บทที่ 22: คำสารภาพและการให้อภัย
สายลมยามบ่ายพัดโชยนำพาความสดชื่นและกลิ่นเค็มอ่อนๆ ของไอทะเลลอยเข้ามาปะทะภายในอาคารไม้สักโปร่งของ "กวินยิม" (Kawin Gym) เสียงปะทะหนาของนวมชกกระสอบทรายและเสียงเสียดสีของรองเท้าผ้าใบดังเป็จังหวะ บรรยากาศการซ้อมมวยและการออกกำลังกายของลูกค้าในยิมดำเนินไปอย่างราบรื่นตามเวลาทำการปกติ
รดานั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับไม้สักตัวใหญ่ คอยตรวจสอบเอกสารรายชื่อสมาชิกฟิตเนสรายสัปดาห์ด้วยท่าทางผ่อนคลายและมีความสุข ใบหน้าสวยคมฉายแววสดใสปราศจากความหม่นหมองและความกังวลใดๆ ที่เคยคั่งค้างในอดีต ข้างกายของเธอคือสามีหนุ่มรุ่นน้องอย่างกวินที่เพิ่งเช็ดตัวตัวหมาดๆ กวินสวมเพียงกางเกงกีฬาขาสั้นเผยท่อนบนแกร่งเปลือยเปล่าเปี่ยมมัดกล้ามที่ขึ้นเงา ชายหนุ่มเพิ่งซ้อมมวยชกกระสอบทรายเสร็จเรียบร้อยและก้าวเดินมานั่งเคียงข้างเธอ
ทันใดนั้น เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็ก้าวเท้าเดินข้ามธรณีประตูยิมก้าวเข้ามาในยิมช้าๆ ทำให้รดาและกวินขยับตัวลุกขึ้นยืนหันขวับจ้องมองเป้าหมายทันควันด้วยสัญชาตญาณระแวดระวัง
ผู้มาเยือนคือ **มินตรา** อดีตคนรักของกวินและทนายความสาวผู้เคยวางแผนร้ายร่วมมือขโมยโฉนดที่ดินตัวจริง บัดนี้เธอแต่งกายด้วยชุดเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ แขนยาวและกางเกงยีนส์ขายาวตัวหลวม ใบหน้าสวยซีดเซียวไร้คราบเครื่องสำอางหนาจัดและท่าทางยะโสหยิ่งผยองดั่งงูพิษตัวเก่า แววตาคมที่เคยเฉี่ยวเฉียบและเต็มไปด้วยกิเลสโลภหลงบัดนี้หม่นแสงเต็มไปด้วยรอยแดงคราบน้ำตาและความรู้สึกผิดบาปอย่างเห็นได้ชัด
รดารีบขยับก้าวเท้าไปยืนบดบังหน้ากวินไว้โดยสัญชาตญาณความปกป้อง แววตาคมสวยฉายแสงเข้มระแวดระวังจับตาดูมินตราอย่างระแวง "คุณมินตรา... คุณได้รับการประกันตัวชั่วคราวแล้วเหรอคะ? มีธุระสำคัญอะไรที่นี่อีกหรือเปล่า?"
มินตราสบตารดานิ่ง สองมือกุมประสานกันเนื้อตัวสั่นเทา ก่อนที่น้ำตาเม็ดโตจะร่วงหล่นอาบแก้มใส หญิงสาวทนายความสาวทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นไม้สักขัดมันต่อหน้ารดาและกวินโดยทันทีด้วยความสำนึกผิดและเสียใจอย่างรุนแรง
"คุณรดา... กวิน... ฉัน... ฉันมาเพื่อกราบขอโทษพวกเธอสองคนจากใจจริงค่ะ..." มินตราสะอื้นไห้ตัวโยนเนื้อตัวสั่นคลอน สองมือพนมกราบลงแทบเท้าของรดาอย่างไม่คิดอายสายตาใคร "ฉันได้รับการประกันตัวชั่วคราวจากการยินยอมช่วยสืบส่งข้อมูลเอกสารและหลักฐานสำคัญของเครือข่ายฟอกเงินของนายหัวเดชาให้ผู้กองวิญญูและตำรวจ... และเพราะศาลเห็นใจที่ฉันช่วยใช้คัตเตอร์กรีดเชือกช่วยชีวิตกวินในคืนปะทะนรกนั่น... แต่ฉันรู้ตัวดีว่ากิเลสความโลภ ความหึงหวง และความอิจฉาริษยาของฉันมันทำลายความดีงามไปหมดสิ้น... ฉันเกือบทำลายชีวิตพวกเธอสองคน และเกือบส่งกวินไปตายด้วยความเห็นแก่ตัวของฉันเอง..."
มินตราล้วงเอาแฟ้มเอกสารเก่าๆ และสมุดบันทึกย่อคดีที่เธอเคยแอบขโมยไปจากโต๊ะและตู้ทำงานของรดา ออกมาวางคืนไว้บนโต๊ะข้างตัวอย่างเป็ระเบียบ "นี่คือเอกสารทั้งหมดที่มินเคยแอบหยิบฉวยเอาไปจากค่ายมวยและสำนักงานทนายความค่ะ... มินขอคืนให้คุณรดาทั้งหมด... มินรู้ดีว่าพวกคุณคงไม่มีวันยกโทษให้ผู้หญิงชั่วร้ายอย่างมินได้ง่ายๆ... แต่มินอยากเดินทางมาสารภาพและกราบขอขมาลาโทษด้วยความจริงใจ ก่อนที่มินจะต้องเดินทางไปขึ้นศาลอาญากรุงเทพฯ เพื่อรับโทษจำคุกในคดีสัปดาห์หน้าค่ะ..."
กวินจ้องมองอดีตคนรักนิ่ง แววตาคมกริบไร้ความโกรธแค้นอาฆาต ชายหนุ่มขยับก้าวพ้นหลังรดา เดินเข้ามาประคองสองไหล่บางของมินตราให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ "ลุกขึ้นเถอะครับพี่มิน... เื่ที่เกิดขึ้นผมและรดาอโหสิกรรมให้อีกคนครับ... คืนนั้นที่พี่ใช้คัตเตอร์ช่วยกรีดตัดเชือกให้ผม ถ้าไม่ได้พี่ช่วยถ่วงเวลาไว้ ผมคงโดนลูกน้องนายหัวยิงหัวตายไปแล้ว... ถือว่าเราหายกันครับพี่ ขอให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ให้ดีนะครับ"
รดามองดูท่าทางที่เติบโตเป็ผู้ใหญ่และใจกว้างของกวินด้วยความซาบซึ้งและชื่นชมลึกซึ้ง หญิงสาวทนายความรุ่นพี่ขยับก้าวเข้าหาและสบตากับมินตรา แววตาเต็มไปด้วยความเมตตา "ฉันในฐานะทนายความและผู้เสียหาย... จะไม่ยื่นฟ้องร้องทางแพ่งเรียกค่าเสียหายทางธุรกิจใดๆ จากคุณค่ะมินตรา... ขอให้บทเรียนสีเทาในคราวนี้นำทางคุณให้หลุดพ้นจากกิเลสและความอิจฉา... หลังจากคุณพ้นโทษคุกในอนาคตแล้ว ขอให้ใช้ความรู้ด้านกฎหมายที่คุณมีสู้เพื่อความถูกต้องและช่วยเหลือชาวบ้านผู้ยากไร้จริงๆ นะคะ"
มินตรายิ้มปนคราบน้ำตาสะอื้นโฮ ซาบซึ้งในความเมตตาปรานีอันยิ่งใหญ่ของคนทั้งสอง หญิงสาวกราบขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเดินลากกระเป๋าออกจากยิมก้าวขึ้นรถยนต์ลาจากไปเผชิญหน้ากรรมชะตากรรมสีเทาของเธอในหนทางกฎหมาย เป็การสะสางปมแค้นปมตัณหาของอดีตคนรักเก่าลงอย่างสมบูรณ์แบบปลอดภัย
---
ยามค่ำคืนดึกสงัด ท้องฟ้านวลกระจ่างด้วยแสงจันทร์วันเพ็ญสะท้อนเงาเงินยวงระยิบระยับบนผืนทะเลริมชายหาดทรายขาว
รดาและกวินกลับมาที่บ้านพักตากอากาศสองชั้นริมทะเลด้วยความโล่งอก ทั้งสองคนถอดเสื้อผ้าเปลือยร่างออกหมดสิ้น ก้าวเท้าลงแช่ตัวในอ่างจากุซซี่น้ำอุ่นกลางแจ้งริมระเบียงกว้างชั้นสอง ฟองสบู่นมสีขาวเนียนหนานุ่มกลิ่นลาเวนเดอร์อ่อนๆ ลอยละล่องอบอวล สายน้ำอุ่นในอ่างเดือดปุดพัดพาความเหนื่อยล้าทางจิตใจปลิวลอยหายไปกับสายลมหนาวที่พัดโชยเข้ามาจากทะเลมืดสนิทที่พัดเข้าหาฝั่ง
รดาขยับกายก้าวเท้าข้ามมานั่งคร่อมทับบนหน้าขาแกร่งของกวินกึ่งกลางอ่างจากุซซี่น้ำอุ่น สองมือเรียวโอบรอบลำคอแกร่งของสามีหนุ่มรุ่นน้องอย่างรักใคร่ แผ่นหลังนวลขาวและบั้นท้ายมนลอยละล่องอยู่ในสายน้ำอุ่นละเอียดอ่อน กวินกอบกุมสะโพกอวบอัดของเธอไว้มั่น แววตาคมกริบฉายประกายอุ่นร้อนจ้องมองใบหน้าหวานภายใต้แสงดวงจันทร์สลัวนำพาความอบอุ่น
"รดาครับ... คืนนี้ทุกอย่างจบลงอย่างงดงามแล้วนะครับ... อดีตของเราสองคนคลี่คลายหมดสิ้นแล้วจริงๆ ไม่มีเงาของคนอื่นมาคั่นกลางเราอีกต่อไปแล้วครับ" กวินกระซิบพร่าพรมจูบแก้มใสและริมฝีปากหวานของภรรยารุ่นพี่เบาๆ ด้วยความสัตย์จริง
"ค่ะกวิน... รดามีความสุขและโล่งใจเหลือเกิน... ขอบคุณนะคะที่เติบโตและแข็งแกร่งเพื่อรดาขนาดนี้ รดารักคุณที่สุดเลยค่ะสามีของรดา" รดากล่าวเสียงเครือนิดๆ ด้วยความตื้นตันใจในรักแท้
เพลิงราคะความอบอุ่นหัวใจทวีความเสียวซ่านรัญจวนซ่านใจท่ามกลางฟองสบู่น้ำอุ่นสะท้อนผิวกาย กวินบดจูบรดาอย่างเร่าร้อนลึกซึ้ง ลิ้นเรียวสอดแทรกชิมชื้นหยอกล้อกันนัวเนียพัลวันส่งเสียงหวานคราง รดาบิดสะโพกมนเบียดเสียดกับตัวตนของชายหนุ่ม กวินกุมสะโพกตรึงไว้แ่า กุมแก่นกายใหญ่โตแข็งขึงขยายตัวเต็มที่ตึงแน่นปูดเส้นเืภายใต้สายน้ำอุ่นจ่อตรงปากทางรักชุ่มฉ่ำหวานฉ่ำของรดาที่ฉ่ำน้ำกระสันเอ่อล้นสู้กระแสน้ำวนในอ่างจากุซซี่
กวินกดสะโพกสอบสอดใส่ตัวตนยาวใหญ่แทรกทะลวงเข้าช่องทางรักคับแน่นรดรึงอุ่นร้อนเปียกชื้นรวดเดียวสุดความยาวลึกซึ้งชนจุดกระเส่าลึกกระสันเสียวสยิวกายท่ามกลางสายน้ำและฟองสบู่สีขาวลอยอบอวล
*สวม!*
"อ๊า!... กวิน!... อัดแน่นอุ่นชื้นลึกดีเหลือเกินค่ะ... ร้อนผ่าวไปหมดทั้งตัวแล้ว..." รดาครางสะท้านหลงเสียงสั่น สองขาเรียวเกี่ยวกระชับรัดสะโพกสอบของกวินไว้แ่ากลืนกินตัวตนแกร่งของสามีหนุ่มเข้าสู้กระแสสวาท
กวินเริ่มขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นซอยเข้าออกถี่รัวบดเบียดเนื้อกายเน้นๆ หนักหน่วงลึกซึ้ง สองมือหนากอดกุมตรึงบั้นท้ายมนโยกขยับสู้แรงพัดวนของสายน้ำอุ่นในอ่างจากุซซี่ เสียงน้ำซัดสาดกระทบขอบอ่างดังเปียกชื้นคลอกับเสียงครางกระเส่าพึงใจและคราบเหงื่อที่โซมหน้าหวาน รดาบิดสะโพกร่อนรอยรับทุกแรงกระแทกกระทั้นดิบร้อน ยอดปทุมถันสีชมพูตึงชันเสียดสีกับยอดอกแกร่งของเทรนเนอร์หนุ่มสร้างความสยิวกายสะท้านสุดหัวใจกิเลสราคะปะทุ
*พั่บ! พั่บ! พั่บ!* (เสียงเนื้อกระทบเนื้อใต้ผิวน้ำอุ่นในอ่าง)
"รดาครับ... ซ่านเสียวสุดหัวใจเลยครับภรรยาของผม... ขมิบรัดผมแน่นมากเลยครับ... โอ้ววว" กวินครางหอบหน้าซุกหน้าอกนิ่มของรดาบีบเค้นจนล้นมือระบายแรงใคร่
กวินเร่งความเร็วสะโพกสอบซอยตอกย้ำถี่รัวบดขยี้จุดเสียวเสียวซ่านในรูรักเปียกฉ่ำของรดาย้ำๆ รุกรานสะใจสม่ำเสมอ รดาบิดส่ายสะโพกสู้พายุอารมณ์รักขมิบรัดตอดรัดแก่นกายยาวใหญ่ถี่ๆ ป้อนความกระสันสยิวระรัวให้สามีหนุ่มจนกวินแหงนหน้าซี้ดปากครางระงมเสียงต่ำพัดโชยลมหนาว รดาเกร็งตัวสั่นระริก ปลดปล่อยน้ำหวานรักสีใสไหลทะลักหลั่งไหลออกมารวมกับสายน้ำวนฉ่ำแฉะ กวินเร่งสะโพกซอยถี่นับสิบครั้งกระแทกอัดจังหวะสุดท้ายเน้นย้ำลึกสุดตัวตนคาไว้และปล่อยะเิหยาดน้ำรักอุ่นร้อนผ่าวขาวข้นจำนวนมากพุ่งฉีดทะลักเข้าใส่ร่องรักของรดาทุกหยาดหยดขมิบตอดรัดกลืนกินอย่างอบอุ่นแ่าลึกซึ้งในจากุซซี่แสนหวานฉลองการให้อภัย
ทั้งสองร่างนอนกอดประสานกุมกันแแ่หอบหายใจโยนในอ่างจากุซซี่อุ่นระยิบแสงจันทร์ กวินประคองรดาขึ้นมาอาบน้ำล้างฟองสบู่อ่อนโยนก่อนอุ้มกลับมานอนพักผ่อนใต้ผ้าห่มผืนหนาแสนอบอุ่นในห้องนอนสลัว
รดาซุกแผงอกแกร่งของกวินยิ้มกว้างอย่างอบอุ่นหัวใจและพึงใจสูงสุด ปมอดีตกับมินตราเคลียร์สว่างไสว เส้นทางอนาคตสีรุ้งกำลังรอคอยพวกเขาสองคนก้าวเดินต่อไปด้วยรักแท้จริงที่จะอยู่คู่เคียงข้างสู้ชีวิตชั่วนิรันดร์...
6K
