"นี่เราลงมากี่ชั้นแล้วเนี่ย?" เซนออกแรงดึงมีดออกจากซากหมีตัวใหญ่ท่ามกลางกองเืและซากศพมอนสเตอร์มากมาย
"สิบห้าชั้นมั้ง มีดเริ่มจะทื่อแล้วด้วยสิ" ซึฮากิใช้มือลูบมีดไปพลางมองรอยบิ่นจำนวนมากที่เกิดขึ้น
"เื่ใหญ่เลยนะเนี่ยถ้ามีดพวกนี้พังเราก็ใช้เวทมนตร์ไม่ได้ ทีนี้คงจะได้จนมุมจริง ๆ แล้วล่ะ" คานะพูดขณะกำลังชำแหละเนื้อหมีแยกหนังและเครื่องในออก
"ก็นั้นสิเราคงจะต้องทำเท่าที่ทำได้แล้วแหละ" เซนเดินวนไปรอบ ๆ มองเฝ้าระวังให้พวกคานะ
28 สิงหาคม พ.ศ.2575
เมื่อมาถึงชั้นที่สี่สิบสามพวกเขาก็ไม่เจอพวกมอนสเตอร์เลยแม้แต่ตัวเดียวอีกทั้งยังมีความอุดมสมบูรณ์พร้อมด้วยแหล่งน้ำและพืชพรรณ
"เราลงดันเจี้ยนมาหลายสัปดาห์แล้วนะ" คานะกรอกน้ำจากแอ่งน้ำใส่กระติกสีเขียวที่ได้มาจากกระท่อมและใช้มันมาตลอด
"อืม แต่ก็คุ้มค่านะเว้ยเพราะเลเวลของฉันขึ้นมาเป็สี่แล้ว" เซนนอนกลิ้งไปกับพื้นหญ้ากอดปุยด้วยความเพลิดเพลินฉีกยิ้มอย่างมีความสุข
"ฉันมีความรู้สึกว่าอีกไม่กี่ชั้นก็น่าจะหมดแล้ว" ซึฮากิยืนลูบแขนขวาลีบ ๆ ของตนเองมองดูความน่าสมเพชของมันที่ใช้งานไม่ได้ั้แ่ตอนที่สู้กับเลวาธาน
ทุกครั้งที่ขยับตรงแขนมันก็จะปวดขึ้นมาทันที ขืนเป็แบบนี้กระดูกคงไม่กลับมาเหมือนเดิมได้ง่าย ๆ แน่
"ไปกันเถอะ" ซึฮากิเดินนำหน้าไม่รอคนข้างหลังเลย
บรรยากาศเริ่มตึงเครียดจากชั้นที่แล้วยังอากาศดีอยู่แท้ ๆ พอได้ลงมายังชั้นต่อไปก็มีแต่ความมืดมิดและฝุ่นปกคลุมไปทั่วทั้งชั้นจนต้องถอดเสื้อคลุมเอามาใช้เป็ผ้าปิดจมูกแทน แม้เซนจะร่ายเวทไฟช่วยส่องสว่างแต่ก็มองเห็นได้เพียงแค่ไม่กี่เมตร
ทุกคนต่างพร้อมใจกันเงียบฉี่ใช้สมาธิฟังเสียงรอบ ๆ ด้วยความระมัดระวังทุกย่างก้าวบางครั้งก็มีเสียงหินกระเด็นที่เผลอเตะดังเป็ระยะ ๆ
เป็เวลาราวสิบนาทีที่พวกเขาเดินไปโดยไม่เห็นแม้แต่กำแพงของชั้น ในที่สุดพวกเขาก็เจออะไรบางอย่างจึงพยายามเดินเข้าไปใกล้เพื่อจะได้มองชัด ๆ
"บะบัลลังก์" เซนพูดด้วยเสียงที่สั่นกลัวเช่นเดียวกับคานะและปุย พวกเธอเริ่มอยู่ไม่สุขหันซ้ายขวาระแวงอยู่ตลอด
บัลลังก์ที่นั่งขนาดใหญ่กว่าตอนที่ซึฮากิได้เจอแต่มันกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้ครองบัลลังก์
"ทุกคนเตรียมตัวไว้ให้พร้อม" ซึฮากิพูดเสียงแข็งพร้อมกับตั้งท่าเตรียมหันมองรอบ ๆ ด้วยเวทมนตร์วิสัยทัศน์ของเขา
เราพอจะมองได้ไกลกว่านิดหน่อยแต่มันก็ยังมืดมากอยู่ดี ทีนี้จะทำยังไงต่อล่ะเนี่ย
"หลบ !" เสียงดังลั่นจากซึฮากิเขาผลักพวกเซนออกไปอีกฝั่งก่อนที่ตัวเองจะะโหลบออกมาเป็เวลาเดียวกับที่มีของมีคมพุ่งมา
"นั่นคงเป็าาของดันเจี้ยน" ซึฮากิจ้องมองไปยังความมืดที่พวกเซนมองไม่เห็นสิ่งมีชีวิตขนาดพอ ๆ กับมนุษย์แต่ไม่มีขาหรือแขนอีกทั้งยังมีลำตัวยาวอย่างกับงูและบนใบหน้าของมันมีแต่ฟันแหลมคมน่าเกลียดน่ากลัว
มันคลานเข้ามาใกล้พอให้พวกคานะเห็นก่อนจะยกหัวขึ้นจ้องหน้าพวกเธอและมันก็ฉีกยิ้มอันน่ารังเกียจ
ของแหลม ๆ บนหน้าของมันก็ขยายออกแผ่เป็เหมือนแผงคอ วินาทีนั้นซึฮากิก็ได้ฟันมันด้วยคมมีดวายุจากด้านข้างสร้างาแที่มีเืสีเขียวไหลออกมา มันสะบัดหางฟาดซึฮากิออกไปจากระยะมองเห็นของพวกเซนทำให้เกิดความแตกตื่น
"กิ !" เซนเคลือบมีดด้วยเวทเพลิงวิ่งไปด้านขวาและแทงเข้าไปมิดด้ามเมื่อมองขึ้นสูงก็เห็นใบหน้าของมันในระยะประชิดเซนจึงะโถอยหลังทิ้งระยะห่าง
"พวกนายอยู่ไหนกัน?" คานะะโเรียกและมองหาพวกเซนที่กระจัดกระจายไปคนทิศคนละทาง คานะรู้สึกได้แค่ปุยที่อยู่ข้าง ๆ เธอและเวทเพลิงที่คอยส่องแสงของเซนก็หายไปเหลือไว้เพียงความมืดมิด
ให้ตายซิแบบนี้จะชนะมันได้ยังไง? ถ้ามีเวทมนตร์ที่ตรวจจับได้แบบ ฟรานก็ดีสิ ซึฮากิลุกขึ้นยืนร่ายเวทกำแพงลมไว้รอบ ๆ ตัวเองป้องกันไว้ก่อน
"ให้ตายสิมีดดันติดอยู่ที่ตัวมันซะได้แถมเราเป็คนเดียวที่จุดไฟได้อีก" เซนควานหาของบางอย่างตามพื้นเขาได้หยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่งและใช้มันเป็อาวุธแทน
เสียงดินกำลังสั่นะเืจะต้องเป็มันแน่ ๆ
"เราจะใช้สัญญาณเสียง !" ซึฮากิะโลั่นไปทั่วทุกทิศทาง
"ฉันอยู่ทางนี้" คานะะโกลับมาทางด้านขวามือเยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย
"โอ้ ! ถึงเวลาเตะตูดมันกันแล้ว" เสียงเซนที่มาจากด้านหน้าของซึฮากิแต่อยู่ไกลออกไปมากกว่าคานะ
ขณะเดียวกันก็มีเสียงสั่นะเืจากด้านหลังและกำลังเข้ามาใกล้ซึฮากิ เขากวาดสายตามองเท่าที่ทำได้เมื่อมันเข้ามาใกล้พอซึฮากิก็เบี่ยงตัวหลบไปทางซ้าย ฟันอันแหลมคมเฉี่ยวผ่านแขนของเขาไปและเขาก็ใช้จังหวะนั้นสวนกลับด้วยการเฉือนผิวของมันตามแรงะโของมันเอง
"คานะ ! ยิงเวทมนตร์มาตรงนี้เลย" เวทวารีของคานะพุ่งตรงเข้ามาหาซึฮากิเขาจึงะโหลบเป็จังหวะเดียวกับที่มอนสเตอร์กำลังชูคอพร้อมปะทะและเวทวารีของคานะก็ะเิใส่มันได้พอดิบพอดี
ซึฮากิเพ่งสายตามองมันอีกครั้งก่อนจะยิงะุวายุใส่ไม่ยั้งแต่มันก็หนีออกไปไกลเกินกว่าระยะมองเห็น
"หยุดก่อน" คานะหยุดใช้เวทมนตร์ขณะที่เซนค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาหาพวกเธอ
"มีดฉันติดอยู่กับตัวมันใช้เวทอะไรไม่ได้เลย" เสียงของเซนเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ซึ่งมาพร้อมกับเสียงสั่นะเืของเ้าาาเช่นกัน
"เซนวิ่งมาเร็ว !" ซึฮากิเตรียมร่ายเวทขณะที่เซนวิ่งสุดชีวิตมาหาซึฮากิ
"อา ! ฉันไม่ชอบแบบนี้เลยจริง ๆ" เซนวิ่งมาจนผ่านตัวเพื่อนของเขาไปโดยไม่รู้ตัว
ซึฮากิร่ายเวทกำแพงวายุขึ้นมากั้นทางจนมอนสเตอร์ชนเข้ากับกำแพงลมเต็ม ๆ เขาสร้างกำแพงวายุขึ้นมากั้นทั้งสามด้านเหลือให้คานะใช้เวทมนตร์ใส่ได้หนึ่งจุด
"คานะ !" เธอยังยืนอยู่ที่เดิมรอคำสั่ง เมื่อได้ยินจึงยิงะเิวารีใส่มันอีกครั้งจนมานาเหลือไม่ถึงครึ่งแล้ว
"เมื่อไรมันจะตายสักทีเนี่ยมานาฉันจะหมดแล้ว !" คานะยืนร่ายเวทอย่างต่อเนื่องจนแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว
"เดี๋ยวฉันรับ่ต่อเอง" เซนฟังเสียงของคานะและวิ่งตรงไปหาเธอก่อนที่เธอจะล้มลงเพราะมานาเหลือน้อย
ขณะเดียวกันเมื่อมีช่องว่างไร้การตอบโต้เ้ามอนสเตอร์ก็สบโอกาสกระโจนเข้าหาคานะด้วยความโกรธเกรี้ยว ซึฮากิที่เห็นราง ๆ จึงยิงะุวายุช่วยสกัดไว้แต่ดูเหมือนมันจะไม่สนใจและยังคงมุ่งหน้าไปหาคานะและเซน
"ขอยืมหน่อยนะ" เซนควานหามีดสั้นของคานะและสร้างเปลวเพลิงสีแดงชาดลุกโชนทั่วบริเวณนั้นส่องสว่างมากพอให้ซึฮากิเห็นได้
ไฟของเซนรุนแรงพอที่จะทำให้เ้าปีศาจถอยห่างออกไปแต่มันก็ยิงของมีคมใส่เซนาเ็แต่ก็ยังยืนได้
"ขอลองหน่อยแล้วกัน...เวทมนตร์ใหม่ที่พึ่งคิดเมื่อกี้" ไฟลุกท่วมตัวเซนแต่กลับไม่เป็อะไรเพราะความสามารถของเวทไฟผสมผสานกับเวทเสริมกำลัง เกิดกลายเป็เกาะสีชาดที่ทั้งอึดถึกทนเหมือนใช้เวทเสริมกำลังอีกทั้งยังช่วยให้ส่องสว่างในที่มืดอีกด้วย
เซนวิ่งตามเ้าปีศาจจนทันและใช้มีดร้อน ๆ ฟันลากั้แ่ปลายหางไปยันหัวของมัน รอยแผลที่ถูกฟันไม่นานก็มีไฟลุกลามไปทั่วทำให้มันดิ้นทุรนทุรายทรมาน
"เดี๋ยวฉันดูอาการคานะก่อน" ซึฮากิวิ่งตรงมาหาคานะที่นอนอยู่กับพื้นขณะที่เซนยังคงไล่ล่ามันอยู่ด้วยความบ้าคลั่ง
"[ตรวจสอบ]"
Lv.4 คานะ อาริโกะ
STR 187 AGI 160
VIT 215 DEF 45
INT 160 LUK 20
HP 364/450 MP 21/456
"เธอไม่เป็ไร !" เสียงะโด้วยความดีใจส่งไปถึงเซน
"อา !" เซนถูกหางฟาดประเด็นมานอนข้าง ๆ ซึฮากิ ซ้ำแผลเก่าที่โดนของมีคมแทงทำให้เืไหลนองเต็มพื้นแต่เซนก็พยายามยันตัวเองขึ้นยืนโดยไม่สนใจแผลพวกนั้นทว่าเกราะสีชาดของเขากลับหายไปเสียแล้ว
"หลบไป !" ซึฮากิััได้ถึงบางอย่างที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาหาเซน เขาจึงะโผลักตัวเซนออกไปและเมื่อหันมองไปยังเบื้องหน้าก็จะได้เห็นหนอนถ้ำั์กำลังขยายแผงคอมีคมดั่งมีดนับร้อยเล่มพร้อมเฉือนร่างของซึฮากิ
"อา !" ซึฮากิสร้างโล่วายุและตามเสริมกำลังแต่มันกลับกระแทกทำลายได้อย่างง่ายดาย
เมื่อเป็เช่นนั้นเขาจึงยอมสละแขนขวาที่ใช้งานไม่ได้ยกขึ้นป้องกันด้วยเวทเสริมกำลังเป็เวลาเดียวกับที่ซึฮากิใช้คมมีดวายุลากเฉือนปากของมัน
เมื่อซึฮากิมองไปในความมืดก็จะเห็นมันกำลังงอกแผงคอขึ้นมาใหม่และยังกว้างใหญ่ขึ้นกว่าเดิม
"เราต้องหนีแล้ว พาคานะออกไปเดี๋ยวนี้" ซึฮากิกลั้นใจดึงของแหลม ๆ ที่ปักแขนและลำตัวออกพร้อมกับวิ่งตรงเข้าหาไม่คิดชีวิต
เซนเพียงแค่ได้ยินก็รู้ได้ทันทีว่าซึฮากิ้าอะไร เขาจึงไม่ลังเลที่จะวิ่งเข้ามาอุ้มคานะพาออกไปให้ไกลที่สุด
ซึฮากิหายไปในความมืดกับเ้าปีศาจขณะที่เซนอุ้มคานะวิ่งไปเรื่อย ๆ หาทางออกแต่ทำยังไงก็หาไม่เจอ
"บัดซบเอ๊ย !" เซนวางคานะลงและยิงบอลเพลิงไปทีละทางเพื่อหาทางออกและมันก็ได้ผลทำให้เซนมองเห็นทางขึ้นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัว
เสียงดังสนั่นจากทิศตรงข้ามแม้เซนจะชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไปต่อ เพียงชั่วพริบตาทางขึ้นก็พังทลายลงมาหากจะขึ้นไปจำเป็ต้องมีบันไดหรืออะไรสักอย่างที่สูงมากพอ
"ดูแลตัวเองด้วยล่ะคานะ ฉันจะไปช่วยซึฮากิก่อน" เซนะโเสียงดังด้วยความอัดอั้นวิ่งตรงไปยังทิศที่มีเสียง
“เดี๋ยวสิ ! เอามีดไปด้วยไม่งั้นนายก็ทำอะไรไม่ได้สิ” คานะที่ยังอ่อนแรงะโตามหลังเซน
“ถ้าเธอไม่อาวุธเดี๋ยวจะโดนเล่นงานสิ ฉันไม่เป็อะไรหรอก” เซนวิ่งหายไปในความมืดโดยทิ้งคานะไว้ใกล้ ๆ ทางออก
คานะถอนหายใจสั้น ๆ เพราะรู้นิสัยบื้อ ๆ และความใสซื่อของเซนเป็อย่างดี ถ้าเขาเอามีดไปจะใช้ประโยชน์ได้มากกว่าเธอหลายเท่าแท้ ๆ แถมยังส่องสว่างช่วยให้จัดการเ้าปีศาจได้ง่ายขึ้นอีก
"ให้ตายสิ" ซึฮากิยังคงต่อสู้ไม่ถอยแม้ร่างกายจะาเ็มากแค่ไหน ด้วยระยะมองเห็นอันน้อยเขาต้องใช้ประสาทััอื่นเข้าช่วยไม่ว่าจะกลิ่น เสียงหรือสัญชาตญาณ
ขณะที่มันกำลังจะกระโจนเข้าหาซึฮากิเซนก็ใช้หูฟังหาตำแหน่งพร้อมกับคว้าก้อนหินแหลม ๆ ใช้เป็อาวุธเข้าปะทะทุบลำตัวของมันไม่ยั้งแต่ก็โดนชนกระเด็นออกมาอยู่ดี
"ก็เอาสิ" ซึฮากิร่ายเวทขนาดใหญ่ที่กินมานาเป็จำนวนมากสร้างพายุที่สามารถตัดต้นไม้ได้สบาย ๆ ทั้งเซนและซึฮากิต่างก็ถอยออกมาพร้อมกันแต่ก็ไม่พ้นระยะของพายุถูกลูกหลงไปด้วย
พายุพวกนั้นได้พัดเอาฝุ่นควันที่ลอยอยู่ในอากาศมารวมกันอยู่ที่เดียวกลายเป็หมอกฝุ่นแต่ก็แลกกับความเสียหายที่มันได้รับก็ถือว่าคุ้มค่า
"หลบไป !" เสียงหญิงสาวที่หนักแน่นดั่งนักรบกำลังร่ายเวทใหญ่รวบรวมมานาเป็ก้อนน้ำและยิงมันมาทางพายุ
เวทมนตร์ของคานะจับเอาฝุ่นให้มันร่วงลงพื้น เมื่อฝุ่นที่กระจายอยู่ทั่วหายไปมันก็ทำให้ซึฮากิมองเห็นชัดขึ้นและใช้เสียงเพื่อบอกตำแหน่งเ้าปีศาจนั่น หนุ่มสาวทั้งสามสบโอกาสที่เหมาะที่สุดเพราะมันกำลังาเ็หนักจากเวทพายุของซึฮากิแม้มานาเหลือไม่มากแต่มันก็คุ้มค่าที่จะเสี่ยงเข้าประชิด
"ตรงนี้ !" ซึฮากิร่ายเวทวายุอีกครั้งฟันไปที่ลำตัวจากด้านซ้าย คานะฟังเสียงของซึฮากิและวิ่งเข้ามาทางด้านหน้าแทงมั่ว ๆ เข้าไปที่ปากของมันพอดี
ส่วนเซนก็ออกหมัดที่ตัวเองมั่นใจใส่เต็มแรงจากทางขวาและโชคดีบังเอิญไปโดนเข้ากับมีดที่ปักคาอยู่แล้วทำให้มีดแทงลึกเข้าไปในตัวของมัน
เสียงร้องโหยหวนจากาาดันเจี้ยนและเสียงะโจากเซนดังพอ ๆ กัน มันสะบัดหัวจนคานะร่วงลงพื้น เซนไม่รอช้าเอามือล้วงเข้าไปจับมีดที่อยู่ด้านในตัวมันและร่ายเวทะเิเพลิงด้วยมานาที่มี
"ตายสักทีสิวะ !" เสียงะโเฮือกสุดท้ายก่อนที่เซนจะหมดแรงและสลบไปแม้เ้าปีศาจจะยังไม่ตายแต่มันก็ขยับไปไหนไม่ได้เสียแล้ว
ซึฮากิเล็งเห็นโอกาสข้ามไปอีกฝั่งดึงมือเซนออกมาและใช้มือของตัวเองยัดเข้าไปจับมีดแทนแต่ภายในนั้นยังร้อนเหมือนน้ำเดือด ๆ ซึฮากิกัดฟันแน่นและร่ายเวทะเิมานาจากด้านในตัวมันอีกครั้ง
เสียงะเิดังลั่นร่างกายของเ้าาากระจัดกระจายไปทั่วแต่ก็แลกมากับมือของซึฮากิที่กระดูกแตกหักหนังที่หุ้มมือก็ถูกความร้อนจนเกือบสุก
เสียงทุกอย่างเงียบสงบลงเว้นแต่เ้าปุยที่กำลังดันพวกเขาด้วยความเป็ห่วง มีดของเซนแตกหักจนใช้งานไม่ได้เช่นเดียวกับมีดของซึฮากิ
พวกเขานอนกันอยู่ในนั้นหลายชั่วโมงก่อนที่คานะจะตื่นก่อนใครแต่ก็มองอะไรไม่เห็นได้แต่กอดเ้าปุยเอาไว้
"กิ ! เซน !" เธอะโสุดเสียงด้วยความเป็ห่วงค่อย ๆ คลานไปรอบ ๆ คลำหาพวกเขา
อยู่ ๆ ดีปุยก็ะโออกจากอ้อมอกหายไปยิ่งทำให้คานะตื่นตระหนกเดินไปทั่วและจู่ ๆ ก็มีแสงสว่างขึ้นใกล้ ๆ กับเธอ
"ปุย...เหรอ?" ตัวปุยส่องแสงสว่างเหมือนดังหลอดไฟขนาดใหญ่ประจบเหมาะกับฝุ่นที่หายไปทำให้เธอสามารถเห็นได้ปกติ
"กิ...เซน" คานะมองเห็นพวกเขานอนกองพร้อมกับเศษซากเืเนื้อ และเศษมีดที่กระเด็นอยู่รอบ ๆ
"เฮ้ ! ตื่นสิ [รักษา]" เธอใช้เวทรักษาแล้วเขย่าตัวพวกเขาจนมีเืติดมือมาด้วย เมื่อมองดี ๆ พวกเขาต่างก็มีแผลจำนวนมากทั้งใหญ่และเล็กโดยรอบ ๆ ก็ยังมีกลิ่นคาวฟุ้งกระจายไปทั่วหากคนที่ไม่คุ้นชินคงได้เป็ลมหรืออาเจียนไปแล้ว
ต้องออกไปจากที่นี่ก่อน คานะลากพวกเขาออกไปโดยมีปุยที่ส่องแสงนำทางให้เหมือนรู้แต่เมื่อเธอเห็นทางขึ้นที่พังลงมาก็รู้สึกหมดหวังทิ้งตัวลงนอนอยู่พักหนึ่ง
มีเพียงเสียงร้องของปุยที่ได้ปลุกคานะออกจากความสิ้นหวังเธอเดินไปหยุดอยู่ตรงนั้นและมองไปรอบ ๆ คิดหาทางขึ้นข้างบน
เธอนั่งลงใกล้ ๆ กันนั้นและขุดเอาดินขึ้นมากองไว้ ถอดเสื้อของตัวเองใช้เป็ที่ใส่ขนดินไปกองไว้ตรงทางขึ้น หลายชั่วโมงผ่านไปกองดินรวมกันสูงได้ถึงสองเมตร
จะใช้มีดไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามันพังอีกเล่มพวกเราก็จะใช้เวทมนตร์ไม่ได้ เธอพูดกับตัวเองตลอดการขุดแม้เธอจะขุดจนเล็บหักเืออกแต่ก็ยังขุดต่อไป ดินมันบีบอัดเข้าไปในเล็บของเธอเหมือนได้อุดเืที่ไหล แม้จะเจ็บแสบแต่เธอก็ได้แต่กัดฟันฝืนตัวเองต่อไป
เธอสร้างกองดินที่เหมือนกับูเาจนในที่สุดมันก็สูงมากพอที่เธอจะปีนขึ้นไปชั้นบนได้
อีกนิดเดียว คานะเงยหน้ามองกองดินขณะที่ซึฮากิตื่นพอดี เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลโผเข้ากอดด้วยความเป็ห่วง
"เราพาเซนออกไปจากที่นี่ก่อน" ซึฮากิจับไหล่เซนจะอุ้มขึ้นบ่าแต่แรงที่มือไม้ก็ไม่มีแรง เมื่อเขาได้เห็นมือข้างสุดท้ายที่เหลืออยู่มันก็ใช้อะไรไม่ได้แล้ว
"มาเถอะเดี๋ยวฉันจะดันตัวนายขึ้นไปเอง" ซึฮากิไม่รอช้าให้เสียเวลารีบปีนขึ้นกองดินไปทั้งอย่างนั้น คานะใช้แรงดันตัวซึฮากิขึ้นไปแต่เขาก็ต้องใช้มือที่สภาพดูไม่ได้ยันตัวเองขึ้นไปด้วยแม้มันจะเจ็บทรมานมากแค่ไหนก็ตาม
"เอาตัวเซนมาเลยเดี๋ยวฉันจะพยายาม" ซึฮากิกัดฉีกเสื้อตัวเองใช้ปากกับมือช่วยกันผูกเป็บ่วงขณะที่คานะกำลังแบกเซนขึ้นมา
"มาเลย" คานะยกตัวเซนขึ้นพร้อมกับซึฮากิที่ใช้บ่วงคล้องแขนเซนและใช้ปากกัดดึงขึ้นมา
"เรียบร้อยแล้ว" คานะที่ได้ยินก็วางใจลงไปอุ้มปุยมาด้วยและค่อยตามขึ้นมาทีหลัง
เมื่อขึ้นมาอีกชั้นได้สำเร็จแสงก็พอมีบ้างแต่ก็ไม่มากนัก พวกเขาลากสังขารกลับไปยังชั้นที่ปลอดภัยค่อย ๆ เห็นแสงทีละนิดเสมือนการได้เห็นความสงบสุขตรงหน้า ไม่นานนักคานะก็หลบแรงทิ้งตัวลงนอนทั้งอย่างนั้น
"[ตรวจสอบ]"
Lv.4 คานะ อาริโกะ
STR 187 AGI 160
VIT 215 DEF 45
INT 160 LUK 20
HP 78/450 MP 50/456
เธอยังไม่ตาย "[ตรวจสอบ]"
LV4 นฤพล ชัยกร
STR 300 AGI 130
VIT 260 DEF 45
INT 150 LUK 50
HP 53/554 MP 15/421
นี่คงเป็ชื่อจริงสินะ ซึฮากิยิ้มด้วยความโล่งใจและเดินต่อไปเพื่อดื่มน้ำที่แอ่งน้ำใกล้ ๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนเช่นกัน
"ท่านฟราน โปรดรอข้าด้วยสิ" เสียงเด็กหนุ่มตัวเล็กวิ่งตามเธอมาพร้อมกับดาบรูปแบบเดียวกันท่ามกลางตึกอาคารที่ดูสะอาดสะอ้านมีคนใส่ชุดเครื่องแบบเหมือน ๆ กันเดินไปมา
"นายมีอะไรยังงั้นเหรอ?" ฟรานหันไปสบตาอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็เดินต่อไป ขณะที่เ้าเด็กหนุ่มนั่นยังเดินตามไม่เลิก
"ช่วยสอนวิชาดาบให้ข้าด้วยครับ" เขานั่งคุกเข่ายกดาบของตัวเองขึ้นเหมือนกับถวายของให้
"เจอกันตอนเย็นที่สนามหนึ่ง" ฟรานรีบเดินต่อไปทันที ส่วนเด็กหนุ่มก็ยิ้มกริ่มด้วยความดีใจจนะโโลดเต้นไปทั่ว
ให้ตายสิ อยากออกไปจากที่นี่จริง ๆฟรานเดินไปยังตึกแห่งหนึ่งเจอกับพวกซันนี่ที่ยืนรออยู่แล้ว
"ว่าไง ! วิชาหลักเริ่มไปแล้วนะ" ซันนี่เดินเข้ามาดันตัวฟรานจากด้านหลังจะได้ไปไว ๆ
ที่ห้องโถงใหญ่มีเก้าอี้และโต๊ะไม้จัดเรียงขึ้นมาเป็ขั้นบันไดและที่หน้าห้องมีหญิงสาวผมสีแดงยืนอยู่ ท่ามกลางสายตาของเหล่าชายหญิงมากมายบนที่นั่งจ้องไปที่เธอ
"หลังจากสอนเื่พื้นฐานมาพอแล้ว อาจารย์ก็จะขอเข้าเนื้อหาระดับสูงเลยนะคะ" ขณะที่ทุกคนเงียบกริบมีเพียงเสียงของเธอเท่านั้นทำให้สามารถสอนได้ดั่งใจ
"อย่างที่ทุกคนรู้ว่ามนุษย์เราไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้หากขาดหินเวท ในศูนย์วิจัยด้านเวทมนตร์ได้ตามหาวัตถุทดแทนซึ่งพบสิ่งที่น่าทึ่งก็คือ พวกมอนสเตอร์และุ์หลากหลายเผ่าสามารถใช้เวทมนตร์ได้ นั่นทำให้พวกเรารวบรวมเผ่าต่าง ๆ และทดลองดูจนได้รู้ถึงบางอย่าง สิ่งนั้นก็คืออวัยวะบางส่วนของพวกนั้นมีความสามารถแบบเดียวกับหินเวท" เธอยกกล่องสีขาวขึ้นวางบนโต๊ะตรงหน้า
เมื่อเปิดออกให้พวกเด็ก ๆ ได้ดูก็เห็นชิ้นส่วนของพวกมอนสเตอร์
"นี่เป็หูจากเผ่าเอลฟ์" หูที่มีลักษณะเรียวยาวสีขาวซีดชูขึ้นต่อหน้าทุกคน
"เขี้ยวเล็บของพวกเผ่าหมาป่า" ทุกชิ้นพวกมันถูกจัดเก็บและดูแลเป็อย่างดี
"ส่วนนี่เป็หัวใจของแวมไพร์ ทุกสิ่งที่ได้กล่าวมาล้วนมีคุณสมบัติเหมือนกับหินเวท" เสียงคุยกันอย่างสนุกปากของพวกนักเรียนด้วยความสงสัย
"อาจารย์คะ ! แล้วทำไมเราถึงไม่มีบ้างคะ?" ซันนี่โบกมือถามด้วยความตื่นเต้นตาเบิกกว้าง
"นั้นเป็สิ่งที่พระเ้าได้ทดสอบเรา และเราก็พิสูจน์แล้วโดยการเป็ผู้ผู้ปกครองสตาร์คินด้วยปัญญาของเราเอง" เธอกำมือไว้ที่อกข้างซ้ายตรงกับหัวใจเงยหน้ามองขึ้นบนด้วยความสงบเพื่อระลึกถึงประวัติศาสตร์อันโหดร้าย
"อีกอย่างที่อาจารย์จะบอกไว้ หัวใจแวมไพร์มีความเข้มข้นมากที่สุดแต่มันกลับต่อต้านสิ่งแปลกปลอม หรือก็คือเราไม่สามารถนำมันมาแปรรูปได้เหมือนกับพวกเขี้ยวเล็บหรือชิ้นส่วนมอนสเตอร์" เมื่อพูดจบอาจารย์ก็ปิดกระเป๋าเก็บมันลงไปข้างล่างและกวาดสายตามองไปทั่ว
"ฉันก็ลืมบอกไป อาวุธประจำตัวพวกเธอต้องเก็บมันไว้ด้านนอกนะ" ทุกคนจ้องไปยังชายหนุ่มผมแดงคนหนึ่ง เขาวางค้อนอันใหญ่โตจนเห็นได้แต่ไกลไว้ข้าง ๆ เหมือนวางกระเป๋า
"โย ! ฉันบอกกี่หนแล้วว่าห้ามเอาค้อนนั่นมาโรงเรียน" อาจารย์สาวพูดด้วยท่าทางฉะฉานเหมือนกับอยากจะตบสักทีให้เข็ด
"โถ่ พี่" องค์ชายแห่งอาณาจักรกำลังเดินคอตกเอาค้อนออกไปด้านนอก ขณะที่ผู้เป็พี่ได้แต่กุมขมับพร้อม ๆ กับถอนหายใจ
"เข้าเื่ต่อกันดีกว่า หลายคนรู้แล้วใช่ไหมว่าสเตตัสต่าง ๆ นั้นมีความหมายว่าอย่างไร" เธอเริ่มหยิบชอล์กขึ้นมาขีดเขียนไปบนกระดานข้างหน้า
"ในส่วนของ STR มันคือค่าความแข็งแรงของกระดูก กล้ามเนื้อ และข้อต่อ AGI คือค่าความไวของการตอบสนองรวมทั้งระบบประสาทด้วย VIT คือความคงทน ยืดหยุ่น และการฟื้นฟูก็เป็ส่วนหนึ่งของค่าสเตตัสนี้ ส่วน DEF เป็เื่ที่เข้าใจง่ายที่สุดมันคือสภาพของสิ่งที่สวมใส่โดยรวม"
เหล่านักเรียนตั้งใจกันอย่างมากเพื่อฟังทุกคำพูดของเธอโดยไม่มีใครขัด
"INT เป็ความเข้มข้นของมานาในตัว ซึ่งมีเื่ของความฉลาดความเข้าใจของสมองรวมอยู่ด้วย LUK ยังไม่มีการสรุปที่แน่ชัดแค่คาดการณ์ไว้ว่ามันคือความเข้ากันได้ของสิ่งต่าง ๆ HP เป็พลังชีวิตของเราแต่จากงานวิจัยจึงได้ข้อมูลใหม่ว่าสามารถตายได้ทั้งที่ HP ยังอยู่เต็ม" เมื่อพูดจบประโยคทำเอาพวกนักเรียนทั้งหลายงงกันเป็ยกใหญ่
"เมื่อเราถูกกระทำในรูปแบบต่าง ๆ ร่างกายจะมีการรับรู้และตอบสนอง ทำให้ HP ลดลงเป็การบอกเรา แต่หากเราใช้ยาพิษบางประเภทที่ทำให้หัวใจหยุดเต้นได้โดยไม่ส่งผลอะไรกับร่างกายก่อนเลย ทำให้ร่างกายไม่รับรู้ว่ามันกำลังตายและค่า HP ยังคงเต็มอยู่จนกว่าคนคนนั้นจะได้ตายไปแล้ว" เธอกวาดสายตามองดูปฏิกิริยาของเด็ก ๆ
"มาเื่สุดท้าย MP เป็จำนวนมานา แต่เดิมทุกคนจะมีมานาติดตัวเสมอแต่ในหลายครั้งที่เราเห็นคนใช้เวทมนตร์มากไปจนหมดสติหรือหมดแรง เป็เพราะมานาเข้าใกล้เลขศูนย์ร่างกายจะทำการตอบสนองให้เราหยุดใช้มานา"
เธอกวาดสายตามองไปยังกลุ่มผู้กล้าก่อนจะพูดต่อ
"กรณีที่้ามานาอย่างเร่งด่วน งานวิจัยทางการแพทย์ได้ระบุไว้สามวิธี หนึ่งเปลี่ยนถ่ายอวัยวะการให้เืก็ถือว่าอยู่ในหัวข้อนี้ สองดื่มเืซึ่งยังหาสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้ว่ามันทำได้ยังไง และสามการมีเพศสัมพันธ์ของผู้มีเลเวลเท่ากันแม้จะยังสรุปไม่ได้แต่ก็ได้ผล"
"จำสามข้อนี้ไว้ให้ดี และก็การฟื้นฟู HP แบบเร่งด่วนจำเป็ต้องใช้เวทมนตร์ [รักษา] หรือไม่ก็โพชั่นที่ทำจากเวทรักษาประเภทหนึ่งแต่มันก็ค่อนข้างมีราคา" เธอยกขวดแก้วขนาดพอดีมือขึ้นตั้งบนโต๊ะและใช้มีดสั้นกรีดข้อมือตัวเอง
จากนั้นเธอก็ยกโพชั่นขวดนั้นขึ้นดื่มไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น เืค่อย ๆ หยุดไหลแผลที่เปิดอยู่ก็ค่อย ๆ สมานกันทำเอานักเรียนหลาย ๆ คนจ้องตาไม่กะพริบ
"หากเป็แผลใหญ่ ๆ หรือหนักสาหัสก็จะใช้เวลาค่อนข้างนาน สำหรับโพชั่นเกรดสูงสามารถใช้ได้ทั้งดื่มและเทราดไม่เหมือนแบบทั่วไปที่ราดใส่แผลได้อย่างเดียว"
"จบการเรียนวิชาแนะแนวในวันนี้แยกย้ายได้เลย ใครอยากไปศึกษาเื่อะไรก็ไปตามตึกนั้นหรือเลือกวิชาเหมาะ ๆ ได้เลย" เธอเดินออกประตูไป พร้อม ๆ กับเหล่านักเรียน
"เฮ้ ! นายนะ" ฟรานสังเกตเห็นเด็กหนุ่มเมื่อ่เช้า เธอะโพร้อมกับโบกมือให้เมื่อเขาเห็นจึงรีบวิ่งมาหาทันที
"ครับ ! ท่านผู้กล้า" พูดจาเสียงหนักแน่นสมชายชาตรีแม้จะดูเกร็ง ๆ ก็ตาม
"หากระดาษสักสองสีมาให้ฉันเยอะ ๆ เลย เดี๋ยวเราจะเริ่มฝึกกันเดี๋ยวนี้" เด็กหนุ่มรีบวิ่งหายไปไม่นานเกินรอเขาก็กลับมาพร้อมกับแผ่นกระดาษสองสีที่ถือมาเป็ปึก ๆ ทำให้ฟรานยิ้มเล็กน้อย
"พวกนายไปกันเลยฉันมีธุระต้องไปทำ" เธอเดินแยกกลุ่มไปกับเด็กหนุ่มแปลกหน้า
"อืมไว้เจอกัน !" ซันนี่ะโโบกลาพร้อมกับโบกมือให้ฟรานจึงโบกมือตอบรับ
เมื่อพวกเขามาถึงสนามที่หนึ่งที่เป็พื้นดินกว้างประมาณสนามฟุตบอล มันตั้งอยู่ตรงกลางของเขตที่หนึ่งของโรงเรียนที่ใหญ่ที่สุดและเป็ทั้งศูนย์วิจัยสิ่งต่าง ๆ มากมายของอาณาจักรเซีย
"เอาละ มาเริ่มฝึกกันเลย" ฟรานโยนเศษกระดาษที่ถูกตัดไว้เรียบร้อยแล้ว และให้เด็กหนุ่มนั่นใช้ดาบฟันเฉพาะสีขาว
ที่นี่มีองค์ความรู้มากมายที่เรายังไม่รู้ สิ่งเ่าั้จะเป็ตัวช่วยให้เราแข็งแกร่งขึ้น ฟรานยืนมองเด็กตัวน้อยกำลังพยายามจดจ่อฟันเศษกระดาษตรงหน้าขณะที่เธอยังเหม่อคิดเื่อื่นไปด้วย
![ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1655452201_90378797.webp)
712K
