“ห้องของแม่กับพ่ออยู่ติดกับแกนะ”
“อะไรนะคะ”
“แกจะทำเสียงใไปทำไม รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว เย็นนี้เดี๋ยวคุณพ่อจะพาไปทานข้าวนอกบ้าน”
“เขาไม่ใช่พ่อหนูสักหน่อย”
“ยัยลูกคนนี้ แม่บอกกี่ครั้งแล้ว....เดี๋ยวเขาก็น้อยใจหรอก”
“จะมาน้อยใจอะไร”
พรพรรณส่ายหน้าให้กับท่าทางที่ไม่เคยเปลี่ยนของลูกสาวเธอไม่เคยถูกใจสามีใหม่ของแม่เลย ไม่ว่าจะเป็คนเก่าหรือคนใหม่ ั้แ่ที่เลิกรากับคุณพ่อผู้ให้กำเนิด หญิงวัยกลางคนก็แต่งงานมาถึงสามครั้ง นับเป็่ชีวิตที่ลูกสาวจะต้องมีพ่อเลี้ยงมากหน้าหลายตาจนเธอแทบจำไม่ได้ว่าใครเป็ตัวจริงกันแน่
“หกโมงเย็นเข้าใจมั้ย”
“เข้าใจแล้วค่า”
เสียงแหลมตอบออกมาก่อนที่มารดาจะปิดประตู...ร่างในชุดผ้าผืนบางเกลือกกลิ้งไปมาระหว่างเตียง เธอถอนหายใจด้วยความคิดมากมาย ยี่หวายังไม่พร้อมเจอพ่อเลี้ยงของเธอในครั้งนี้ เพราะเกรดเฉลี่ยที่มีไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ไกรศรเป็คนพูดจริงทำจริง....และคำขู่ที่ว่าข้าวของแบรนด์เนมจะต้องมาพร้อมกับเกรดเฉลี่ย...ดูท่าปีหน้าดาวมหาลัยคงต้องใข้กระเป๋าผ้าเดินเรียนเป็แน่
“อื้อออ ไม่เอาหรอก ก็ซื้อให้เองหนิ จะมาเอาคืนแบบนี้ได้ยังไง”
ยี่หวานอนกอดกระเป๋าหนังราคาแพงที่พ่อเลี้ยงซื้อให้เป็ของขวัญวันเกิด เธอจ้องมองมันด้วยความหวงแหน ถ้าเกิดว่าถูกแย่งชิงไปหญิงสาวคงไม่เป็อันเรียนแน่ๆ เห็นที่นี้คงต้องทำตัวดีๆให้พ่อเลี้ยงใจอ่อน จะทำท่าทางเย่อยิ่งเหมือนแต่เดิมคงไม่ได้...
ตกเย็น...
บรรยากาศริมทะเลเย็นสบายเหมาะกับการพักผ่อน แต่ยี่หวาไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่มีแม่และพ่อเลี้ยงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน อาหารบนจานถูกแตะไปบางชิ้น แต่ไม่ว่ามันจะอร่อยมากมายขนาดไหน ลูกเลี้ยงสาวก็อยากจะออกไปจากสถานการณ์ตรงนี้แล้ว
“อาหารไม่อร่อยหรอยี่หวา”
“อ๋อ…อร่อยค่ะคุณลุง”
“อร่อยก็ทานเยอะๆสิ”
“ค่ะ”
ยี่หวาพยักหน้าก่อนจะตักอาหารเข้าปากตามคำสั่ง ถ้าเป็เมื่อก่อนเธอคงจิปากและถอนหายใจใส่แล้ว แต่ตอนนี้หญิงสาวได้แต่ภาวนาอย่าให้คุณลุงร่างโตถามไถ่เื่เรียน
“โตขึ้นเยอะเลยนะ ลุงเห็นครั้งแรกแทบจำไม่ได้”
“ค่ะ…หนูก็แทบจำคุณลุงไม่ได้เหมือนกัน”
รอยยิ้มเล็กปริบานตามมารยาท...
จะให้เธอจำชายตรงหน้าได้เช่นไร เพราะหลายปีที่ผ่านมาหญิงสาวแทบไม่อยากจะมองหน้าเขาเลยเสียด้วยซ้ำ มีเพียงพ่อเลี้ยงฝ่ายเดียวที่เฝ้ามองการเจริญเติมโตของลูกสาว จากรูปร่างหน้าตาจิ้มลิ้มตอนนี้กลายเป็สาวสะพรั่งเต็มตัว สังคมเมืองใหญ่คงทำให้เธอสวมใส่เสื้อผ้าโชว์ร่องอวบหนาแบบนี้ แต่ไกรศรไม่ได้เคร่งครัดเื่การแต่งตัวของลูกเลี้ยงสาวเหมือนตอนวัยรุ่นอีกต่อไป...เพราะชุดรัดรูปโชว์สัดส่วนที่เธอสวมใส่....มันก็เหมาะกับรูปร่างเว้าโค้งของเธอดี...
“เื่เรียนล่ะเป็ไงบ้าง”
“เอ่อ….ก็ดีค่ะ....พอจะขึ้นปีสี่แล้ว....วิชาเรียนก็ไม่ค่อยมีมากเท่าไหร่”
“ดีแล้วล่ะ”
เสียงเข้มที่พูดออกมาทำให้ยี่หวาก้มหน้าเล็กน้อย เธอพยายามทำตัวให้เป็ปกติ แต่สายตาคมบนใบหน้าเข้มขรึมกลับทำให้หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก นับวันนับปีลูกเลี้ยงก็แทบจะไม่มีแรงกล้าเถียงเหมือนตอนเด็ก ร่างสูงกำยำตรงหน้าทำราวกับว่าตัวเองเป็คุณพ่อจอมดุจริงๆ
“เลิกถามเื่เรียนลูกเถอะคุณ เดี๋ยวฉันไปสั่งไวน์มาเพิ่มดีกว่า”
พรพรรณกล่าวตัดบท ก่อนจะลุกขึ้นไปเลือกไวน์ในร้าน ทิ้งไว้ให้ลูกสาวได้อยู่กับพ่อเลี้ยงตามลำพัง ยี่หวาเกลียดสถาณการณ์แบบนี้เหลือเกิน เธอไม่มีอะไรจะพูดคุยกับเขา และที่สำคัญเธอไม่อยากจะสนทนาพาทีกับชายตรงหน้าั้แ่แรกอยู่แล้ว...
“ลุงได้ยินว่าเกรดตกไปเยอะเลยหนิ”
“คือ….หนู…..”
“ลุงเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าเื่เรียนไม่ดี ของที่หนูใช้ก็จะหายไปด้วย”
“หนูขอโทษค่ะ”
ยี่หวาก้มหน้า...
พักหลังมานี้เธอเที่ยวบ่อยมากกว่าปกติตามประสาสาวสังคม แถมวิชาที่ตัวเองลงเรียนก็ไม่ถนัดอีกด้วย เสียงเข้มที่พึ่งพูดออกมาไม่สามารถโทษเธอได้ฝ่ายเดียว เพราะไกรศรเองเป็คนบงการวิชาเรียนต่างๆให้เสร็จสรรพ เขามีเพื่อนมากมายที่มหาลัยแห่งนั้น...และยี่หวาเองก็แทบจะไม่มีสิทธิ์เป็ของตัวเองเลย
8K
