สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 50 จัดการเรียบร้อย

“ให้ผมเป็นแฟนคุณเหรอ?” เซียวเฉินถามขึ้น จริง ๆ แล้วเซียวเฉินก็ไม่ได้คิดจะทำอะไร แค่แหย่เล่นเท่านั้น

เติ้งหลิงหลิงส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ใช่ มีคนไล่ตามฉันมาข้างหลัง ฉันอยากให้คุณแจ้งตำรวจจับพวกนี้ให้หมด!”

ถ้าเติ้งหลิงหลิงไม่บาดเจ็บ เธอไม่มีทางขอให้เซียวเฉินทำแบบนี้แน่

แต่ในตอนนี้ เซียวเฉินกลับเงยหน้าขึ้น มองไปทางเติ้งหลิงหลิง

“แค่นี้?”

เซียวเฉินเห็นแล้ว มีคนกลุ่มใหญ่ไล่ตามมาจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

เติ้งหลิงหลิงไม่เข้าใจว่าทำไมเซียวเฉินถึงพูดแบบนั้น จึงพยักหน้าเบา ๆ ตอบ

“ใช่ แค่นี้แหละ คุณจะทำอะไร?”

เติ้งหลิงหลิงไม่ได้โง่ เมื่อกี้แค่รีบร้อนไปหน่อย ตอนนี้ตั้งสติได้ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเซียวเฉินน่าจะทำอะไรบางอย่างได้

แต่เวลานี้เอง เซียวเฉินกลับพุ่งตรงไปข้างหน้า

ส่วนคนที่อยู่ไม่ไกล คนสิบกว่าคนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีก็มาถึงตรงหน้าเซียวเฉินในพริบตา

“ไอ้หนุ่ม หลบไปซะดี ๆ ไม่งั้น...”

คนที่เป็นหัวหน้ากำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับเซียวเฉิน

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เซียวเฉินก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกเท้าขึ้นถีบเข้าใส่เขาอย่างแรง

ต้องยอมรับว่า การโจมตีครั้งนี้รวดเร็วและเฉียบขาดมาก

เวลาเพียงไม่นาน คนตรงหน้าก็ลอยละลิ่วไปตกอยู่บนพื้น มึนงงอยู่พักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้

“หัวหน้า เป็นยังไงบ้างครับ?”

ลูกน้องข้าง ๆ พยุงเขาขึ้นมาแล้วถาม

ส่วนชายคนนั้น เงยหน้าขึ้นมองเซียวเฉิน พูดด้วยความเจ็บแค้น “พวกแกพยุงฉันทำไม ยังไม่รีบลงมืออีก!”

ชายคนนี้เป็นถึงระดับเซียน อย่างน้อยในสายตาของพวกเขาก็เป็นแบบนั้น

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางประมาท

แต่เมื่อคนเหล่านี้เข้ามาใกล้ เซียวเฉินกลับค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง

“แค่นี้?”

เซียวเฉินไม่รู้สึกสนุกเลยสักนิด เขาไม่รู้ว่าคนพวกนี้ไล่ผู้หญิงคนสวยคนนั้นมาได้ถึงขนาดนี้ได้ยังไง

“เฮอะ! งั้นฉันก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว”

พูดจบ เซียวเฉินก็ฟาดมือลงบนหัวของชายคนหนึ่งอย่างแรง

การโจมตีของเซียวเฉินในครั้งนี้ รวดเร็วและรุนแรงจนอีกฝ่ายตั้งรับไม่ทัน

คนพวกนี้ไม่ใช่คู่มือของเซียวเฉินเลยสักนิด ไม่นานก็ล้มลงไปกองกับพื้น ไม่มีเรี่ยวแรงจะสู้ต่อ

เซียวเฉินปรบมือเบา ๆ พูดอย่างสบาย ๆ ว่า “เรียบร้อย”

ดวงตาสวยของเติ้งหลิงหลิงเบิกกว้าง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธออาจจะทำแบบที่เซียวเฉินทำได้ แต่ไม่มีทางรวดเร็วขนาดนี้แน่นอน

แต่ตอนนี้ ในสายตาของเติ้งหลิงหลิง เรื่องนี้มันแปลกประหลาดมาก

“ขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ”

เติ้งหลิงหลิงเต็มไปด้วยความกตัญญู แต่เซียวเฉินกลับโบกมือ

“ไม่เป็นไร ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นผมไปก่อนนะครับ”

เซียวเฉินรีบร้อนจะจากไป เมื่อกี้อาจจะไม่รู้แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว

จริง ๆ แล้ว ตอนที่ลงมือไปเมื่อครู่ เขาเหลือบไปเห็นกำไลเงินที่เอวของเติ้งหลิงหลิงเข้า

ดังนั้น เขาจึงไม่อาจรู้ได้ว่าเธอเป็นใคร

“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณผู้ชาย คุณเก่งมาก ไม่ทราบว่าพอจะอยู่ช่วยบันทึกข้อมูลได้ไหมคะ?”

เติ้งหลิงหลิงพูดพลางจัดเสื้อผ้าของตัวเอง

ส่วนข้างหลัง ก็มีคนกลุ่มใหญ่กรูกันเข้ามา

“หัวหน้า ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

ตำรวจกลุ่มใหญ่ในเครื่องแบบถามขึ้น

เติ้งหลิงหลิงโบกมือ บอกว่าตัวเองไม่เป็นไร

จริง ๆ แล้ว ผู้หญิงสวยอย่างเติ้งหลิงหลิง พวกเขาต้องทะนุถนอมอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้

และคู่ต่อสู้ที่เผชิญหน้าในครั้งนี้ก็แข็งแกร่งมาก ต่อให้เป็นพวกเขาก็รับมือยาก

แต่พอพวกเขามาถึงที่นี่กลับพบว่าคนพวกนี้ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว

“หัวหน้าสุดยอดไปเลย ไม่คิดว่าจะจัดการได้หมด!”

ตอนนี้ ลูกน้องข้าง ๆ ต่างก็ชูนิ้วโป้งให้เติ้งหลิงหลิง พร้อมกับกล่าวชมเชย

แต่แก้มของเติ้งหลิงหลิงกลับแดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเซียวเฉินต่างหาก

“จริง ๆ แล้ว ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคนนี้ต่างหาก เรื่องนี้เขาเป็นคนช่วยไว้!”

เติ้งหลิงหลิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง พอได้ยินแบบนั้น คนพวกนี้ก็ต่างตกตะลึง

เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาใช้เวลานานมากในการรับมือ แต่ก็ยังปล่อยให้หนีไปได้

แต่ตอนนี้ คนพวกนี้กลับถูกเซียวเฉินจัดการได้คนเดียว จะเห็นได้ว่าเซียวเฉินแข็งแกร่งขนาดไหน

“อย่าพูดแบบนั้นเลย จริง ๆ แล้วเป็นความดีความชอบของคุณทั้งนั้น ไม่มีอะไรแล้ว ผมไปก่อนดีกว่า”

ถ้าเซียวเฉินไม่หยุดเมื่อกี้ ตอนนี้อาจจะไปนานแล้ว

ชายหนุ่มไม่สามารถยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาได้ ไม่งั้นข้อมูลของเขาอาจจะรั่วไหลออกไป แล้วคนพวกนั้นก็จะตามเขามา ซึ่งจะเป็นเรื่องยุ่งยาก

“เดี๋ยวก่อน ขอเบอร์โทรศัพท์หน่อยสิคะ ว่าง ๆ ฉันจะเลี้ยงข้าว!”

เติ้งหลิงหลิงเรียกเซียวเฉินไว้ และแลกเบอร์โทรศัพท์กัน

เซียวเฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในเมื่อที่นี่ไม่มีอะไรแล้วก็กลับบริษัทดีกว่า

บางที การกลับไปที่หลินกรุ๊ปน่าจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว

เมื่อเซียวเฉินจากไป เติ้งหลิงหลิงก็ยิ้มขึ้นมาทันที

ลูกน้องข้าง ๆ ถามเธอว่า “หัวหน้า ปล่อยเขาไปได้ยังไง?”

รู้ ๆ กันอยู่ว่าภารกิจในครั้งนี้ ค่อนข้างอันตราย ถ้าทำไม่สำเร็จต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่

แต่เติ้งหลิงหลิงกลับยิ้ม จากนั้นก็ยกโทรศัพท์มือถือในมือขึ้น

“ก็ยังมีโทรศัพท์อยู่ ค่อยติดต่อทีหลังก็ได้!”

จริง ๆ แล้วเติ้งหลิงหลิงวางแผนไว้หมดแล้ว แต่แผนนี้เพิ่งคิดได้หลังจากเห็นเซียวเฉินลงมือ

ตอนแรกคิดว่าภารกิจในครั้งนี้ต้องล้มเหลวแน่ ๆ แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอเซียวเฉิน

และสิ่งที่เติ้งหลิงหลิงคาดไม่ถึงก็คือ ความแข็งแกร่งของเซียวเฉินนั้นเหนือความคาดหมาย

ถ้าเจอเซียนแบบนี้เร็วกว่านี้ บางทีเรื่องนี้อาจจะจบไปนานแล้ว

แต่ตอนนี้ เติ้งหลิงหลิงตัดสินใจที่จะรอดูสถานการณ์ก่อน ตอนนี้ยังเร็วเกินไป

ด้านเซียวเฉินไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดเรื่องพวกนั้นแล้ว เพราะตอนนี้เขาคิดว่าไม่ต้องคิดมาก

คนพวกนั้น อาจจะหาเขาไม่เจอ

ต่อให้หาเจอจริง ๆ แล้วก็ไม่มีอะไรหรอก มากสุดก็แค่จัดการพวกนั้นให้สิ้นซากไป

“ถ้าฉันลงมือจัดการพวกนั้นตอนนี้ ต่อไปฉันคงไม่ปลอดภัยแน่”

เซียวเฉินพูดพลางยิ้ม

ในขณะนี้ เขาพบว่าที่หน้าประตูบริษัทหลินกรุ๊ปมีคนยืนอยู่มากมาย เมื่อเห็นคนเหล่านั้นเขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ทำไมคนเยอะจัง เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกรึเปล่า?”

ตอนนี้เรื่องนั้นพักไว้ก่อน เขาต้องไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่ด้านหน้า

“หลบหน่อย เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”