ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        ก่อนขึ้นรถไฟสวีหว่านหนิงหิ้วกระเป๋าน้อยใหญ่ไปเข้าห้องน้ำ

        ห้องน้ำในสถานีรถไฟของยุคสมัยนี้เรื่องสุขอนามัยเรียกได้ว่าแทบดูไม่ได้

        กลิ่นเหม็นฉุนตีเข้าจมูกสวีหว่านหนิงพยายามอดกลั้นความรู้สึกอยากจะหนีออกจากตรงนี้ ก่อนจะเอากระเป๋าสัมภาระที่ค่อนข้างหนักและบรรจุสิ่งของมีค่าเข้าไปในช่องมิติเหลือหิ้วไว้ในมือแค่ไม่กี่อย่าง และล้วนเป็นสิ่งของไม่มีค่าทั้งสิ้น ต่อให้ทำหายก็ไม่เสียดายอะไร

        หลังเก็บของเสร็จเธอก็ออกมาล้างมือจากนั้นก็แสดงตั๋วรถไฟของตนแล้วเดินเข้าไปในตู้โดยสาร

        รถไฟขบวนนี้มีตู้นอนเพียงสองตู้เท่านั้นและมีที่นอนทั้งหมดเพียงสิบสองเตียง

        สวีหว่านหนิงหาที่นอนของตัวเองเจออย่างง่ายดายหลังวางสัมภาระเสร็จแล้ว เธอก็เอนตัวพิงหัวเตียงแล้วหลับตาลงเพื่อพักผ่อนสักงีบ

        ขณะกำลังสะลึมสะลืออยู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงเครื่องจักรรถไฟ

        รถไฟเริ่มเคลื่อนขบวนแล้ว

        เธอลืมตาแล้วลุกขึ้นนั่งตัวตรงหลังมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบกับเงาร่างของกลุ่มคนคุ้นเคย

        เธอนั่งหลังตรงพลางขยี้ตาสองข้างแล้วเพ่งมองอีกรอบกลุ่มคนเมื่อสักครู่เริ่มวิ่งไล่ตามขบวนรถไฟ

        ในที่สุดสวีหว่านหนิงก็มั่นใจแล้วว่าตนไม่ได้ตาฝาด

        เธอรีบเปิดกระจกหน้าต่างแล้วตะโกนบอกคนที่กำลังวิ่งไล่มาว่า“หลินอัน พี่ใหญ่ พี่รอง... น้องชาย ทุกคนรีบกลับไปเถอะ!”

        “เอาตัวเข้าไปในขบวนมันอันตราย!” พี่สามตะโกนกลับมา

        สวีหว่านหนิงเขยิบตัวเข้ามาด้านในครึ่งหนึ่งแต่แขนขวายังคงยื่นออกไป เพื่อโบกมือให้กับเหล่าบุรุษรูปงามด้านนอกไม่หยุด

        “รีบกลับไปเถอะ!”

        พวกเขาเป็นแบบนี้เธอจะยิ่งกดดัน!

        สวีเม่าหนิงอายุน้อยที่สุดและมีเรี่ยวแรงเยอะที่สุดพวกพี่ชายทั้งหลายเริ่มวิ่งไม่ไหวแล้วแต่เขากลับเร่งฝีเท้าจนวิ่งไล่ทันตู้นอนของสวีหว่านหนิง

        จากนั้นเขาก็โยนของที่ตนกอดไว้ให้กับสวีหว่านหนิง

        โชคดีที่สวีหว่านหนิงสังเกตเห็นท่าทางของสวีเม่าหนิงจึงเบี่ยงตัวหลบทัน

        ไม่อย่างนั้นน้องชายตัวแสบคงโยนของใส่หัวเธอเต็มๆ

        “ถ้าหิวระหว่างทางก็อย่าทรมานปากตัวเองล่ะ!”

        “รู้แล้วน่า”สวีหว่านหนิงโบกมือ “รถไฟกำลังจะเพิ่มความเร็วแล้ว เลิกวิ่งตามเถอะ เดี๋ยวแผลฉีก”

        ขณะที่สวีเม่าหนิงกำลังสงสัยว่าตนมีบาดแผลตรงไหนจู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มนุ่มติดแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลังเขา “รู้แล้วรถไฟลับสายตาเมื่อไร พวกเราก็จะกลับไป”

        สวีเม่าหนิงสะดุ้งโหยง“พี่เขย พี่วิ่งตามมาตั้งแต่ตอนไหน”

        หลินอันมองสวีเม่าหนิงอย่างเอือมระอา

        เดิมทีเขาวิ่งให้ไวกว่านี้ได้แต่น้องชายคนนี้กลับขวางหน้าเขา ผู้คนที่ชานชาลาก็แน่นขนัดแถมสวีเม่าหนิงยังเตรียมอาหารไว้ให้อาหนิง เขาจึงต้องจำใจวิ่งไล่ตามหลัง

        สวีหว่านหนิงไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่เธอยกสองมือป้องปากทำเหมือนโทรโข่ง “ฉันก็จะคิดถึงนาย”

        มุมปากของหลินอันยกตัวทำมุมโค้งในชั่วพริบตา

        เขารู้ว่าสวีหว่านหนิงกำลังตอบรับสิ่งที่ตนพูดตอนอยู่หน้าสถานีรถไฟ

        แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่าสวีเม่าหนิงจะชิงตะโกนเสียงดังตอบกลับตัดหน้าเขา “พี่ฉันก็จะพยายามคิดถึงพี่เหมือนกันนะ!”

        ปัง!

        สิ่งที่ตอบกลับเขามีเพียงเสียงปิดหน้าต่างรถไฟ

        หลังจากที่สวีหว่านหนิงกลับมานั่งเรียบร้อยเธอก็เตรียมเปิดกล่องอาหารที่สวีเม่าหนิงโยนมาให้ทันใดนั้นเองก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ จากฝั่งตรงข้าม

        สวีหว่านหนิงหันไปมองแล้วพบว่าเตียงนอนที่เคยว่างเปล่า มีชายหนุ่มอายุประมาณสามสิบปีนั่งอยู่

        สหายหนุ่มสวมแว่นตาไร้กรอบทำให้เขายิ่งดูคงแก่เรียน

        สวีหว่านหนิงหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะยื่นกล่องอาหารที่มีถั่วต้มพะโล้และพุทราจีนที่ล้างสะอาดแล้วไปให้เขา

        “กินหน่อยไหมคะ”

        “ขอบคุณครับแต่ไม่เป็นไร”

        สวีหว่านหนิงตอบรับว่า“อ้อ ค่ะ” จากนั้นก็ปิดกล่องอาหาร

        ไม่รู้ว่าสวีเม่าหนิงไปเอาถั่วมาจากไหนเหมือนถั่วจะฝ่อทุกเม็ดเลย

        แต่ถึงกระนั้นมันก็ทำให้เธอรู้สึกดีกับน้องชายคนนี้ยิ่งกว่าเดิม

        “เมื่อครู่นี้เป็นคนในครอบครัวคุณหรือ”สหายหนุ่มฝั่งตรงข้ามเอ่ยถาม

        สวีหว่านหนิงพยักหน้า“ใช่ค่ะ พี่ชายห้าคนกับน้องชายหนึ่งคน แล้วก็คนรักของฉันอีกคน”

        “มิน่าล่ะ”สหายหนุ่มพูดจบก็เงียบไป จากนั้นจึงนั่งอ่านหนังสืออย่างมีอรรถรส

        สวีหว่านหนิงไม่ใช่พวกชอบชวนคนอื่นคุยเธอนั่งพิงหัวเตียงแล้วหยิบเอาหนังสือที่เฉินเยี่ยให้มาเปิดอ่านอย่างตั้งใจ

        เฉินเยี่ยใส่ใจกันเหลือเกินเธอห่อปกหนังสือทั้งหมดอย่างดี จากภายนอกจึงไม่รู้ว่ามันคือหนังสืออะไร

        สวีหว่านหนิงจำได้ว่าหลังประกาศนำการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมาใช้อีกครั้งในปี1977 การสอบมีการแบ่งหลายวิชา นอกจากวิชาภาษาจีน คณิตศาสตร์และการเมืองที่เป็นวิชาบังคับสอบแล้ว คนที่อยากเรียนสายวรรณกรรมยังต้องสอบวิชาภูมิศาสตร์กับประวัติศาสตร์ส่วนคนที่อยากเรียนสายวิทยาศาสตร์จะต้องสอบวิชาฟิสิกส์และเคมีด้วย

        ส่วนภาษาต่างประเทศน่าจะให้สอบเฉพาะคนที่อยากเรียนสายภาษาต่างประเทศเท่านั้น

        หนังสือที่เฉินเยี่ยให้มามีครบทั้งเจ็ดวิชายกเว้นวิชาภาษาต่างประเทศ

        ชาติที่แล้วสวีหว่านหนิงเคยสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศดังนั้นเธอจึงไม่ค่อยห่วงเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่กำลังจะมาถึงสักเท่าไร

        หลังอ่านหนังสือวิชาฟิสิกส์เคมี ภูมิศาสตร์ และประวัติศาสตร์คร่าวๆ แล้ว สวีหว่านหนิงก็ตัดสินใจว่าจะสอบเข้าคณะสายวิทยาศาสตร์

        ชาติก่อนเธอเรียนสายวรรณกรรมเคยท่องหนังสือวิชาการเมืองและประวัติศาสตร์จนขึ้นใจ

        อีกอย่างโลกใบนี้ก็เป็นโลกในหนังสือนิยายรายละเอียดหลายอย่างเชื่อมโยงกับระดับความรู้ของนักเขียนและมีความแตกต่างจากความรู้ที่เธอเคยร่ำเรียนมาอยู่บ้าง

        เธอกลัวตัวเองจะเอาระบบความคิดของชาติก่อนมาใช้กับชาตินี้แล้วถึงเวลาอาจจะตอบคำถามผิด มันคงได้ไม่คุ้มเสีย

        อีกอย่างเธอก็มีเป้าหมายของตัวเองแล้วเพราะฉะนั้นเธอจึงตัดสินใจว่าจะเรียนคณะสายวิทยาศาสตร์

        หลังตัดสินใจได้แล้วสวีหว่านหนิงก็วางหนังสือสายวรรณกรรมไว้อีกทางแล้วเริ่มอ่านวิชาเคมีอย่างตั้งอกตั้งใจ

        โชคดีที่โลกในจินตนาการของนักเขียนไม่ได้มีการบิดเบือนความรู้ทางฟิสิกส์และเคมี

        หลังอ่านหนังสือเคมีไปหลายเล่มเธอก็มั่นใจว่าเนื้อหาในหนังสือเรียนเหมือนกับที่เธอเคยเรียนเมื่อชาติที่แล้ว

        มันยิ่งทำให้เธอมั่นใจขึ้นว่าตนจะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยหัวชิงซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศจีนได้

        หลังอ่านหนังสือวิชาเคมีเสร็จเธอก็เริ่มอ่านหนังสือวิชาฟิสิกส์ต่อ

        และพบว่าเนื้อหาเหมือนกับที่เคยเรียนมาก่อน

        ในฐานะนักเรียนที่เคยผ่านการสอบเข้าสุดโหดมาแล้วความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับฟิสิกส์ฝังลึกอยู่ในสมองของเธอ

        เธอแค่อ่านรายละเอียดในหนังสืออีกหนึ่งรอบก็พอจะเดาระดับความยากง่ายของการสอบได้แล้ว

        เพราะฉะนั้นหนึ่งชั่วโมงต่อมาเธอจึงวางหนังสือฟิสิกส์หลายเล่มลง

        สหายหนุ่มฝั่งตรงข้ามเห็นเธออ่านหนังสือแบบผ่านๆมุมปากถึงกับกระตุก

        “ต้องขอโทษด้วยที่รบกวนแต่วิธีการอ่านหนังสือของคุณมันใช้ได้ผลจริงหรือ”

        “ได้ผลสิต้องได้ผลอยู่แล้ว!”สวีหว่านหนิงตอบอย่างไม่ปิดบัง“ฉันมีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งมาตั้งแต่เด็กคือ การจำทุกอย่างได้ด้วยการอ่านเพียงรอบเดียวอะไรก็ตามที่เคยผ่านตา ฉันจะจำมันได้อย่างแม่นยำ ต่อให้เวลาผ่านไปนานหลายปีฉันก็ยังจำได้”

        “จริงหรือ?”เห็นได้ชัดว่าสหายหนุ่มรู้สึกสงสัย

        สวีหว่านหนิงพยักหน้ายืนยัน“จริงสิ ฉันจะโกหกเรื่องพวกนี้ไปทำไมล่ะ”

        สหายหนุ่มดันแว่นตาบนสันจมูกเล็กน้อย“หนังสือที่คุณอ่านเมื่อครู่นี้ สะดวกให้ผมดูสักหน่อยไหม”

        สวีหว่านหนิงมองเขาอย่างหวาดระแวง