นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        แผนการรบของโม่จ้านคือ ขอเพียงมีความผิดปกติเกิดขึ้น คนทั้งสามจะมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังนั้นเพื่อคุ้มกันเด็กๆ ในทันที หากได้รับสัญญาณเป็นครั้งที่สองหรือไม่ได้รับข่าวสารเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง ให้คนทั้งสามพาเด็กๆ ล่วงหน้าไปก่อน

       เมื่อเกิดสถานการณ์ฉุกเฉิน ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของโม่จ้านคือจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อกำลังจะโจมตีเกราะป้องกันเวท เพียงแต่เมื่อโม่จ้านใช้ทางลัดมาถึงล่วงหน้า นอกเสียจากทหารองครักษ์เข้มงวดตนกลับมิเห็นผู้ใดแม้แต่ผู้เดียว จวบจนกระทั่งซีนั่วไล่ตามมา ตนก็ยังมิเห็นแม้เงาของจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อ

        คนทั้งสองต่างฝ่ายต่างมองหน้ากัน ซีนั่วล้วงหยิบตะเกียงเวทสื่อสารขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มองแสงที่ประเดี๋ยวขาวประเดี๋ยวส้มแล้วพลันขมวดคิ้วเข้าหากัน

       “ด้วยความเคยชินของจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อ ภารกิจในการทำลายวงเวทย์จะต้องใช้กำลังคนทั้งหมดเพื่อรับรองอัตราความสำเร็จ ทว่าหากกลุ่มทหารรับจ้างของพวกเขาลงมือด้วยกันทั้งหมด เป็นไปไม่ได้ที่วงเวทย์ที่ถูกร่ายไว้อย่างหนาแน่นละแวกใกล้เคียงจะไม่ถูกแตะต้อง!”

       โม่จ้านนิ่งเงียบใช้ความคิด รู้สึกว่าเรื่องนี้มีลับลมคมในบางประการ

       บริเวณโดยรอบของใจกลางวงเวทย์มีการเตรียมการป้องกันอย่างแน่นหนา ต่อให้จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อมีพละกำลังที่สามารถทำลายมันได้ กระนั้นหากเป็นในด้านเวลาก็ยังคงไม่ทันการณ์ การเคลื่อนย้ายกำลังพลจำนวนมากเข้ากับรูปแบบการดำเนินงานของเขา ข้อนี้ทางฝั่งของซีนั่วไม่มีทางไม่รู้เช่นกัน ดังนั้นจึงมีเพียงหนึ่งคำอธิบาย นั่นคือจำนวนทหารรับจ้างที่จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อพาออกมามีจำนวนน้อยจนมิอาจสัมผัสถึงวงเวทย์ และการเคลื่อนไหวถูกสังเกตเห็นโดยเจ้าหน้าที่เฝ้าระวัง ทว่ากลับมิได้มุ่งตรงมาทางนี้

       ไม่ได้มุ่งเป้ามาทางนี้...เช่นนั้นจะไปทางใด? ฉวยโอกาสหลบหนีกลางดึกงั้นหรือ?

       ทว่าภารกิจยังทำไม่สำเร็จ เงินค่าตอบแทนก็ยังมิได้รับ หากจะไม่รับเงินแม้แต่เหรียญเดียวเช่นนี้ ช่างไม่เข้ากับนิสัยสุนัขจิ้งจอกเฒ่าที่ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาซึ่งผลประโยชน์ของจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อเสียจริง

       หรือว่า จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อได้รับข่าวสารบางอย่าง เตรียมจะทิ้งทหารรับจ้างส่วนใหญ่แล้วลอบหนีออกไป...

        “…………！！”

       โม่จ้านตื่นตัวทันใด รีบล้วงหยิบเครื่องมือส่งสัญญาณพลังเวทชี้ขึ้นบนท้องฟ้า ก้อนแสงสีเหลืองอ่อนลอยขึ้นบนท้องฟ้า หมุนวนอยู่บนอากาศอย่างน่าประหลาด ซีนั่วผู้ฉงนนึกอยากจะเอ่ยถาม ทว่าโม่จ้านผู้เผยสีหน้าร้อนใจชิงเอ่ยออกมาก่อนเสียแล้ว

       “พวกเจ้ารีบส่งคนไปแจ้งทุกคนบนตรอกขี้เถ้าให้เตรียมตัวพร้อมรบ! ซีนั่วตามข้าไปไล่ล่าจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อ!”

       เหล่าทหารองครักษ์ส่งสายตาฉายแววสงสัยไปทางซีนั่ว มังกรกึ่งมนุษย์ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างแรง ซีนั่วหันกลับมาโบกสะบัดท่อนแขนรวบรวมพลังธาตุลมเพื่อไล่ตามโม่จ้านที่กำลังห้อตะบึงไปยังทางเข้าของตรอกขี้เถ้า โม่จ้านที่สัมผัสได้ถึงพลังจากทางด้านหลังปรายหางตามองไปทางด้านข้าง เมื่อเห็นสัญญาณบอกใบ้ของซีนั่วที่ลอยขึ้นเหนือสายลมพลันเตะเท้ากระโดดขึ้น พลังธาตุลมมหาศาลพลันโอบล้อมรอบกายพลางผลักดันโม่จ้านไปทางด้านหน้า

       “...ท่านโม่เจ๋อเอ่อร์ ท่านรู้สิ่งใดเข้าเช่นนั้นหรือ?”

        ระดับความช่ำชองในการควบคุมพลังธาตุลมของซีนั่วมิต่างกับเก๋อจือมากนัก ทว่าขอบเขตในการควบคุมพลังธาตุลมกลับกว้างขวางกว่าเด็กหนุ่มผมแดงอย่างยิ่ง คนทั้งสองมุ่งหน้าไปยังทิศใต้ มังกรกึ่งมนุษย์เอ่ยถามโม่จ้านด้วยความสงสัยว่า

       “หากจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อแอบหนีออกไปเพียงเพราะสงครามใกล้เข้ามา พวกเราไม่มีความจำเป็นใดที่จะต้องไล่ตามกระมัง?”

       “ยามจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อทำภารกิจไม่เคยกลับไปมือเปล่า เจ้าเองก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน”

       โม่จ้านเงยหน้ามองไปยังตรอกที่อยู่ไม่ไกล นั่นคือด่านตรวจที่จำเป็นต้องผ่านเมื่อออกจากตรอกขี้เถ้า

       “หากเขาคิดที่จะหลบหนีให้ได้แม้ต้องสละทหารรับจ้างจำนวนมากถึงเพียงนั้น แสดงว่าสิ่งของที่ฉกฉวยไปได้จะต้องมีราคาสูงเทียบเท่าค่าตอบแทนมหาศาล เช่นนั้นเขาจึงได้กล้าเสี่ยง”

       “ค่าตอบแทนมหาศาล? แต่เขาแทบจะไม่ได้ออกไปข้างนอก--!!!”

       น้ำเสียงแห่งความสงสัยแผ่วเบาจนหยุดชะงักลง เหตุเพราะมังกรกึ่งมนุษย์ได้พบศพหลายศพนอนแผ่อยู่บนพื้นเสียแล้ว หลังพลังเวทธาตุลมสายสนับสนุนหยุดลง โม่จ้านพลันกระโดดลงสู่พื้นก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปภายในตรอกมืด ภายใต้แสงสะท้อนของตะเกียงเวท คราบเลือดสะดุดตาบนพื้นข้างถนนค่อนข้างน่าหวาดกลัว ทว่าโม่จ้านทำราวกับมองไม่เห็น จากนั้นลากซีนั่ววิ่งห้อตะบึงตรงไปยังราวกั้นเหล็กด้านหน้า

       ผลเป็นไปตามคาด ทหารองครักษ์รูปร่างสูงใหญ่ทั้งสี่คนล้วนแต่ล้มลงจมกองเลือดมิต่างกัน ท่าทางก่อนล้มลงของทหารองครักษ์ผู้หนึ่งค่อนข้างแปลกประหลาด คล้ายกับกำลังเอียงข้างฟุบหมอบลงบนพื้น ซีนั่วจับมือที่แนบพื้นดินของอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ด้านบนปรากฏหัวลูกศรที่ใช้เลือดสีสดเขียนเอาไว้

       โม่จ้านกัดฟันเสียงดัง ‘กึด’  มองไปยังทิศทางตามหัวลูกศรก่อนจะกระโดดข้ามศพวิ่งตรงไปยังด้านนอก ซีนั่วรีบร่ายเวทเรียกธาตุลมออกมาผลักคนทั้งสองไปด้านหน้าอีกครั้ง

       “ซีนั่ว จี๋เอ่อร์ป๋อเท่อเคยเข้าใกล้สิ่งของที่มีค่ามหาศาลหรือมีสิ่งของที่อยากได้จากที่นี่บ้างหรือไม่?”

       มือทั้งสองข้างของโม่จ้านขับเคลื่อนพลังธาตุลมเพื่อช่วยหนุนพลังเวทธาตุลมของซีนั่ว มังกรกึ่งมนุษย์ขมวดคิ้วเป็นปมพลางใคร่ครวญ  จากนั้นจึงเอ่ยออกมาอย่างค่อนข้างลังเล

       “...หากหลังจากมาถึงตรอกขี้เถ้า คล้ายว่าจะไม่มีแต่อย่างใด ส่วนสิ่งที่เขาเข้าใกล้ก่อนหน้านี้ก็มีเพียงหีบปิดผนึกใบนั้น...”

       “จนถึงป่านนี้แล้วเจ้ายังไม่บอกข้าอีกหรือว่าด้านในหีบใส่สิ่งใดเอาไว้...?”

       ด้วยความเร็วขณะพุ่งทะยานกลางอากาศของคนทั้งสองนั้นมากเกินไป แม้ว่าโม่จ้านจะกำลังเบี่ยงข้าง ทว่าแต่ละประโยคยังคงต้องสิ้นเปลืองแรงมิน้อย

       “...ข้าไม่รู้จริงๆ มีเพียงเก๋อเหลยเกอหลี่กับปอเอ่อร์หมี่สองคนเท่านั้นที่รู้”

       มังกรกึ่งมนุษย์ปิดตาข้างหนึ่ง การซ้อนทับสองชั้นระหว่างพลังเวทของตนกับพลังเวทของโม่จ้านทำให้สายลมทวีความเร็วเพิ่มขึ้นสองเท่า พัดเสียจนรูม่านตารู้สึกแห้งเล็กน้อย

       “เพียงแต่หากเป็นสิ่งที่สามารถใช้เรียกรวมเผ่าปีศาจทั้งหมด เช่นนั้นจะต้องเป็นสิ่งของติดตัวขององค์ราชาปีศาจอย่างแน่นอน อีกทั้งยังปกคลุมไว้ด้วยพลังเวทเปี่ยมล้นไร้สิ่งใดเปรียบ!”

        โม่จ้านตื่นตระหนก ภายในหัวพลันมีภาพข้าวของเครื่องใช้ที่ปรากฏในนิยายแฟนตาซีพรั่งพรูออกมา --- คริสตัลลึกลับ กระบี่ล้ำค่าสืบทอดจากบรรพบุรุษ รวมไปถึงอาวุธวิเศษนานาชนิดที่ไม่สามารถซื้อได้ตามแผงลอย

       “...ประเดี๋ยวก่อน นอกเสียจากอัญมณีแหล่งพลังเวท ยังมีสิ่งอื่นที่สามารถกักเก็บพลังเวทจำนวนมากได้อีกหรือไม่”

       ซีนั่วส่ายหน้าออกมา แม้ว่าตนจะมีความรู้กว้างขวาง กระนั้นก็ยังมิเคยเห็นมาก่อนจริงๆ

       “ภายใต้ขอบเขตความรู้ของข้าคือไม่มี หากแต่เก๋อเหลยเกอหลี่กล่าวไว้เช่นนี้ ในฐานะน้องชายบุญธรรมขององค์ราชาปีศาจ เขาจะต้องรู้เกี่ยวกับสิ่งของล้ำค่า---?!”

       ซีนั่วตื่นตระหนกจนกลืนคำพูดกลับไปทันใด พลังธาตุลมที่รวมตัวเป็นกลุ่มพลันผ่อนความเร็วลงเช่นกัน โม่จ้านเงยหน้าขึ้นมองออกไปไกล หลังพยายามหรี่ตามองกลับยังมิพบสิ่งใด

       ความสามารถในการมองเห็นของมังกรกึ่งมนุษย์เหนือกว่าสัตว์กลายร่างธรรมดาและอยู่ในระดับเดียวกับเผ่าเหยี่ยว ดังนั้นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเผ่าอื่นเสียแล้ว แม้แต่คืนที่มืดมิดทั้งยังมีพุ่มไม้กว้างขวางก็ไม่อาจบดบังสายตาที่มองสำรวจอย่างรอบคอบไร้สิ่งใดเปรียบของซีนั่ว โม่จ้านรับรู้ว่าอีกฝ่ายจะต้องพบเจอบางสิ่งเข้าจึงโน้มตัวลงอย่างเงียบเชียบ

       “...ข้าสังเกตเห็นเงาคนกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ ห่างออกไปประมาณแปดถึงเก้าร้อยเมตร เพียงแต่มิรู้ว่าจะใช่พวกจี๋เอ่อร์ป๋อเท่อหรือไม่”

       มังกรกึ่งมนุษย์ขยับเข้าใกล้ใบหูของโม่จ้านพลางเอ่ยเสียงเบา ชี้นิ้วไปยังด้านหน้าทางขวามือ

       “หากเข้าใกล้มากกว่านี้ ถ้าในกลุ่มของอีกฝ่ายมีจอมเวทธาตุลมจะต้องสัมผัสถึงพวกเราได้อย่างแน่นอน”

       “...ไม่ต้องใช้พลังเวท ข้าจะไล่ตามไปก่อน เร่งเดินทางโดยหันหลังให้ตรอกขี้เถ้าในยามเช่นนี้จะต้องไม่ผิดเป็นแน่ หรือหากผิดก็มิเป็นอันใด”

       โม่จ้านที่มุมปากกระตุกลุกขึ้นทันใด ข้ายังคิดว่าอยู่ตรงหน้า ทว่าเจ้ากลับบอกข้าว่าอีกเพียงไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร...

       “หีบใบนั้นจะต้องอยู่บนตัวจี๋เอ่อร์ป๋อเท่ออย่างแน่นอน ข้าจะไปจู่โจมพวกเขาโดยไม่ทันตั้งตัวสักหน่อย”

       “ท่านเพียงผู้เดียวอันตรายเกินไป!”

        มังกรกึ่งมนุษย์สะดุ้งตกใจ อีกฝ่ายเป็นถึงกลุ่มคนอัจฉริยะของกิลด์ทหารรับจ้าง ต่อให้เป็นองค์ราชาปีศาจที่กลับมาเกิดใหม่ก็....

       “เหอะ หากเป็นห่วงข้าถึงเพียงนี้ เช่นนั้นเจ้าก็รีบวิ่งให้เร็วสักหน่อย”

       โม่จ้านยกยิ้มชั่วร้ายพร้อมทั้งตบบ่าซีนั่ว หลังกระซิบข้างหูไม่กี่ประโยคพลันเบี่ยงกายวิ่งห้อตะบึงไปยังเป้าหมายทันที ซีนั่วยกยิ้มอย่างกลืนมิเข้าคายมิออกอยู่บ้าง จากนั้นจึงก้าวขาที่ค่อนข้างผอมบางทั้งสองข้างวิ่งไปด้านหน้าเช่นกัน