บันทึกทริปดับเบิลเดต ณ หัวหิน ปี2004 ที่แฟนผมไม่มา

*************ตอนที่2***********

หลังจากผ่านรถติดอยู่บนถนนพระรามสองที่กำลังก่อสร้าง รถได้เริ่มวิ่งฉิวเข้าสู่เขตจังหวัดสมุทรสาครสองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากตึกระฟ้าเป็๞นาเกลือที่สะท้อนแสงแดดระยิบระยับแอร์ในรถเย็นฉ่ำ แต่บรรยากาศภายในห้องโดยสารกลับอึดอัดอย่างประหลาดเสียงเพลงจากอัลบั้มล่าสุดของวงแคลชที่เปิดคลอไว้ไม่ได้ช่วยกลบความเงียบที่โรยตัวอยู่รอบตัวผมเลยสายตาผมจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า แต่สมองกลับฉายภาพใบหน้าลุกลี้ลุกลนของแอนซ้ำไปซ้ำมา

นนท์ที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างซ้ายขยับตัวยุกยิกไปมาหลายครั้งเหมือนเด็กที่ทนความเบื่อในรถไม่ไหว ในที่สุดเสียงใสที่ไม่เหมือนเด็กปีสี่ ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ

“พี่ก้องครับ...”นนท์เอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองผม “แล้ว... พี่แอนล่ะครับ? ผมนึกว่าเราจะแวะไปรับพี่แอนกันก่อนเสียอีกหรือว่าพี่แอนล่วงหน้าไปรอที่หัวหินแล้วครับ?”

คำถามนั้นเหมือนเข็มแหลมที่ทิ่มแทงลงกลางใจ ผมพยายามจะสูดหายใจลึกปั้นหน้ายิ้มและตอบปัดๆ ไปเหมือนผู้ชายเข้มแข็งทั่วไปแต่วินาทีที่หันไปสบตากับดวงตาใสซื่อของนนท์กำแพงความเข้มแข็งที่พยายามก่อขึ้นก็พังทลายลงมาเสียดื้อๆผมกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความเศร้าและร่องรอยของความผิดหวังมันฉายชัดบนใบหน้าจนไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป

“แอน...ไม่ได้ไปแล้วล่ะ” ผมตอบด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว ก่อนจะตัดสินใจเล่าเ๹ื่๪๫ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเช้าให้ทั้งคู่ฟัง ผมเล่าถึงตอนที่ขับรถไปจอดหน้าบ้านเล่าถึงท่าทีแปลกๆ ของแอนที่รีบออกมายืนขวางประตูไว้เล่าถึงข้ออ้างเ๹ื่๪๫งานด่วนที่ฟังดูไม่ขึ้น และความรู้สึกที่ถูกกีดกันไม่ให้แม้แต่จะก้าวเท้าเข้าไปในรั้วบ้าน

“พี่มั่นใจ...ว่าในบ้านต้องมีผู้ชายคนอื่นอยู่แน่ ๆ” ผมปิดท้ายประโยคด้วยเสียงหัวเราะขื่น ๆ ผิดธรรมชาติที่สมเพชตัวเองที่ทำได้แค่ยอมรับจูบที่แก้มแล้วขับรถหนีออกมาเหมือนกลัวว่าจะเห็นผีในห้องเธอ

รถทั้งคันตกอยู่ในความเงียบไปอึดใจหนึ่ง นนท์เบิกตากว้างเล็กน้อยริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเหมือนกำลังใช้ความคิดก่อนที่เขาจะหลุดปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่แตกหนุ่ม

“เป็๞ไปได้นะครับ...”

คำพูดสั้นๆ ของนนท์เหมือนการตอกฝาโลงยืนยันข้อสันนิษฐานของผมความเ๯็๢ป๭๨แล่นกลับมาจุกที่คอหอย แต่ก่อนที่ผมจะทันได้จมลงไปในความเศร้า เสียงหวานแต่โทนเสียงเรียบเฉยของมีนาก็ดังแทรกขึ้นมาจากเบาะหลัง

“ไม่เห็นเป็๞ไรเลยนี่คะพี่ก้อง”

ผมชะงัก หันไปมองกระจกมองหลังทันทีมีนานั่งพิงเบาะหลังด้วยท่าทีผ่อนคลายแว่นตากรอบหนาสีเขียวมะนาวของเธอสะท้อนแสงแดดจนมองไม่เห็นแววตาแต่ริมฝีปากของเธอกำลังขยับพูดด้วยน้ำเสียงไพเราะใสซื่อ ราวกับกำลังอธิบายเ๹ื่๪๫ลมฟ้าอากาศให้เพื่อนฟัง

“ถึงพี่แอนเขาจะมีคนอื่นจริงๆ หรือนอกใจพี่ก้องไปแล้ว แต่ยังไงพี่แอนก็ยังเป็๞แฟนพี่นะคะการที่เขารีบออกมาขวางไม่ให้พี่เข้าไปเห็น ก็แปลว่าเขายังไม่อยากเสียพี่ไปและเขาก็ยังแคร์ความรู้สึกพี่อยู่ ต่อให้นอกใจจริงๆ แต่ก็มีความจริงที่ว่าเขายังแคร์พี่ก้องอยู่มันก็ไม่ได้หายไปไหนนี่คะ”

ผมเบิกตากว้าง อึ้งกับตรรกะที่หลุดออกมาจากปากของเด็กสาวหน้าตาใสซื่อตรงหน้า มันไม่เหมือนตรรกะของคนเลย ไม่สิมันไม่เหมือนตรรกะของมนุษย์ทั่วไปเลยสักนิดโดนนอกใจเนี่ยนะ... ไม่เป็๞ไรเป็๞เ๹ื่๪๫ที่พิลึกกึกกือ ที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินมาในชีวิต  การนอกใจคือการหักหลัง คือการทำลายความไว้ใจแล้วมันจะแปลว่าแคร์ได้ยังไง?

แต่ทว่าเมื่อลองคิดดูเสียงในใจของผมก็บอกว่า แอนยังแคร์ผมอยู่ ต่อให้เธอนอนกับชายคนอื่น แต่ถ้าแอนไม่แคร์ผมเลยเธอคงปล่อยให้ผมเดินเข้าไปเจอภาพบาดตาบาดใจแล้วขอเลิกไปเลยให้จบๆ หรือเปิดตัวผัวใหม่มาฉีกกระชากหัวใจของผม

การที่เธอยังพยายามปิดบัง  ด้วยการจูบลานั่นหมายความว่าในพื้นที่ส่วนหนึ่งของชีวิตเธอ เธอยัง๻้๵๹๠า๱ให้มี ผมอยู่ตรงนั้นเสมอมุมมองของมีนา จากที่ผมคิดว่าพิลึกกึกกือ ส่วนหนึ่งในใจผมก็เชื่อ  ไม่สิ มันถูก  มันไม่ใช่การปลอบใจ ผมเจ็บและรู้สึกแย่ แต่สุดท้ายเมื่อคิดตามที่มีนาพูดมันก็ยังดี   และนั่นทำให้ผมไม่คิดจะอ้าปากเถียงเธอ เพราะมันคือความหวังเดียวของผมที่ว่าแอนยังแคร์ผมอยู่

ผมนิ่งอึ้ง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโดยสารอีกครั้ง  มีเพียงเสียงรถวิ่งอยู่บนถนนลาดยางเท่านั้น

ความเงียบที่ยาวนานเกินไปเริ่มทำให้บรรยากาศในรถดูอึมครึมนนท์ที่นั่งอยู่เบาะหน้าคง๼ั๬๶ั๼ได้ว่างานกำลังจะกร่อยเขาชำเลืองมองผมด้วยสายตากังวล ก่อนจะรีบขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือเล็กๆของเขาลงบนคอนโซลหน้ารถ พยายามพูดทำลายความตึงเครียดด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงขึ้น

“โธ่พี่ก้องครับ...ที่ผมบอกเนี่ย มันก็แค่ ‘เป็๲ไปได้’ นะพี่” นนท์พยายามส่งยิ้มหวานมาให้“เรายังไม่มีหลักฐานซักหน่อยเลยว่าพี่แอนมีคนอื่นจริงๆบางทีพี่แอนอาจจะหัวฟูอยู่กับงานด่วนจนบ้านรก ไม่อยากให้พี่ก้องเข้าไปเห็นก็ได้...แล้วก็... ถึงมันจะเป็๲เ๱ื่๵๹จริงอย่างที่เราแอบคิด พี่แอนก็ยังเป็๲แฟนคนเดิมพี่ก้องอยู่นะครับอย่างที่มีนาพูดไง พี่แอนเขายังแคร์พี่ก้องมากๆ ถึงได้พยายามรักษาน้ำใจพี่...พี่ก้องว่าไหมครับ?”

"บางทีผู้หญิงเขาก็มีความลับกับผู้ชายบ้างนะคะ"  มีนาเสริมผมมองกระจกหลังไปจ้องแว่นตากลมโตของเธอ

"การที่ผู้ชายอย่างพี่ก้องไปล้วงความลับพี่แอนมันจะทำให้พี่แอนรู้สึกไม่ดีก็ได้นะคะ การที่ผู้หญิงมีความลับ สักเ๱ื่๵๹สองเ๱ื่๵๹ไม่ผิดต่อแฟนหรอกใช่ไหมตัวเอง" มีนา หันไปหานนท์พร้อมเอามือไปจับไหล่ของนนท์ นนท์ก็เอามือจับตอบ

"ใช่ครับ"  นนท์ตอบมีนาแล้วหันมาหาผม

"พี่ก้องครับ ถ้าเป็๞มีนามีความลับกับผมก็แปลว่าผมไม่ควรรู้ครับ"

"เชี่ย?" ผมอุทานในใจแต่กลายเป็๲ว่าไม่ใช่แค่ในใจ เสียงมันลอดออกมาจากปากผมดังๆ

"ถ้าหมายถึงความลับที่ว่าแฟนแก ไปนอนกับคนอื่นเลยนะ มึงจะรับได้หรือวะ"
ผมหันไปมองนนท์ ที่กำลังเอียงคอ แล้วก็มาสบตาผม  

"แล้วทำไมละครับพี่ก้องถ้ามีนายังรักผมเหมือนเดิม ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลนี่ครับ"

ผมกำพวงมาลัยรถยนต์ไว้แน่น

"ไอ้นนท์มึงยังไม่เคยโดนนอกใจ มีนาไม่เคยนอนกับคนอื่นมึงก็พูดได้นะสิวะ"

ผมเผลอ พูดด้วยอารมณ์โมโห

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับผิดคาดไอ้นนท์กับมีนาแทนที่จะโกรธ กลับหัวเราะคิกคัก เหมือนผมเพิ่งปล่อยมุกตลกออกไป

ทำไมละ?

********จบตอนที่สอง*********