[จบ] ภรรยาคนโปรดในดวงใจของประธานฉี

บทที่ 47 ขอให้คำพูดของคุณเป็นจริง

“ฉันก็หวังว่าครั้งหน้าที่ได้พบคุณเซี่ยง ฉันจะได้เรียกคุณว่าคุณนายฉี”

ลู่จั่นเหยียนยืนตรง สายตามองตรงไปที่เซี่ยงหว่าน ไม่มีความโกรธหรือไม่พอใจอยู่ในนั้น ตั้งแต่ตัดสินใจหย่าร้าง ฉีส่าวฉิงจะอยู่กับใครก็ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว

“ขอบคุณที่อวยพร ถึงแม้จะไม่ได้เป็นคุณนายฉีก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยฉันก็มีโต้วโต้ว ผู้หญิงคนหนึ่งมีลูกถือเป็นโชคลาภ แต่บางคนอาจเป็นเภทภัยก็ได้”

“หมายความว่ายังไง?”

เซี่ยงหว่านพูดจนเธอตกใจ สายตาเยาะเย้ยกวาดผ่านท้องของเธอ ทำให้หัวใจหดเกร็งทันที หรือว่าเซี่ยงหว่านรู้ว่าเธอท้อง

“หมายความว่า บางครั้งเด็กเป็นอาวุธที่ทำให้ผู้ชายยอมจำนน แต่บางครั้งก็ทำให้เขาเกลียดคุณจนถึงกระดูก อยากลองดูไหมว่าเด็กในท้องของคุณจะเป็นแบบไหน?”

เซี่ยงหว่านยิ้มและยื่นมือออกมา ใบหน้าที่อ่อนโยนปราศจากอันตรายขยายใหญ่ขึ้นและเข้ามาใกล้ นิ้วมือที่ทาเล็บสีชมพูอ่อนแตะเบา ๆ ที่ท้องของเธอ ร่างกายสั่นสะท้านด้วยสัญชาตญาณ รู้สึกราวกับกำลังจะถูกมีดกรีดท้อง

“กลัวทำไม ฉันยังไม่ได้คิดจะทำร้ายเขาหรอก มีแต่เครื่องมือที่ไร้ประโยชน์เท่านั้นที่จะถูกทำลายในทันที” รอยยิ้มที่มุมปากอ่อนโยนยิ่งขึ้น เธอจะใช้เด็กคนนี้ขจัดลู่จั่นเหยียนออกจากใจของส่าวฉิงอย่างสิ้นเชิง

ลู่จั่นเหยียนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโกรธของคุณปู่ดังมาจากชั้นล่าง เธอคิดจะหันไปมอง แต่มืออีกข้างหนึ่งกลับจับมือเธอไว้ หัวใจเต้นตึกตักอย่างประหลาด “คุณต้องการอะไรกันแน่?”

“อีกไม่นานคุณก็จะรู้ว่าฉันต้องการอะไร ฉันแค่สงสัยว่าอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ส่าวฉิงจะเชื่อคุณหรือจะเชื่อฉันกันนะ?”

“...”

ลู่จั่นเหยียนเข้าใจในทันทีว่าเธอหมายความว่าอะไร แต่ก็สายไปเสียแล้ว ร่างกายถูกแรงจากข้อมือของเธอผลักอย่างแรง ตามด้วยร่างกายที่เหมือนจะควบคุมไม่ได้ และกำลังจะตกลงไปตามบันได

ลูกของเธอ!

ลู่จั่นเหยียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจกลัว มือทั้งสองพยายามคว้าหาอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่มีอะไรเลย รู้สึกถึงเพียงความน่ากลัวของการร่วงหล่นท่ามกลางความหวาดกลัว

“อ๊ะ! ระวัง!”

เมื่อเสียงกรีดร้องดังขึ้น ผู้คนที่กำลังโต้เถียงกันอย่างดุเดือดชั้นล่างถึงได้สติ ฉีส่าวฉิงแทบไม่มีเวลาตอบสนอง ขายาวของเขาก้าวข้ามโซฟาที่ขวางทางอย่างรวดเร็ว วิ่งไปยังตำแหน่งของบันได

“สาวน้อย!”

ผู้เฒ่าตกใจเป็นอย่างมากและมองอย่างตกตะลึงขณะที่ลู่จั่นเหยียนกลิ้งตกบันไดลงมา และเซี่ยงหว่านเองก็กลิ้งลงมาด้วย

ฉีส่าวฉิงใช้ความเร็วสูงสุดแล้ว แต่ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก เหมือนมีบางอย่างปิดกั้นออกซิเจนที่เข้าสู่หัวใจ เขารู้สึกหายใจไม่ออก ได้แต่มองสองสาวที่กลิ้งลงมาตรงหน้าตัวเองอย่างงุนงง

ลู่จั่นเหยียนลืมตามองเขาด้วยสายตาเจ็บปวดและสิ้นหวัง ความกลัวในใจเขาบดบังความเกลียดชัง รีบยื่นมือออกไปอุ้มเธอ แต่เพิ่งยื่นมือออกไป เสียงเจ็บปวดของเซี่ยงหว่านก็ดังขึ้นมา

“ส่าวฉิง แขนฉันหักหรือเปล่า? ฉันไม่รู้สึกถึงมันเลย”

มือของฉีส่าวฉิงชะงักกลางอากาศ สายตาเลื่อนไปที่เอวของลู่จั่นเหยียน แขนของเซี่ยงหว่านยังโอบรอบเอวเธออยู่ แต่ตอนนี้กลับอ่อนแรงห้อยลงมาเหมือนหัก หน้าผากก็แตกเป็นแผลเลือดไหลออกมาไม่หยุด เปรอะเปื้อนไปกว่าครึ่งหน้า ดูอเนจอนาถอย่างยิ่ง

ดวงตาของเขารู้สึกราวกับว่าถูกเข็มทิ่มแทง เขาขมวดคิ้วและมองเข้าไปในดวงตาที่มีสติของลู่จั่นเหยียน ความวิตกกังวลในดวงตาของเขาลึกซึ้งยิ่งขึ้น มือที่ยื่นออกไปก็เปลี่ยนทิศทางตาม ชั่วขณะต่อมาเขาอุ้มเซี่ยงหว่านเข้ามาในอ้อมกอด

ลู่จั่นเหยียนนอนอยู่บนพื้น มองการเลือกของฉีส่าวฉิงอย่างนั้น เวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ แม้แต่เสียงหัวใจเต้นของตัวเองก็ยังรู้สึกไม่ได้ จู่ ๆ ก็นึกถึงคำถามเด็ก ๆ ขึ้นมาว่า ถ้าภรรยากับแม่ตกน้ำพร้อมกัน สามีจะช่วยใครก่อน

แต่ตอนนี้น่าขันตรงที่เป็นภรรยาที่กำลังจะพ้นตำแหน่งกับคนรักที่กำลังจะเข้ารับตำแหน่ง เขาเลือกคนหลังอย่างไม่ลังเล

ปากซีดเผือดปรากฏรอยยิ้มเยาะและความเจ็บปวด ลูก แม่อยากจะอยู่ต่อ อยากจะอยู่เป็นเพื่อนลูกจนโต แต่แม่อาจจะทำไม่ได้แล้ว

“จั่นเหยียน!”

เสียงร้อนรนดังมาจากประตู เธอหันมองตามสัญชาตญาณ และเห็นฉีอวี้ ที่ไม่รู้ว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ วิ่งเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าร้อนรน

แขนแข็งแรงทั้งสองข้างประคองร่างกายที่เจ็บปวดของเธอขึ้นมา เธออยากจะยิ้มแต่ก็ยิ้มไม่ออก ได้แต่ค่อย ๆ หลับตาลง ปล่อยให้จิตใจลอยห่างออกจากสมอง

“รีบส่งโรงพยาบาล!”

ผู้เฒ่าฉีได้สติและรีบสั่งให้คนขับรถเตรียมรถ ฉีอวี้อุ้มลู่จั่นเหยียนก้าวยาว ๆ ผ่านฉีส่าวฉิงที่กำลังอุ้มเซี่ยงหว่านเดินมาที่ประตู แต่ก็หยุดฝีเท้าลง สายตาที่โกรธเกรี้ยวกวาดมองไปที่เขา น้ำเสียงเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด “ฉีส่าวฉิง นายไม่คู่ควรที่จะครอบครองเธอจริง ๆ!”

พูดจบก็รีบอุ้มลู่จั่นเหยียนขึ้นรถจี๊ปที่เพิ่งดับเครื่องได้ไม่นานไป ฉีส่าวฉิงขมวดคิ้วมองรถที่ขับออกไปอย่างรวดเร็ว สายตายิ่งมืดมนลึกซึ้ง

เขาไม่คู่ควร แล้วฉีอวี้คู่ควรหรือ!

“ส่าวฉิง ขอโทษนะ ฉันดึงตัวเธอไม่ทัน คุณเชื่อฉันนะว่าฉันไม่ได้ผลักเธอ”

เซี่ยงหว่านกะพริบตาที่เปื้อนเลือด ใบหน้าที่อ่อนโยนและใจดีเต็มไปด้วยความกังวลและไม่สบายใจ ก่อนจะหมดสติไปด้วยเช่นกัน

เพราะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ครอบครัวฉีทั้งหมดจึงมาที่โรงพยาบาล หน้าห้องฉุกเฉิน ฉีส่าวฉิงไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ บนใบหน้า กลับกลายเป็นฉีอวี้ที่เดินไปเดินมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความร้อนใจ

หมอเดินออกมาจากข้างใน ผู้เฒ่าฉีรีบเข้าไปจับแขนเขาทันที “เป็นยังไงบ้าง?”

“ผู้เฒ่าฉี คุณหนูเซี่ยงได้รับบาดเจ็บค่อนข้างหนัก กระดูกแขนซ้ายหักสองที่ พวกเราเข้าเฝือกให้เธอแล้ว บาดแผลที่หน้าผากถ้าไม่ติดเชื้อก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่ต้องสังเกตว่ามีอาการสมองกระทบกระเทือนหรือไม่”

“ฉันไม่ได้ถามถึงเธอ ฉันถามถึงหลานสะใภ้ของฉัน ลู่จั่นเหยียน!”

ผู้เฒ่าฉีอดไม่ได้ที่จะโกรธมากขึ้น ทำเอาหมอรีบพูดขึ้นด้วยความตกใจ “ภรรยาของคุณฉีได้รับบาดเจ็บไม่หนักหรอก แต่ว่า…”

ฉีส่าวฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกราวกับมีมือมาคว้าคอเสื้อของเขาไว้ อยากจะถามแต่ไม่ได้ทำ กลับเป็นฉีอวี้ที่ถามออกมา “แต่อะไร?”

“พวกคุณยังไม่รู้เหรอ? คุณนายฉีตั้งครรภ์แล้ว ตอนนี้เธอมีอาการหดตัวของทารกในครรภ์ แต่ยังพอรักษาเอาไว้ได้ หลังจากนี้ต้องระมัดระวังให้มาก”

“...”

หลังจากที่หมอพูดจบ ทางเดินในตึกก็เงียบลงอย่างน่ากลัว

มือของฉีส่าวฉิงที่เสียบอยู่ในกระเป๋ากางเกงสั่นเทาอย่างรุนแรง มีบางอย่างระเบิดออกมาจากดวงตา แต่เขาก็พยายามกดมันลงไปอย่างยากลำบาก

เธอท้องงั้นหรือ?

ครั้งนั้น เขาแค่คิดถึงเรื่องนั้นเพียงแวบเดียว เธอก็ตั้งท้องขึ้นมาจริง ๆ

มือที่สั่นเทาบีบแน่นในกระเป๋ากางเกงอย่างแรง รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากเล็บที่จิกลงบนผิวหนัง จึงยืนยันได้ว่านี่คือเรื่องจริง

ส่วนฉีอวี้ที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ตัวแข็งทื่อ พูดอะไรไม่ออกสักคำ

เธอตั้งท้องลูกของส่าวฉิง!

“หมายความว่า หลานสะใภ้ของฉันกำลังตั้งท้องอยู่งั้นหรือ?”

ผู้เฒ่าฉีพยุงไม้เท้าแต่ก็ยังก้าวไม่ค่อยมั่นคงนัก เมื่อครู่โกรธมาก แต่ตอนนี้ใบหน้ากลับมีประกายตื่นเต้น สาวน้อยตั้งครรภ์แล้ว

“ใช่ครับ ตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนกว่าแล้ว แต่ว่า…”