หลงเทียนเฟย (龙天非) เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าแผงลอยเล็กๆ ของบุรุษชราจากแดนคุนหลุนอย่างไม่รีบร้อน สายตาของเขาจับจ้องไปยังห่อผ้าไหมที่เปิดอ้าอยู่ ภายในนั้นคือกลีบบุปผาสีครามแห้งๆ ราวห้าหกกลีบ แต่ละกลีบมีประกายระเรื่อจางๆ ราวกับละอองดาวที่ถูกกักเก็บไว้ภายใน ให้ความรู้สึกสงบและลี้ลับในคราเดียวกัน“ผู้เฒ่าขอรับ” หลงเทียนเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ใบหน้าที่ดูซื่อตรงจริงใจของเขาแสดงความสนใจใคร่รู้อย่างบริสุทธิ์ “สมุนไพรนี้ช่างดูน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก มันมีคุณสมบัติเช่นที่เขาลือกันจริงหรือ?”บุรุษชราผมขาวผู้มีรอยเหี่ยวย่นลึกบนใบหน้าเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยสำเนียงที่แปลกแปร่งเล็กน้อย “คุณชายน้อยช่างตาแหลมคมนัก นี่คือ ‘กลีบบุปผาเมฆาครามฝัน’ เติบโตเฉพาะบนยอดเขาที่สูงที่สุดของเทือกเขาคุนหลุน รับเพียงน้ำค้างและแสงดาวเท่านั้นจึงจะผลิบาน”“และมันทำให้ผู้คนฝันถึงแดนเซียนได้จริงหรือ?” หลงเทียนเฟยถามต่อ ดวงตาของเขายังคงใสซื่อ“แดนเซียนนั้นอาจเป็การกล่าวเกินจริงไปบ้าง” ชายชรายิ้มเห็นไรฟัน “แต่ข้ารับรองได้ว่า มันจะนำพาดวงจิตของผู้ดื่มให้ล่องลอยไปในห้วงฝันอันแจ่มชัดและสงบสุขอย่างที่ไม่เคยได้ััมาก่อน”“ยอดเยี่ยม” หลงเทียนเฟยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ข้า้ามันทั้งหมด ราคาเท่าใดรึ?”ยังไม่ทันที่ชายชราจะได้เอ่ยวาจา เสียงแหลมเล็กที่แฝงไว้ด้วยความหยิ่งผยองก็ดังขึ้นจากด้านข้าง “ช้าก่อน! ของดีเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเ้าจะคู่ควร!”ผู้มาใหม่คือชายหนุ่มร่างผอมในชุดของนักปรุงยาฝึกหัด ด้านหลังของเขามีตราสัญลักษณ์ของ ‘หอโอสถร้อยสมบัติ’ ซึ่งเป็หอโอสถที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวงประดับอยู่นักปรุงยาฝึกหัดผู้นั้นมองหลงเทียนเฟยั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะหันไปพูดกับชายชรา “ท่านผู้เฒ่า สมุนไพริญญาระดับนี้มีไว้เพื่อการหลอมโอสถ ไม่ใช่ของเล่นสำหรับคุณชายเ้าสำราญที่อยากจะฝันหวาน! ข้าให้ราคาท่านสามเท่า!”ชายชรามีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย ในขณะที่หลงเทียนเฟยเพียงแค่กะพริบตาปริบๆ ใบหน้าที่ดูซื่อตรงของเขามองไปยังนักปรุงยาฝึกหัดผู้นั้นอย่างงุนงง“โอ้...ข้าไม่ทราบว่ามันมีประโยชน์สูงส่งถึงเพียงนั้น” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “ข้าเพียงแค่...คิดว่ามันงดงามดีเท่านั้น”ขณะที่กล่าวเช่นนั้น ดวงตาที่ดูกระจ่างใสของเขาก็พลันฉายแววลุ่มลึกขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที...เสี้ยววินาทีที่สั้นเสียจนไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น
[ ระบบสังเคราะห์วิชา (万法归元系统) ]
[ กำลังสังเคราะห์: ‘แก่นแท้เจตจำนงกระบี่ (剑意本源)’ + พลังิญญา (魂力) ของผู้ใช้ ]
[ สร้างทักษะชั่วคราว: เจตจำนงกระบี่ทิ่มแทงจิต (剑意刺心 ) ]นักปรุงยาฝึกหัดที่กำลังจะเอ่ยปากเยาะเย้ยต่อพลันชะงักงันไป เขารู้สึกราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ ที่มองไม่เห็นนับพันเล่มพุ่งเข้ามาทิ่มแทงในจิตสำนึก ทำให้เกิดความรู้สึกหวาดหวั่นและไม่สบายใจขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขามองกลับไปยังใบหน้าที่ดูซื่อๆ ของหลงเทียนเฟยอีกครั้ง แต่กลับไม่พบสิ่งใดผิดปกติ มันคือใบหน้าของคนโง่เขลาที่ไม่มีพิษมีภัยโดยแท้‘อะไรกัน? หรือข้าจะคิดไปเอง?’ เขาสะบัดศีรษะไล่ความรู้สึกประหลาดนั้นออกไป“ของชิ้นนี้...มีวาสนาต่อคุณชายท่านนี้ก่อน” บุรุษชราเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ บางทีเขาอาจจะถูกใจในท่าทีที่สุภาพของหลงเทียนเฟย หรืออาจจะรำคาญในความยโสโอหังของนักปรุงยาผู้นี้ก็เป็ได้นักปรุงยาฝึกหัดมีสีหน้าเจื่อนลง เขามองหลงเทียนเฟยด้วยความไม่แน่ใจอีกครั้ง ก่อนจะแค่นเสียงอย่างขัดใจ “ก็ได้! ข้าจะดูซิว่าเ้าจะเอาของล้ำค่าเช่นนี้ไปทำอะไรได้!”พูดจบเขาก็สะบัดชายเสื้อแล้วเดินจากไปอย่างหัวเสียหลงเทียนเฟยไม่ได้สนใจท่าทีนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายื่นถุงเงินที่หนักพอสมควรให้แก่ชายชราอย่างนอบน้อม รับห่อผ้าไหมที่บรรจุกลีบบุปผาในตำนานมาไว้ในมือด้วยความพึงพอใจเขาโค้งคำนับให้ชายชราเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่รีบร้อน‘ให้ตายเถอะ...แค่การซื้อของเล็กๆ น้อยๆ ยังมีเื่วุ่นวายได้ถึงเพียงนี้ โลกภายนอกช่างน่าเหนื่อยหน่ายเสียจริง’ เขาคิดในใจพลางกระชับห่อผ้าในมือให้แน่นขึ้นภารกิจเพื่อความบันเทิงอันแสนเกียจคร้านของเขา...สำเร็จลุล่วงไปอีกหนึ่งอย่างแล้ว
(จบตอนที่ 5)
1K
![ทะลุมิติไปเป็นแม่ของวายร้ายทั้งสาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646647397_12654974.webp)