รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง แอมและเพื่อนๆก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาลเซนต์มาตินที่ผู้เป็นพ่อของแอมรักษาตัวอยู่ แอมลงมาจากรถด้วยความรีบร้อน เธอรีบมุ่งตรงไปยังลิฟต์เพื่อที่จะขึ้นไปยังชั้น 12 ชั้นที่พ่อของเธออยู่ น้ำทิพย์วิ่งมาตามแอมเกือบจะไม่ทัน แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เรื่องของความเป็นความตายอย่างนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะนำมาล้อเล่นได้ในตอนนี้ ไม่นานลิฟต์ก็มาหยุดที่ชั้น 12 แอมรีบตรงไปยังห้องพิเศษหมายเลขหนึ่งทันที เมื่อเขามาแล้วก็พบว่าพ่อของเธอนอนสงบ และมีสิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดนั้นก็คือเส้นผมของผู้เป็นพ่อ เมื่อแม่ของแอมเห็นว่าลูกสาวคนเดียวของเธอมาถึงแล้วก็โผลเข้าไปกอดในทันที“แอม เมื่อกี้พ่อแกช็อกขึ้นมา... เราจะทำอย่างไรดี” แม้ว่าที่ผ่านมาการเงินของครอบครัวจะไม่ได้มีปัญหาใดๆ เพราะว่าหน้าที่การงานของหัวหน้าครอบครัวที่มีรายได้ค่อนข้างสูง แต่พวกเขาก็เพิ่งจะซื้อบ้าน และจ่ายหนี้ต่างๆที่มีเพิ่งจะหมดไป ทำให้เงินที่เหลืออยู่น้อยนิดนี้กลายเป็นค่ารักษาพยาบาลของหัวหน้าครอบครัวตลอดเดือนนี้หมดแล้ว แม้ว่าแอมจะคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว แต่ดูทีท่าว่ามันจะสูงขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงไปทำงานพิเศษเพื่อหาเงินเพิ่ม“แม่ใจเย็นๆก่อนนะคะ.. ตอนนี้พ่อก็ดีขึ้นแล้ว หนูเชื่อว่าหมอกฤษณ์จะต้องมีทางรักษาอย่างแน่นอนค่ะ.. อีกอย่างตอนนี้เรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วงไปนะคะ” แอมถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยกล่าวกับแม่ของเธอ มันทำให้แม่ของเธอต้องขมวดคิ้วออกมา แม้ว่าเงินเดือนของลูกสาวตัวเองจะสูงแต่มันก็ยังไม่เพียงพอต่อค่ารักษาพยาบาลที่ตกต่อเดือนเป็นแสนๆ“แอมลูกไปกู้เงินมาเหรอ... เราน่าจะมีทางอื่นที่ดีกว่านี้นะ” สิ่งที่เธอเป็นกังวลที่สุดคือการไปยืมเงินของคนอื่นมา เธอรู้ดีว่าการเป็นหนี้นั้นมันไม่มีความสุขเลยสักนิด จากประสบการณ์ที่ผ่านมามันแย่ที่สุดเลย และครอบครัวของเธอก็เพิ่งจะปลดหนี้พร้อมกับสร้างบ้านที่เป็นของพวกเขาไป เธอไม่อยากให้ครอบครัวต้องกลับไปเป็นหนี้ที่แสนทุกข์ใจเหมือนเดิมแน่นอน เธอจึงกล่าวออกมาเตือนลูกของเธอ“ใจเย็นๆก่อนนะคะคุณน้าศรีวรรณ ... คือว่าแอมเธอได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการแผนกการเงินแล้วนะคะ..” น้ำทิพย์กล่าวออกมาให้กับแม่เพื่อนฟัง แอมเองก็กล่าวออกมาเสริมอีกนิดหน่อย“ใช่ค่ะแม่... ถึงตอนนี้จะอยู่ในช่วงทดลอง แต่ว่าถ้าหนูได้เป็นผู้จัดการจริงๆ ทางบริษัทจะมีสวัสดิการให้กับหนู ดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายของพ่อทั้งหมดเลยด้วยค่ะ” แม่ศรีที่ได้ยินก็นำมือมาอุบไว้ที่ปาก น้ำตาของเธอไหลออกมาด้วยความดีใจกับข่าวนี้“อย่างนั้นเหรอ.. ดีจังเลยนะ.... คุณคะ คุณเองก็ต้องพยายามเข้าไว้นะคะ” แม่ศรีหันไปมองสามีของตัวเอง ก่อนที่จะกุมมือให้กำลังใจสามีของตัวเองอยู่อย่างนั้น แอมเองก็น้ำตาคลอ อย่างน้อยๆถ้าเธอขยันมากกว่านี้ ตำแหน่งนี้ สวัสดิการนี้เธอจะได้รับมันอย่างแน่นอน และเรื่องทั้งหมดนี้จะต้องขอบคุณท่านรองประธานคนใหม่ของบริษัทที่ให้โอกาสเธอให้ได้รับตำแหน่งนี้“แม่คะ แม่ก็อยู่ดูแลพ่อไปอย่างนี้แหละนะคะ นี่คือเงินบางส่วนที่หนูแบ่งไว้ให้กับแม่ .. ยังไงเดี๋ยวหนูขอไปคุยกับหมอกฤษณ์ก่อนนะคะ” แอมรู้นิสัยของแม่ตัวเองดี เรื่องเงินแม่จะไม่ค่อยอยากจะรับสักเท่าไร เพราะแม่เป็นห่วงว่าเธอจะไม่มีเงินใช้จึงปฏิเสธเสมอมา แต่แม่ของเธอไม่ได้มีรายได้เป็นเพียงแค่แม่บ้านจะเอาเงินจากไหนใช้ถ้าเธอไม่ให้ เธอวางเงินไว้ที่โต๊ะก่อนจะรีบออกไปเพื่อเป็นการตัดบทไม่ให้แม่ปฏิเสธ แอมเดินออกมาจากห้องตามมาด้วยเพื่อนสาว น้ำทิพย์เองก็ไม่อยากอยู่ภายในห้อง ไม่อย่างนั้นเธอคงจะอึดอัดน่าดู เพราะแม่ของแอมคงจะนำเงินส่วนนั้นฝากเธอคืนแอมอย่างแน่นอน และอีกอย่างเธอจะต้องไปทำหน้าที่ของตัวเองด้วยเช่นกัน เชียร์เพื่อนให้ได้กับหมอสุดหล่อคนนี้ ทั้งสองเดินมายังห้องประจำตัวของหมอกฤษณ์ ก่อนที่จะเคาะประตูเพื่อให้สัญญาณกับหมอ ไม่นานก็มีเสียงตอบกลับเชิญพวกเธอเข้าห้องไป เมื่อหมอกฤษณ์เห็นแอมมาก็กล่าวออกมา“น้องแอมเชิญนั่งก่อนครับ...” กฤษณ์ผายมือไปทางเก้าอี้ และหันไปเก็บเอกสารที่เกี่ยวข้องกับงานวิจัย จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบแฟ้มตัวหนึ่งขึ้นมาเปิด“อาการของคุณพ่อแอมเป็นยังไงบ้างคะพี่กฤษณ์...” แอมกล่าวถาม ที่เธอกล่าวออกมาอย่างสนิทสนมอย่างนี้มันอาจจะเป็นเพราะว่าหมอกฤษณ์เป็นรุ่นพี่ของเธอตั้งแต่เรียนมัธยมแล้ว และอาจจะเรียกได้ว่าชายคนนี้เป็นรักแรกของเธอเลยก็ว่าได้ เรื่องนี้น้ำทิพย์เองก็รู้ดี ถึงเธอจะรู้จักกับแอมตอนมหาวิทยาลัยแล้วก็ตามที“พี่จะพูดในฐานะที่เป็นรุ่นพี่ของเธอก็แล้วกัน... พี่ว่าเราควรทำใจไว้ส่วนหนึ่งนะ ต้องขอโทษด้วย พี่ไม่รู้ว่าต้นตอของปัญหาทางร่างกายมันเกิดมาจากอะไร อาการเองก็หนักขึ้นมากเรื่อยๆ.. เห้อ ถ้าเรารู้ว่าต้นตอมันเกิดมาจากสารเคมีตัวไหน เราน่าจะมีหวังมากกว่านี้” กฤษณ์กล่าวออกมาตรงๆ ถึงมันจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจแต่การบอกตรงๆมันน่าจะดีที่สุดแล้วกับญาติผู้ป่วย“ไม่จริง!!.. ไม่มีทางอื่นเลยเหรอคะ แล้วพ่อของแอมมีเวลาอีกเท่าไร แล้วพี่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่แอมหรือยังคะ” แอมที่ไม่อยากจะยอมรับ แต่เธอก็โตพอแล้วที่จะทำใจได้ในระดับหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้นน้ำตาของเธอก็คลอเบ้าอยู่ดี และอีกอย่างเธอก็เป็นห่วงความรู้สึกของแม่เธอมากกว่า“แม่ของน้องแอมยังไม่ทราบเรื่องนี้.. พี่ขอโทษนะ ถ้ายังเป็นอย่างนี้อยู่พี่คิดว่าน่าจะมีเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน... พี่ขอโทษจริงๆนะ” กฤษณ์กล่าวออกมาด้วยความจริงใจ และมันทำให้น้ำตาที่คลออยู่ไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ แอมปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร กฤษณ์ที่รู้สึกผิดก็เอื้อมเอาตัวของแอมเข้ามากอดไว้ เพื่อให้กำลังใจเธอ ไม่นานแอมก็หยุดร้องก่อนจะเดินออกมาจากห้องด้วยอาการที่เหมอลอย แล้วเรื่องนี้เธอจะบอกกับแม่ของเธออย่างไรดี เธอเปิดประตูออกมาก่อนจะพบกับกวิน และรุ่นพี่สาวอีกคนหนึ่งอยู่ที่หน้าห้องของหมอกฤษณ์ และแน่นอนว่าแอมเธอรู้จักดี“พี่ริสา...” แอมพูดออกมาได้แค่นั้น ริสาก็เดินเข้ามากอดให้กำลังใจเธอโดยที่ไม่ได้มีคำพูดอะไรเลย“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว.. พี่เป็นกำลังใจให้นะ และพี่สัญญาเลยว่าโรงพยาบาลของเราจะไม่หยุดหาต้นตอของโรคนั้นให้เจอ” ริสาลูกสาวเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหารพูดออกมาเองอย่างนี้ มันก็ทำให้แอมอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก และแอมก็รู้ดีว่าพี่กฤษณ์กับพี่ริสานั้นเป็นอะไรที่มากกว่าคำว่าเพื่อน เธอจึงถอยออกมานานแล้วตั้งแต่สมัยมัธยม“ขอบคุณมากค่ะพี่ริสา แอมขอบคุณจริงๆค่ะ” แอมได้แต่กล่าวอย่างนั้น กวินที่มองเห็นทั้งสองก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ และน้ำทิพย์เองก็สะกิดไปที่กวินเพื่อให้แอมนั้นใช้ช่วงเวลานี้ทำใจ พวกเขาทั้งสองต่างเดินออกมาอย่างเงียบๆ และเริ่มคุยกันอีกครั้ง“ทิพย์ แกต้องอยู่ให้กำลังใจแอมเยอะๆนะ.. อย่าให้แอมอดข้าวอดน้ำ ถ้ามีปัญหาใดๆเกี่ยวกับแอมบอกฉันได้เลยนะ” กวินกล่าวออกมาพร้อมกับซัดน้ำในกระเป๋าไปหลายอึก น้ำทิพย์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่ก็มีเรื่องที่ขัดใจด้วยเช่นกัน“ฉันรู้แล้วน่า.. แกจะเป็นห่วงแอมเกินหน้าเกินตาไปหรือเปล่า หรือว่า.. แกยังตัดใจจากแอมไม่ได้กัน” น้ำทิพย์เอ่ยพร้อมกับทำสีหน้าจริงจัง และกวินก็หันมายิ้มให้กับเธอโดยที่ไม่มีคำตอบใดๆ มันยิ่งทำให้เธอเข้าใจอะไรหลายๆอย่างได้อย่างดี จากนั้นเธอก็กล่าวออกมาต่อ“นั่นซินะ.. ฉันเข้าใจนายดี…” น้ำทิพย์หันหน้าไปอีกทาง ก่อนที่จะเอ่ยในใจไม่ให้ใครรู้ความคิดของเธอ ‘เพราะการตัดใจจากนาย ฉันเองก็ทำไม่ได้เหมือนกัน...’ เธอดื่มน้ำเข้าไปหลายอึกเช่นกัน“ขอบใจ.. แต่ฉันก็ไม่อยากยอมแพ้หรอกนะ ถึงแอมจะมองว่าฉันเป็นแค่เพื่อน แต่อย่างน้อยฉันก็ยังเป็นที่พึ่งให้กับแอมได้... เธอก็เหมือนกัน มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ” กวินเอ่ยออกมาพร้อมกับตบไปยังไหล่ของเพื่อนอย่างน้ำทิพย์ ส่วนคนที่โดนตบไหล่นั้นเองก็ยิ้มออกมา และพูดขึ้น“นั่นซินะ.. ถ้าเรายังรักมันก็ต้องยังไหวซินะ” น้ำทิพย์ลุกขึ้นยืน เธอเดินเข้าไปหาถังขยะก่อนจะทิ้งกระเป๋าน้ำที่ว่างเปล่า และหันกลับมา “ไปเถอะ ตอนนี้แอมต้องการพวกเรา...” จากนั้นทั้งสองก็เดินไปหาแอมด้วยกัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 16

นิยายแนะนำ

รองประธานของฉันเป็นสายลับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 16

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้