไปด้วยหุบเขาสูงชันและป่ารกชัฏ เส้นทางหลักถูกเฝ้าโดยปีศาจระดับหกสี่ตน แต่ยังไม่มีวี่แววของปีศาจระดับเจ็ด ฤทธาสังเกตเห็นเวทมนตร์ลวงตาที่ปกคลุมพื้นที่เหมืองขนาดใหญ่ และกำแพง
“พวกเราทบทวนแผนอีกครั้ง” ฤทธากระซิบ
ซูคิมกางแผนที่ให้พวกทหารดู
“ในวันพรุ่งนี้ หอิญญายุทธ์จะเปิดฉากโจมตีทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ พวกเราจะลอบเข้าไปจากตะวันออกเฉียงใต้ ผ่านรอยแยกูเาที่ชุ่ยเฟิงเคยนำทางไว้”
ซูคิมตอบเสียงต่ำ
“เรโซ่กับดอนนี่ รับหน้าที่ปิดเวทมนตร์อำพราง ถ้ามีสัญญาณจากพวกปีศาจ ให้ใช้ยันต์โจมตีได้ทันที” ฤทธาพยักหน้า พวกทหารกำลังตั้งใจฟัง
“หากมีใครถูกจับ โดยพวกระดับเจ็ด ให้แยกตัว อย่าพยายามช่วย...เราจะหาทางรวมทีมใหม่ แล้วค่อยคิดหาทางช่วย” เขากำชับเหล่าทหารที่ติดตามไปด้วย
มีพลังที่ซ่อนอยู่ใต้อากาศใกล้บริเวณถ้ำ เมื่อทดสอบด้วยปราณบาง ๆ ทำให้รู้ระยะของเวทมนตร์ได้คร่าวๆ
ฤทธาพยายามเดินสำรวจอย่างละเอียด
ในคืนวันที่สี่ ก่อนวันลงมือ ฤทธานั่งเงียบ ๆ ขณะจ้องไฟกองเล็ก ๆ
“มีอะไรในใจ?” ซูคิมถามเบา ๆ
“เจดีย์ทมิฬของข้าสั่นสองครั้งแล้วั้แ่เข้ามาในพื้นที่นี้ มันไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อน ยกเว้นวันที่ได้มันมา...” ฤทธาพูดอย่างครุ่นคิด
เรโซ่หรี่ตา “เ้าคิดว่า...มีอะไรอยู่ข้างในถ้ำนั้น?”
“ข้าไม่แน่ใจ แต่พรุ่งนี้เราจะได้รู้กัน”
จากข่าวที่หอิญญายุทธ์ส่งมา ว่าจะลงมือใน่เช้า ทำให้พวกเขาตื่นตัว
เช้าวันที่ห้า ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีฟ้าตอนรุ่งสางเป็ฟ้าสดใส เสียงคำรามจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยแรงสั่นะเืเบา ๆ ของผืนดิน
“เริ่มแล้ว” ฤทธากระซิบ “ไป!”
พวกฤทธาและทหารอีกสิบคนย่องเข้าไปใกล้กำแพง
“ต้องรีบจบให้เร็วที่สุดใน่กลางวัน เพราะพวกนี้เชี่ยวชาญธาตุมืด”
ฤทธาบอกทุกคน
พวกปีศาจในถ้ำเริ่มออกมาสอบถามปีศาจที่เฝ้ายาม ทันใดนั้นก็มีปีศาจวิ่งมารายงาน
“หอิญญายุทธ์ พวกลาดตระเวนของหอิญญายุทธ์”
ปีศาจหนูระดับสี่วิ่งหน้าตื่นมารายงาน
“มันมากันกี่คน” ปีศาจหนูระดับหกถามข้อมูล
ปีศาจในถ้ำเริ่มออกมามากขึ้น เมื่อเสียงะเิดังกึกก้อง
“ห้าคน ที่เห็นมีห้าคน พวกเรากำลังต้านไว้อยู่” ปีศาจหนูรีบรายงาน
“กรี๊…จี๊ดๆๆ …” ปีศาจหนูระดับเจ็ดที่เพิ่งออกมา คำรามเสียงสูงจนแสบแก้วหู
“แค่ห้าคน พวกเราไปเล่นกับพวกมันกัน อย่าให้มันส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือได้” ปีศาจระดับเจ็ดสี่ตน ระดับหกอีกหกตน รีบวิ่งออกไป
ฤทธารีบใช้จิตัั สำรวจดูในถ้ำ มีระดับห้าอยู่ด้านในสี่ตัว ยามระดับห้าอีกสองตัว
ฤทธาบอกข้อมูลกับเพื่อนๆ แล้วมองไปที่ชีต้าร์
ชีต้าร์อ้อมไปอีกทาง พวกฤทธาค่อยๆ คลานเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
“เมี๊ยวว..” ชีต้าร์เดินสี่ขา ออกมาจากป่าด้านหลัง แล้วนั่งเอาเท้าหลังเกาหู
ยามสองตัวที่ได้ยินก็หันไปดู
“แมวที่ไหนหลงมาล่ะเนี่ย ฮึ! เอ็งดูที่ขามันสิ มีแหวนด้วย” ยามตนหนึ่งบอกเพื่อน
โผ๊ะ!! ส่วบ!! จิมมี่ใช้ค้อนทุบ ขณะที่ซูคิมใช้กระบี่เสียบกลางลำตัว เสร็จแล้วทั้งสองเฝ้าอยู่ด้านนอก
ฤทธาพาคนที่เหลือรีบเข้าไปในถ้ำ แล้วหันมองเรโซ่ ดอนนี่ นิลๆ
ทุกคนพุ่งเข้าโจมตีพร้อมกัน ฤทธากับนิลๆ พุ่งไปหาคนที่อยู่ไกลสุด
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ในถ้ำทุกคนที่เห็นภาพ ต่างตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น บางคนเห็นจากเงาที่สะท้อนจากแสง บนผนังกำแพงหิน
“พวกเรามาช่วยครับ ทุกคนใจเย็นๆ นะครับ”
ฤทธารีบบอกทุกคน แล้วสำรวจสถานที่
สภาพความเป็อยู่ในถ้ำนั้นแย่มาก ทุกคนผอมแห้ง ขาดสารอาหาร และเจ็บป่วยหลายคน ฤทธาส่งสัญญาณให้พวกทหารทำตามแผนการ
ทหารเข้าช่วยทุกคน แล้วทยอยพากันออกไป ขณะที่ฤทธาเดินสำรวจในถ้ำ
ด้านในฟากหนึ่ง ดูน่าจะเป็ที่พักของพวกปีศาจ เป็ถ้ำแยกอีกถ้ำ มีอาหาร ผลไม้ เตียงนอนอยู่หลายอัน มีก้อนโลหะที่ยังไม่สกัดอยู่ห้าหกก้อน
“แร่อาดาไมท์” ฤทธาใช้เนตรพินิจเสร็จ เขาเก็บเข้าแหวนไว้
ดูไม่เหลือใครแล้ว ฤทธารีบตามคนอื่นออกไป แล้วะเิปิดปากถ้ำ แล้วให้ดอนนี่กับนิลๆ เข้าในกำไลก่อน เพื่อความคล่องตัว
ที่หน้าปากถ้ำ ทุกคนออกมากันหมดแล้ว ก็มุ่งไปตามทิศทางตามแผน เสียงะเิและการต่อสู้เริ่มเบาลงเรื่อยๆ จนไม่ได้ยินเสียงแล้ว
“เอ่าล่ะหยุดพักแล้วแจกโอสถชุดแรกก่อน” ซูคิมบอกทุกคน
“เวลาดีมาก ดีที่ไม่ต้องเสียเวลาแก้ค่ายกล”
จิมมี่พูดกับทุกคน
ทหารเอาโอสถฟื้นพลังให้ทุกคน มีชายสูงอายุสองคน วัยกลางคนราวสี่สิบคน เด็กโตสิบคน เด็กเล็กอีกสี่คน รวมห้าสิบหกคน เพศหญิงสิบสี่คน ชายสี่สิบสองคน
พอทุกคนกินโอสถแล้ว ก็ออกเดินทางต่อ
“ต้องรีบแล้ว พวกมันคงรู้ตัวในอีกไม่นาน ชีต้าร์ ชีต้าร์ล่ะหายไปไหน”
ฤทธามองหาชีต้าร์ไม่เห็น
“ชีต้าร์บอกไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจะตามมาเอง” จิมมี่บอกฤทธา
เดินกันมาราวหนึ่งชั่วยาม ก็ถึงจุดที่ทำค่ายกลอำพรางเพื่ออำพรางวงเวทส่งตัวไว้ พบมีทหารสามสิบคนรออยู่ พอพวกฤทธามาถึง พวกเขาก็ออกเดินทางต่อ ไปอีกทิศทางหนึ่ง พยายามใช้เท้าย่ำและเหยียบหญ้า และเดินชนกิ่งไม้ให้หักเป็แนวไปเรื่อยๆ
“อย่าลืม ไปแค่ระยะใช้ยันต์ก็พอ แล้วรีบกลับมา” ซูคิมย้ำกับทุกคน
“รับทราบ” ทหารทุกคนขานรับด้วยความแข็งขัน
“ชู่วววววว อย่าเสียงดังซี้..”
เรโซ่ทำท่าให้ทุกคนเบาเสียงลง ทำให้คนอื่นขำในท่าทางของเขา
ในถ้ำฐานที่สี่จุดสองร้อยกิโล ฐานลับฝั่งทิศตะวันออกของเมืองด่าน
“ตอนนี้ให้โอสถชุดที่สอง ตรวจดูแผลภายนอก แล้วทายา” ซูคิม ออกคำสั่งต่อไป
ขณะที่พวกฤทธากับจิมมี่ ยังรออยู่ข้างนอกจุดส่งตัว
“มันสั่นอีกแล้ว” ฤทธาบอกจิมมี่ พร้อมกับเอาเจดีย์ออกมา
เจดีย์ลอยมาอยู่ตรงหน้าฤทธา แล้วงอไปทางขวามือฤทธา ซ้ำสามครั้ง เหมือนจะบอกให้ตามไปทางนั้น
จิมมี่มองมาทางฤทธา ทำหน้าเหมือนจะตั้งคำถาม
“มันเริ่มแปลกๆ ั้แ่ออกมาจากป่าหิมะเพลิงแล้ว ข้าจะตามมันไปก่อน
พี่ไม่ต้องห่วง” ฤทธาชี้มาที่ผ้าคลุมของตัวเอง
จิมมี่พยักหน้ารับรู้ พร้อมกล่าวว่า “ระวังด้วย”
จิมมี่รู้ว่าฤทธาเอาตัวรอดได้ไม่ยาก แต่ก็ย้ำไว้
ฤทธาพุ่งตัวไปตามที่เจดีย์พาไป เหมือนไปทางเขาอีกด้านหนึ่งของถ้ำ
พอทหารกลับมาครบจิมมี่รีบพาพวกเขาเคลื่อนย้ายตามแผนทันที
ฝั่งที่กำลังอพยพ พวกซูคิม และเรโซ่ ก็มาถึงฐานที่สองจุดหนึ่งร้อยกิโล
จากฐานที่สอง พวกซูคิมก็ใช้เวทส่งตัวจนมาถึงฐานที่หนึ่งจุดที่ห้าสิบกิโลแรก แล้วใช้ค่ายกลส่งตัวออกไปนอกถ้ำ
รถม้าที่เตรียมไว้สามคันรออยู่แล้ว มีรถม้าที่ได้จากการแข่งสี่สำนัก และขอยืมองค์ชายใหญ่มาอีกสองคัน
รถม้าเป็สิ่งประดิษฐ์ที่ดูภายนอกธรรมดา แต่ภายในกว้างขวาง ทั้งสามคันเป็รถม้าระดับสูง
ทหารจัดการพาคนขึ้นแต่ละคันตามที่คุยกันไว้
ซูคิมเรียกสัตว์พาหนะที่ชื่อดัลกอม กระต่ายบิน สีเหลืองมีเขาที่ตัวเท่ากับเสือออกมา
ฝั่งจิมมี่เรียกคุมะ หมีแพนด้าบินสีน้ำตาลขาวที่มีปีกยาวออกมา
ฝั่งเรโซ่ก็เรียกแฮ้งค์ หมาหิมะ ขนหยิกยาวเป็ลอนมีปีกยาว ตัวเท่าม้าออกมาเช่นกัน
เมื่อแบ่งคนขึ้นรถม้าเป็ที่เรียบร้อย โดยคันจิมมี่ รถของทีมแสงเงาที่คันใหญ่สุด พาคนไปสามสิบคน ที่เหลือก็แบ่งไปอีกสองคัน กับทหารอีกสิบคน เสร็จแล้วทั้งสามคัน ออกเดินทางทันที
ทั้งสามคันใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วยาม ก็ถึงฐานทัพที่เมืองด่าน หน่วยรักษาพยาบาลที่เตรียมไว้อยู่ก่อนแล้ว เข้ามารับ่ดูแลต่อ
จิมมี่ ซูคิม เรโซ่ เข้ารายงานสถานการณ์ที่เต็นท์แม่ทัพทันที
ฝั่งฤทธา เมื่ออ้อมมาด้านหลังเขาแล้ว ชีต้าร์ก็ตามมาสมทบ
เจดีย์ทำท่าว่า ตรงนี้ ๆ โดยใช้ยอดแหลม ชี้ไปทางซอกหิน
“มาทำอะไรกันรึ ไม่เห็นมีกลิ่นสมบัติอะไรเลย” ชีต้าร์ถามอย่างสงสัย
“ข้าก็ไม่รู้ เ้าดูมันสิ” ฤทธาบ่ายหน้าไปทางเจดีย์ ที่ยังทำท่าทำทางอยู่
ฤทธาหลับตาลองใช้จิตัั พบว่าลึกลงไปในนั้น ยังมีถ้ำอยู่ แล้วมีซากอะไรบางอย่างขนาดใหญ่กองอยู่ ไม่มีความร้อน ไม่มีพลังชีวิต
“มีถ้ำกับซากอะไรไม่รู้ เจดีย์ เ้านำไปกับชีต้าร์ก่อน เดี๋ยวข้าตามไป” เขาบอกทั้งสอง
ฤทธากล่าวเสร็จ เจดีย์ก็หมุนเจาะทะลวงลงไป ชีต้าร์ตามไปทันที
“คงได้เวลาลองรอยมิติที่สามแล้ว” ฤทธาคิดในใจ
เขาหลับตาใช้จิตััถึงถ้ำนั้นอีกที แล้วยกมือรวบรวมธาตุมิติที่ฝ่ามือ
แสงสีม่วงดำเริ่มก่อตัวที่ปลายนิ้ว แล้วลามไปเต็มฝ่ามือ
ฤทธาลืมตา แล้วฟันฝ่ามือลงบนอากาศ รอยมิติค่อยๆ ปริแตก แยกออกจากกัน
ฤทธาใช้สองมือแหวกทั้งสองข้างให้กว้างออก แล้วเดินเข้าไปในนั้น
พอฤทธาเดินหายเข้าไป รอยมิติกลับปิดแนบสนิทเหมือนเดิม เหลือเพียงซอกโขดหินว่างเปล่า
จบตอน.
220K
![[7 Sins] Greed](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1742571986_39464615.webp)
