“ สรุป สำนักสิบสี่ทำหน้าที่คุ้มกันดร.ชโลธรและคณะ สำนักสิบสี่ลาดตระเวนโดยรอบฐาน สำนักสิบสามเปิดเส้นทาง และรั้งท้ายขบวนขากลับ “ ผอ.ยิ่งเอ่ย
“ ไม่ได้ พวกเราไม่ยอม มันเป็การตัดสินใจคนเดียวของไอ้ปราบ พวกผมยังไม่ได้ตัดสินใจ “ นักล่าคนอื่นร้องะโลั่นห้องประชุม
ผอ.ยิ่งสูดหายใจเข้าลึก “ งั้นเอาแบบนี้ สำนักสิบสามและสิบสี่รวมทีมกัน แล้วแบ่งออกเป็สองทีมสลับกันคุ้มครองคณะของดร.ชโลธร “ ผอ.ยิ่งเอ่ย
“ แบบนี้ค่อยยังชั่ว “ คนของสำนักสิบสามเอ่ย
“ ไอ้ปราบมึงทำให้กูเสียอารมณ์ มึงต้องนำขบวนเข้าใจรึไม่ “ กลุ่มนักล่าร้องะโ
ปราบะเิพลังของเขาออก “ ครืนน “ พลังปราณเจ็ดดาราแผ่ออกสยบทั่วห้องในทันใด
“ อั้ก “ เหล่านักล่าต่างกระอักเืออกโดยถ้วนทั่ว
“ เจ็ดดารา “ สุพจน์พึมพำ
“ มันเป็เจ็ดดาราั้แ่เมื่อไร “ เขาพึมพำ
“ พวกมึงในห้องนี้ เห็นกูเป็ตัวอะไร ถึงได้ชอบใช้เสียงดังข่มขุ่ ก็จะบอกให้นะงานนี้กูไม่ไปด้วยก็ได้ “ เขาเอ่ยแลกวาดตามองทั่วห้อง
“ หากจะไปด้วยกัน ก็สงบปากของพวกมึงไว้ด้วย “ ปราบเอ่ย
สมแอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่ชายหนุ่มะเิอารมณ์ใส่คนพวกนี้ เขาเองก็เกลียดชังคนพวกนี้มากเหมือนกันแต่ก็จำยอมเพราะนักล่าเหลือน้อยเต็มที
ปราบมองยังกลุ่มนักล่าที่นั่งตัวสั่นที่เก้าอี้ “ หึ “ เขาแสยะยิ้มออก
“ ผอ.ครับ ต่อเลยครับ “ เขาเอ่ย
“ ไม่มีอะไรแล้วเลิกประชุม “ ผอ.ยิ่งเอ่ย
“ ครืนนน “ เหล่านักล่าต่างทะยานร่างออกจากห้องประชุมอย่างรวดเร็ว
“ ผอ.ครับ งานนี้ผมขอบาย “ ปราบเอ่ย
“ เพราะอะไร “ ผอ.ยิ่งเอ่ยถามอย่างงุนงง
“ ที่นั่นเอากำลังไปมากหน่อยก็พอสู้ได้ “ เขาเอ่ย แลเดินไปยังหน้าต่าง
“ ผมจะไปสระบุรี “ ปราบเอ่ย
ผอ.ยิ่งเดินมาที่หน้าต่างแลมองออกไป
“ สระบุรีมีอะไรดีทำไมเอ็งต้องไป “ ผอ.ยิ่งเอ่ยถาม
“ วันนั้นขากลับผมเห็นอสูรตัวเมียกำลังทำรังขนาดใหญ่ “ ปราบเอ่ย
“ อืม “ ผอ.ยิ่งพยักหน้าช้าๆ
“ ปราบแม้ว่าเอ็งเพิ่งเข้า แต่การเร่งสร้างผลงานของเอ็งมันเป็เื่ที่ข้ามหน้าข้ามตาของเหล่านักล่ารุ่นเก่า พวกเขามิค่อยชอบใจเท่าไร “ผอ.ยิ่งเอ่ย
“ ตลก “ ปราบเอ่ย
สงชายชรามองยังชายหนุ่ม
“ เห็นเด็กกำลังเกิดกลับจะเร่งคุมกำเนิดซะงั้น “ ปราบเอ่ย
“ หึ หึ “ ผอ.ยิ่งหัวเราะออก
“ อย่างที่เอ็ง้า และปลอดภัยกลับมา “ ผอ.ยิ่งเอ่ย
“ ครับ “ เขาเอ่ย
สงชายชรานำพาชายหนุ่มไปยังอาคารภารกิจแลเบิกอาวุธ ครั้งนี้เขาเพิ่มปืนเลเซอร์อีกสองกระบอก แลเจ็ตแพกสองเครื่อง
เช้าอีกวัน
ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่ท้ายเครื่องบินของสำนักสิบสี่เพื่อไปยังสระบุรี ครั้งที่แล้วตอนขากลับเขาพบเห็นอสูรตัวเมียนับร้อยที่กำลังขุดหลุมเพื่อวางไข่ หากมันสามารถวางไข่ได้สำเร็จจะมีอสูรตัวน้อยอีกนับหมื่นถือกำเนิดขึ้นอีกมันจะเป็งานที่ยากยิ่งของเขาแลพรรคพวก
ยังโชคดีอยู่อย่างที่อสูรเหล่านี้นั้นมีลูกยากประมาณร้อยปีมันจึงจะออกไข่สักครั้ง แต่การออกไข่ก็เหมือนกับการอัดอั้นเพราะมันออกไข่ครั้งละเป็ร้อยฟอง
“ หากสำเร็จก็จะหยุดการเกิดอสูรน้อยได้นับหมื่น “ เขาเอ่ยกับทหารท้ายเครื่อง
“ ข้าไม่อยากคิดว่าอสูรน้อยหมื่นตัวที่เกิดใหม่ มันจะกินอาหารอีกมากขนาดไหน แล้วพวกมันจะบุกเข้าหาพวกเราอีกหรือไม่ “ ทหารท้ายเครื่องเอ่ย
“ มันบุกแน่เพื่ออาหารเลี้ยงลูกมัน “ ปราบเอ่ย
“ ฮื่อห์ “ ทหารผู้นั้นถอนหายใจออกมาอย่างแรง
“ ติ้ด ติ้ด “ ไฟสัญญาณสีแดงสว่างวาบ
ปราบพยักหน้าแลลุกจากเก้าอี้ เขาเดินมาท้ายเครื่องพร้อมกับสวมเจ็ตแพก
“ ไป “ ทหารท้ายเครื่องแตะที่หลังของเขาเมื่อสัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบ
ปราบทะยานร่างออกจากเครื่องบินอย่างรวดเร็ว
เขาเก็บแขนแนบลำตัว ประกบสองขาชิดติดแลทิ้งดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว
“ ฟิ้ว ร่างของเขาพุ่งลงมาอย่างรวดเร็วราวกับะุปืนที่พุ่งแหวกอากาศ
“ ห้าพัน “ ปราบร้องลั่น
“ ฟู่วว “ เจ็ดแพกทำงานส่งชายหนุ่มพุ่งทะยานเข้าสู่แนวเทือกเขาอย่างรวดเร็ว
“ ตุบ “ สองเท้าของเขาแตะลงยังยอดเขา
กล้องส่องทางไกลถูกนำออกมาอย่างรวดเร็ว
เขากวาดมองผ่านกล้องส่องทางไกลไปรอบทิศ “ มันเริ่มแล้ว “ ชายหนุ่มพึมพำ
“ ที่นี่มีตัวเมียที่สามารถให้กำเนิดได้เพียงร้อย ที่อื่นไม่รู้ “ เขาพึมพำ
“ มันเป็มดรึ ถึงได้มีตัวเมียที่ออกไข่ “ เขาพึมพำ
“ ถูกต้องแล้ว งานวิจัยบอกว่าอสูรพวกนี้เหมือนกับมด จะมีนางพญาที่ออกไข่ แลมีมดงานที่หาอาหาร “ สงเอ่ย
“ อืม “ ชายหนุ่มพยักหน้า
เมื่อตรวจสอบทุกอย่างแล้ว ชายหนุ่มพุ่งทะยานร่างออกจากยอดเขาด้วยเจ็ตแพกโฉบบินลงต่ำ
ตลอดเส้นทางกับดักะเิถูกโปรยลงราวกับโปรยทาน กับดักะเิรุ่นใหม่นี้ขนาดเล็กมากแต่อานุภาพทำลายล้างสูง อสูรขั้นแรกหากโดนเข้าจึงๆมีหวังดับดิ้นในทันใด แต่กระนั้นแล้วก็ยังไม่สามารถหยุดยั้งทัพอสูรได้
ชายหนุ่มเข้าสู่ระยะ เขานำธนูเหล็กไททาเนียมออกมา พร้อมกับผสานพลังิญญาและพลังปราณเข้าไป
สองตาของของมองยังอสูรตัวเมียที่กำลังหลับตา “ ฟิ้ว “ ศรไททาเนียนผสานสองพลังพุ่งทะยานแหวกอากาศตรงดิ่งเข้ายังกลางหน้าผากของมันอย่างรวดเร็ว
“ ฉึก “ ศรไททาเนียมทะลวงหน้าผากของมันทะลุออกหลังตกตายลงในทันใด
“ เป็ไปได้เช่นใด “ ผอ.ยิ่งพึมพำ
“ ศรไททาเนียนมิได้แข็งแกร่งขนาดนั้น เหตุใดไอ้หนูปราบจึงยิงศรทะลวงกะโหลกของมันได้ “ ผอ.ยิ่งเอ่ย
“ ตรวจสอบด่วน “ ผอ.ยิ่งร้องลั่น
“ ฟิ้ว “
“ ฟิ้ว “
“ ฉึก “
“ ฉึก “
ศรไททาเนียมพุ่งทะลวงหน้าผากของอสูรตัวเมียที่กำลังนอนตกตายเป็ว่าเล่น เขาเพลิดเพลินกับการสังหารอสูรตัวเมียจนลืมไปว่าเขาอยู่ในดงของมัน
“ ตูมม “ กับดักะเิลูกแรกทำงาน เสียงะเิดังสนั่นลั่นอาณา
“ โฮกกก “ อสูรมากมายต่างส่งเสียงร้องคำรามลั่นแลทะยานร่างออกจากรังอย่างรวดเร็ว
“ ตูมม “ เสียงะเิดังสนั่นทำเอาผืนพาราสั่นะเืเลื่อนลั่น
อสูรตัวเมียตื่นใวิ่งเตลิดออกจากรัง
ชายหนุ่มยิ้มออกเขาเรียกปืนสไนเปอร์ดัดแปลงใส่ะุขนาดสามสิบม.ม.ออกมา แลประทับบ่าในท่ายืน
“ เปรี้ยงง “ ะุขนาดสามสิบม.ม.พุ่งแหวกอากาศทะลวงเข้ากลางหัวของอสูรตัวเมียตัวหนึ่ง
ด้วยพลังอำนาจที่มหาศาลร่างของมันเซถลาล้มลง ชายหนุ่มเหนี่ยวไกซ้ำในทันใด
“ ตูมม “ หัวของมันะเิออกตกตายในทันที
“ โฮกก “ อสูรตัวจ้อยทั้งหลายที่อยู่บนพื้นต่างส่งเสียงร้องะโอย่างบ้าคลั่ง
เพราะพวกมันไม่สามารถป้องกันได้ทั้งบนและล่างได้
“ ครืนน “ เพลิงโทสะของพวกมันแผดผลาญทั่วอาณาอย่างบ้าคลั่ง พวกมันะโเข้าชนกันล้มกลิ้งล้มหงายมิเป็ท่า
ชายหนุ่มยิ้มออกเมื่ออสูรตัวเมียตัวสุดท้ายถูกะเิหัวกระจุย เขาเก็บปืนสไนเปอร์แลกวาดตามองรอบ
“ ได้เวลา ฝึกฝน “ ชายหนุ่มเอ่ย
เขาทะยานร่างด้วยเจ็ดแพกไปยังยอดเขาแลวิ่งลงเบื้องล่างพร้อมกับกระบี่สำดำคู่ใจ อีกมือเป็มีดสั้น
“ ตายยย “ ปราบร้องะโลั่นพร้อมกับวาดกระบี่ออก
“ เปรี้ยงง “ แสงสังหารพุ่งทะยานเข้าหาอสูรนับร้อยที่ทะยานขึ้นเขา
“ ตูมม “ ร่างของอสูรราวยี่สิบตัวะเิกระจุย
“ แม่เ้า “ ผอ.ยิ่งร้องลั่น
“ ไอ้หนูทำได้เช่นใด “ สงชายชราเอ่ย
“ พลังปราณเจ็ดดารา “ สามารถนักล่าอสูรรุ่นเก๋าพึมพำ
เขาเป็จอมยุทธขั้นสร้างิญญาระดับสองเขาเองก็ยังไม่อาจทำเช่นเดียวกับชายหนุ่มได้
“ ไอ้หนูนี่กลับมาเมื่อใดเห็นทีได้นั่งคุยยาว “ เขาเอ่ยอ
886
![เกมรักอันตรายเดิมพันหัวใจนายหน้าหวาน [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601485484_87723858.webp)
