Bustling Officialdom กลรักเกมอำนาจ [นิยายแปล]

ตอนที่ 4 เกม สารเสพติดและการร่วมรัก (9)

        เซี่ยเจี่ยนอี้ไม่ทันระวังตัว จึงโดนอัดเข้าไปอย่างจัง เขาปล่อยมืออย่างทนไว้ไม่ไหว ก่อนจะหงายหลังไปกับโซฟา

        ผู้เห็นเหตุการณ์ภายในห้องโถงต่างนิ่งอึ้งกันหมด พวกเขาเพิ่งเคยเห็นคุณชายใหญ่ผู้เลอเลิศประเสริฐศรีโดนอัดเป็นครั้งแรก

        เซี่ยเจี่ยนอี้โดนอัดเข้าไปอย่างหนักเลยทีเดียว ความปวดที่ส่งมาจากใต้คางที่โดนต่อยนั้นกระเทือนไปถึงสมอง ทำเอาบังคับดวงตาไม่ไหวน้ำตาเล็ดออกมาด้วยความเจ็บปวด

        กู้ชิงยืนขึ้น ขยับกำปั้นไปมา คิดจะสอยเขาอีกสักหมัด

        เซี่ยเจี่ยนอี้กุมคางที่เจ็บปวด แล้วตะคอกไม่เป็นศัพท์ “ล็อกมันไว้...”

        ในขณะที่อีกคนซึ่งตะลึงอยู่ข้างๆ ยังไม่ทันตั้งสติ กู้ชิงก็คว้าผมที่ค่อนข้างยาวของเขา โขกเข้ากับหน้าโต๊ะไปเต็มๆ จนเกิดเสียงดัง ‘ตึง’ ทีหนึ่ง ทำเอาหน้าผากของเซี่ยเจี่ยนอี้กระแทกหน้าโต๊ะไปเต็มเปา

        ลูกน้องของเขารีบเข้ามาจับกู้ชิงล็อกคุมตัวไว้

        เซี่ยเจี่ยนอี้ที่เจ็บจนร้องเสียงหลง ฝืนลุกขึ้นทั้งที่ศีรษะยังฟกช้ำ เขาในสีหน้าเหยเก ปลดเข็มขัดหนังบริเวณเอวออกมาฟาดหน้ากู้ชิงดัง ‘เพียะ’ อย่างแรงไปทีหนึ่ง

        ใบหน้าของกู้ชิงโดนฟาดเข้าอย่างจังไปหนึ่งครั้ง จนเกิดเป็นรอยแดง คนที่จับตัวเขาอยู่โดนลูกหลงไปด้วย แต่กลับอดทนต่อความเจ็บไม่กล้าร้องสักแอะ

        เซี่ยเจี่ยนอี้หอบหายใจอย่างรุนแรง เอ่ยด้วยสีหน้าเหมือนเจ้าจ๋อเดือดดาล “ถ้าคืนนี้แกไม่คุกเข่าขอให้ฉันยกโทษ เท่ากับเหยียดหยามเซี่ยเจี่ยนอี้อย่างฉัน!”

        กู้ชิงมองเขาด้วยสายตาเหมือนมองเศษสวะ

        เมื่อโดนท้าทาย เซี่ยเจี่ยนอี้ก็ตวัดเข็มขัดหนังฟาดเขาอีกที

        จังหวะนี้จี้ฉางจวิ้นเดินเข้ามาพร้อมกับสารเสพติดสารพัดอย่าง เมื่อเขาพบว่าคุณชายใหญ่หน้าตาบวมปูด สีหน้าเดือดดาล ในขณะที่ใบหน้าของกู้ชิงก็มีรอยแดงจากเข็มขัดหนัง ก็รีบวางถาดลงบนโต๊ะ แล้วเข้าไปบรรเทาอารมณ์เซี่ยเจี่ยนอี้ก่อน

        “คุณชาย เกมคืนนี้คุณชายอยากจะเล่นยังไง เราเล่นกันได้ทุกอย่างเลยครับ ยังมีเวลาอีกเหลือเฟือ”

        “แกพูดถูก ฉันของขึ้นไปหน่อย”

        เซี่ยเจี่ยนอี้นั่งลงด้วยสีหน้านิ่งขรึมก่อนจะกลับมายิ้มอีก

        “ฉางจวิ้น จับมันกรอกยาพวกนี้เข้าไปให้หมด”

        “เอ่อ...คุณชายครับ มันจะหมดสติเอานะ แล้วแบบนี้จะเล่นเกมนี้ต่อได้ยังไง...เอาอย่างนี้ดีกว่า กรอกไปตัวละสามเม็ด แล้วฉีดสารกระตุ้นให้มันอีกสักโดส ยังไงก็เล่นยาวๆ ได้ทั้งคืนอยู่แล้วครับ”

        “ก็ได้ ทำอย่างที่แกว่า”

        ภายใต้คำสั่งของเซี่ยเจี่ยนอี้ ถึงได้จับกู้ชิงฝืนกรอกยาแปดอย่างแล้วกรอกน้ำตาม จากนั้นก็ถอดเสื้อสูทกับเสื้อกั๊กของเขา พับแขนเสื้อเขาแล้วฉีดสารกระตุ้นเข้าไปหนึ่งโดส

        จากนั้นก็จ้องกู้ชิงตาเขม็ง พร้อมสำรวจกลิ่นอายและความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเขา เมื่อพบว่าเขามีเหงื่อผุดพรายตามน้ำผาก ก็สั่งคนปล่อยเขา

        ดวงตากู้ชิงค่อยๆ แดงขึ้น ทั้งยังกะพริบตาไม่หยุด เขาวางสองมือลงบนตัก ออกแรงจับเส้นเลือดที่ปูดขึ้นไว้แน่น เหงื่อตามร่างกายของเขาผุดออกมามากขึ้นเรื่อยๆ แค่เดี๋ยวเดียวเสื้อก็แฉะไปทั้งตัว

        เมื่อพบว่าร่างกายของเขาเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน เซี่ยเจี่ยนอี้ก็ยิ้มอย่างงดงาม เขายื่นฝ่ามือออกมาตบแก้มเขาเบาๆ ไปทีสองที “ทีแรกฉันกะจะอ่อนโยนกับแกสักหน่อย แต่แกไม่คู่ควรให้ฉันอ่อนโยนด้วยเลยนะ”

        กู้ชิงมองเขาพลางฝืนตนเองกับสารเสพติดที่ออกฤทธิ์ไปทั่วทั้งร่างกาย โดยไม่เหลือแรงจะเถียงกลับ ตอนนี้เขาทรมานเหลือเกิน ทรมานจนอยากจะเข้าไปหลบในถ้ำน้ำแข็ง

        “แก้ผ้ามันซะ”

        เซี่ยเจี่ยนอี้ยิ้มเยือกเย็นพลางออกคำสั่ง

        หยวนจุน นายจะมาไหมล่ะ แต่ไม่ว่านายจะมาหรือไม่มา ฉันก็ไม่ปล่อยกู้ชิงอยู่ดี

        ลูกน้องซ้ายขวารับคำสั่งตรงเข้าไปลงมือกับกู้ชิง กู้ชิงพลันคว้าไซริงก์ฉีดยาจากโต๊ะ แล้วปักเข้ามือของใครคนหนึ่งที่ยื่นมาหา อีกฝ่ายหดมือกลับด้วยความเจ็บไปตามจิตใต้สำนึก เขาจึงฉวยจังหวะลุกขึ้นไปที่ประตู

        ทว่าเพราะฤทธิ์สารเสพติด ทำให้เขาทรงตัวไม่อยู่ เมื่อโซซัดโซเซไปถึงกลางห้องโถง ก็โดนคนหลายคนห้อมล้อมขวางทางไว้

        เซี่ยเจี่ยนอี้ที่นั่งกุมหน้าผากบวมช้ำบนโซฟา มองเขากระเสือกกระสน

        เหงื่อทั่วใบหน้าไหลไปตามเส้นผมที่เปียกชื้น กู้ชิงตาแดงก่ำพลางอ้าปากหอบหายใจ เป็นเพราะเขาฝืนร่างกายและสติ ทำให้มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่

        อาจเพราะสารกระตุ้นเป็นเหตุ ถึงได้มองคนที่ขวางอยู่ข้างหน้าเขาพร่าเลือนไปบ้าง

        “ยังอึ้งหาพระแสงอะไร รีบแก้ผ้ามันสิวะ” น้ำเสียงเซี่ยเจี่ยนอี้หงุดหงิดอยู่กลายๆ นายกเทศมนตรีกู้ของแข็งเหมือนกันนี่หว่า ทั้งโดนจับยัดยาเลิฟไม่ซ้ำแบบ แถมยังฉีดสารกระตุ้นเข้าไปแล้ว แต่ก็ยังต่อต้านไหวอีก น่ายกย่องสปิริตจริง แต่ก็เก่งได้แค่นี้แหละ ถ้าเขาไม่เอาคืนความเจ็บที่หน้าผากกับคางที่โดนเสยหมัดคืนมา ต่อไปก็ไม่ต้องอยู่นครเจียงนี่แล้ว

        ...โธ่เว้ย แม่มันโคตรเจ็บหน้าผากเลย!

        กู้ชิงไม่สามารถแบ่งสมาธิมารับมือ ในใจรู้ดีว่าเซี่ยเจี่ยนอี้จะไม่เลิกราจนกว่าเป้าหมายจะสำเร็จ

        เมื่อห้าคนที่ล้อมเขาอยู่ได้รับคำสั่งจากนาย ก็กระโจนเข้าหาเขาพร้อมกัน เขาโดนจับล็อกตัวลงกับพื้นทั้งๆ ที่หน้ามืดตาลาย

        “พวกเราจับล็อกมันแล้ว แกรีบถอดเสื้อผ้ามันสิ” คนที่ล็อกแขนซ้ายของเขาเร่งอีกคนหนึ่ง

        กู้ชิงใช้ดวงตาที่แดงเถือกกวาดมองผู้ชายที่ล็อกแขนของเขา เขาหายใจหอบ เอ่ยอย่างลำบากว่า “พวกแกรู้จักฐานะของฉันดี แต่ก็ยังผสมโรงกับคนชั่ว เซี่ยเจี่ยนอี้มีตระกูลเซี่ยเป็นแบ็กให้ แล้วพวกแกล่ะ จบเรื่องเมื่อไรฉันจะสะสางบัญชีเรียงตัว เคยคิดไหมว่าตัวเองเป็นเบี้ยหมากที่โยนทิ้งเมื่อไรก็ได้”

        คนที่โดนเขาจ้องหน้าตะลึงไปอย่างเห็นได้ชัด

        “ถ้าพวกแกยังชักช้าอีก ฉันจะให้พวกแกได้เต็มอิ่มกับสวัสดิการเหมือนนายกเทศมนตรีกู้อีกคน” เซี่ยเจี่ยนอี้สีหน้าเหี้ยมเกรียม

        ผู้ชายที่เปลื้องเสื้อผ้าของกู้ชิง ดึงเนกไททิ้ง แล้วออกแรงทึ้งเสื้อ กระดุมพลันขาดผึง แล้วลอยอยู่กลางอากาศ ในจังหวะที่เขาเดินหน้าดึงทึ้งเสื้อผ้าอย่างรุนแรง ประตูห้องโถงกลับเปิดกว้างทันที