“จะว่าไป”
ที่นี้มันที่ไหนกันละเนี่ย!!
มัวเเต่ตื่นเต้น ที่ได้มาที่ต่างโลกครั้งแรกกับการดูพลังของตัวเอง จนลืมเื่นี้ไปเลย
เมื่อมองไปรอบๆตัว ก็พบว่ามีเเต่ป่าเต็มไปหมดทุกทิศทาง เเผนที่ก็ไม่มีด้วยสิ
ถ้างั้นก็พยายามหาผู้คนก่อนก็เเล้วกัน จะได้ถามทางได้ เพราะงั้นในกรณีนี้ก็ต้อง
“【เวทตรวจหาขั้นสูง】”
โอ๊ะ โอ้! มุมมองเปลี่ยนไปเลยแฮะ เหมือนมองในกล้องส่องทางไกลที่สามารถดูได้รอบทิศทางพร้อมกันในทีเดียวเลย ตอนนี้เราน่าจะมองเห็นได้เเค่ในรัศมี 10 กม. สินะ
หืม? อะไรละนั้น สัตว์อสูรงั้นหรอ! หลังจากใช้【เวทตรวจหาขั้นสูง】ก็เห็นสัตว์อสูรครั้งเเรกตั้งเเต่มาที่นี้ อยู่ทางขวามือ
(ที่บอกอย่างนี้ เพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าทิศไหนเป็ทิศไหน)
ซึ่งอยู่ห่างไปประมาณ 1 กม. เเล้วก็พบเจอสัตว์อสูรอีกมากในรัศมี 10 กม.
เเต่กลับว่าไม่เจอกับคนเลย ไม่เจอเเม้เเต่เผ่าพันธ์ที่เห็นในนิยายเเฟนตาซีด้วยซ้ำ นึกว่าในป่าแบบนี้จะได้เจอเอลฟ์ตัวเป็ๆซะอีก!
ที่โลกนี้จะมีเผ่าพันธ์อื่นนอกจากมนุษย์ไหมนะ คงมีเเหละเพราะนี้มันต่างโลก
“โฮกก...”
เสียงท้องร้องดังขึ้น จะว่าไปเรายังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งเเต่เช้า เริ่มหิวซะเเล้วสิ
รู้สึกว่าตอนที่ดูเมื่อกี้ไม่เห็นสัตว์ธรรมดาเลยหรือผมอาจจะไม่ตั้งใจมองเองก็ได้ เห็นเเต่สัตว์อสูร ว่าแต่สัตว์อสูรนี้กินจะได้ไหมนะ
นั้นก็ไปลองดูก่อนละกันว่าจะกินได้ไหม หลังจากนั้นก็เดินไปหาสัตว์อสูรที่ใกล้ที่สุด พอเดินมาเรื่อยๆจนจะใกล้ถึง ก็เห็นเป็รูปร่างคล้ายหมูป่าเเต่ตัวโตกว่า 2 เท่า อยู่กันเป็ฝูงประมาณ 9 ตัว
ชื่อตัวอะไรนะ ลองดูดีกว่า
“【ดวงตาเเห่งเเสงขั้นต้น】”
【ดวงตาเเห่งเเสงขั้นต้น】เป็สกิลพิเศษซึ่งหนึ่งในความสามารถอันหลากหลายของสกิลนี้ก็คือสามารถตรวจสอบเเละการวิเคราะห์สิ่งต่างๆได้ เป็สกิลที่มีประโยชน์มากเลยละ
“ดูเหมือนจะชื่อ ‘ไวท บอร์’ ไม่มีพิษ สรุปว่าสามารถกินได้สินะ นั้นก็ลงมือเลยแล้วกัน!”
เมื่อกี้ระหว่างที่เดินมา ก็ลองใช้เวทต่างๆจาก【หนังสือเเห่งเวทมนตร์】อย่างเช่นเวทขั้นกลาง 【วิน คัทเตอร์】กับ【ไฟเยอร์บอล】เเล้วก็เวทอื่นๆอีก บอกได้คำเดียวเลยนะ—
โคตรเท่! นี้สิถึงกับเป็ต่างโลก!! ขอบคุณพระเ้ามากครับที่ทำให้ผมใช้เวทมนตร์ได้
โอ๊ะ เผลอออกนอกเื่ไปหน่อย กลับมาโฟกัสที่ ‘ไวท บอร์’ ก่อน อืม...ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเวทนี้จะทำอะไรได้รึป่าว มีเเต่ต้องลองเเฮะ
หลังจากนั้นผมก็เดินเข้าไปหามันโดยไม่ซ่อนตัวแม้เเต่น้อย
พอ ‘ไวท บอร์’ เห็นผม พวกมันก็วิ่งเข้ามากะจะชนผมเลย ไม่ให้ตั้งตัวเลยหรอ!
เเต่ผมก็ะโหลบได้อย่างสบาย ระหว่างนั้นก็ลอยตัวกลางอากาศด้วยความสูงประมาณ 10 เมตร ด้วย 1 ในความสามารถของเวทมนตร์ขั้นสูง【เวทลมขั้นสูง】
เป็ครั้งเเรกที่ลอยตัวอยู่แบบนี้ เเต่กลับรู้สึกชินแบบแปลกๆบางทีผมอาจจะไม่ได้กลัวความสูงด้วยละนะ พวก ‘ไวท บอร์’ เห็นผมลอยตัวก็ก็พยายามจะะโขึ้นมา ใจสู้เหมือนกันนะเนี่ย นั้นก็ทำให้จบเลยละกัน
“【วิน คัทเตอร์】!”
สายลมที่รวมตัวอยู่ที่มือของผมทำให้รู้สึกเย็นสบาย หลังจากนั้นก็รวมตัวกลายเป็คมมีดพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง
ตัดหัว ‘ไวท บอร์’ อย่างง่ายดาย พอเห็นพวกของตัวเองตาย ที่เหลือก็วิ่งหนีทันที
เฮ้ยๆ แล้วความใจสู้เมื่อกี้มันหายไปไหนแล้วละ! เเต่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรตัวที่เหลือต่อเพราะเเค่ตัวเดียวผมก็อิ่มแล้ว
หลังจากนั้นก็ลงมาบนพื้น เพื่อที่จะเก็บ ‘ไวท บอร์’ ที่หัวกับตัวเเยกออกจากกันเเล้วใส่ไว้ใน 【กระเป๋ามิติ】โดยความสามารถของ【กระเป๋ามิติ】จะสามารถเก็บได้เเต่สิ่งไม่มีชีวิตเเถมพออยู่ใน【กระเป๋ามิติ】เวลาของก็จะไม่เปลี่ยนด้วยไปด้วย
“เอาละ! ได้วัตถุดิบมาเเล้วหลังจากนี้ก็ต้องหาที่พักสินะ...เอาที่นั้นละกัน”
เมื่อกี้ตอนเดินผ่านมาเหมือนจะเห็นถํ้าด้วย ก็เลยจะเลือกที่นั้นไว้เป็ที่พักสำหรับวันนี้ พอเดินมาถึงหน้าถํ้าก็เป็ถํ้าหินตามปกติ
“มีหมีหรืองูอยู่ป่าวเนี่ย...”
เพื่อความชัวร์เลยใช้【เวทตรวจหาขั้นสูง】ปรากฎว่าไม่พบอะไรที่เป็อันตรายในถํ้าเลย
“สบายใจได้ระดับนึงละมั้ง”
หลังจากนั้นก็เดินเข้ามาในถํ้าเพื่อสำรวจดูก็ปรากฎว่าโอเคอยู่ สามารถหลบฝนได้ เเต่เื่ความหนาวในตอนกลางคืนน่าจะไม่ไหว ยิ่งไม่มีเตียงแบบนี้ต้องนอนบนพื้นเย็นๆอีกยิ่งหนาวกันไปใหญ่
ต้องไปหาของมาทำสินะ หลังจากนั้นผมก็เดินไปหาไม้มา โดยตัดไม้เป็ไม้ซุงประมาณ 2 ต้น เเล้วเเบกกลับมาที่ถํ้า
ถามว่าทำไมผมถึงเเบกไหวก็เพราะผลของสกิล【ร่างกายอันสมบูรณ์】
อุส่าเดินมานานเเล้วเเถมไปสู้มาอีกเเต่ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเเม้เเต่นิดเดียว ความสามารถของสกิลนี้ก็เป็ไปตามชื่อ ร่างกายเเข็งเเรงสมบูรณ์ ผลของสกิลมีผลตลอดเวลา โดยไม่ต้องเปิดใช้งาน
“เอาละ ทำที่นอนก่อนละกัน 【สร้างสรรค์】”
ผมเอามือไปเตะท่อนซุงเเล้วหลังจากนั้นท่อนซุงก็กลายเป็เตียงไม้ทันที ที่เป็อย่างนี้เพราะเป็ความสามารถของสกิลพิเศษอย่าง 【สร้างสรรค์】เป็สกิลพิเศษที่มีประโยชน์มากเลยละ
เเต่ความสามารถเเท้จริงสกิลนี้ คือการ สร้างเวทมนตร์ใหม่ เเก้ไขเวทมนตร์ เปลี่ยนผลลัพธ์ของเวทมนตร์ สร้างสิ่งของตามใจนึกเเต่ต้องมีวัสดุกับสิ่งที่สร้างจะสอดคล้องกันเพื่อที่จะสร้างของที่มีประสิทธิภาพได้สูงสุด สกิลนี้รู้สึกว่าจะสามารถอัพเลเวลได้อีกละนะ
หลังจากนั้นก็ใช้【สร้างสรรค์】สร้างหมอนกับผ้าห่ม ถึงวัสดุจะไม่สอดคล้องกันก็ไม่เป็อะไร เเต่ถ้ามันไม่สอดคล้องกันมากๆอย่างนี้ มันจะทำให้คุณภาพของสิ่งที่สร้างลดลงไปมากด้วย เช่นจะสร้างหมอนจากไม้ ก็ได้เป็หมอนคุณภาพราคาถูก ไม่ได้นุ่มมากอย่างที่คิดเเต่ก็สามารถนอนได้
“แต่เเค่นี้ก็สะดวกมากเเล้วละนะ”
หลังจากนั้นก็นำ ไวทบอร์ ออกมาจาก【กระเป๋ามิติ】เเล้วก็ทำการเเยกสิ้นส่วนเครื่องในออก โดยการเอาความรู้จากมังงะเเนวเอาชีวิตรอดที่เคยอ่านมาทำตาม
ปรากฎว่ามันทำได้จริง สุดยอด!
“เอาง่ายๆเป็หมูย่างละกัน”
ไม่ใช่เพราะว่าผมทำอาหารไม่เก่ง แค่ตอนนี้รู้สึกี้เีเท่านั้นเอง
หลังจากนั้นก็ก่อไฟโดยเอาหมูเสียบไม้มาย่างไว้ พอหมูสุกก็ทนความหิวไม่ได้ เอาเนื้อเข้าปาก
“อร่อย! นี้เเค่เอาหมูไปย่างไฟเองนะถ้ามีเครื่องปรุงจะอร่อยขนาดไหนกันเนี่ย!”
ไม่รู้ว่าตอนนี้หิวเลยกินทุกอย่างอร่อยไปหมดเลยไหว เเต่ก็กินหมูจนอิ่ม จนเวลาก็มืดคํ่าพอดี พอไม่มีนาฬิกาก็ไม่รู้เวลาที่เเน่นอนเลย
“ส่วนเื่อาบนํ้าก็ไม่มีปัญหา”
ผมใช้ไม้ที่เหลือมา สร้างอ่างอาบนํ้าด้วย【สร้างสรรค์】เเล้วก็สร้างนํ้ามาจาก【เวทนํ้า】เเล้วก็ต้มให้ร้อนด้วย【เวทไฟ】พอรอให้ความร้อนได้ที ก็ลองลงไปเเช่ดู
“อ๊า! ถึงจะไม่เหนื่อยก็จริงเเต่....ความสบายนี้ช่วยให้ผ่อนคลายชะมัด”
หลังเเช่นํ้าเสร็จ ก็ขึ้นไปนอนบนเตียงพร้อมคิดถึงเื่ต่างๆไปด้วย
“นี้มันความจริงสินะ ไม่ใช่ฝัน”
ถึงจะดีใจที่ได้มาต่างโลกก็เถอะ เเต่ยังไม่ได้บอกลาพ่อกับเเม่เเล้วก็ทุกคนที่อยู่โลกนั้นเลย ตอนนี้มีหลากหลายอารมณ์ตีกันภายในใจของผม อธิบายออกมาเป็คำพูดไม่ถูก
“เอาละ พอทำเื่ที่อยากทำของโลกฝั่งนี้เสร็จเเล้ว จะหาทางเเวะไปขอโทษละกัน”
เมื่อกี้ลองใช้เวทมนตร์ขั้นสูง【เวทมิติขั้นสูง】เพื่อที่จะเคลื่อนย้ายไปโลกฝั่งนู้นดูเเล้วเเต่ก็ไม่ใด้ เหมือนจะติดอะไรสักอย่างอยู่
เเต่ว่าก็ไม่ใช่ว่าไม่มีทางซะทีเดียว จากการวิเคราะห์ของผม
ถ้าสร้างเวทมนตร์ที่สามารถเคลื่อนย้ายไปต่างโลกได้ขึ้นมาละ ?
ตอนนี้เลเวลของ【สร้างสรรค์】ยังไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ เเต่ว่าในอนาคตก็ไม่เเน่
“เอาเถอะ! เื่ของอนาคตค่อยว่ากัน ตอนนี้ต้องคิดเื่ที่จะทำที่โลกของฝั่งนี้ก่อน”
หลังจากตัดสินใจได้ ความง่วงก็เข้ามาโจมตีในทันใด จนทำให้ผมเผลอหลับไป
❂
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงไม้ ผมก็หยิกเเก้มตัวเองก่อนเลย
“เจ็บ…ไม่ใช่ฝันสินะ”
นึกว่าพอหลับก็จะตื่นจากฝันอะไรทำนองนั้น แต่ก็ดีแล้วละนะที่มันไม่ใช่ฝัน
“วันนี้จะทำอะไรดีนะ อืมม…ค่อยคิดละกันหาอะไรกินก่อน”
ผมเอาเ้า ไวทบอร์ ที่ย่างเหลือไว้จากเมื่อวานออกมาจาก【กระเป๋ามิติ】เช้านี้ก็ตัดสินใจที่จะกินหมูย่างอีกเช่นเคย เพราะมันง่ายที่สุดเเล้ว พอกิน
อื่มเเล้วก็ไปอาบนํ้าเเต่รอบนี้ไม่ได้เเช่นํ้าร้อนเพราะมันยังเช้าอยู่เลย
วันนี้ตัดสินใจที่จะบินไปสำรวจ ที่จริงคิดได้ตั้งเเต่เมื่อวานเเล้ว เเต่มันเป็ตอนกลางคืนเเบบว่ามันออกน่ากลัวไปนิด ก็เลยตัดสินใจว่าจะออกเดินทางตอนรุ่งเช้า
พอเก็บของใส่【กระเป๋ามิติ】เสร็จเเล้วก็ใช้【เวทบิน】 ที่เป็หนึ่งในความสามารถของ【เวทลมขั้นสูง】
พอลอยมาสูงขนาดนี้เเล้วก็พบว่าป่านี้มันใหญ่จริงๆ เเต่ที่น่าเสียดายคือไม่เห็นเมืองหรือบ้านคนอยู่รอบๆเลย เป็ป่าที่ถูกเเยกออกมารึไงกันนะ
เอาเถอะลองบินไปเรื่อยๆเดี่ยวก็เจอเองเเหละ จากนั้นผมก็ออกเดินทางทันที
บินไปด้วยความเร็วในระดับนึง ไม่มีทีท่าว่าพลังเวทจะหมดเลย เมื่อวานก็ด้วยก็คิดว่าใช้พลังเวทไปเยอะเเล้วเเต่ก็เหมือนไม่ลดลงสักนิดเลย ในสเตตัสก็ไม่มีเขียนบอกไว้ด้วยสิหรือว่าพลังเวทของผมอาจจะเยอะจริงๆแฮะ
พอบินไปเรื่อยๆ ก็ได้ยินเสียง
ตู้ม!!
“หืม เสียงอะไรนะ สัตว์อสูรหรอ”
ผมหยุดบินเเล้วลอยอยู่กลางอากาศ เเล้วก็ใช้【เวทตรวจหาขั้นสูง】
ก็ได้พบกับสิ่งน่าใขึ้น
เห็นสัตว์อสูรตัวนึง ถ้าถามว่าเเค่ใสัตว์อสูรหรอก็ตอบเลยว่าไม่
เพราะระหว่างบินมาก็เห็นสัตว์อสูรมาเยอะเเล้ว เเต่ที่ใคือ—
“นะ..นะ”
“นั้นมันเอลฟ์สาวผมสีทอง!!”
ใช่เเล้ว! เอลฟ์สาวผมสีทองกำลังสู้กับสัตว์อสูรที่เป็เหมือนหมีตัวใหญ่มากอยู่
ตอนนี้หัวใจของผมเต้นเเรงอย่างมาก เหตุผลอย่างนั้นหรอก็เพราะ
“นั้นนะเอลฟ์เลยนะ! โลกนี้มีเผ่าพันธ์อื่นอยู่อีกจริงด้วย! เอาละจะทำยังไงดีนะ”
ผมกำลังใช้สมองอย่างหนักคิดเื่ไร้สาระอยู่ ก็คือคิดว่าจะปรากฏตัวไปช่วยตอนไหนถึงจะ เท่ที่สุดอยู่
ระหว่างที่คิดอยู่เหมือนคุณเอลฟ์ผมสีทองจะพลาดท่าจะสดุดล้ม เเล้วเ้าหมีั์ไม่ปล่อยให้จังหวะนั้นหลุดมือไป ยกมือขึ้นเพื่อที่จะตะปปลงมาที่คุณเอลฟ์อย่างสุดเเรง
“อึก...ร่ายเวทไม่ทันเเล้ว...”
เอลฟ์ผมสีทองทำได้เเค่นั่งหลับตารอมือของหมีที่กำลังตะปบลงมา ทันใดนั้นที่คิดว่าตัวเองจะตายเเล้วนั้น ก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังขึ้น
“ไม่เป็อะไรนะครับ”
เอลฟ์ผมสีทองลืมตาขึ้นเพราะได้ยินเสียงปริศนา ก็ใอย่างมากเพราะเธอได้เห็นเด็กหนุ่มมนุษย์ผมสีดำ ดวงตาสีเเดงราวกับคริสตัล
กำลังหยุดมือของหมีที่ตะปปลงมาอย่างสุดเเรง ด้วยมือเดียว
“เอ๊ะ...มนุษย์”
“เอาไว้ค่อยคุยกันดีกว่า ขอจัดการเ้าหมีนี้ก่อนละกัน”
ผมเปลี่ยนมาจับมือของเ้าหมีั์เเล้วเขวี้ยงเ้าหมีั์ออกไปด้วยมือข้างเดียว กระเด็นไปกระเเทกกับต้นไม้ จนมันร้องเสียงหลงเลยทีเดียว นั้นทำให้สาวเอลฟ์ผมสีทองใยิ่งกว่าเดิมอีก
“เป็ไปไม่ได้....”
“จะไม่ทำให้ทรมาณละกัน 【วิน คัทเตอร์】”
สายลมที่คมเหมือนใบมีดบินเข้าไปด้วยความเร็วสูง ตัดหัวของหมีั์จนหลุดออกอย่างง่ายดาย เหมือนจะมองความเร็วเวทที่ผมปล่อยออกไปไม่ทันด้วยซ้ำ
หลังจากนั้นผมก็หันมาหาคุณเอลฟ์
“สวัสดีครับ ไม่าเ็ตรงไหนใช่ไหมครับ”
“อะ...ค่ะ ไม่เป็อะไร...อึก!”
เธอพยายามลุกขึ้น เเต่ก็ล้มลงไปนั่งอีก เพราะขาข้างขวาของเธอเหมือนจะได้รับาเ็ เหมือนจะโดนเล็บของเ้าหมีนั้น
“อย่าขยับสักครู่นะครับ 【ฮีล】”
เเสงเเห่งการเยียวยาปรากฎอยู่บนเเผลของเธอ เเล้วรักษาเเผลของเธอให้หายสนิท
“หายสนิทเลย...สุดยอด”
เอลฟ์ผมสีทองลุกขึ้น เเล้วจ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้นไม่ยอมพูดอะไรเลย อะไรกันเนี่ย หน้าเรามีอะไรติดอยู่หรอ หรือว่าขี้ตา เเต่เมื่อเช้าก็ล้างหน้าเเล้วหนิ สงสัยต้องสร้างกระจกให้เร็วที่สุดเเล้วละมั้งเนี่ย
“เอ่อ...หน้าของผมมีอะไรติดอยู่หรอครับ”
“อ๊ะ...ป่าวค่ะ!”
เอลฟ์ผมสีทองตอบพร้อมเเก้มทั้งสองขึ้นสีเเดงนิดหน่อย เป็อะไรไปนะ เหมือนกับลูน่าเลย เเถมยังจ้องหน้าไม่หันไปไหนเลย
“เอ่อ...ผมชื่อเลโอครับ”
“ขะ...ขอโทษค่ะฉันชื่อ เมลรีเซีย เฟริดอล ค่ะ”
“คุณเมลรีเซีย ทำไมมาสู้กับเ้าหมีนี้คนเดียวละครับ”
ดูเหมือนรอบๆจะไม่มีคนอื่นอยู่เลย
“ฝึกค่ะ!”
“ฝึก?”
ผมถามด้วยสีหน้างงงวย
“ค่ะ ฝึกการต่อสู้จริง”
ฝึกการต่อสู้โดยไม่มีใครมาด้วยเนี่ยนะ! ถ้าผมไม่มาจะไม่แย่เอาหรอเนี่ย!
“แบบนี้มันไม่อันตรายไปหรอครับ คุณเมลรีเซีย”
“เรียกว่า เมล ก็พอค่ะ”
เอ๊ะ!?
“อาจไม่เหมาะมั้งครับ เราเพิ่งเจอกันจะให้เรียกชื่อห้วนๆ...”
โลกนี้เป็ยังไงไม่รู้หรอกนะ เเต่โลกของผมจะเรียกชื่อห้วนๆกันต้องสนิทสนมถึงระดับนึงกันก่อน เพราะงั้นอาจจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่
“ไม่เป็ไรค่ะ!”
เธอตอบพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้
(ใกล้! พอดูใกล้ๆก็กลายเป็คนที่สวยมากเลย ดวงตาสีเขียวมรกต เเถมหูที่ยาวนั้นมีเสน่ห์เหลือล้นมากเลยครับ เเถมกลิ่นยังหอมอีกด้วย... เดี่ยวๆ! ไม่ใช่เวลามาทำอย่างนี้)
“นะ นั้นก็คุณเมล...”
“ค่ะ!”
เป็คนที่ร่าเริงหน้าดูเลยแฮะคนนี้ แล้วจะให้คนที่โสดสนิท 16 ปีเเบบเรา มาคุยกับผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ มันยากจริงๆนะ
“เเล้วคนอื่นละครั...”
“ปล่อยเมลนะ! ไุ์น่ารังเกียจ!”
ตอนที่กำลังจะถาม ก็มีเสียงะโออกมาพร้อมด้วยลูกธนูพุ่งมาหาผมด้วยความเร็วสูงเหมือนจะเสริมความเร็วด้วย【เวทลม】
ทำให้ผมะโถอยหลังออกมา
“หยุดนะ คุณพ่อ!”
(คุณพ่อ?)
พอหันหน้าไปตามเสียงก็พบกับเอลฟ์ผู้ชายผมสีทองใบหน้าดูหล่อเหลา มีเครา ยืนถือธนูอยู่ เเล้วจาก【เวทตรวจหาขั้นสูง】ของผมก็พบว่า มีเอลฟ์ตนอื่นอีกราวๆ 10 คนซ่อนอยู่บนต้นไม้
“เมล! เป็อะไรไหม โดนมันทำอะไรไหม!”
เสียมารยาทจังเลยนะ เหมือนกับเราพยายามจะทำอะไรแย่ๆใส่คุณเมลเลยนะสิ หน้าผมดูชั่วร้ายขนาดนั้นเลยงั้นหรอ
“หนูไม่เป็อะไร เเต่คุณพ่อโจมตีท่านเลโอทำไมกันคะ! เขาเป็คนช่วยชีวิตหนูไว้นะ!”
“ช่วยชีวิต?”
“สวัสดีครับ ผมชื่อเลโอ”
ผมเเสดงความทักทายอย่างสุภาพโดยเอามือทาบหน้าอกเเล้วค้อมศรีษะลงเล็กน้อย ทำตามที่เห็นมาในมังงะแนวขุนนางเลยนะเนี่ย มันอาจทำให้เป็สุภาพบุรุษขึ้นสักนิดก็ได้
“เ้าเป็เป็คนช่วยชีวิตลูกสาวข้าไว้หรอ...ข้าขอโทษด้วยที่เเสดงท่าทางเเบบนั้นออกไป”
คุณพ่อก้มศรีษะลงเพื่อขอโทษผม
“ไม่เป็ไรครับ ผมเข้าใจว่าเห็นลูกสาวอยู่กับชายที่ไม่รู้จักย่อมเป็ธรรมดาที่จะเป็ห่วง เพราะงั้นเงยหน้าขึ้นเถอะครับ”
“ข้าต้องขอโทษจริงๆ ข้าชือเอลสัน เฟริดอล เป็พ่อของเมลรีเซีย เเล้วก็ขอบคุณเ้ามากที่ช่วยปกป้องลูกของข้า”
“ไม่เป็ไรครับ ผมที่กำลังหลงทางก็ผ่านมาเห็นพอดีนะครับ”
“หลงทางที่นี้นะหรอ? ดูท่าเ้าจะมีเื่ที่ไม่ธรรมดาละสิ”
ก็ไม่ธรรมดาละนะ ก็มาจากอีกโลกนึงเลยนี้นา
“ถ้าไม่เป็การเสียมารยาท ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ”
“ได้สิ ดูเหมือนเื่ถ้าจะยาว นั้นก็มาที่บ้านของข้าก่อนสิ ข้าต้องตอบแทนที่ช่วยเหลือลูกสาวของข้าไว้ด้วย”
บ้าน? บ้านของคุณเอลสัน?
หมู่บ้านเอลฟ์! ไปครับ! เเม้จะต้องตายก็จะไปครับ!
“นั้นผมก็ต้องขอรบกวนด้วยนะครับ”
ผมตอบด้วยน้ำเสียงปกติ โดนแอบซ่อนความดีใจไว้ข้างใน
“ไม่ได้รบกวนเลยค่ะ! ฉันก็อยากตอบเเทนท่านเลโอ”
ท่าน!? ถูกคุณเอลฟ์เรียกท่านด้วยละ!
“คุณเมล เรียกท่านมันจะยังไงอยู่นะครับ เรียกผมว่าเลโอก็พอครับ”
“นั้นก็เรียกฉันว่าเมลเฉยๆเหมือนกันนะคะ”
“เอ่อ...เเบบนั้นมัน...”
“ถ้าไม่ ฉันจะเรียกว่าท่านเลโอเหมือนเดิมค่ะ”
ผมส่งสายตาขอร้องความช่วยเหลือไปทางคุณเอลสัน เเต่กลับหันหน้าหนีซะงั้น! เฮ้ย! ตาลุงนี้!
“นะ..นั้น เมล”
“ค่ะ เลโอ”
เมลตอบด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม อึก! อะไรกันเนี่ย! นะ...น่ารักกชะมัดด
“อะเเฮ่มๆ นั้นก็ไปบ้านข้าได้เเล้ว”
เฮ้ย! ทีงี้ละมาขัดจังหวะเลยนะลุง
หลังจากนั้นคุณเอลสันก็นำทางไปหมู่บ้านของเอลฟ์ หลังจากเดินมาสักพักคุณเอลสันก็หยุด เเต่ข้างหน้ามีเเต่ต้นไม้เลยนะ ไม่เห็นมีหมู่บ้านเลยสักนิด
หืม?
“【ดวงตาเเห่งเเสงขั้นต้น】”
เมื่อกี้เหมือนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรอยู่ข้างหน้าเลยใช้【ดวงตาเเห่งเเสงขั้นต้น】ตรวจดูก็ปรากฎว่ามีการกาง【บาเรีย】เอาไว้
งี้นี้เอง เป็เหมือนภาพลวงตาเพื่อที่จะไม่ให้เห็นหมู่บ้านสินะ
หลังจากนั้นคุณเอลสันก็หยิบสิ่งที่เหมือนแผ่นหินไม้สีเขียวมรกคขึ้นมาเเล้วพูดว่า ‘จงเปิด’
ภาพข้างหน้าที่มีเเต่ป่าไม้เริ่มเปลี่ยนเป็หมอก คุณเอลสันก็เริ่มเดินเข้าไปในหมอกนั้นผมเลยจึงเดินตามไป หลังจากเดินในหมอกอยู่ไม่นานก็เห็นเป็เหมือนปลายทางที่มีแสงอยู่
พอออกมานอกหมอกแล้วก็พบว่า เห็นเป็เหมือนกำเเพงเมืองที่สร้างจากท่อนซุงอันใหญ่หลายอันๆเรียงต่อกันอย่างปรานีต ถึงจะเป็ไม้แต่ก็ดูแข็งแรงและทนทาน
้าของกำเเพงท่อนซุงทุกอันนั้นมีปลายที่เเหลมคม ด้านหน้าประตูมีทหารสองคนถือหอกอยู่ข้างหน้า เมื่อพวกเขาเห็นคุณเอลสัน ก็เดินเข้ามาหา
“ท่านเอลสัน กลับมาเเล้วหรอครับ”
“ใช่ เปิดประตูหน่อยฉันจะเข้าไปพบกับฝ่าา”
“ครับ โปรดรอสักครู่...”
ระหว่างที่ทหารจะพูดเสร็จ เขาก็หันหน้ามาทางผม จากหน้ายิ้มกลายเป็สีหน้าที่มองสิ่งที่เกลียดทันที
“นั้นมันมนุษย์หนิครับ!”
ทหารคนนั้นยกหอกขึ้นมา ทหารอีกคนก็ยกหอกด้วยเเล้วชี้มาทางผมด้วย
สถานการณ์อะไรกันเนี่ย?
1K
