EP 20
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป แรกๆ บาสเตียนโทรหาเค้กแทบจะตลอดเวลา แต่ทุกครั้งก็ถูกเค้กรำคาญใส่ เขาเองก็เหนื่อยงาน เธอเองก็คงเหนื่อยเช่นกัน แต่เขาก็ยังคงโทรหาเธอเหมือนเดิม แค่ไม่บ่อยเท่าเดิม
เค้กรู้สึกเหมือนถูกบาสเตียนคุมขังเพราะเขาเล่นโทรหาเธอแทบจะตลอดเวลาจนไม่ได้ทำอะไร
เธอหนีไปเที่ยวกับเพื่อนก็ถูกพสุรายงานบาสเตียนอยู่ตลอดเวลา ทำให้การใช้ชีวิตของเธอน่าเบื่อหน่ายต่างจากบาสเตียนที่กลัวความห่างเหิน เขายังคุยงานไม่เสร็จจากเดิมกำหนดแค่หนึ่งสัปดาห์เลื่อนมาเป็หนึ่งเดือนเพราะการเจรจาธุรกิจครั้งนี้มีผู้มีอำนาจร่วมวงสนทนาด้วยมากมาย
"เห้อออ เหนื่อยงานแล้วยังต้องมาเหนื่อยกับเมียอีก นี่งอนอะไรอีกแล้วก็ไม่รู้"
บาสเตียนบ่นให้กายลูกน้องคนสนิทฟัง่นี้เขา และเค้กค่อนข้างห่างกัน เวลาโทรหาเค้กชอบทำรำคาญใส่
"หรือเมียกูมีชู้ว่ะไอ้กาย ไอ้พสุทำไมมันไม่รายงานกูว่ะ หรือมันเป็ชู้ซะเอง ไอ้ห่านี่เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ"
คนรักเมียอย่างบาสเตียนกำลังคิดกระวนกระวาย ั้แ่เขาบอกเค้กไปว่าต้องอยู่ทำงานอีกหนึ่งเดือน เค้กก็เปลี่ยนไป ไม่สนใจเขาเหมือนเดิม
"พสุ เค้กจะไปผับxxx กับนิวนะ อยากจะรายงานเฮีย ก็เชิญ"
หญิงสาวเริ่มเกิดความน้อยใจเมื่อบาสเตียนทำแต่งานจนบางทีก็ลืมเธอ จากเคยโทรวันละหลายๆ ครั้ง ก็ลดลงเหลือแค่หนึ่งถึงสองครั้งเท่านั้น
@ผับXXX
"ยัยนิว มานานหรือยัง"
เค้กทักทายเพื่อนสาวที่นัดเจอกันที่โซนวีไอพีของผับ ซึ่งเป็ผับที่บาสเตียนดูแลอยู่ ภายในผับหรูหราเมื่อเธอเดินเข้ามา พนักงานทุกคนโค้งคำนับทำความเคารพเธอในฐานะนายหญิงของที่นี่
"อะนี่ มาร์การิต้า ของแกฉันสั่งไว้ให้แล้ว"
นิวยื่นแก้วเหล้าให้กับเพื่อนรัก พักนี้เค้กชวนเธอออกมาสังสรรค์บ่อยๆ เค้กเป็ผู้หญิงที่รักแรง เกลียดแรง และตอนนี้หัวใจของเค้กก็ผูกกับหัวใจของบาสเตียนแล้ว ติดแค่นิสัยเอาแต่ใจด้วยความที่เป็ลูกคนเดียวถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจมาโดยตลอด
พอบาสเตียนเริ่มหายไปบ้าง ไม่ตรงเวลาบ้าง เค้กก็เริ่มนอยส์ขั้นสุด ยัยนี่นิ นิสัยแบบนี้แก้ไม่หายสักที
"นิสัยขี้งอนนี่แก้ไม่หายสักทีเนาะ วันไหนผัวทิ้งเพราะความขี้งอนของแกฉันจะหัวเราะให้"
เค้กหันมองเพื่อนรักตาเขียว เธอผิดอะไรทำไมบาสเตียนต้องหายไปด้วย
"ถ้าสิ้นเดือนเฮียยังไม่มา ฉันนี่แหละจะนั่งเครื่องตามไปเอง อยากจะรู้เหมือนกัน อีแหม่มคนไหนมันมาข่มขืนเฮียของฉันหรือเปล่า" เค้กพูดจบก็กระดกน้ำสีอำพันลงคอราวกับน้ำเปล่า
"โดนฉันตวาดนิดๆ หน่อยๆ ทำเป็หายหัว ผัวเฮงซวยยยยย!!!"
เมื่อความเมาเข้าครอบงำสติของหญิงสาว เพื่อนรักอย่างนิวก็ต้องทำหน้าที่ดูแลเธอให้ถึงที่สุด
"ไปตบแหม่มหัวทองกานนนนน!!"
มือหนาตีหน้าผากตัวเองอย่างจนใจ พสุผู้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างต้องคอยประคองนายหญิงและเพื่อนของนายหญิงกลับบ้านให้ปลอดภัย แต่ก็ไม่ลืมที่จะรายงานสถานการณ์ให้ผู้เป็นายได้รับรู้
ติ๊ด!
[พสุ]
พสุ : นายครับนายหญิงเมามาก และเพื่อนนายหญิงที่ชื่อนิวก็เมา ตอนนี้ผมขออนุญาตประคองนายหญิงกลับคอนโดนะครับ
นาย : ...!!!
พสุ : ขออภัยด้วยครับนาย
เมื่อไม่เห็นข้อความตอบกลับของผู้เป็นายพสุจึงถือวิสาสะประคองนายหญิง และให้การ์ดประจำผับประคองเพื่อนรักนายหญิงไปที่รถ เขาให้การ์ดไปส่งนิว แล้วเขาเป็ฝ่ายขับรถไปส่งนายหญิงที่คอนโดเอง
ติ๊ด!!
เฮียบาสเตียน : เบบี๋ถึงคอนโดหรือยัง?
เค้ก : ...
เฮียบาสเตียน : เบบี๋ เมาไม่ได้สติเลยเหรอ
เค้ก : ...
ไม่มีการตอบกลับจากหญิงสาวคนรัก บาสเตียนเริ่มกระวนกระวายใจ เขารู้ดีว่าเค้กไม่พอใจที่เขากลับไม่ตรงกำหนดเวลาที่บอกกับเธอไว้ แต่ถ้ามันไม่ใช่งานสำคัญจริงๆ เขาคงไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียว
ติ๊ด!!
นาย : ถึงคอนโดหรือยัง
พสุ : เพิ่งถึงเมื่อสักครู่ครับนาย
นาย : โทรศัพท์มือถือของเค้กละ?
พสุ : อยู่ที่นายหญิงครับ
นาย : เค้กหลับเหรอ ?
พสุ : ครับนาย
[เช้าวันถัดมา]
"อื้อออออ..." หญิงสาวพลิกร่างกายไปมาบนที่นอนนุ่ม เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกายในส่วนที่โผล่พ้นออกมาทำให้ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระทบลงสู่ผิวเนียน เธอลืมตาขึ้นกระพริบตาสองสามทีเพื่อปรับโฟกัสการมองเห็น
มือเล็กเอื้อมขึ้นหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ที่ตู้ข้างหัวเตียงที่มีคนชาร์จแบตเตอรี่ให้เสร็จสรรพ
ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงด้วยความใเมื่อเห็นข้อความของบาสเตียนที่ส่งมา และ Miss call ของเขาร่วมยี่สิบกว่าสาย
"งามไส้แล้วยัยเค้ก" ร่างกายเกิดเม็ดเหงื่อขึ้นมาเองอัตโนมัติ หากบาสเตียนกลับมาเขาคงทำโทษเธอจนจมเตียงแน่ๆ แค่คิดก็ปวดขาแล้ว
@บริษัทของเค้ก
"สวัสดีค่ะคุณเค้ก"
สุดากล่าวทักทายยามเช้าเช่นเดิมอย่างที่เคยทำในทุกๆ วัน ั้แ่บาสเตียนไม่อยู่เค้กก็เข้าบริษัททุกวัน และผลประกอบการของบริษัทก็ดีขึ้นมากๆ จนได้กำไรกลับมามากกว่าร้อยเปอร์เซ็น ด้วยหุ้นของบริษัทที่มากขึ้นร่วมกับการที่บาสเตียนไปเจรจาธุรกิจก็มีนักธุรกิจบางคนที่ร่วมหุ้นด้วยเข้าร่วมเจรจา
ภายในห้องทำงานที่หรูหราแต่ดูเรียบง่ายของเค้ก หญิงสาวกดโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานเพื่อเรียกให้สุดาเข้ามารับฟังคำสั่งเฉกเช่นทุกวัน
"คุณเลขา รบกวนเข้ามาหาเค้กหน่อยค่ะ" ทันทีที่สุดาเปิดประตูเข้ามาเธอเดินตรงมายังหน้าโต๊ะที่ทำงานของหญิงสาว
"เดือนนี้ผลประกอบการของบริษัทเราเพิ่มขึ้นมากกว่าหนึ่งร้อยเปอร์เซ็น เค้กฝากออกอีเมลแจ้งพนักงานของเราทุกคนด้วยนะคะ ว่าสิ้นเดือนนี้เค้กจะพาไปเลี้ยงฉลองกัน"
สุดารับคำพูดด้วยรอยยิ้ม ั้แ่เค้กเข้ามาบริหารทางด้านสวัสดิการของพนักงาน และการเงินของพนักงานก็ดีขึ้นตามลำดับ
ครืด! ครืด! ครืด!
[เฮียบาสเตียน]
"จำเบอร์เค้กได้ด้วยเหรอคะ"
หญิงสาวเอ่ยประชดประชันด้วยคำพูดน้อยอกน้อยใจ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องทำงาน แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ที่ต้องห่างกันเป็เดือน
(ใครมันจะจำเบอร์เมียตัวเองไม่ได้ เฮียเพิ่งว่าง คิดถึงเบบี๋นะครับ)
"เฮียไม่ต้องมาพูดเลย เฮียไม่อยากกลับมาหาเค้กใช่ไหม ถ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องกลับมาอีกเลยนะ!!"
ด้วยความน้อยใจเธอพลั้งเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรออกไปโดยไม่ได้ผ่านการไตร่ตรองก่อน
________________
3K
