บทที่ 4 ปัญหาทั้งภายในและภายนอกของราชวงศ์ต้าเซี่ย
ยามราตรี ดวงดาราปรากฏบนน่านฟ้า
จ้าวอู่เจียงเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบาย ๆ จังหวะที่จะปรึกษาหารือเกี่ยวกับ 'การรับใช้ฮองเฮา' กับองค์ฮ่องเต้ต่อ กลับถูกเสียงเคาะประตูห้องบรรทมดังขัดขึ้น
เสียงเคาะประตูดังเป็จังหวะ
จังหวะยาวสามครั้ง จังหวะสั้นสองครั้ง
สัญญาณ?
จ้าวอู่เจียงหันกลับมามองหน้าเซวียนหยวนจิ้ง จึงได้เห็นองค์ฮองเต้รีบลุกขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที
จ้าวอู่เจียงเข้าใจในทันใดว่านี่คงจะเป็สัญญาณลับบางอย่างจากนอกประตู หรือว่าจะมีขุนนางขอเข้าเฝ้าในยามวิกาลเช่นนี้?
จ้าวอู่เจียงไอออกมาเบา ๆ "งั้นกระหม่อมขอตัวก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ"
"ไม่ต้อง เ้าห้ามไปไหนทั้งนั้น เ้าต้องอยู่ที่นี่"
"แต่ว่า..."
เซวียนหยวนจิ้งเดินไปนั่งบนเก้าอี้ั "เข้ามาได้"
ประตูถูกผลักออก เทียนไขที่ถูกจุดภายในห้องสาดแสงสว่างออกไปสู่ความมืดมิดด้านนอก
ภายใต้เงามืด ปรากฏร่างสูงใหญ่สวมเสื้อคลุมสีฟ้าเข้มเดินเข้ามาด้วยท่วงท่ามีสง่าราศี คนผู้นี้เดินเข้ามาคุกเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้าเซวียนหยวนจิ้ง ดวงตาหลังหน้ากากสีฟ้าครามไม่เหลือบแลไปยังทิศทางใด น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยความเคารพ
"กระหม่อมเจี๋ยสือจิ่วรับพระราชโองการให้ไปสืบสวนเื่ราวทางชายแดนเหนือ กลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าา!"
"ลุกขึ้นเถอะ" เซวียนหยวนจิ้งจ้องมองด้วยสายตาอบอุ่น
จ้าวอู่เจียงถูนิ้ว หรี่ตาลงเล็กน้อย ชายสวมหน้ากากผู้นี้มีนามว่าเจี๋ยสือจิ่ว ท่าทางจะไม่ใช่คนธรรมดา
ชายหนุ่มเกิดลางสังหรณ์ขึ้นมาทันทีว่า หากตนทำตัวผิดปกติเพียงนิด เขาคงถูกชายสวมหน้ากากฆ่าตายอย่างแน่นอน
แม้จะอยู่ห่าง ๆ ก็ยังรู้สึกได้ถึงพลังอำนาจ ความแม่นยำและความชำนาญด้านการต่อสู้จากคนผู้นี้
จ้าวอู่เจียงเข้าใจโลกนี้เป็อย่างดี ในทุกดินแดนต่างต้องเลี้ยงดูบรรดายอดฝีมือเอาไว้ใช้งาน และยอดฝีมือเ่าั้ก็สามารถบดขยี้คนธรรมดาได้อย่างง่ายดายไม่ต่างจากมดปลวกตัวหนึ่ง
เจี๋ยสือจิ่วลุกขึ้นยืน แต่ยังไม่ได้รายงานโดยทันที หันมาจ้องมองจ้าวอู่เจียงนิ่ง แววตาคมดั่งใบมีด ผู้ถูกจ้องมองรู้สึกได้ถึงความอำมหิตพานให้เสียวสันหลัง เจี๋ยสือจิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุร้าย
"เ้าขันทีน้อย ทำไมถึงยังไม่ออกไปอีก? สิ่งที่ข้ากำลังจะรายงานต่อฝ่าา เ้าคู่ควรที่จะอยู่รับฟังด้วยหรือ?"
"เอ่อ?"
จ้าวอู่เจียงหัวเราะออกมา "ท่านยอดฝีมือขอรับ หากเพียงแต่ข้าใช้หนึ่งหมัดเท่านั้น ก็สามารถทำให้ท่านมาคุกเข่าลงตรงหน้าข้าจ้าวอู่เจียงได้แล้ว… ดังนั้นอย่าให้พวกเราต้องปะทะฝีมือกันเองเลย!"
จ้าวอู่เจียงพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง แต่ในความเป็จริง เขากำลังหาโอกาสหลบหนีอยู่ต่างหาก "ถ้าอย่างนั้น ข้าขอตัวก่อน!"
เซวียนหยวนจิ้งรีบหยุดขันทีหนุ่มเอาไว้ทันที
"ไม่เป็ไร สือจิ่ว รายงานมาเถอะ"
กล้ามเนื้อบนใบหน้าใต้หน้ากากของเจี๋ยสือจิ่วกระตุกเล็กน้อย… ฝ่าาทรงอนุญาตให้ขันทีน้อยผู้นี้อยู่ได้หรือ?
ประหลาดนัก!
"ทูลฝ่าา หลังจากกระหม่อมเดินทางไปยังชายแดนเหนือเพื่อทำการสืบสวน ทุกอย่างเป็ไปตามที่พระองค์ทรงคาดการณ์ไว้ ช่างน่าประหลาดยิ่งพ่ะย่ะค่ะ!"
เจี๋ยสือจิ่วนำกล่องไม้สีดำขนาดเล็กเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อคลุมสีฟ้าเข้ม ก่อนจะยื่นกล่องไม้นั้นออกมาอย่างช้า ๆ
"คาดว่าแม่ทัพของพวกเราถูกพิษจากกลุ่มผู้รอดชีวิตแห่งโหลวหลานทางแดนใต้ เราพบหนอนพวกนี้จากศพของท่านแม่ทัพพ่ะย่ะค่ะ"
กล่องไม้ถูกเปิดออก ด้านในมีใบไม้สีเขียวรองไว้ แต่สิ่งที่โดดเด่นสะดุดตามากที่สุดท่ามกลางกลุ่มใบไม้เ่าั้ก็คือ รอยหยดเืสีแดงดำ และในรอยหยดเืเ่าั้ ปรากฏหนอนสีขาวที่มีตาเพียงดวงเดียวกำลังคลานอยู่ภายในอย่างน่าขนลุก
แม้หน้าตาของมันจะดูไม่เป็อันตรายถึงชีวิต แต่จังหวะที่ฝากล่องถูกเปิดออก จ้าวอู่เจียงผู้มีความชำนาญทางด้านการแพทย์ก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่านี่หาใช่หนอนธรรมดาไม่ มันคือกู่*[1]ที่อันตรายมากต่างหาก!
เซวียนหยวนจิ้งกำลังจะขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ แต่ขันทีน้อยรีบกางมือออกมาห้ามเอาไว้และกล่าวว่า "อย่าเข้าไปใกล้พ่ะย่ะค่ะ"
เซวียนหยวนจิ้งมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาในทันใด หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงเ็าว่า "เจี๋ยสือจิ่ว!"
เจี๋ยสือจิ่วตกตะลึง รีบปิดฝากล่องไม้และล่าถอยออกไปห้าก้าว ชายหนุ่มชำเลืองมององค์ฮ่องเต้ และขันทีน้อยที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยความหวาดหวั่น ได้แต่แอบสงสัยอยู่ในใจว่าแค่หนอนตัวเดียวจะเป็อันตรายได้อย่างไร
ในเวลาเดียวกันนั้น เขาก็ยิ่งตกตะลึงขึ้นไปอีกเมื่อคิดว่า ขันทีน้อยเห็นอันตรายได้อย่างไร?
ขันทีน้อยคนนี้คงไม่ธรรมดาเสียแล้ว...
มือของจ้าวอู่เจียงกางออกมากั้นบริเวณหน้าอกของเซวียนหยวนจิ้งพอดี ถึงแม้นางจะใช้สายรัดพันหน้าอกไว้อย่างแแ่ แต่นางก็ยังรู้สึกอับอายและโกรธแค้นอยู่ในใจ ได้แต่รีบตีมือของจ้าวอู่เจียงออกไปให้ห่างตัว
ถึงจะมัดไว้แน่นเพียงใด แต่หน้าอกก็คือหน้าอกอยู่วันยันค่ำไม่ใช่หรือ?
จ้าวอู่เจียงลองขยับนิ้วคำนวณขนาดหน้าอกอยู่ในใจ จังหวะนั้นก็เห็นเซวียนหยวนจิ้งหันมามองหน้าพอดี ฮ่องเต้มองเขาด้วยแววตาดุดัน ก่อนจะเปลี่ยนเื่พูด
"กลุ่มผู้รอดชีวิตแห่งโหลวหลานอยู่ทางตอนใต้ของเขตชายแดนแคว้นต้าเซี่ย ว่าแต่พวกเขาใช้พิษสังหารแม่ทัพจ้าว หรือร่วมมือกับคนเถื่อนนอกชายแดนเหนือ? แต่หากร่วมมือพวกเขามาร่วมมือกันได้อย่างไร?"
จ้าวอู่เจียงซ่อนสองมือในแขนเสื้อ อดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อได้ยินเช่นนี้ "อาจไม่ใช่การร่วมมือก็ได้พ่ะย่ะค่ะ นี่อาจเป็การสร้างสถานการณ์เพื่อตั้งใจนั่งภูดูเสือกัดกัน*[2] ส่วนตนเองก็รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์เท่านั้น!"
เจี๋ยสือจิ่วได้ยินการแสดงความคิดเห็นของขันทีน้อยก็รีบตำหนิทันที "ขันทีเช่นเ้าจะไปรู้เื่การบ้านการเมืองได้อย่างไร? เ้ากล้าดีอย่างไร จึงได้แสดงความคิดเห็นโง่เขลาออกมาเช่นนี้?"
"ไม่เป็ไร"
เซวียนหยวนจิ้งไม่คิดเช่นนั้น
ขันทีปลอมผู้นี้สามารถดูออกได้ั้แ่แรกเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องไม้เป็อันตราย
นางต้องใช้งานเขาอีกครั้งในการปรนเปรอฮองเฮา เพื่อขับไล่ความสงสัยของตระกูลตู๋กู
นางฆ่าเขาไม่ได้ แต่นางสามารถเก็บไว้ใช้งานได้
"จ้าวอู่เจียงเป็คนสนิทของข้า ข้าอนุญาตให้เขาพูดคุยเื่นี้ได้เต็มที่"
คนสนิท!!
เจี๋ยสือจิ่วก้มหน้าต่ำ ใบหน้าภายใต้หน้ากากเต็มไปด้วยความตกตะลึง
นอกจากหน่วยองครักษ์ัของพวกเขาแล้ว ฮ่องเต้ทรงมีคนสนิทั้แ่เมื่อใด
เมื่อพิจารณาดูจากท่าทีขององค์ฮ่องเต้ ขันทีน้อยผู้นี้น่าจะเป็คนสนิทยิ่งกว่าหน่วยองครักษ์ัเสียอีก!
"เสี่ยวจ้าว เ้าพูดต่อไปเถอะ" เซวียนหยวนจิ้งกล่าว
คนสนิท… จ้าวอู่เจียงเลิกคิ้วขึ้นสูง ฮ่องเต้สตรีผู้นี้้าจะติดสินบนอย่างนั้นหรือ?
น่าสนใจดี
"งั้นกระหม่อมจะขอพูดอะไรสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ"
จ้าวอู่เจียงไอแห้ง ๆ ออกมาและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ทันทีที่ฝากล่องเก็บกู่พิษตัวนี้ถูกเปิดออกมา กระหม่อมก็รู้ถึงที่มาที่ไปของมันแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเคยศึกษาตำราเกี่ยวกับอาณาจักรโบราณของชนเผ่าโหลวหลานที่ถูกทำลาย และกู่ชนิดนี้ก็คือคนร้าย!"
"พวกมันเป็กู่ที่จะชอนไชไปตามเส้นเืหัวใจ และซ่อนตัวอยู่ในหัวใจของผู้คน แล้วพวกมันก็จะทำการควบคุมหัวใจของมนุษย์! ในปัจจุบัน ทายาทของชนเผ่าโหลวหลานซึ่งเรียกว่ากลุ่มผู้รอดชีวิตแห่งโหลวหลานนั้น ได้ทำการเพาะเลี้ยงหนอนผีสางเหล่านี้เอาไว้เพื่อใช้งานในการลอบโจมตีศัตรูโดยเฉพาะ!"
"ถ้าอย่างนั้นพวกเขาทำแบบนี้เพื่ออะไร?" องค์ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกเป็กังวล
จ้าวอู่เจียงทำการถูนิ้วมือของตนเอง จ้องมองไปที่ดวงตาของเซวียนหยวนจิ้ง "ฝ่าาลองคิดทบทวนดูให้ดี ถ้าแม่ทัพจ้าวตาย ผู้ใดจะเป็ฝ่ายที่ได้รับผลประโยชน์สูงสุด? ใช่กลุ่มผู้รอดชีวิตจากโหลวหลานหรือไม่?"
ฮ่องเต้เซวียนหยวนจิ้งเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง
เจี๋ยสือจิ่วก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้เช่นกัน เขาก้มหน้าต่ำ ใบหน้าบ่งบอกถึงความมีอายุที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากกำลังแสดงถึงความตกตะลึงอีกครั้ง
จะเป็ฝีมือของกลุ่มผู้รอดชีวิตแห่งโหลวหลานไปได้อย่างไร!
หากอาณาจักรของพวกเขายังคงอยู่ ก็อาจเป็ไปได้ที่ในวันนี้กลุ่มผู้รอดชีวิตแห่งโหลวหลานจะแข็งแกร่งมากพอ และบุกตีพื้นที่ชายแดนทิศใต้ของแคว้นต้าเซี่ยได้โดยไม่ยากเย็นนัก
แต่พวกมันวางแผนมาทำอะไรอยู่ในแดนเหนือ?
ดวงตาเซวียนหยวนจิ้งเป็ประกายขึ้นมาเล็กน้อย การประชุมที่ท้องพระโรงในวันนี้ ขุนนางหลายฝ่ายต่างสนับสนุนให้คนตระกูลตู๋กูเดินทางไปรักษาการชายแดนเหนือ แม่ทัพจ้าวเสียชีวิต ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์สูงสุดก็คือตระกูลตู๋กูนี่เอง!
"ช่างทะเยอทะยานเสียจริง!"
เซวียนหยวนจิ้งรู้สึกเหมือนจะหมดแรง จนต้องยืนพิงเก้าอี้ัซึ่งเป็เก้าอี้ไม้แกะสลัก นางต้องพบเจอกับปัญหาทั้งภายในและภายนอกมาหลายปี ปัญหาเหล่านี้คือสิ่งที่ผลาญพลังชีวิตไปไม่น้อย ฮ่องเต้หญิงหลับตาลงและพูดออกมาเบา ๆ ว่า
"เ้าออกไปได้แล้ว"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
เจี๋ยสือจิ่วประสานมือทำความเคารพก่อนจะถอยออกไป จ้าวอู่เจียงก็อยากจะใช้โอกาสนี้ออกไปจากห้องบรรทมองค์ฮ่องเต้เช่นกัน
"จ้าวอู่เจียง เ้าอยู่ก่อน"
เมื่อได้ยินคำสั่งของเซวียนหยวนจิ้ง ดวงตาใต้หน้ากากของเจี๋ยสือจิ่วก็เบิกกว้างขึ้นมาอีกครั้ง
ทำไมองค์ฮ่องเต้จึงเรียกให้ขันทีน้อยผู้นี้รั้งอยู่ต่อ?
ดูเหมือนเ้าขันทีน้อยผู้นี้จะไม่ใช่คนธรรมดาเสียแล้วจริง ๆ!
บางทีขันทีน้อยอาจจะเป็อาวุธลับเช่นเดียวกับหลงอิ๋นเหว่ย หรือเขาอาจจะมีความอันตรายมากยิ่งกว่าหลงอิ๋นเหว่ยด้วยซ้ำ!
เจี๋ยสือจิ่วรีบหันไปคำนับจ้าวอู่เจียงด้วยความเคารพ "ใต้เท้า ในอนาคตช่วยเมตตาข้าน้อยด้วยนะขอรับ"
เมตตาบ้านท่านเถอะ ข้าอยากหลบหนีไปจากที่นี่แทบตายแล้ว… จ้าวอู่เจียงไม่ได้สนใจท่าทีของชายสวมหน้ากากเลยสักนิด
แต่ในสายตาของเจี๋ยสือจิ่ว จ้าวอู่เจียงมีลักษณะเ็าเป็อย่างยิ่ง!
ยิ่งเป็คนเ็ามากเท่าไหร่ ก็หมายความว่าเป็คนที่เก่งกาจมากเท่านั้น!
"ข้าน้อยชื่นชมความสามารถของใต้เท้าเป็อย่างยิ่ง ใต้เท้าช่างมีวิสัยทัศน์กว้างไกลดุจห้วงน้ำที่ไม่มีผู้ใดสามารถควบคุมได้ ข้าน้อยขอตัวก่อนนะขอรับ!"
หืม?
"ท่านนี่ก็ช่างพูดเหมือนกันนะเนี่ย"
จ้าวอู่เจียงซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อ พยักหน้าเบา ๆ
เมื่อเห็นว่าจ้าวอู่เจียงลืมเลือนเื่พฤติกรรมก่อนหน้านี้ของตนเองจนหมดสิ้น เจี๋ยสือจิ่วก็รีบล่าถอยออกมา และปิดประตูด้วยความสบายใจมากขึ้น
จ้าวอู่เจียงเดินช้า ๆ ตรงเข้าไปหาฮ่องเต้เซวียนหยวนจิ้ง แสงสว่างจากเปลวเทียนสะท้อนเงาของจ้าวอู่เจียงทาบทับลงบนร่างอ่อนล้าของนาง ฮ่องเต้หญิงรู้สึกได้ถึงบางอย่าง จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยเส้นเืสีแดงเพราะอดหลับอดนอนมาหลายคืน...
[1]กู่ คือพิษซึ่งได้มาจากสัตว์พิษตามความเชื่อทางภาคใต้ของประเทศจีน มักนำมาใช้ในกิจกรรมทางไสยศาสตร์ ว่ากันว่าิญญาของกู่สามารถกลายร่างเป็สัตว์ได้หลายชนิด เช่น หนอน บุ้ง ตะขาบ งู กบ หรือสุนัข
[2]นั่งภูดูเสือกัดกัน หมายถึงการรอคอยโอกาส เพื่อชกชิงผลประโยชน์ เมื่อมีผู้พลาดพลั้ง
294
