Epilogue: ความลับที่ไม่เลือนหาย
(POV : กฤต)
`
หลายเดือนผ่านไปั้แ่คืนที่ผมปิดเครื่องจักรลง
หมู่บ้านกลับมาสงบเหมือนเดิม
บ้านร้างท้ายหมู่บ้านถูกทิ้งไว้ให้พังตามกาลเวลา
ไม่มีใครพูดถึงมันอีก ทุกคนเหมือนจะลืมไปแล้วว่ามีเื่ราวนั้นเกิดขึ้น
แต่สำหรับผม… ไม่มีวันลืม
ทุกคืนผมยังคงได้ยินเสียงกระซิบแ่เบา
บางครั้งเป็เสียงเด็ก บางครั้งเป็เสียงคนแก่
มันไม่ดังพอจะทำให้คนอื่นได้ยิน
แต่ดังพอจะทำให้ผมสะดุ้งตื่นกลางดึก
สมุดบันทึกเล่มนั้น ผมเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน
หน้ากระดาษว่างเปล่า ไม่มีข้อความใหม่ปรากฏอีก
แต่ทุกครั้งที่ผมเปิด มันยังคงมีกลิ่นฝุ่นและความทรงจำของคืนที่ผมเลือก
เลือกที่จะปิดผนึกความจริงแทนที่จะเปิดเผย
บางวันผมเดินผ่านโรงเรียนเก่า
เห็นเด็ก ๆ วิ่งเล่น หัวเราะกันอย่างไร้กังวล
ผมอดไม่ได้ที่จะคิดถึงคำพูดของชายชรา
“มันคืออนาคตของมนุษยชาติ”
ผมไม่รู้ว่าการตัดสินใจของผมถูกหรือผิด
ผมเพียงรู้ว่า… โลกยังคงหมุนไปโดยไม่รู้ว่าครั้งหนึ่ง
มีคนพยายามฉีกกาลเวลาเพื่อหยุดการสูญเสีย
และผม… คือคนเดียวที่แบกรับความลับนั้นไว้
ความลับที่ไม่มีใครรู้
ความลับที่อาจกลับมาอีกครั้ง
หากวันหนึ่ง… มีใครสักคนกล้าที่จะสืบต่อ
`
---