ตอนที่ 4 โผล่แค่บทนำจริงด้วย
นิยายเื่นี้มีชื่อว่า 'จักรพรรดิหลั่งโลหิต'
เนื้อหาในบนนำของนิยายกล่าวถึงชีวิตอันแสนรันทดของพระเอกนามของเขาคือแซ่ 'หาน' ชื่อสองตัวว่า 'เซ่ออี้' เขาเกิดมาในครอบครัวตระกูลใหญ่ซึ่งในอดีตเคยทรงอิทธิพลมากในแคว้นตี้ทว่าโชคชะตาไม่เข้าข้างชีวิตพระเอกให้รุ่งโรจน์จนแต่งเมียคลอดลูกและยิ่งใหญ่อย่างราบรื่น
เหอะๆถ้านักเขียนไม่ขายชีวิตบัดซบของพระเอกให้คนอ่านสงสารไม่สร้างเื่ราววัยเด็กให้เขาแล้วมันจะไปสนุกอะไร
หานซีหนิงกลอกตาตรรกะเช่นนี้นักเขียนก็คิดได้…
เล่าว่า…บิดาของหานเซ่ออี้เป็คนนอกตระกูลแต่งเข้าตระกูลหานตามคำสั่งของนายท่านผู้เฒ่าต่อมาบิดาของเขาถูกคนตระกูลอวิ๋นสังหารั้แ่เขายังอยู่ในครรภ์ของมารดาเมื่อครั้งลืมตาดูโลกเขาก็ไม่เห็นหน้าพ่อแล้วกลายเป็นายน้อยบ้านรองและนายน้อยตระกูลหานคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่
เขาไม่คิดว่าชีวิตตัวเองบกพร่องแต่อย่างใดบิดาของเขาเป็จอมยุทธ์ที่แกร่งกล้า สร้างชื่อเสียงให้แคว้นตี้มากมายมีท่านลุงใหญ่ที่เมตตา และมารดาของเขาที่อ่อนโยน รักใคร่เอ็นดูเขา เรียกเขาว่า 'อี้เอ๋อร์' อย่างอบอุ่นและเสียงหวาน...แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
ไหนเลยหานเซ่ออี้จะรู้ว่าความสุขเช่นนั้นคงอยู่ได้ไม่นาน เพียงคืนเดียวตระกูลหานก็ถูกฆ่าล้างทั้งตระกูลเปลวเพลิงนิลอัคคี อันเป็รูปแบบสายเืที่ทรงพลังที่สุดของตระกูลอวิ๋นทรงพลังที่สุดในแคว้นตี้ เผาผลาญทุกชีวิตในตระกูลหานจนวอดวายไม่เว้นแม้แต่ต้นหญ้าต้นเล็กๆ ข้างกำแพง
มารดาของเขาถูกคนตระกูลอวิ๋นย่ำยีมันผู้นั้นข่มเหงท่านแม่ต่อหน้าเขา ไม่สนใจเสียงร้องอ้อนวอนของนาง ...น่าตายนักยามนั้นท่านลุงใหญ่ยอมสละพลังยุทธ์ซึ่งหาได้ยากในระดับปฐีขั้นสูงสุดทั้งหมดของตนเองเพื่อช่วยให้น้องสาว ซึ่งก็คือมารดาเขา ให้นางพาเขาหนีออกจากแคว้นตี้
เขายังจำคำของลุงใหญ่ที่เนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเื 'อี้เอ๋อร์เ้าคือทายาทคนสุดท้ายของตระกูลหานแล้ว จำคำลุงไว้พามารดาของเ้าหนีออกจากแคว้นตี้ รอวันที่เ้าปลุกสายเืพิเศษของตระกูลหานสำเร็จยามนั้นจึงกลับมาแก้แค้นคนตระกูลอวิ๋น'
นับแต่นั้นเขาก็ไม่รู้อีกเลยว่าท่านลุงยังมีชีวิตอยู่หรือไม่หรือมีชีวิตอยู่ที่ไหนอย่างไร
หานเซ่ออี้กับมารดาหลบหนีมายังแคว้นเทียนภายใต้การช่วยเหลือของสหายผู้หนึ่งของท่านแม่แต่นางกลับพบว่าตัวเองตั้งครรภ์สายเืตระกูลอวิ๋นเริ่มแรกมารดาเขาปวดใจมากที่รู้ว่าตนกำลังจะให้กำเนิดสายเืของศัตรูนางไม่อยากให้ลูกคนนี้เกิดมาท่ามกลางความเกลียดชังของสองตระกูลแต่แล้วนางก็ใจอ่อนเกินกว่าจะทำร้ายลูกในท้องได้จึงได้แต่ตั้งใจว่าจะเลี้ยงดูลูกในท้องให้มีชีวิตที่ดี ให้เด็กคนนี้เป็คนตระกูลหานเท่านั้น
พวกเขาอยู่ในแคว้นเทียนได้รับการช่วยเหลือจากชายวัยกลางคนผู้หนึ่งทว่าเขาเป็แค่ชาวบ้านไร้พลังยุทธ์ ชายผู้นั้นหลงรักท่านแม่ไม่รังเกียจว่านางจะมีลูกติดกี่คนยินยอมรับเด็กทั้งสองเข้าทะเบียนบ้านโดยไม่มีเงื่อนไข เลี้ยงดูแม่ลูกที่กำลังตั้งครรภ์ถึงจะมีชีวิตลำบากเพราะเขาเป็แค่ชนชั้นแรงงานหากแต่มารดาของเขาก็ไม่รังเกียจเช่นกัน ขอเพียงมีที่พึ่งมีบ้านและที่อยู่ที่ปลอดภัยแก่ลูกชายกับลูกในท้องของนาง เพียงเท่านั้นก็พอแล้ว
หานเซ่ออี้คิดว่าเื่ราวมันจะจบแค่นั้นแล้วจริงๆชีวิตลำบากแค่นี้ยังเริ่มต้นใหม่ได้ ทว่าเพื่อให้กำเนิดเด็กหญิงคนหนึ่งมารดาของเขาถึงกับจากโลกนี้ไป หานเซ่ออี้ในวัยหกขวบเสียใจมากเขาเกลียดน้องสาวที่เป็ต้นเหตุทำให้มารดาผู้อ่อนโยนของเขาต้องตายเกลียดนางที่มีสายเืตระกูลอวิ๋น เกลียดนางที่ถ่วงชีวิตเขาให้ตกต่ำเช่นนี้
ทุกวันผ่านไป คำขอของมารดาที่้าให้เขาปกป้องน้องสาวก็ค่อยๆเลือนหาย ยิ่งนางเติบโตและเริ่มสร้างปัญหาให้เขามากมาย เขาก็ไม่คิดจะเก็บนางไว้อีก
ครั้งหนึ่งเพื่อที่นางจะได้กินข้าวดีๆสักมื้อ นางทรยศเขา เอาเื่ที่เขาแอบฝึกพลังยุทธ์ไปบอกคนในหมู่บ้านหัวหน้าหมู่บ้านเห็นว่าเขายังอายุน้อยไม่อยากทำเื่โหดร้ายเช่นการทำลายบ่อกำเนิดปราณยุทธ์ของเขาดังนั้นจึงแค่โบยไปไม่กี่ไม้ สั่งห้ามเด็ดขาดว่าห้ามฝึกพลังยุทธ์อีก
ขณะที่บิดาบุญธรรมแต่ในนามของพวกเขาก็เอาแต่เมามายสุราจนหัวทิ่มทั้งวันหลังจากมารดาของเขาจากไป ชายผู้นั้นก็มีสภาพไม่ต่างจากขอทานปล่อยให้เขาดูแลน้องสาวตัวปัญหาคนเดียว ยิ่งเวลาผ่านไปภาพลักษณ์ของหานซีหนิงในสายตาเขาก็ยิ่งน่ารังเกียจ นางตะกละ สกปรกทุกวันกินทุกอย่างได้ไม่เลือก ชอบขโมยของผู้อื่นกลับมาที่เรือนต้องเดือดร้อนเขานำของเ่าั้กลับไปคืน
จนกระทั่งถึงจุดหนึ่งที่เขาทนไม่ไหวจริงๆ
หานเซ่ออี้ลงมือฆ่าน้องสาวด้วยมือตัวเองกำจัดสายเืตระกูลอวิ๋นครั้งแรก
การฆ่านางครั้งที่หนึ่งเขายังหวาดกลัวความผิดครั้งที่สอง ครั้งที่สามก็เริ่มชินชา ต่อมาถึงได้รู้ว่า
นางฆ่าไม่ตาย!
...และนั่นคือจุดเริ่มต้นของนิยายเื่'จักรพรรดิหลั่งโลหิต'
ดวงเนตรงามของหานซีหนิงละจากหน้าหนังสือนิยายอย่างเชื่องช้า
ช้อนสายตาขึ้นมองแผ่นหลังพี่ชายที่กำลังยุ่งง่วนอยู่ในครัวเด็กหนุ่มจับมีดทำครัวเลาะเกล็ดปลาอย่างโเี้ จากนั้นก็ออกแรงตัดหัวปลาจนขาดฉับในครั้งเดียว
หานซีหนิงขนลุกซู่มองเด็กหนุ่มอย่างตะลึงงัน ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกโชคดีเหลือเกินที่ปลาตัวนั้นไม่ใช่เธอ
หากเป็ไปตามที่เนื้อหานิยายเขียนไว้หานเซ่ออี้ก็ฆ่าน้องสาวมาไม่รู้ตั้งกี่วิธีแล้ว สุดแต่นางฆ่าไม่ตายตายไปแล้วทุกครั้งก็จะฟื้นขึ้นมาใหม่ต่อให้แขนขาขาดก็จะนอนทรมานเพราะพิษาแจนตายรอตายไปแล้วร่างกายถึงจะซ่อมแซมใหม่ ไม่ได้งอกใหม่เหมือนหางจิ้งจกนับเป็เื่ที่แปลกมากสำหรับหานซีหนิง
ดังนั้นหานเซ่ออี้ที่ค้นพบความลับนี้ของน้องสาวเขาถึงได้ฆ่าเธออย่างมันมือ ภายหลังเพราะเธอฆ่าไม่ตายฉะนั้นจึงขายให้ตระกูลเจียงแม่งเลย
"ฉิบหาย..."หานซีหนิงลอบอุทานคนเดียว
นิยายเื่นี้พระเอกมุ่งแก้แค้นคนตระกูลอวิ๋นในเมื่อมีพระเอกก็ต้องมีนางเอก
หานซีหนิงรู้สึกตื่นเต้น...นางเอกคือแม่พระมาโปรดพระเอกแน่เลย
ในนิยายเขียนว่า ก่อนจะพบกับนางเอกพระเอกยังมุ่งมั่นที่จะแก้แค้นตระกูลอวิ๋น แต่สุดท้ายเื่ราวดันหักมุมเขาค้นพบความลับว่านางเอกก็มีสายเืครึ่งหนึ่งของตระกูลอวิ๋นเช่นกันแต่พระเอกกลับหลอกตัวเอง และปิดบังความลับนี้ไม่บอกนางเอก
หานซีหนิงหัวเราะ...เพราะพระเอกรักนางเอกมากทั้งคลั่งรัก ทั้งหึงโหด เขาสังหารบุรุษทุกคนที่เข้าใกล้นางเอกนางเอกรับรู้ถึงนิสัยชั่วร้ายนี้ของเขาเข้าก็ทนไม่ไหว สุดท้ายนางเอกฆ่าตัวตายพระเอกเสียใจมากจนกลายเป็มาร ประกาศจะฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์
พาลว่ะ
จากนั้นพระเอกก็ถูกพระรองกำจัดจบชีวิตในที่สุด...โอ๊ะ
สปอยล์ตอบจบแล้วตู...
หานซีหนิงอ่านได้แค่ห้าบทแรกก็วาร์ปไปอ่านบทที่เจ็ดสิบสอง...อันเป็ตอนจบของเื่เมื่อเธอรู้ว่าพระเอกจะตายในตอนจบ หานซีหนิงพลันคลี่ยิ้มอย่างชั่วร้าย หึๆ
หือ? แต่คนที่ตายคือพี่ชายแท้ๆ ของเธอไม่ใช่หรือ
หานซีหนิงรู้สึกปวดแปลบในใจแต่ก็แย้งไม่ได้ว่าอนาคตเธออาจจะถูกขาย "หานเซ่ออี้ เ้าคนชั่ว"
เด็กหญิงบ่นอุบอิบครั้นเห็นพี่ชายยกชามน้ำแกงปลาเดินออกมาจากครัวหานซีหนิงก็ะโห่างจากโต๊ะออกมาทันที ยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงสายตาหวาดระแวงยามมองพี่ชาย
หานเซ่ออี้ยังถือชามน้ำแกงใบใหญ่อยู่ในมือเห็นสายตาหวาดระแวงของนาง เด็กหนุ่มก็พลันชะงักฝีเท้า
ชั่วครู่เขารู้สึกผิดหวังที่เห็นนางหวาดกลัวเขาแต่แล้วเด็กหนุ่มก็ยกมุมปากยิ้มอย่างเย้ยหยันคิดว่านางกลัวเขาเช่นนี้นั้นถูกต้องแล้ว เขาฆ่านางไปหลายครั้งหากนางยังไม่รู้สึกอะไรก็คงเป็ตัวประหลาดแล้ว
แต่ลึกๆก็อดผิดหวังไม่ได้ที่นางไม่มองเขาอย่างชื่นชมและพึ่งพาเขาเหมือนพี่ชายคนหนึ่งเรียกเขาว่า 'ท่านพี่' อย่างอ่อนหวานและเชื่อฟัง
เหลวไหล!หานเซ่ออี้ปัดความคิดเ่าั้ทิ้ง
เขายังจะหวังอะไรในตัวปัญหาเช่นนางน้องสาวที่น่ารักหรือ? ฮึ!หากนางไม่มีสายเืครึ่งหนึ่งของตระกูลอวิ๋น เขาก็คงจะมองเห็นความน่ารักของนางอยู่หรอก
เด็กหนุ่มก้าวเท้าต่อเดินไปที่โต๊ะกลางห้องโถง หานซีหนิงใจึงวิ่งกลับเข้าห้องปิดประตูลงดาลอย่างมิดชิด
หานเซ่ออี้มองตามทว่าไม่ได้ไม่พอใจอะไร นั่งกินน้ำแกงชามนั้นบนโต๊ะพลางเหลือบมองตำราเล่มหนึ่งอย่างสนใจ
ตำราเล่มนี้ตอนที่เขาย้อนกลับไปเก็บร่างของหานซีหนิงออกมาจากป่าอสูรก็เห็นมันวางตกอยู่ข้างๆตัวนาง เขาเห็นรูปภาพบนปกมันประหลาดดีก็เลยเก็บกลับมาด้วยทว่าเปิดดูข้างในแล้วกลับอ่านตัวอักษรเล็กๆ ยาวเหยียดคล้ายๆ กันหมดนั้นไม่ออกเดิมทีไม่คิดจะเก็บไว้ แต่ก็ยังคาดไม่ถึงว่าหานซีหนิงจะให้ความสำคัญกับมัน ทั้งยังตั้งใจอ่านราวกับนางรู้หนังสือ
"ตัวี้เีเช่นนั้นเขียนชื่อตัวเองได้ก็นับว่าไม่ขายหน้าสายเืตระกูลหานแล้ว"เขาเหน็บแนมอย่างเ็า
พลันประตูห้องของหานซีหนิงเปิดออกร่างเล็กๆ วิ่งถลามาคว้าตำราบนโต๊ะ สายตามองเขาปราดหนึ่งอย่างหวาดกลัวหยิบของได้แล้วก็หายวับกลับเข้าห้องราวหมอกควันและสายลม
ทั้งเรือนนี้มีตะเกียงอยู่แค่ดวงเดียวน้ำมันที่กลั่นจากเือสูรลาวาหาได้ไม่ยาก ให้เปลวไฟสีแดงไม่สว่างนักทว่าตัวตะเกียงกลับมีราคาสูง ยากที่คนชนชั้นแรงงานจะหาเงินซื้อได้คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่จึงเลี่ยงที่จะไม่ใช้กัน ทันทีที่ฟ้ามืดพวกเขาก็จะเข้านอนทันที ตัดปัญหาการสิ้นเปลืองค่าน้ำมันไปในตัว
ดังนั้นตะเกียงหนึ่งเดียวของบ้านวางอยู่บนโต๊ะในห้องโถงตั้งอยู่ตรงหน้าของหานเซ่ออี้ หานซีหนิงขังตัวเองอยู่ในห้องเช่นนั้นนางไม่มีไฟใช้อย่างแน่นอน
เด็กหนุ่มซดน้ำแกงไปได้ครึ่งชาม
ในที่สุดประตูห้องของหานซีหนิงก็เปิดออกอย่างเชื่องช้าเปิดทิ้งให้แสงสว่างจากห้องโถงส่องเข้าไปในห้องของตนเงียบๆ
หานเซ่ออี้กระตุกยิ้ม...เป็อย่างที่เขาคาดไว้
หานเซ่ออี้กินอิ่มแล้วก็เก็บชามบนโต๊ะไปล้าง
ก่อนที่เขาจะตักน้ำแกงปลาที่เหลือไปวางไว้บนโต๊ะในห้องโถงตะเกียงก็ยังคงจุดทิ้งให้สว่างไว้เช่นนั้น
เขาพอจะรู้วิธีกลั่นเือสูรลาวาออกมาเป็น้ำมันอยู่บ้างทว่าด้วยระดับพลังยุทธ์ของเขาไม่สามารถทำให้มันบริสุทธิ์ถึงระดับที่จะใช้ขายได้จึงหลงเหลือกลิ่นเหม็นคาวติดอยู่ในน้ำมัน แต่ไม่มากนักหากจมูกดมจนชินแล้วก็จะไม่ได้กลิ่นอะไรซึ่งอย่างน้อยก็พอช่วยลดค่าน้ำมันตะเกียงที่ต้องซื้อได้บ้าง
น้ำมันตะเกียง 'หนึ่งคืน' ใช้ได้นานราวห้าถึงหกชั่วยามราคาห้าเงินขาว ไม่ถือว่าเป็จำนวนเงินที่มากอะไร แต่ควรประหยัดไว้ได้ก็ดี
หานเซ่ออี้กลับเข้าห้องนอนของเขาไปแล้วหานซีหนิงทนหิวไม่ไหวจึงเดินออกมา นั่งกินน้ำแกงปลาที่พี่ชายตักไว้จนอิ่มท้องหลังจากนั้นก็มองไปที่ประตูห้องนอนของพี่ชายอย่างเงียบเชียบ ไม่ขยับเขยื้อนร่างกาย
ภายในใจก็คิดว่า...ห้าวันแล้วที่เธอมาอยู่ในโลกใบนี้ซึ่งไม่มีวี่แววว่าทุกอย่างจะเป็เพียงความฝันอย่างที่เธออยากให้เป็ดังนั้นคงถึงเวลาที่เธอต้องลงมือทำอะไรสักอย่างเสียทีจะมัวตัดพ้อโชคชะตาโดยไม่ทำอะไรอยู่แบบนี้ไม่ได้
ชะตาฟ้าหรือจะสู้มานะคนหานซีหนิงนั่งเท้าคางครุ่นคิดอยู่บนโต๊ะ ตามเนื้อหาในนิยายพี่ชายจะขายเธอตอนเธออายุสิบสี่ปีนับดูจากเวลานี้ที่เธออายุแปดขวบก็ยังเหลือเวลาอีกหลายปีตราบใดที่เธอไม่แตะต้องเนื้อหาในนิยายเวลาห้าหกปีต่อจากนี้เธอก็จะมีชีวิตอยู่อย่างไม่ต้องกังวลอะไร
เมื่อเนื้อเื่ในนิยายไม่กระทบก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันอะไรขึ้นระหว่างนั้น
โลกก่อนหานซีหนิงเป็นักเก็งกำไรมือฉมังเธอมักจะวิเคราะห์คลื่นเศรษฐกิจได้อย่างแม่นยำเสมออัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศก็เช่นกันหากจะคลาดเคลื่อนก็คงคลาดไปจากที่เธอคาดการณ์น้อยมากดังนั้นกับแค่เหตุการณ์ในนิยาย เธอสวมรอยเป็น้องสาวพระเอกได้อย่างแเีได้แน่นอน
ทว่าในเวลานี้สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือหกปีต่อจากนี้เธอจะเอาชีวิตรอดจากความอดยากนี้อย่างไร
หานซีหนิงแทบตกจากเก้าอี้เป็อนุคนที่สี่สิบห้าของนายท่านตระกูลเจียงยังมีข้าวกินแต่เป็น้องสาวหานเซ่ออี้นี่สิ
เธอจะหิวตาย!
รีบกินน้ำแกงชามนั้นแล้วดับไฟเข้านอน
11K
