20.00 น.
"คุณน้าใจดีจังเลยเนอะพี่วิ"
วรรณวารีนอนแผ่บนโซฟานิ่มอย่างสบายอารมณ์เธอไม่นึกไม่ฝันเลยว่าจะเจอคนใจดีแบบราณี
"เราจะไปเอาลูกชายคุณน้ากลับมายังไง"
วิวาห์รินทร์ย้ำถามคนเป็น้องอีกรอบ
"ไม่ได้ก็ต้องได้...วาตั้งใจแล้วพี่วิ"
วรรณวารีพูดด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเธอจะเอาชายหนุ่มกลับมาให้ได้เธอจะได้รีสอร์ทคืนด้วย
"เฮ้อ...ขอให้สำเร็จแล้วกันนะ"
วิวาห์รินทร์รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆแต่หากน้องสาวเธอมุ่งมั่นเธอก็ไม่อยากขัด
"เมื่อกี้วาโทรบอกคุณพ่อคุณแม่แล้วนะคะท่านดีใจมากเลยแถมคุณแม่ยังบอกอีกว่าขนมไทยสูตรคุณยายขายดีมากๆจนทำกันแทบไม่ทันเลยค่ะ"
วรรณวารีลุกพรวดนั่งหันหน้ามาทางคนเป็พี่สาวและบอกถึงเื่ที่้เธอได้คุยกับพ่อกับแม่เมื่อครู่
"ดีแล้วล่ะ"
วิวาห์รินทร์ได้ยินว่าพ่อกับแม่ดูสบายดีเธอก็ดีใจ
คฤหาสน์
ราณีนั่งคุยกับพารันพักใหญ่ที่ห้องโถงเื่ของการรับเรขาคนใหม่ให้พารันหลังจากที่ลูกเธอกลับมาบริหารงานที่นี่ได้เป็เดือนแล้ว
"แล้วแต่คุณแม่เลยครับ"
พารันไม่มีข้อคิดเห็นอะไรทั้งนั้นหากคนที่แม่เขาหามาให้ว่าดีเขาก็ว่าดีมีปัญหาในการทำงานยังไงก็ค่อยว่ากันอีกที
"แล้วนี่ลูกไปไหนกับหนูนกมา"
ราณีว่าจะภามั้แ่ลูกเธอกลับมาแล้วว่า่เย็นหายไปไหนกับรัชนก
"ผมแค่พาเธอไปส่งบ้านน่ะครับเธอไม่ค่อยสบายขับรถไม่ไหว"
พารันอาสาไปส่งหญิงสาวที่บ้านเพราะเธอไม่สบาย
"อ่อ...ดีแล้วล่ะปล่อยให้หนูนกกลับเองเดี๋ยวคุณโชติจะว่าเอาได้"
ราณีพยักหน้าลูกเธอทำถูกแล้วหากปล่อยให้รัชนกกลับเองมิวายถูกธนโชติติมาอีกแน่ว่าไม่ดูแลลูกสาวเขาให้ดี
รัชนกเป็ลูกสาวของธนโชติเ้าของบริษัทอสังหาญาติห่างๆของเธอที่เป็คู่ค้ากันมานานรัชนกอยากจะมาทำงานกับพารันธนโชติจึงมาฝากกับเธอหากดูแลหญิงสาวไม่ดีก็กลัวจะผิดใจกับอีกฝ่ายป่าวๆ
"เอ่อแล้ว...เธอเคยทำงานที่โรงแรมอะไรหรอครับ"
พารันนึกขึ้นได้ว่าแม่เขาบอกว่าคนที่จะมาเป็เลขาเขาเคยทำงานที่โรงแรมที่ซิดนี่ย์มาก่อนซึ่งก่อยหน้านั้นเขาก็บริหารงานที่ซิดนี่ย์มาเหมือนกันจึงแยากรู้ว่าดลขาคนใหม่เคยทำงานที่โรงแรมไหนมาเผื่อเขาจะรู้จัก
"แม่ก็ลืมถามเสียด้วยสิเดี๋ยวจะเ้าตัวเข้ามาทำงานก็สัมภาษณ์เอาเองก็แล้วกันนะ"
ราณีเองก็ลืมถามถึงเื่นี้ไปเลยเหมือนกันมัวแต่ดีใจที่ได้คนมาทำงาน
"แม่ผมเป็คนไม่รอบคอบเมื่อไรครับเนี่ย"
พารันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจไม่คิดส่าแม่เขาจะไม่รอบคอบ
"ก็ต้องมีบ้างแหละน่า"
ราณียิ้มเจื่อนเธอเองก็ไม่ใช่ส่าจะเป๊ะทุกเื่เสีืยเมื่อไร
สามวันต่อมา
หลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ที่โรงแรมราณีก็ส่งของมาอำนวยความสะดวกหญิงสาวทั้งสองมากมายไม่ว่าจะเป็อาหารฟรีทุกมื้อหรือจะมีคนคอยมาดูแลถามไถ่ว่าจะไปไหนมาไหนหรือไม่จนทั้งสองเกรงใจราณีอยู่มาก
12.30 น.
โรงแรมxxx
"คุณน้าส่งชุดพวกนี้มาให้เราค่ะพี่วิ"
วรรณวารีหิ้วถุงแบรนด์เนมหลากหลายแบรนด์เข้ามากองในห้อง
"ตายจริงนี่เรารบกวนคุณน้ามากไปหรือป่าวเนี่ยพี่ชักจะเกรงใจแล้วสิทำไมไม่ปฏิเสธล่ะวา"
วิวาห์รินทร์เิ่ยด้วยสีหน้าที่กังวลเล็กน้อย
"วาปฏิเสธแล้วค่ะคุณน้าบอกว่าให้ลองแล้วเอาไว้ใส่ทำงาน"
วรรณวารีเธอปฏิเสธแล้วแต่ก็ถูกราณีบอกว่าให้เอาชุดพวกนี้ไว้ใส่ทำงาน
"คุณน้าดีกับเราขนาดนี้เราต้องตั้งใจทำงานรู้มั้ยวา"
หากเป็แบบนั้นวิวาห์รินทร์ก็ต้องรับไว้โดยปฏิเสธไม่ได้ทั้งคิดว่าเธอกับน้องต้องทำงานตอบแทนราณีอย่างเต็มที่
"ค่ะพี่วิ"
วรรณวารีพยักหน้ารับคำคนเป็พี่เบาๆ
"อืม...กลิ่นอะไร"
วิวาห์รินยกมือขึ้นมาปิดจมูกทั้งทำสีหน้าเหยเก
"ไม่มีอะไรนี่คะนอกจากถุงเสื้อผ้าแล้วก็มีขนมหวานนี่แหละค่ะ"
วรรณวารีชี้มือไปที่กองถุงกระดาษและยกถุงเค้กช็อคโกแลตของโปรดพี่สาวเธอยื่นไปตรงหน้าคนเป็พี่
"อุบ...เหม็นจัง"
วิวาห์รินทร์ดหม็นจนต้องวิ่งหนีเข้าห้องไป
"เหม็นตรงไหนนี่เค้กยังอยู่ในกล่องอยู่เลยแถมของดีซะด้วย"
วรรณวารีถึงกับขมวดคิ้วเป็ปมหากพี่เธอเป็คนขี้เล่นเธอจะคิดว่าพี่เธอแกล้งแต่นี่เหมือนจะเหม็นจริงจังซึ่งเธอดมดูก็ไม่เห็นมีกลิ่นอะไรจึงยืนเกาหัวแกรกๆงงกับอาการของพี่สาว
.............................
เหม็นเค้กหรอ??
4K
