หลังนิทราของหลงเทียนเฟยในสวนหินอันเงียบสงบสิ้นสุดลงเมื่อเงาของหอตำราเริ่มทอดยาวบดบังแสงอาทิตย์ยามบ่าย เขาปรือตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน บิดี้เีหนึ่งครั้งพลางอ้าปากหาวกว้าง เสียงโห่ร้องจากลานประลองหลักได้แปรเปลี่ยนเป็เสียงพูดคุยจอแจที่เบาบางลงมาก บ่งบอกว่าพิธีเปิดอันน่าเบื่อหน่ายได้จบสิ้นลงแล้ว'ในที่สุดก็ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่' เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกจากอาภรณ์ของตน ความรู้สึก "จืดจาง" จากทักษะกลิ่นอายไร้ตัวตนยังคงห่อหุ้มรอบกาย ทำให้เขารู้สึกสงบและปลอดภัยอย่างประหลาดเขาเดินออกจากสวนหินกลับไปยังลานกว้าง บรรยากาศแตกต่างจาก่เช้าอย่างสิ้นเชิง เหล่าศิษย์และแเื่ไม่ได้ยืนรวมกลุ่มกันอย่างหนาแน่นอีกต่อไป แต่กระจายตัวกันไปตามจุดต่างๆ บางกลุ่มกำลังมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารของสำนัก บางกลุ่มกำลังจับกลุ่มสนทนากันถึงรายละเอียดของการประลองรอบแรกที่จะเริ่มขึ้นในวันรุ่งขึ้นหลงเทียนเฟยเดินไปตามทางเดินอย่างสบายอารมณ์ ผู้คนยังคงเบี่ยงทางให้เขาราวกับเป็อากาศธาตุ เขาสนุกกับการเป็ "ฉากหลัง" นี้อย่างยิ่ง มันทำให้เขาสามารถสดับฟังบทสนทนาต่างๆ ได้โดยไม่มีผู้ใดสังเกต"ข้าได้ยินมาว่าการประลองรอบแรกในปีนี้จะจัดขึ้นใน ป่าหมอกมายา (幻雾之森)" เสียงของศิษย์ผู้หนึ่งดังขึ้นไม่ไกล "สถานที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยอสูริญญาและค่ายกลภาพลวงตาที่สำนักวางไว้ ว่ากันว่าเป็การทดสอบสติปัญญามากกว่าพลังเพียงอย่างเดียว"'ป่าหมอกมายารึ' หลงเทียนเฟยเลิกคิ้วเล็กน้อย 'ฟังดูเป็สถานที่ที่น่าเหนื่อยหน่ายและเต็มไปด้วยปัญหา แต่การทดสอบสติปัญญาย่อมดีกว่าการต้องออกแรงต่อสู้ซึ่งๆ หน้า' ข้อมูลนี้ถูกบันทึกลงในใจของเขาทันทีเขาเดินมาจนถึงบริเวณเรือนพักรับรองของตระกูลหลง และเห็นหลงหลิงซียืนรออยู่พร้อมกับองครักษ์สองสามนาย สีหน้าของนางดูเ็ายิ่งกว่าปกติเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา"เ้าหายไปไหนมา" นางเอ่ยถามทันที น้ำเสียงของนางไม่ได้ดัง แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดัน "ข้าไม่พบแม้แต่เงาของเ้าในพิธีเปิด""ข้าเพียงแค่ไปเดินเล่นชมความงามของสำนักมาขอรับ" หลงเทียนเฟยตอบด้วยใบหน้าที่ซื่อตรงและดูไร้เดียงสาที่สุด "บรรยากาศที่นี่ช่างสงบและน่าเลื่อมใสยิ่งนัก ทำให้ข้าเผลอเพลินไปหน่อย""เพลิดเพลินรึ" หลงหลิงซีก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว สายตาคมกริบของนางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา "ทักษะตัวเบาที่เ้าใช้บนบันได ข้าไม่เคยเห็นมันในหอคัมภีร์ของตระกูล มันคือวิชาใดกันแน่"คำถามที่ตรงไปตรงมาทำให้หลงเทียนเฟยชะงักไปชั่วครู่ แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าเป็งุนงง "เอ๋? ทักษะตัวเบาหรือขอรับ ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าวันนั้นร่างกายเบาสบายเป็พิเศษ บางทีอาจจะเป็เพราะอากาศบนยอดเขาดีก็เป็ได้..."หลงหลิงซีหรี่ตามองเขาอย่างไม่ไว้วางใจ นางรู้ว่าคำตอบนั้นเป็ไปไม่ได้ แต่ก็ไม่สามารถหาหลักฐานใดๆ มาหักล้างใบหน้าที่ดูซื่อสัตย์ราวกับเด็กน้อยของเขาได้ "อย่าคิดว่าข้าโง่เง่า หลงเทียนเฟย หากเ้าก่อเื่ที่ส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของตระกูล ข้าจะเป็คนแรกที่จัดการกับเ้าด้วยตนเอง""ขอรับ ท่านหญิง" เขารับคำอย่างว่าง่าย ก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายวูบหนึ่งที่ฉายขึ้นในแววตาขณะที่พวกเขากำลังจะเดินกลับเข้าเรือนพัก หลงเทียนเฟยก็พลันรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาทางเขาอย่างชัดเจน มันไม่ใช่สายตาที่เปี่ยมด้วยเจตนาชั่วร้าย แต่เป็สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ที่ราวกับจะมองทะลุทุกสิ่ง เขารีบหันไปมองและพบกับชายหนุ่มคนเดิมในชุดบัณฑิตสีเทาอ่อน เขายืนอยู่ที่มุมหนึ่งของทางเดิน กำลังมองมาที่เขาโดยตรงพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็มิตรรอยยิ้มนั้นไม่ได้ทำให้หลงเทียนเฟยรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึกถึงอันตรายที่มองไม่เห็น สัญชาตญาณรักตัวกลัวตายของเขาพลันกรีดร้องขึ้นมาในใจเป็ครั้งแรกนับั้แ่ได้ทักษะใหม่มา'เขามองเห็นข้า! ไม่สิ...เขามองทะลุ "กลิ่นอายไร้ตัวตน" ของข้า!'เมื่อชายหนุ่มผู้นั้นเห็นว่าหลงเทียนเฟยมองมา เขาก็เพียงแค่พยักหน้าให้เล็กน้อยอย่างสุภาพ ก่อนจะหันกลับไปสนทนากับสหายของตนต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่สำหรับหลงเทียนเฟยแล้ว มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง ความรู้สึกปลอดภัยที่เคยมีพลันสลายไปในพริบตา ความสงบสุขของเขาถูกคุกคามอย่างรุนแรง'ไม่ได้การ' ความคิดในใจของเขาเปลี่ยนจากความเกียจคร้านเป็ความตื่นตัวในทันที 'คนผู้นี้เป็ใครกันแน่ การถูกจับจ้องโดยคนที่มองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น ช่างเป็ภัยคุกคามต่อชีวิตอันสงบสุขของข้ายิ่งนัก ปัญหานี้ต้องถูกขจัด'เขากล่าวลาหลงหลิงซีสั้นๆ แล้วรีบเดินกลับเข้าห้องพักของตนทันที จิตใจที่เคยว่างเปล่าบัดนี้เต็มไปด้วยแผนการและความกังวล เขาปิดประตูลงกลอนแ่า'ป่าหมอกมายา...ชายหนุ่มปริศนา...' เขาเดินวนไปมาในห้อง 'การประลองในวันพรุ่งนี้เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน จะปล่อยให้มีตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้เช่นนี้ไม่ได้โดยเด็ดขาด'เขาหยุดเดินแล้วตัดสินใจอย่างแน่วแน่"ระบบ เปิดใช้งานมิติเร่งเวลา!"เป้าหมายของเขาในครั้งนี้ไม่ใช่การพักผ่อน แต่เป็การ "เตรียมการอย่างเกียจคร้าน" ที่สมบูรณ์แบบที่สุด เขาจะใช้ข้อมูลที่ได้ยินมาให้เป็ประโยชน์สูงสุด สังเคราะห์ทักษะเฉพาะทางเพื่อเดินผ่านป่าหมอกมายาราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน และที่สำคัญที่สุด...เขาต้องหาวิธีรับมือกับชายหนุ่มปริศนาผู้นั้นให้ได้
(จบตอนที่ 16)
4K
