กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือนนับั้แ่หมีขาวถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวง ณ พระราชวังแห่งแคว้นหลิน องค์หญิงจือหลิง ในวัยสิบสามชันษา บัดนี้ทรงเปล่งประกายด้วยความงามสง่าที่เจริญตามวัย พระพักตร์อ่อนหวานยังคงอยู่ แต่แววพระเนตรกลับฉายความเฉลียวฉลาด รอบรู้ และความเด็ดเดี่ยวที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เหตุการณ์ต่างๆ ที่พัดผ่านเข้ามาในชีวิต โดยเฉพาะเื่ราวของหมีขาว ทั้งความผูกพันอันลึกซึ้ง จุมพิตที่ยังคงตราตรึง และการพลัดพรากอย่างไม่ยุติธรรม ได้หล่อหลอมให้องค์หญิงน้อยผู้เคยอ่อนโยน บัดนี้กลับมีความแข็งแกร่งซ่อนเร้นอยู่ภายใน
ในยามทิวา องค์หญิงจือหลิงยังคงศึกษาตำรา อักษรศาสตร์ และปรัชญาการปกครองตามแบบแผนของราชธิดา แต่สิ่งที่เพิ่มเติมเข้ามาคือตำราพิชัยยุทธ์และประวัติศาสตร์การาที่ทรงใช้เวลาครุ่นคิดศึกษาอย่างจริงจัง พระนางทรงตระหนักดีว่าความอ่อนแอและการรอคอยโชคชะตาไม่ใช่หนทางที่จะนำไปสู่ความอยู่รอดหรือความสุขที่แท้จริง
และเมื่อราตรีมาเยือน ณ ลานฝึกซ้อมลับแห่งหนึ่งในเขตพระราชฐานชั้นนอกที่ห่างไกลจากสายตาผู้คน องค์หญิงจือหลิงในชุดฝึกรัดกุมสีดำสนิท จะกลายเป็ผู้นำการฝึกฝนของกองกำลังพิเศษที่นางแอบก่อตั้งขึ้นอย่างลับๆ "กองทัพกระบี่วิหคขาว" สมาชิกของกองทัพนี้ล้วนเป็สตรี ผู้หญิงกล้าประมาณหนึ่งร้อยคนที่องค์หญิงทรงคัดเลือกด้วยพระองค์เอง พวกนางบางคนเป็ธิดาขุนนางที่ปรารถนาจะหลุดพ้นจากกรอบประเพณีเดิมๆ บางคนเป็หญิงสาวชาวบ้านผู้มีทักษะการต่อสู้ หรือบางคนก็เคยเป็นางกำนัลที่ภักดีและพร้อมจะสละชีวิตเพื่อองค์หญิง
ภายใต้แสงจันทร์สลัว องค์หญิงจือหลิงร่ายรำเพลงกระบี่ที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากอาจารย์เฒ่าบนหุบเขา เป็แบบอย่างให้เหล่าสตรีในกองทัพฝึกฝนตาม เสียงคมดาบกระทบกันเบาๆ ผสานกับเสียงสั่งการที่เด็ดขาดแต่แฝงความเมตตาขององค์หญิง พวกนางฝึกฝนทั้งเพลงกระบี่ การยิงธนู การต่อสู้ด้วยมือเปล่า และยุทธวิธีการรบแบบกองโจร กองทัพกระบี่วิหคขาวคือความหวัง คือพลังที่องค์หญิงสร้างขึ้นด้วยพระองค์เอง เพื่อปกป้องตนเองและสิ่งที่นางรัก
ขณะที่องค์หญิงจือหลิงและกองกำลังลับของนางกำลังเตรียมพร้อมสำหรับภัยที่มองไม่เห็น บรรยากาศในเมืองหลวงส่วนใหญ่กลับเต็มไปด้วยความนิ่งเฉย เหล่าขุนนางและแม้กระทั่งฮ่องเต้เองก็ดูเหมือนจะพอใจกับความสงบสุขชั่วคราวที่ได้มาหลังจากการล่าถอยของคณะทูตแคว้นจ้าวครั้งล่าสุด บางทีอาจจะทรงหวังว่าการแสดงแสนยานุภาพของหมีขาว (แม้จะตามมาด้วยการลงทัณฑ์) จะทำให้แคว้นจ้าวเข็ดหลาบไปบ้าง หรืออาจจะพยายามแก้ไขสถานการณ์ด้วยการทูตลับๆ ที่ไร้ผล
แต่องค์หญิงจือหลิง ผู้มีสายข่าวกรองของตนเองและสัญชาตญาณที่เฉียบคม ทรงทราบดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังตั้งเค้าอยู่ไม่ไกล แคว้นจ้าวมิได้นิ่งนอนใจ พวกมันกำลังซ่องสุมกำลังพล ตระเตรียมเสบียงอาหารและอาวุธยุทโธปกรณ์อย่างมโหฬารบริเวณชายแดนที่ติดกับแคว้นหลิน การกระทำอันอุกอาจของหมีขาวที่บุกโจมตีกองพันและทำลายขบวนขันหมากของพวกมัน ได้กลายเป็ข้ออ้างชั้นดีที่แคว้นจ้าวจะใช้ในการเปิดฉากาเต็มรูปแบบเพื่อล้างอายและเพื่อเป้าหมายที่แท้จริงคือการยึดครองแคว้นหลินอันอุดมสมบูรณ์
"ฝ่าาและเหล่าขุนนางยังคงหลับใหลอยู่ในความฝันอันสวยงาม" องค์หญิงทรงรำพึงกับตนเองขณะทอดพระเนตรออกไปยังกำแพงเมืองหลวงที่อาบแสงจันทร์ "หารู้ไม่ว่าหมาป่ากำลังจะบุกมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว"
ความกังวลเื่บ้านเมืองผสมปนเปกับความคิดถึงและห่วงใยในตัวหมีขาวที่ถูกเนรเทศออกไป นางไม่รู้ว่าป่านนี้หมีขาวจะเป็เช่นไรบ้าง แต่ในส่วนลึกของหัวใจ องค์หญิงยังคงเชื่อมั่นว่าหมีขาวจะต้องเอาชีวิตรอดและแข็งแกร่งขึ้น และบางที...บางทีโชคชะตาอาจจะนำพาให้พวกนางได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
องค์หญิงจือหลิงกำกระบี่ในมือแน่น ปีกของวิหคขาวที่นางสร้างขึ้นอาจจะยังเล็กและบอบบางเมื่อเทียบกับพญาัแห่งแคว้นจ้าว แต่ในยามที่ไร้ซึ่งผู้ใดจะพึ่งพาได้ นางก็พร้อมที่จะสยายปีกนี้ออกปกป้องแผ่นดินเกิดและประชาชนของนางด้วยชีวิต
1K
