บทที่ 13 ฝ่ามือและความเ็ป
ภายในสวน ลมร้อนพัดกระหน่ำ สีหน้าของเหล่าสาว ๆ ซีดเผือด
เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกว่าสิบคนรีบวิ่งมาที่นี่
สองคนที่อยู่ด้านนอกประตูถูกพยุงเดินกะเผลกเข้ามาในสวน
"ใช่แล้ว ฉันคือหลงเสี่ยวหู แกเป็ใครวะ? บอกชื่อบอกแซ่มาซิ!"
หลงเสี่ยวหูลืมไปว่าตัวเองยังแช่อยู่ในสระว่ายน้ำ เขาจ้องมองหลินชี่หยางด้วยใบหน้าเ็าพลางก่นถ้อยคำรุนแรงออกมา
ถ้อยคำที่ไร้ซึ่งความสุภาพเหล่านี้ทำให้หลินชี่หยางรู้สึกไม่พอใจ เขาะโลงน้ำ คว้ากระชากผมของอีกฝ่ายแล้วตบเข้าที่ใบหน้าอันอัปลักษณ์นั้นสองที
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังต่อเนื่องสองที ใบหน้าของหลงเสี่ยวหูบวมเหมือนขนมปังแทบจะทันทีที่สิ้นเสียงนั้นลง
"เดี๋ยวปู่จะสอนนายถึงหลักการใช้ชีวิตให้เป็คนดีของสังคมเอง! ถ้าคนดีเป็ไม่ได้ก็เริ่มจากวาจาสุภาพลื่นหูก็ยังดี!"
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
อีกสองฝ่ามือ
หลงเสี่ยวหูชินกับการเป็ผู้กระทำคนอื่นมาั้แ่เด็ก มีแต่เขาที่จัดการคนอื่น ไม่เคยมีใครกล้าลงมือกับเขา นี่เป็ครั้งแรกที่โดนตบ เขาถึงได้รู้ว่ามันเจ็บขนาดนี้...
น้ำตาแทบจะพรั่งพรูออกมา
พวกบอดี้การ์ดต่างยืนอึ้งอยู่กับที่ มองหลินชี่หยางด้วยสีหน้าตกตะลึง
ไอ้หมอนี่เป็ใคร? ทำไมถึงกล้าลงมือรุนแรงได้ขนาดนี้กัน?
"ไอ้พวกโง่! พวกแกยังยืนงงกันอยู่ทำไม จัดการมันสิโว้ย!"
หลงเสี่ยวหู ปากบวมปูด ฟันสองซี่หน้าหลุดหายไปในน้ำเืกลบปาก พูดจาฟังแทบจะไม่รู้เื่ราวกับกำลังพ่นน้ำลายไปทั่ว เดิมทีมีหน้าตาอักลักษณ์ ครานี้ยิ่งกว่าอัปลักษณ์เสียอีก…
หลินชี่หยาง ะโขึ้นขอบสระว่ายน้ำ เหลือบมองพวกบอร์ดี้การ์ดที่รายล้อมเขาไว้ "ใครจะลงมือก่อนล่ะ?"
เสียงของเขาเ็า ราวกับน้ำแข็งที่บ่มเพาะมากว่าพันปี
สองยามที่ถูกเขาเตะล้มเมื่อครู่ ล้มลงกับพื้นพร้อมกัน มือกุมท้องร้องครวญครางราวจะกำลังจะตาย "โอ๊ย เจ็บชะมัด!"
"โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ฉันยืนไม่ได้เลย เจ็บไปหมดทั้งตัว!"
หลินชี่หยางเห็นไม่มีใครกล้าเข้ามา เขาจึงนั่งลงข้างสระว่ายน้ำ มองหลงเสี่ยวหูที่หน้าบวมตุ่ย "ในเมื่อนายอยากรู้ว่าฉันเป็ใคร ถ้าบอกไปแล้วก็ช่วยจำใส่หัวไว้ด้วยล่ะ ฉันชื่อ หลินชี่หยาง!"
หลินชี่หยาง?
เมื่อครู่นี้หลงเสี่ยวหูยังทำท่าเหมือนอยากจะฆ่าเขาให้ตายอย่างทรมาน แต่พอได้ยินชื่อนี้ กลับหัวเราะราวกับคนบ้า
"พรู่ด! ฮ่า ๆ ? หลินชี่หยาง? นายคือหลินชี่หยางงั้นเหรอ?"
"ชื่อฉันมันไปกระตุกต่อมอะไรนายหรือไง?"
หลินชี่หยางมองชายหน้าอักลักษณ์ในสระน้ำด้วยสายตารื่นเริง ส่วนหลี่จงที่ยืนอยู่ด้านหลัง หรี่ตาลง ในหัวเขาคิดเพียงฆ่าหลงเสี่ยวหูทิ้งเท่านั้น
ไม่เคารพคุณท่านของเขา ไม่ฆ่ามันแล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
มองหลินชี่หยางตรงขอบสระ หลงเสี่ยวหูหัวเราะอยู่นาน ก่อนจะกุมท้องโบกมือ "ฮ่า ๆ ๆ ที่แท้ก็เป็ไอ้ขี้แพ้นี่เอง ยังไง? แกมาที่นี่เพื่อจะมาขู่ฉันงั้นเหรอ? บอกให้รู้ไว้ก่อนเลยนะ ว่าฉันน่ะไม่ใช่พวกขี้ขลาดเหมือนแกหรอกนะ"
ดูเหมือนเขาจะรู้เื่ที่ตัวเองทำไว้ทั้งหมด
หลินชี่หยางยิ้มตาหยี "ไม่ ฉันมาที่นี่วันนี้ ไม่ได้มาเพื่อขู่นาย"
ในชั่วพริบตา สีหน้านั้นเปลี่ยนกลับไปเป็เบื่อหน่าย ทำให้หลงเสี่ยวหูรู้สึกใ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับเสียงหัวเราะที่หยุดลงทันที "แกว่าอะไรนะ? แล้วแกมาที่นี่ทำไม? มาขอร้องฉันงั้นเหรอ?"
เขาก็แค่ไอ้ขี้ขลาดคนหนึ่งในสายตาคนอื่น ทุกคนรู้เื่นี้ดี สามีของสาวสวยระดับท็อปของเมืองไห่เฉิง ผู้ที่ทำให้เธอต้องคอยไปคุกเข่าให้คนอื่นอยู่บ่อยครั้งจากปัญหาที่เขาก่อ
ใครไม่รู้บ้างว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา จ้าวหนิงซีวิ่งไปขอโทษและเช็ดก้นให้ไอ้ขี้ข้านั่นทุกหนแห่ง
หลงเสี่ยวหูลูบมุมปาก หรี่ตามองหญิงสาวที่อยู่ไกลออกไป จากนั้นก็โบกมือเรียกเธอเข้ามา ผู้หญิงคนนั้นเดินมาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำให้เขา
ที่โดนตบไปหลายทีเมื่อครู่ หลงเสี่ยวหูไม่ลืมแน่นอน เพียงแค่ตอนนี้เขายังไม่รีบฆ่าหลินชี่หยาง เพราะในใจเขาอยากจะมองดูคน ๆ นี้ถูกเล่นจนตายอย่างช้า ๆ มากกว่า
ผู้หญิงข้างกายเขาเอาน้ำแข็งมาให้ ประคบที่ใบหน้า
หลงเสี่ยวหูโบกมือ พวกบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ถอยกลับไปยืนมองจากไกล ๆ แทน คนพวกนี้ก็แค่บอดี้การ์ดเท่านั้น หลงเสี่ยวหูไม่มีรสนิยมเลี้ยงมือปืนไว้ข้างกาย มันไม่ปลอดภัย ดังนั้นคนที่อยู่ข้างกายเขามีแค่พวกบอดี้การ์ด
"ฉันมาเพื่อเทคโอเวอร์กิจการต่าง ๆ ในมือนาย" หลินชี่หยางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบ ๆ
"พรู่ด!"
หลงเสี่ยวหูที่กำลังประคบน้ำแข็ง เกือบจะล้มคว่ำ แม้แต่บอดี้การ์ดข้างกายเขาก็ยังหลุดหัวเราะจนจับท้อง
"พวกแก ฉันได้ยินผิดไปหรือเปล่า? มันพูดว่าอะไรนะ? เทคโอเวอร์? เทคโอเวอร์กิจการตระกูลหลงของฉันน่ะเหรอ?"
"พี่หู ไอ้หมอนี่มันบ้า!"
"นี่มันเกินกว่าคำว่าบ้าไปแล้ว!"
พวกบอดี้การ์ดหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับพูดเสริม
แต่ตอนนั้นหลงเสี่ยวหูกลับมีสีหน้าเ็า เขายื่นหน้าออกไป แล้วชักสีหน้าเหยียดหยามจ้องมองไปที่หลินชี่หยาง "แกคิดว่าตัวเองวิเศษมาจากไหน? ไอ้ขี้ขลาด หือ? ฉันจะบอกให้นะ ตระกูลหลงของฉันน่ะยิ่งใหญ่กว่าชีวิตของแกเยอะ ถ้าแกยังมีสติรู้ผิดถูกอยู่ล่ะก็ตัดแขนทั้งสองข้างของแกมาให้ฉันซะ แล้วก็เอาผู้หญิงของแกมาให้ฉันเสพสุขสักคืน ถ้าฉันอารมณ์ดี บางทีฉันอาจจะเมตตาครอบครัวของแกก็ได้"
เฮอะเฮอะ...
ดวงตาของหลินชี่หยางวาบไปด้วยความเ็าชั่วขณะ หลี่จงรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขา จึงเตรียมจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อเรียกนักฆ่ามาเสริมทัพ
ทว่าตอนนั้นเอง หลินชี่หยางกลับโบกมือให้เขาหยุด ประดุจว่าเขายังเล่นไม่สนุกพอ
หลงเสี่ยวหู่เห็นทั้งสองคนไม่มีปฏิกิริยาอะไร จึงหัวเราะเยาะ "ดูสิ ขยะก็คือขยะ รีบโทรหาเมียคนสวยของแกซะสิ"
"ฉันให้เวลานายสามวินาทีในการขอโทษสำหรับสิ่งที่นายพูด ถ้าไม่มีคำขอโทษ ก็จะไม่มีตระกูลหลงอีกต่อไป!"
"หนึ่ง!...”
“สอง สาม!"
ยังไม่ทันที่หลินชี่หยางจะนับต่อ หลงเสี่ยวหู่ก็นับแทนเขาแล้ว อีกฝ่ายยักไหล่อย่างไม่สนใจอะไร "ฮี่ ๆ ดูสิ! สามวินาทีผ่านไปแล้ว ตระกูลหลงของฉันยังอยู่ดี ไอ้หนู จะโม้อะไรก็หัดใช้พื้นฐานของความจริงเสียบ้าง วันนี้แกตบหน้าฉันสี่ครั้ง ฉันต้องให้แกตายเพื่อชดใช้ให้ได้!"
เสียงของหลงเสี่ยวหู่ยิ่งเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆ พวกบอดี้การ์ดรอบข้างก็อดสั่นสะท้านไม่ได้
เมื่อไม่กี่วันก่อน มีสาวคนหนึ่งเพียงแค่ขัดคำพูดของเขาไปประโยคเดียว ก็ถูกหลงเสี่ยวหู่มัดติดกับหินแล้วโยนลงแม่น้ำโดยไม่ทันได้ขอโทษขอโพยอะไรทั้งสิ้น
คาดว่าตอนนี้คงเหลือแต่โครงกระดูกไปแล้ว เขาทำเื่ชั่วร้ายมาไม่ใช่แค่ครั้งเดียว มือทั้งสองข้างเปื้อนไปด้วยกลิ่นคาวเืมานานอย่างเนิ่นนาน
พวกบอดี้การ์ดไม่มีใครกล้าหัวเราะอีก ต่างคนต่างก็ถอยหลังกันไปคนละก้าวสองก้าว
หลินชี่หยางยิ้มมุมปาก เขาปรบมือเบา ๆ หลี่จงก็เข้ามาใกล้ "ครับคุณท่าน"
"โอนกิจการทั้งหมดของหลงเสี่ยวหูมาซะ"
ตำแหน่งของหลี่จงนั้นสูงมากในวงการธุรกิจ เครือข่ายของเขากว้างขวาง ดังนั้นการโอนย้ายธุรกิจของหลงเสี่ยวหูนั้นไม่ถือว่าเป็เื่ยากอะไรเลย
เขาพยักหน้าแล้วโทรศัพท์ออกไปหาใครบางคน
หลงเสี่ยวหูไม่รอให้เื่ทั้งหมดจบลงเช่นนี้ เขารีบะโ "เด็กสวะขี้ขลาด คุกเข่าซะ!"
ใครจะรู้ว่าเมื่อเขาพูดจบ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
สาวน้อยคนหนึ่งบิดเอวเหมือนงู ถือโทรศัพท์มือถือเดินเข้ามาใกล้ตัวหลงเสี่ยวหู "พี่หลง!"
"ไสหัวไป!"
หลงเสี่ยวหูเตะสาวน้อยคนนั้นออกไป คว้าโทรศัพท์มือถือมาดูเบอร์โทรศัพท์ที่โทรเข้ามา เบอร์นี้กลับเป็เบอร์พ่อของเขาที่โทรมา
เขาไม่กลัวคนอื่น แต่พ่อของเขายังคงมีอำนาจข่มขู่เขาอยู่บ้าง
ทันทีที่รับสาย หลงเสี่ยวหูก็เปล่งเสียงถามอย่างติดอ่าง "ม-มีอะไรหรือเปล่าครับพ่อ?"
"ไอ้ลูกเวร แกไปก่อเื่กับตระกูลจ้าวงั้นเหรอ!?"
"พ่อ ตระกูลจ้าวเล็ก ๆ แค่นั้น… เอ่อ…ใช่ ผมเป็คนทำเองแหละ บริษัทยาของพวกมัน ผมเป็คนจัดการ ผมจะบอกให้อะไรให้นะ ตอนนี้สามีของผู้หญิงตระกูลจ้าวคนนั้นอยู่ที่นี่กับผม! แล้วเดี๋ยวผมจะจัดการมันด้วย! ให้พวกมันรู้ว่าตระกูลหลงของเราไม่ใช่พวกที่จะมายุ่งด้วยได้ง่าย ๆ !"
"ไอ้เวรเอ้ย! ไอ้ลูกโง่ รีบไปขอโทษหลินชี่... คุณหลินเดี๋ยวนี้!"
หา?
เสียงในสวนเงียบลงทันที หลงเสี่ยวหูเบิกตากว้าง "พ่อ…พ-พ่อพูดว่าอะไรนะ ให้ผมไปขอโทษไอ้ขยะนั่นน่ะเหรอ พ่อล้อเล่นใช่มั้ย?"
"ไอ้โง่เอ้ย ถ-ถ้าแกไม่ขอโทษ…ตระกูลหลงของเราได้จบเห่แน่!"
3K
