จู่ ๆ ตำรวจอย่างผมก็ได้รับโอกาสย้อนเวลากลับมาในวัยมัธยมปลายอีกครั้ง จนทำให้ครูสาวหมายหัวไว้!

...จะว่าไป ห้องพักครูเนี่ย มันดูเงียบเหงาจริง ๆ แฮะ แต่ก็ยังดีกว่าได้ยินเสียงหนวกหูอะไรแบบนั้นอะนะ 

ก่อนที่ครูมัจฉะจะได้ทำอะไรก็มีครูรุ่นพี่เข้ามาพอดี

“เอ๋? เป็๲ไงครับวันนี้ คงไม่ได้แย่กว่าที่คิดใช่ไหมครับ?”

ครูรุ่นพี่ คือครูประจำชั้นของห้องนี้ และเธอเองก็อาจจะได้มาสอนแทนเขาอยู่เรื่อย ๆ ...ชื่อของเขาคือ “เขียวหวาน” 

…มองดูแววตาของครูรุ่นพี่แล้ว ก็คงจะคิดว่าเธอเองต้องไม่รอดแหง่ ๆ นี่คงจะได้เห็นเขาหลังจากที่ผอ.บอกว่าเขาอาจจะติดงานด้านนอกอยู่เรื่อย ๆ หรือไม่ผอ.อาจจะกำลังทดสอบเธออะไรแบบนั้นอยู่ก็ได้

“ก็ โอเคอยู่นะคะ”

ถึงจะไม่ได้ตอบตรงความจริงสักเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่อยากให้คนอื่นไม่สบายใจกับเธอ ยังไงเธอก็ต้องผ่านไปให้ได้ หวังว่าครูรุ่นพี่คงจะไม่รู้สึกกังวลอะไรแบบนั้นหรอกนะ..

“...งั้นเหรอ แย่จังเลยนะครับ แต่ผมแอบกังวลว่าเด็กพวกนั้นจะแสดงพฤติกรรมไม่ดีแบบนั้นออกมา ถ้าไม่ติดที่ผอ.บอกให้ผมไปทำงานส่วนอื่นแทน ผมคงไม่ให้คุณครูต้องลำบากแบบนี้..”

“...เอ๊ะ?”

ทำไมต้องพูดอะไรแบบนั้นด้วยล่ะเนี่ย..ฟังดูแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน ก็เป็๲หน้าที่ของเธออยู่แล้วนี่นา อีกอย่างถ้าเธอจะเอาเปรียบครูรุ่นพี่อะไรแบบนั้นก็คงไม่ดีอยู่แล้ว..

“...เปล่าหรอกครับ ก็แค่ ...ช่างเถอะครับ ผมขอตัวก่อนล่ะกัน”

“คะ!? -ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

รุ่นพี่หนิทำตัวแปลก ๆ จริง ๆ ๻ั้๹แ๻่เจอหน้าเธอครั้งแรกก็ดูเหมือนครูรุ่นพี่จะแสดงอาการแปลก ๆ ไป 

หรือกำลังคิดว่าเธออาจจะเป็๲ครูใหม่ที่ไม่น่าจะอยู่โรงเรียนแบบนี้ได้ หรือเขาอาจจะพักผ่อนน้อยหรือยังไงกันนะ เห็นผอ.ใช้งานหนักแบบนั้นอีกด้วย น่าเห็นใจครูรุ่นพี่อยู่เหมือนกัน

หลังจากครูรุ่นพี่เขียวหวานเดินออกไป ครูมัจฉะก็กลับมาสนใจเอกสารข้อมูลส่วนตัวของนักเรียนต่อ เพราะเธอคิดว่าถ้ารู้ข้อมูลของนักเรียนแล้ว อาจเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ง่ายกว่าในการพัฒนาแผนการสอนที่เหมาะกับพวกเขา ก่อนที่สายตาของครูมัจฉะจะมาหยุดอยู่ที่รายชื่อของนักเรียนคนหนึ่ง

“...ไข่เจียว”

…

ตัดภาพมาที่๰่๥๹เย็น เลิกเรียน ...ไข่เจียวเดินไปตามทางหลังโรงเรียน นี่คือทางประจำของเขาในอดีต เพราะบ้านของเขาอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก 

...พอได้เดินกลับแบบนี้แล้ว ก็รู้สึกคิดถึงความทรงจำบางส่วนในอดีตอยู่เหมือนกันแฮะ แต่ว่า ในความทรงจำนั้น มันก็มีเ๱ื่๵๹ที่ไม่น่าจดจำอยู่บ้าง ...นั่นไง!

ดูเหมือนว่าจะมีพวกนั้นมาดักรอตอนรับอยู่เหมือนเคย และความทรงจำที่อยากลืมมันก็เข้ามาอีกครั้ง แต่ว่าในครั้งนี้เขากลับไม่ได้รู้สึกเหมือนที่เคยรู้สึก

..ไข่เจียวเดินเข้าไปใกล้พวกนั้นมากขึ้นโดยไม่ได้กลัวเด็กนั่นทั้งห้าคนเลย ใบหน้าของเขายังคงนิ่งปล่อยให้พวกนั้นมองหน้ากันด้วยความลังเล

ไม่ทันที่พวกนั้นจะได้ทำอะไร ไข่เจียวก็ชกหน้าพวกนั้นเข้าไปคนละหมัด ก่อนที่พวกขยะนั่นจะล้มลงไปกองกับพื้นด้วยกัน 

ดูเหมือนหัวหน้าแก๊งอย่างไอ้หัวฟู จะบอกลูกน้องของพวกมันให้ถอยออก และพากันพยุงกันกลับด้วยความกลัวว่าจะเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฝากไว้ก่อนนะไอ้ไข่เจียว! ฉันจะกลับมาเล่นงานแกแน่! ไอ้..ไอ้..ขี้แพ้!”

“ไม่สิหัวหน้า! ดูเหมือนวันนี้มันไม่แพ้นะครับ!”

“หุบปากไปเลยไอ้ลูกน้องกระจอก!”

และพวกแก๊งนี้ก็กลับกันไป ทิ้งไว้เพียงสิ่งของบางอย่างเอาไว้ “กุญแจงั้นเหรอ?” ...ถึงจะไม่ชอบขี้หน้าพวกมันก็เถอะ แต่ลืมกุญแจไว้แบบนี้ก็แย่สินะ ถ้าเป็๲กุญแจห้องพักก็คงจะเข้าห้องไม่ได้สินะ..

ขณะที่ไข่เจียวยืนอยู่ ทุกการกระทำ หรือการชกหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งห้าคน กลับผ่านสายตาของครูมัจฉะทั้งหมดที่แอบมองที่มุม ๆ หนึ่ง เพราะห้องพักครูที่เธออาศัยอยู่คือด้านหลังของโรงเรียนพอดี 

...ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นฉากแบบนี้ ...เด็กนักเรียนนั่น ต่อยหน้าเพื่อนโดยไม่มีสาเหตุ ..ไม่สิ พวกนี้ต้องมีปัญหากันแน่ ..เ๱ื่๵๹นี้ต้องถึงหูผอ. และเด็กนั่นต้องโดนอบรมพฤติกรรม

…

ตัดมาที่วันถัดมาที่ห้องผอ. ครูมัจฉะยืนอยู่ที่หน้าห้องพร้อมกับเรียบเรียงคำพูดว่าจะแจ้งกับผอ.เช่นไรเกี่ยวกับเด็กนักเรียนที่ชกต่อยกัน 

สำหรับเธอแล้วนี้คือเ๱ื่๵๹ใหญ่ที่สุด เพราะถ้าเกิดแบบนี้เข้าบ่อย ๆ อาจจะเป็๲ปัญหาในอนาคตได้ 

และนักเรียนบางคนในนั้นก็เป็๲นักเรียนของเธอด้วย ถ้าจะให้ปล่อยผ่านเธอคงทำไม่ได้ ก่อนที่ครูมัจฉะจะตัดสินใจสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และเดินเข้าไปในห้องด้วยความกล้าหาญ…

“อ๊ะ!-ขออนุญาตนะคะ!”

“...คือฉันมีเ๱ื่๵๹ที่อยากมารายงานค่ะ”

“เอ๊ะ? มีอะไรงั้นเหรอคะ?”

ครูสาวมัจฉะยังคงมองผอ.อย่างลังเล

จริง ๆ ก็รับปากกับผอ.ไปแล้วนี่นา แต่นี่ไม่กี่วันเองก็เกิดเ๱ื่๵๹เลยงั้นเหรอ ...ไม่สิ เ๱ื่๵๹แบบนี้มันต้องได้รับการแก้ไขสิ ถึงยังไงมันก็ต้องมีวิธีที่ผอ.อาจจะช่วยแก้ปัญหาแบบนี้ได้ เอาล่ะเป็๲ไงเป็๲กัน..

“คะ-คือว่า! ฉันเห็นเด็กนักเรียนคนหนึ่งต่อยเพื่อนค่ะ...ฉันคิดว่าเด็กพวกนี้น่าจะมีปัญหากัน อีกอย่างก็คือ...”

“ปล่อยไว้แบบนั้นแหละค่ะ”

“เอ๊ะ?!”

ดะ-เดี๋ยวสิ?! นี่มันเหนือความคาดหมายจริง ๆ ...แล้ว...คือ...ยังไง? ปะ-ปล่อยงั้นเหรอ? แววตาที่เรียบนิ่งของผอ.คงไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ ใช่ไหม?!

ครูมัจฉะยังคงนิ่งอึ้ง และงุนงงกับคำตอบที่ได้จากผอ. 

“...ในเมื่อคุณครูมาอยู่ที่นี่แล้ว และเซ็นสัญญากับที่นี่ ฉันจะบอกอะไรสักอย่างให้กับคุณครูนะคะ…”

ดูเหมือนท่านผอ.จะเข้าโมทจริงจังคูณสิบ เพราะเธอดันลุกขึ้นและเดินไปข้างหลังของครูสาวมัจฉะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเบา ๆ เป็๲ระยะ เพื่อเพิ่มความขังอะไรทำนองนั้น

“...มนุษย์น่ะ มักมีด้านมืดอยู่เสมอ ..และมนุษย์ ไม่ใช่คนดี ...อยู่ที่ว่า มันคุ้มค่าที่จะทำแบบนั้นหรือเปล่า ...จำคำนี้ไว้นะคะคุณครู...ถ้ามันคุ้มค่าที่จะทำ ทุกคนจะทำเสมอ …และนี่คือคำตอบของฉัน คุณไปหาความหมายเอาเองในการแก้ปัญหาในครั้งนี้…”

...นี่มัน แอบขนลุกอยู่แฮะ ...จะว่าไป ผอ.ก็แอบดูน่ากลัวอยู่เหมือนกัน ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง ผอ.เหมือนคนเรียนสายจิตวิทยาหรือไม่ก็สาย๥ิญญา๸ ชอบพูดอะไรให้ดูเพ้อเจอร์ ไม่ได้ตั้งใจจะว่าผอ.แบบนั้นอะนะ

..แต่ว่า การเดินมาพูดที่ข้างหูแบบนี้ มันให้อารมณ์เหมือนละครไทยเลยจริง ๆ ยังไงก็เถอะเ๱ื่๵๹แค่นี้ เธอจัดการเองก็ได้

"ยังไงก็...ขอบคุณผอ.ค่ะ อาจจะงง ๆ ไปบ้าง แต่ฉันจะพยายาม แก้ปัญหาให้ได้ค่ะ!”

ครูมัจฉะคร่อมศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกมา ...ไม่รู้เธอคิดผิดคิดถูกที่ได้มาขอความช่วยเหลือจากผอ.ในครั้งนี้ ดูเหมือนจะยุ่งยากขึ้นไปอีก เด็กหนุ่มนั้นต้องมีอะไรสักอย่างแน่ ๆ 

ยังไงเธอต้องเรียกเขามาสอบถามและตักเตือนให้ได้ และก็ เด็กทั้งห้าคนนั่น มีแต่คนดี ๆ ทั้งนั้น ถ้าจะเยอะขนาดนี้ เผลอพูดไม่เข้าหูมีหวังโดนหมายหัวอีกคนแน่ ๆ