แล้วก็มาถึงวันศุกร์ตอนเย็นผมจำได้ว่าพี่ปี 2 มีเรียกประชุม ผมกะว่าจะโดดครับเบื่อเหลือเกิน
“เฮ้ยไอ้เต้ เดี๋ยวประชุมกูโดดนะกูจะไปช็อปลุงรหัสกู มันให้กูไปเอาชีทเรียน”
“เดี๋ยวค่อยไปดิ กูก็ว่าจะไป มึงรอไปพร้อมกู”
“ม่ายอะ กูเบื่อประชุม กูว่าจะเดินจับโปเกม่อนไปเรื่อยๆ”
อีกหนึ่งเกมในหลายเกมที่ผมเล่น ผมชอบเดินจับนะแต่ไม่ชอบไปแข่งกะใคร ก็คนมันอินดี้
“อะไรว้า แม่ง เออ เดี๋ยวเลิกกูตามไปพี่วิทย์บอกว่ากูต้องเข้าประชุมให้ได้เลยไม่งั้นอีพี่สมเจตน์จะตัดชั่วโมงกิจกรรมกู”
อีพี่สมเจตน์แกเป็สต๊าฟและแกก็ทำได้จริงๆ เห็นพี่ออมเคยบอกอยู่
“เออ กูไปละ”
ผมเดินแยกกับไอ้เต้ที่หน้าตึกรวมเปิดเกมจับโปเกม่อน เดินฟักไข่ไปเรื่อยๆ พอเดินมาถึงช็อปโยธาก็ได้โปเกม่อนมา 3 ตัว มีเยอะดีแถวนี้สงสัยต้องเดินมาบ่อยๆก้มมองจะยิงบอลก็ชนกับอะไรซักอย่าง
‘ฉึก’
“อ๊ากก”
หัวผมกระแทกกับอะไรไม่รู้เจ็บครับ คลำหัวป้อยๆ รู้สึกว่าปลายนิ้วมือเหนียวๆลองเอามาดู
“เชี่ย เื”
ผมเงยหน้ามองก็เห็นมีกอลิล่ายืนอยู่ด้านหน้าจริงๆแล้วมันเป็คนแหละ แต่หุ่นเหมือนกอลิล่า กล้ามเป็มัดๆ เห็นมันถือวงเวียนปลายแหลมเปี๊ยบอยู่ในมือฉิบหายกูโดนวงเวียนทิ่มหัว
“มึงเดินไม่มองทาง”
ดูมันพูดครับมันทำผมเืออกแล้วดูมันพูด หน้ามันนี่เ็าชาเย็นสัด ขอโทษกูซักคำดิ
“ห๊ะ กูผิดเหรอ กูก็เดินของกูมาดีๆอะ”
จริงอะ ผมแค่กำลังจะจับปิกาจู แม่งซวย หัวโดนวงเวียนเจาะ แล้วยังจับไม่ได้อีกผมมองหน้ามัน โหดสัดรัสเซีย ใส่ต่างหู มันไว้หนวดเครา ตัวสูงฉิบหายหุ่นเหมือนกอลิล่าเลย กล้ามมันโตครับ ชักเริ่มหวาดๆ มันจะกะโดดถีบกูมั้ยเนี่ยแล้วมันเป็ใครวะเนี่ยมายืนอยู่หน้าช็อปโยธา แถมใส่เสื้อบอลกางเกงบอลแถมคีบอีแตะอีก เท่สัด
พี่แทนเดินออกมาพอดี ไอ้กอลิล่ามันยังจ้องผมเขม็งยังจะโกรธกูอีก กูไปเหยียบหัวแม่ตีนมึงรึไง กูดิควรโกรธ หัวกูเป็รูเสียโฉมเปล่าวะ
“อ้าว ไอ้น้องมีน มาแล้วเหรอมึงหัวมึงเืออกอะ เป็ไรวะ”
เืออกแต่ไม่มากหรอกครับ แต่ก็เจ็บๆนะ
“มันเดินไม่มองทาง เอาหัวมาทิ่มวงเวียนกู”
มันตอบแทนผมด้วยใบหน้าที่นิ่งไร้ความรู้สึก
“อ้าว เชี่ย แล้วมึงจะถือไว้ทำไม มันแหลมทิ่มหัวกูเลยอะ”
มันยังโยนความผิดมาได้นะ เลวนะมึงอะแล้วมึงเป็ใครเนี่ย ผมจ้องตามันเขม็ง
“…”
พี่แทนหันมองหน้าผมที ไอ้กอลิล่าที คอแทบเคล็ด
“เฮ้ย ไอ้น้องมีน มึงทำแผลก่อนดีกว่านะกูว่ากูมีพลาสเตอร์ แปปนะ”
ผมยังคงจ้องหน้ามันอยากจะะโงับหัวมันซักที แต่กลัวะโไม่ถึงซักพักลุงรหัสผมก็ออกมาพร้อมพลาสเตอร์ยา แกแกะแล้วปะมาที่หัวผมเลย (-_-) แล้วก็หันไปมองที่ไอ้กอลิล่า
“แล้วไงไอ้ปืน ไหงวันนี้มึงเข้ามาได้”
ชื่อคุ้นๆนะผมเคยได้ยินที่ไหนซักแห่ง
“เออ มีงานค้าง”
มันพูดแล้วเดินไปนั่งแหมะที่โต๊ะมาหินอ่อนมันใส่เสื้อบอลทีมโปรดผมเลย ทีมปืนใหญ่ ผมก็เดินไปที่โต๊ะที่มันนั่งอยู่
“นี่ ไม่คิดจะขอโทษกูเลยรึไง”
ผมยืนเท้าเอวมองหน้ามันทำผิดก็ต้องขอโทษสิฟะ
“ก็มึงโง่เอง”
จี๊ดเลยอยากโดดถีบมัน แต่กลัวกระเด้งกลับ ตัวมันใหญ่ครับ
“เออ กูขอโทษแทนมันก็ได้”
พี่แทนขอโทษผมพี่มึงจะขอโทษแทนมันทำไม๊ พี่มึงทำผิดเหรอ
“พี่ไม่ต้องขอโทษแทนดิ ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่มันต่างห่าง”
ผมชี้ไหน้ามันที่ยังคงทำหน้านิ่ง
“เออ มันเพื่อนกูไง ว่าแต่มึง เจ็บมากมั้ย”
พี่แทนมันหันมาถามผม
“ไม่หรอกพี่ แต่คนทำผิด มันก็ต้องขอโทษมั้ยล่ะ”
ผมยังยืนยันคำเดิม
“เออ”
มันเบะปากออกมาคำนึงผมงงแดก อะไรของมัน
“ห๊ะ มึงว่าไงนะ”
ตีนผมชักเริ่มกระตุก
“กูขอโทษ พอใจยัง”
มันขอโทษครับแหม มันพูดยากนักหรือไง หรือกลัวดอกพิกุลจะร่วงกูว่าน่าจะเป็หมามากกว่านะที่จะร่วงออกมา
“เออ ก็แค่นั้น”
ก็ยังดีที่มันขอโทษแต่หน้าตามันไม่ค่อยสำนึกผิดซักเท่าไรเลย
ว่าแล้วผมก็หันไปคุยกะพี่แทนต่อ
“เออ พี่แทน พี่ให้ผมมาหามีไรอะ”
“เออ กูมีชีทเรียนให้มึง แต่ขอมาจากไอ้ปืนอีกที มันเรียนเก่ง”
พี่แกก็พยักเพยิดไปทางไอ้กอลิล่านั่นไม่เอาได้มั้ยวะ ไม่อยากได้ของมันเลย ผมเบะปากแล้วมองหน้ามัน ไอ้ห่านี่มันหล่อนะแต่ดูๆไปก็โหดๆ โทนเดียวกับลุงรหัสกูเลย
“ครับ”
ผมพยักหน้า
“มึงนั่งก่อน เดี๋ยวกูไปหยิบมาให้”
พี่แกบุ้ยปากไปที่โต๊ะม้าหินอ่อน แล้วเดินเข้าช็อปไปผมทำหน้าเซ็ง แต่ก็นั่งลงตรงข้ามไอ้กอลิล่ามัน เมื่อยครับ เดินมาไกลผมกับมันไม่ได้คุยกัน มันก็ไถมือถือมันไป ผมก็เล่นเกมไปเรื่อยซักพักพี่แทนก็หอบชีทเรียนมาให้ มันมีเยอะอยู่นะ
“วันนี้ไม่ใช่ว่าเขาจะเลือกดาวเดือนคณะกันเหรอวะ”
พี่แทนหันมาถามผม
“ไม่รู้ว่ะพี่ ผมโดดมา”
ผมละจากมือถือตอบคำถามพี่แก ผมมีมารยาทนะ ไม่อยากให้ใครมาว่าได้ ยกเว้นไอ้เต้ อันนั้นช่างหัวมัน
“เออ ดีเนอะมึงน่าเบื่อจะตายกูก็ไม่เคยเข้าเลย”
เออดีลุงรหัสผมสงสัยเป็คนประเภทเดียวกัน คิดว่ากูจะโดนด่าที่ไม่เข้าซะอีก
“หน้าอย่างมึง ก็คงไม่ได้เป็หรอกไอ้ดาวเดือนอะไรนั่น”
ไม่ใช่พี่แทนพูดครับไอ้กอลิล่า เมิงสนิทกับกูเหรอ มันมองหน้าผมตอนพูดแล้วยักคิ้วให้ 2 จึก
“สนิทกันเหรอ กูกับมึงอะ”
ผมว่ามองหน้ามันแบบท้ายทาย มันไม่ตอบอะไร
หลังจากที่ผมทำาประสาทกับไอ้กอลิล่าจบไอ้เต้มันก็มารับที่ช็อป แล้วมันก็คุยกับลุงรหัสมัน ดูมันไม่ได้กวนตีนอะไรมากนะทีกะกูแหละ เฮ้อ หลังจากนั้นก็พากันกลับมาหอพัก ไอ้เต้มันได้เป็เดือนคณะสมน้ำหน้ามันครับ เื่ประกวดดาวเดือน อะไรนี่ ถ้าผมอยู่ อาจจะโดนก็ได้ ฮ่าๆก็คนมันหน้าตาดีอะ จะว่าไปไอ้กอลิล่ามันก็ดูดีนะครับ อิจฉาอะหน้าตาแบบมัน
เมื่อตอนม.ปลาย ผมเคยจีบสาวนะแต่สาวบอกว่าไม่อยากได้ผู้ชายที่หน้าตาน่ารักกว่าเป็แฟน เงิบเลยผม มันฝังใจ เฮ้อเล่นเกมต่อดีกว่า
วันเสาร์เช้าวันนี้ผมว่าจะเดินไปจับโปเกม่อนในมอซักหน่อย ท่าทางจะมีเยอะ
“ไอ้เต้ เดี๋ยวกูจะเข้ามอ ไปจับโปเกม่อนนะแล้วหาไรกินกลางวันที่โรงอาหาร มึงไปมั้ย”
ผมถามมันเผื่อจะให้มันขับรถไปก็ผมมันไม่มีรถนี่
“เข้าไปดิวะพี่เจสซี่นัดไปซ้อมงานประกวดดาวเดือนมอ แต่เป็่บ่ายนะแต่ไปกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารก่อนก็ได้”
ตอนนี้สิบเอ็ดโมงแล้ววันนี้ผมตื่นสิบโมงครับ คงคิดว่าทำไมผมตื่นเช้าล่ะสิ แน่นอนเพื่อเกม ผมทำได้
“เออ กูไปพร้อมมึง”
สบายครับไม่ต้องเดิน ผมว่าอีกหน่อยคงต้องเอารถที่บ้านมาใช้จริงๆแล้ว
เมื่อมาถึงมอผมก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารเสร็จแล้วก็แยกย้ายกับไอ้เต้อย่างรวดเร็วไม่อยากเจอรุ่นพี่ปี 2 เดี๋ยวมันด่าเอา ก็เื่ที่ผมไม่เข้าประชุมไงเดินไปเรื่อยๆเพื่อฟักไข่โปเกม่อน ก็ไปเจอเสา ต้องหยุดหมุนซักหน่อยบอลยิ่งเหลือน้อยอยู่
‘ผลัก โครม ‘
“โอยย”
เจ็บตูดครับตูดกระแทกพื้น ่นี้เหมือนจะซวยๆครับ ผมยังงงๆ เงยหน้ามอง
“เชี่ย มึงอีกแล้ว”
เป็ไอ้กอลิล่าครับวันนี้มันใส่เสื้อบอลสีแดงทีมปืนใหญ่ กะกางเกงบอลสีน้ำเงิน เข้ากันฉิบหาย (-_-) กูประชดครับ ใส่มาได้ไม่อายฟ้าดิน
มันยืนมองผมนิ่งตอนนี้ผมยังไม่ลุกเลยนะ เจ็บตูดอะ ดีที่มือถือไม่หล่นพื้น ไม่งั้นได้ซื้อใหม่แน่อะไรมันจะซวยขนาดนี้วะ
“…”
มั่นมองผมด้วยใบหน้านิ่งๆ
“นี่ไม่คิดจะขอโทษกูอีกแล้วใช่มั้ย”
ผมค่อยๆลุกขึ้นยืน จ้องหน้ามันอยากจะขบหัวมันซักที แต่ตัวกูเตี้ยไง (-_-)
“มึงนี่ไม่มองทางเวลาเดินเหรอ หรือตามึงบอด”
เชี่ยไม่ขอโทษแล้วยังมาว่ากูตาบอดอีก
“เชี่ยไร กูยืนอยู่เฉยๆเหอะ”
เก็บมือถือไม่หมุนเสาแล้ว เสียอารมณ์
‘หมับ…’
ไอ้กอลิล่ามันใช้มือข้างหนึ่งบีบคางผมครับ
“เอี้ย อะไออ๋องอึง”
ผมพูดไม่เป็ภาษาพยายามแกะมือมัน มันไม่ยอมปล่อยครับ สัดเอ๊ย
“มึงอยู่ปี 1 อย่ามาซ่ากับกู”
มันจ้องหน้าผมอย่างกับจะกินเืกินเนื้อ มันน่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย
“อัด อึงอ่อยอูอ่อน”
มันยังไม่ยอมปล่อยครับ
“กวนตีนนะมึงอะ”
มันสบัดมือจนหลุดจากหน้าผมเจ็บเหมือนกันครับ ผมใช้มือบีบแก้มดู ห่า หน้ายุบเปล่าวะ กลัวไม่หล่อครับ
“น้องไอ้แทน มึงชื่ออะไรนะ”
มันยักคิ้ว 2 จึกถามผม หน้าตามันกวนตีนฉิบหาย
“กูไม่บอก”
ผมไม่บอกมันหรอกครับมองแบบหน้าท้าทายมัน
“เหอะ งั้นกูเรียกไอ้เตี้ยแล้วกัน”
เชร้ดกูชื่อมีน ไม่ใช่ไอ้เตี้ย แม่งเรียกซะเสียหายหมด
“กูไม่ได้ชื่อเตี้ย กูชื่อมีน”
แม่งบอกมันจนได้ ก็ไม่อยากให้มันเรียกไอ้เตี้ยอะ เดี๋ยวไม่หล่อ
“เออ ไอ้เตี้ย เตี้ยนะมึงเนี่ย สูงเท่าไร”
มันยืนกอดอกแล้วถามผมหล่อตายห่า อยากจะโบกหัวมันซักป๊าบ แต่ไม่ถึงไง
“กูไม่ได้เตี้ย แล้วก็ไม่ได้ชื่อเตี้ยด้วย”
เชี่ยอย่าให้กูสูงขึ้นนะ จะทำท่าจระเข้ฟาดหางใส่มึง
“แต่ก็เตี้ยกว่ากูเหอะ”
มันยังไม่จบผมรำคาญ เดินหนีมัน เสียเวลาจับโปรเกม่อนหมด ห่า ซวยฉิบหายผมเดินมาเรื่อยๆก็มาที่ช็อปโยธา แถวนี้โปเกม่อนเยอะครับ
“อ้าว ไอ้น้องมีน กูว่าจะโทรหามึงกะไอ้ออมอยู่พอดีวันนี้พี่เอ้จะนัดเลี้ยงเหล้าหลังมอ”
พี่รหัสพี่แทนเขาครับปู่รหัสผม
“ได้พี่ กี่โมงอะ มีเลี้ยงข้าวเย็นมั้ย”
นี่ก็บ่ายสามแล้วเดี๋ยวผมต้องกินข้าวเย็นอีกสายแดกครับผมอะ
“มีดิวะมันเป็แบบร้านอาหารกึ่งร้านเหล้าของกินเพียบ”
ผมนี้ยิ้มเลยสายแดกตัวจริง
“เออ มึงเห็นไอ้ปืนมั้ย มันว่าจะเข้ามาพี่เอ้ชวนมันด้วย”
ห๊ะชวนมันทำไม๊ เซ็งเลยผม ไม่อย่างนั่งร่วมโต๊ะกับมัน
“เมื่อกี๊เห็นมันอยู่แถวโรงอาหารอะพี่พี่เอ้ชวนมันทำไมอะ”
อย่าไปชวนมันเล้ยย
“ไอ้ปืน นี่น้องรักพี่เอ้เลย เล่นบอลด้วยกันรักกว่าน้องรหัสอย่างกูอีกมั้ง”
น่าสงสารพี่แกคงน้อยใจ
“อ่อ”
ผมนั่งลงที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่หน้าช็อป
“แล้วมึงเข้ามอมาทำไรวะไม่ได้ซ้อมดาวเดือนกะเขานี่”
“อ่อ ผมเข้ามาจับโปเกม่อนอะพี่”
“ห๊ะ อะไรของมึง”
พี่แกทำหน้างงๆ
“เล่นเกมพี่ เกมอะ ไม่รู้จักเหรอ”
โหยวัยรุ่นเซง อะไรวะไม่รู้จัก
“ไม่รู้ กูไม่เล่นเกม อ่านแต่การ์ตูน”
เหยหน้าไม่ให้ สงสัยใจรัก
“พี่อ่านเื่ไรอะ”
เผื่อเหมือนผมผมชอบหลายเื่นะ อย่างบลีช กินทามะ สแลมดั๊ง ไรงี้
“วันพีช กูมีหลายเล่ม”
“จริงดิพี่ ผมก็ชอบวันพีชอะ”
“แล้วมึงอ่านเื่อะไรอีก”
“ผมอ่านบลีช กินทามะ สแลมดั๊ง พวกนี้อะ วันหลังเอามาแลกกันอ่านพี่”
“เอาดิ กูก็ชอบ”
โห! ดีเว้ย ผมกำหลังอยากหามาอ่าน แต่ตังไม่ค่อยมี ต้องเก็บไว้เติมเกม
ดีเลยไม่ต้องซื้อได้อ่านของฟรี
“ปัญญาอ่อน…”
ห๊ะผมหันไปมองคอแทบเคล็ด ไอ้กอลิล่าอีกแล้ว แล้วเมื่อกี๊มึงว่าใครปัญญาอ่อน
“ว่าใครปัญญาอ่อน”
“ว่ามึงแหละ ไอ้เตี้ย อ่านการ์ตูน ปัญญาอ่อน”
“พี่แทน มันว่าพี่อะ”
ผมหันไปฟ้องพี่แทนเอาเซ้ เดี๋ยวให้พี่แทนะโถีบมึงเลย
“เออ ไอ้ปืนวันนี้พี่เอ้มีนัดเลี้ยงเหล้าหลังมอ ที่เดิม ให้ไปเจอกัน 6 โมงเย็น มันมีเลี้ยงข้าวสายรหัส ไอ้น้องมีนด้วย”
พี่แทนหันมาทางผมหลังจากบอกไอ้กอลิล่าพี่แกไม่สนใจเื่ที่ผมฟ้องเลยอะ อะไรว้ากูน้องมึงนะ
“อืมม”
มันพยักหน้ารับแล้วก็มานั่งตรงข้ามผมที่โต๊ะม้าหินอ่อนผมหันไปมองทางอื่น ไม่สนใจมันครับ
“ไอ้น้องมีนมึงก็ชวนเพื่อนมึงด้วยดิหลานไอ้ปืนที่เป็เดือนคณะเรา ชื่ออะไรนะกูลืม”
“มันชื่อไอ้เต้พี่”
หลานรหัสไอ้กอลิล่ามันแต่ก็ดีผมจะได้กลับพร้อมไอ้เต้มัน
“ให้ผมบอกพี่ออมเลยมั้ย”
ผมหันไปถามพี่แทนเออ พี่ออมยังไม่ได้ดึงผมเข้าไลน์กลุ่มสายรหัสเลย สงสัยแกลืม
“เออ บอกมันเลย บอกมันว่า 6 โมงเจอกันที่เดิม มันรู้”
“ได้พี่”
ผมก็หยิบมือถือมาไถเข้าไลน์ส่งข้อความบอกพี่รหัส
“เออไอ้ปืน กูว่าปีนี้เราต้องหาเด็กปีหนึ่งเข้าทีมเพิ่มซัก 4-5 คนแล้วแหละ พี่เอ้ กะพี่เก่ง คงไม่ได้ลงสนาม เมื่อคืนกูคุยกะพี่มัน”
ผมนี่หูผึ่งเลยครับลงสนามอะไรวะ แข่งอะไรกัน ผมหันไปตะแคงหูฟังอย่างตั้งใจ
“เสือก…”
ไอ้กอลิล่ามันด่าผมอีกแล้วเฮ้ยมันจะมากไปแล้วนะเมิง
“พวกกูแข่งบอลกัน กำลังจะหาเด็กปี 1 เข้าทีม พี่ปี 4 งานเยอะคงลงไม่ได้ 2 คน”
พี่แทนตอบให้เหมือนแกจะรู้ว่าผมอยากเสือก
“คงต้องงั้น ต้องให้ปี 1 ลงแทน 2 คน”
ไอ้กอลิล่ามันเลิกจ้องจะงับหัวผมแล้วตอบพี่แทนคำตอบมึงนี่ดีเลย์สัด
“ผมลงได้มั้ยพี่ ผมเคยเล่นบอลโรงเรียน”
ผมถามพี่แทนโดยไม่มองมัน
“เอาดิ มึงลองมาคัดตัวดูวันไหนเดี๋ยวกูบอกอีกที มึงมีเพื่อนอีกมั้ย”
“มีพี่ ไอ้เต้มันก็เล่นตอนม.ปลายกับผม”
“เออดี วิศวะเราเป็แชมป์มา 3 สมัยแล้ว”
“ปีนี้กูว่าไม่รอด ถ้ามึงได้เข้าทีม ไอ้เตี้ย”
“…”
ระงับความโกรธไว้กูอย่าไปสนใจเสียงนกเสียงกา แล้วผมก็นั่งเล่นเกมต่อ
ซักพักพี่แทนก็เข้าช็อปไปแป๊บนึงแกก็ออกมาพร้อมการ์ตูนวันพีชเล่ม 1-5
“มึงเอาไป 5 เล่มก่อนอ่านเสร็จก็เอามาคืนแล้วค่อยมาเอาใหม่”
“พี่เอามาด้วยเหรอ”
ผมถามอย่างสัยนี่พี่มึงพกการ์ตูนเดินไปไหนมาไหนด้วยเหรอ เดี๋ยวไอ้กอลิล่ามันก็ว่าปัญญาอ่อนอีก (-_-) แต่จริงๆแล้วมันว่ากู
“หึ กูไม่เคยเอากลับบ้านเลยเถอะที่นี่สมบัติกูเยอะ บางทีกูก็นอนที่นี่”
ห๊ะพี่มึงคิดว่าที่นี่เป็บ้านรึไง อยู่กันอย่างนี้เลย
“ไอ้ปืนยังเอาที่นอนปิคนิคมาไว้นอนเลย”
พี่แกบุ้ยหน้าไปที่ไอ้กอลิล่ามันพวกพี่มึงจะยึดเป็บ้านเลย เพื่อนคนอื่นไม่ว่าเรอะ
“คนอื่นๆเขาไม่ว่าเหรอพี่”
ผมหันไปถามพี่แทนมึงเล่นยึดกันซะขนาดนี้
“ที่นี่เป็ช็อปกู ไม่มีใครว่ากูได้”
ไอ้กอลิล่าตอบแทนใครถามมึ๊ง กูไม่ได้คุยกะมึง ผมทำเป็ไม่สนใจ หยิบวันพีชมาอ่าน พออ่านไปได้สองเล่มข้อความไลน์เข้า
Rrrrrrrrrrr
ไอ้เต้ครับ มันบอกว่าพี่สมเจตน์หรือพี่เจสซี่เพิ่งปล่อยตัวดาวเดือนผมเลยบอกให้มันมาที่ช็อป
ซักพักไอ้เต้ก็มาถึงพี่ออมพี่รหัสผมก็เพิ่งไลน์มาว่ากำลังเข้ามาที่ช็อป ซักพักทั้ง 2 คนนั้นก็มาถึง
เรา 3 คนนั่งคุยกันไปเรื่อยๆ แต่ไอ้กอลิล่ามันเงียบหายเข้าไปในช็อป ช่างมันครับ ดีซะอีกไม่อยากนั่งใกล้มัน
ลับหลังไอ้กอลิล่าไอ้เต้มันชื่นชมลุงรหัสมันใหญ่ ผมว่ามันเริ่มสนิทกะพี่ๆสายรหัสผมแล้วแหละเพราะปกติมันไม่ค่อยคุยนะ ถ้าไม่สนิทจริงๆ รอเวลาจนกระทั่งเกือบหกโมงไอ้กอลิล่ามันก็ออกมาจาช็อป สงสัยไปแอบหลับ เพราะดูหน้ามันมึนๆ
“เดี๋ยวไปรถไอ้ปืนกัน คันใหญ่ดีที่ร้านเหล้าไม่ค่อยมีที่ให้จอดรถ”
ลุงรหัสผมจัดการให้เสร็จสรรพ
แล้วพวกผมก็เดินตามเ้าของรถไป รถมันจอดอยู่ข้างๆช็อป โหขับแลนด์โรเวอร์ซะด้วย รวยนะมึงอะ อิจฉาจริงๆ จัดแจงแบ่งที่นั่งกันพี่แทนไปนั่งกะไอ้กอลิล่ามัน ผม ไอ้เต้ พี่ออมนั่งด้วยกัน รถมันกว้างดีครับ
4K
