แพรเปิดประตูออก
น้องมิ้นยืนอยู่หน้าประตู ถือแฟ้มเอกสารสีแดงหน้าตาในิดหน่อยเมื่อเห็นแพรโผล่หน้าออกมาแบบนั้น
“พี่แพร!? อ้าว... อาจารย์ อยู่ข้างในกันเหรอคะ?
ทำไมพี่แพรผมยุ่ง ๆ แบบนี้”
น้องมิ้นมองแพรั้แ่หัวจรดเท้า สายตาแปลก ๆ เหมือนสงสัยอะไรบางอย่าง
(ตอนนี้ อ.กร ยืนห่างจากประตูไม่กี่ก้าว หลังชนโต๊ะทำงานเบา ๆ ผมยุ่งเหมือนกัน เสื้อเชิ้ตยับนิด ๆ เขารีบปรับปกเสื้อให้เข้าที่ พยายามทำหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตายังมืดครึ้ม มองแพรตรง ๆ ไม่ละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว)
เขาเดินช้า ๆ มาข้างหลังแพร ใกล้จนแพรรู้สึกถึงความร้อนจากตัวพี่ที่แผ่ออกมา แต่ทำเป็ปกติต่อหน้าน้องมิ้น
“มีอะไรด่วนเหรอครับ มิ้น”
เขาพูดเสียงนิ่ง แต่แฝงความกดดันที่แพรรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร
น้องมิ้นยื่นแฟ้มให้ “เอกสารจากคณบดีค่ะ ต้องเซ็นด่วนเลย เดี๋ยวส่งต่อให้ฝ่ายบัญชีก่อนปิดงานนะคะ”
เขารับแฟ้มมา แต่สายตายังจับจ้องแพรที่ยืนข้าง ๆ ประตู หน้าแดงไม่หาย หายใจยังหอบเบา ๆ
“ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมเซ็นให้แล้วส่งต่อเอง”
เขาพูดสั้น ๆ แล้วหันไปมองแพร
“แพร... งั้นช่วยพี่หน่อยสิ เดี๋ยวเซ็นเสร็จแล้วจะให้แพรเอาไปส่งต่อให้”
น้องมิ้นมองสลับระหว่าง อ.กร กับแพร แล้วยิ้มเก้อ ๆ
“อ่อได้ค่ะ... งั้นหนูไปก่อนนะคะอาจารย์ พี่แพรด้วยค่ะ” เธอโค้งตัวเล็กน้อยแล้วเดินจากไป
ประตูปิดลงอีกครั้ง (แต่คราวนี้เขาไม่ได้ล็อกทันที)
เขาหันกลับมามองแพรทันทีที่เสียงฝีเท้าน้องมิ้นหายไป ดวงตาพี่มืดลงกว่าเดิม ความหิวกระหายที่ถูกขัดจังหวะเมื่อกี้พุ่งกลับมาทันที
เขาเดินตรงมาหาแพรช้า ๆ ก้าวละก้าวเหมือนกำลังไล่ล่า ก่อนจะจับข้อมือแพรทั้งสองข้าง ดึงแพรกลับมาชิดตัวอีกครั้ง แต่คราวนี้แรงกว่าเดิม
“แพรกล้าหนีพี่เหรอครับ...”
“วิ่งไปเปิดประตูแบบนั้น... พี่เกือบคลั่งแล้วนะ”
เขาดันแพรถอยหลัง จนหลังชนประตูที่เพิ่งปิดลง มือข้างหนึ่งยกขึ้นล็อกประตูดัง แกร๊ก! แล้วก้มลงจูบแพรทันที คราวนี้ไม่เบา ไม่นุ่มนวล จูบอย่างหิวกระหาย ดุเดือด ใช้ลิ้นสอดเข้าไปลิ้มรสปากแพรจนแพรต้องหอบ
มืออีกข้างเลื่อนลงไปยกกระโปรงแพรขึ้นอีกครั้ง นิ้วสอดเข้าใต้กางเกงในทันที คราวนี้ไม่เล่นเบาแล้ว ใช้นิ้วกลางสอดเข้าไปข้างในช้า ๆ แต่ลึก จนแพรตัวเกร็ง
“แพรกล้าทำให้พี่รอนานขนาดนี้... พี่จะลงโทษแพรให้รู้เลยว่า แพรหนีพี่ไม่ได้”
เขากระซิบข้างหูแพร ขณะที่นิ้วเริ่มขยับเข้าออกช้า ๆ แต่แรงขึ้นเรื่อย ๆ
“บอกพี่สิแพร... ตอนนี้แพรเสียวแค่ไหน
หรืออยากให้พี่ถอดกางเกงในแพรออก แล้วสอดของจริงเข้าไปแทนเลยดี
ให้แพรรู้สึกถึงพี่ทั้งหมด จนลืมไปเลยว่าต้องเรียกช่วยด้วยอีก”
เขากดตัวแนบชิด จนแพรรู้สึกถึงความแข็งที่กดทับหน้าท้องแพรชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
“หรือแพรอยากให้พี่จับแพรลงพื้นตรงนี้เลย... ทำต่อทั้งที่เพิ่งมีคนมาเคาะประตูไปเมื่อกี้
เสี่ยงให้ใครเดินผ่านได้ยินเสียงครางของแพร”
พี่ถอนนิ้วออกช้า ๆ แล้วยกขึ้นมาให้แพรเห็นว่า ชุ่มไปด้วยน้ำของแพรอีกครั้ง
“ดูสิ... แพรหนีพี่ไม่ได้จริง ๆ นะ”
(แพรใช้จังหวะนี้ ผลักอก อ.กร อย่างแรง จนเขาเซถอยหลังไปชนขอบโต๊ะดังโครม!! เขาสะดุ้ง ยังไม่ทันตั้งตัว แพรก็หันหลังวิ่งพรวดออกจากห้องทันที ประตูปิดดังปังตามหลังดัง ปัง!!!)
แพรวิ่งไปแบบไม่คิดชีวิต พลางคิดในใจว่า
"ถ้าเราไม่ทำแบบนี้ อ.กร ไม่มีทางปล่อยเราไปแน่ๆ" แพรใจเต้นแรงจากความกลัว และความหอบที่วิ่งเร็วแบบกระทันหัน
เขาชะงักไปวินาทีหนึ่ง ความหิวกระหายผสมกับความใและความตื่นเต้นที่พุ่งขึ้นสูงสุด เขายิ้มมุมปากช้า ๆ
“หนีพี่เหรอแพร... หนีได้ไกลแค่ไหนกันนะ”
เขารีบปรับเสื้อผ้าให้เข้าที่ เดินออกจากห้องก้าวยาว ๆ ตามรอยที่แพรวิ่งไป ขณะที่เดินลงบันได เขามองไปรอบ ๆ เห็นแต่คนเดินผ่านไปมาแบบปกติ ไม่มีใครสงสัยอะไร เพราะแพรวิ่งเร็วมากจนแทบไม่มีใครทันเห็นหน้า
ข้างล่างตึก แพรวิ่งสุดแรง หายใจหอบจนหน้าอกขึ้นลงแรง ๆ หน้าแดงก่ำ เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ กระโปรงร่นขึ้นนิด ๆ จากตอนวิ่ง
เขาเห็นแพรหายเข้าไปในโถงทางเดินชั้นล่าง แล้วหายไปทางห้องน้ำหญิง
เขาหยุดยืนตรงโถงบันได มองไปที่ประตูห้องน้ำหญิงที่ปิดสนิท ยิ้มมุมปากอีกครั้ง หายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติ แต่หัวใจเต้นแรงไม่หยุด
เขาเดินช้า ๆ มาหยุดหน้าประตูห้องน้ำหญิง มองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ แล้วเคาะประตูเบา ๆ สองครั้ง เสียงทุ้มต่ำแต่ชัดเจน
“แพร... พี่รู้ว่าแพรอยู่ข้างในนะ”
“หนีพี่มาถึงตรงนี้แล้ว... แต่แพรรู้ใช่ไหมว่าพี่ยังไม่เสร็จกับแพรสักที
แพรเปียกขนาดนั้น แล้วจะหนีพี่ได้จริง ๆ เหรอ”
เขาเลื่อนมือลงไปแตะลูกบิดประตู ค่อย ๆ บิดช้า ๆ และรู้ว่าห้องน้ำหญิงถูกล๊อก
“แพร... ถ้าแพรยังเงียบ พี่จะยืนรอตรงนี้ทั้งคืนเลยนะ
หรือแพรอยากให้พี่เข้าไปหาแพรข้างใน แล้วทำต่อตรงนี้เลยดี
ห้องน้ำเงียบ ๆ ไม่มีใครเดินผ่านบ่อย... พี่จะจับแพรพิงอ่างล้างหน้า แล้วสอดเข้าไปข้างในให้แพรเสียวจนต้องกัดมือกลั้นเสียงเอง”
พี่ก้มลงใกล้ประตูมากขึ้น
“หรือแพรกลัวว่าถ้าพี่เข้าไป... แพรจะทนไม่ไหว แล้วร้องเรียกพี่ดัง ๆ จนคนข้างนอกได้ยิน
บอกพี่สิแพร... แพรยังจะหนีต่อ หรือจะเปิดประตูให้พี่เข้าไปจัดการแพรให้จบ ๆ ไปเลย
พี่สัญญา ถ้าแพรยอม พี่จะทำให้แพรเสียวจนลืมไปเลยว่าต้องวิ่งหนีพี่อีก”
เขารอเงียบ ๆ หน้าประตู หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงตัวเอง
มือยังวางค้างที่ลูกบิด รอให้แพรตัดสินใจ
"พี่ไปเถอะ หนูถ่ายอยู่ จะกลับไปทำงานต่อด้วยค่ะ เดี่ยวที่ทำงานจะสงสัยพี่กลับไปก่อนนะ" แพรพูดน้ำเสียงสั่น
.......ไม่มีเสียงตอบกลับ แพรได้ยินเสียงเท้าเดินออกไป แต่แพรก็ยังไม่กล้าออกมา
แพรนั่งคดตัวในห้องน้ำด้วยความกลัว
แกร๊ก! แกร๊ก! เสียงดังจากลูกบิดประตู มีคนกำลังไขกุญแจเข้ามา!!!
5K
