เพลิงแค้นบุปผาลวงรัก

แสงเทียนสีเหลืองนวลอ่อนโยนสาดส่องไปทั่วห้องนอนอันกว้างใหญ่ไพศาลของแม่ทัพใหญ่จ้าว เปลวไฟเล็กๆ สั่นไหวเป็นจังหวะตามกระแสลมหนาวที่พัดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลายอย่างแผ่วเบา ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรขมขื่นผสมกับกลิ่นน้ำมันหอมกรุ่นที่ชิงเหยาได้โปรยลงบนเตียงและพื้นห้องเพื่อช่วยผ่อนคลายเส้นเลือดและสร้างบรรยากาศสงบเงียบ กลิ่นนั้นเบาบางพอดี ไม่ฉุนจนเกินไป แต่ซ่อนเร้นด้วยส่วนผสมลับที่ช่วยกระตุ้นประสาทสัมผัสให้ผู้ป่วยรู้สึกผ่อนคลายและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

แม่ทัพใหญ่จ้าว นายทัพผู้เกรียงไกรวัยหกสิบเศษ ผู้เคยนำทัพบุกตะลุยสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน กำลังนอนเอนกายอยู่บนเตียงไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่ ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเก่าแก่ยังคงหอบหายใจแผ่วเบา ใบหน้าที่เคยดุดันบัดนี้ซีดเหลืองและเหี่ยวย่นตามวัย อกกว้างที่เคยเป็นที่ยึดเหนี่ยวของเหล่าทหารบัดนี้ยกขึ้นลงช้าๆ ด้วยความอ่อนแรง

ไป๋หลิน หรือหลินชิงเหยาในคราบหมอหญิงผู้เชี่ยวชาญ เดินเข้ามาใกล้เตียงด้วยก้าวเท้าที่นุ่มนวลและสำรวม ชุดผ้าป่านสีขาวบางเบาที่นางสวมใส่ถูกตัดเย็บให้พอดีกับสรีระ แต่เนื้อผ้าที่บางจนแทบจะโปร่งแสงในบางมุมทำให้เมื่อนางขยับตัว ทุกส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายจะถูกเน้นย้ำอย่างชัดเจน

นางเลือกชุดนี้มาอย่างพิถีพิถัน รู้ดีว่าเนื้อผ้าป่านบางเบาจะทำให้ดูบริสุทธิ์และเหมาะสมกับหมอหญิง แต่ในขณะเดียวกันก็จะเผยให้เห็นรูปร่างที่เซ็กซี่อย่างไม่ตั้งใจ เมื่อแสงเทียนส่องผ่าน เงาของร่างกายจะปรากฏเป็นเส้นโค้งที่งดงามและยั่วยวน ทำให้ผู้ชายที่มองเห็นรู้สึกถึงความปรารถนาโดยไม่รู้ตัว

"ท่านแม่ทัพ... วันนี้ข้าจะฝังเข็มเพิ่มอีกสิบสองจุด เพื่อกระตุ้นพลังลมปราณและโลหิตให้ไหลเวียนดีขึ้นเจ้าคะ" นางเอ่ยเสียงนุ่มนวล อ่อนโยนดุจสายน้ำไหลเอื่อย แต่แฝงไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะปฏิเสธ

นางนั่งลงข้างเตียงอย่างช้าๆ โดยจงใจให้ต้นขานุ่มนวลเบียดชิดกับสะโพกของชายชรา การเคลื่อนไหวนี้ดูเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ แต่จริงๆ แล้วนางคำนวณมาอย่างแม่นยำ ความอบอุ่นจากร่างกายของนางซึมผ่านผ้าบางเบา แผ่ซ่านไปยังผิวหนังของแม่ทัพเฒ่า ทำให้เขารู้สึกถึงความใกล้ชิดที่ไม่เคยมีมาก่อน

ปลายนิ้วทั้งสิบที่เนียนละเอียดและเย็นยะเยือกวางลงบนแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเก่าแก่ นิ้วของนางลูบไล้ไปตามรอยดาบยาวที่ฟันทะลุไหล่ รอยหอกแทงที่ซี่โครง และรอยไหม้จากลูกธนูไฟที่ยังฝังลึกเป็นรอยคล้ำ การสัมผัสของนางอ่อนโยนแต่มั่นใจ ราวกับกำลังอ่านเรื่องราวของชีวิตผ่านรอยแผลเป็นเหล่านั้น

"ท่านมีบาดแผลสะสมมานาน... ข้าจะเริ่มจากจุดตันจงก่อน" นางกระซิบ ขณะที่ปลายนิ้วกดลงไปตรงกลางอกเบาๆ

การกระซิบของนางทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกับผิวหนังของแม่ทัพเฒ่า สร้างความรู้สึกที่แปลกใหม่และน่าตื่นเต้น นางโน้มหน้าลงใกล้ชิดจนเกือบจะแตะกัน ทำให้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของนางแผ่ซ่านเข้าไปในจมูกของเขา กลิ่นหอมที่ผสมระหว่างสมุนไพรเย็นและกลิ่นกายธรรมชาติที่ยั่วยวน

แม่ทัพใหญ่จ้าวหอบหายใจแผ่วเบา ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อสัมผัสเย็นยะเยือกจากนิ้วของนางแผ่ซ่านเข้าไปในผิวหนังหยาบกร้าน "มือเจ้า... เย็นนัก... แต่กลับทำให้เลือดลมข้าไหลเวียนดีขึ้นอย่างประหลาด"

เสียงของเขาแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับการรักษาของหมอคนไหนมาก่อน การสัมผัสของไป๋หลินไม่เพียงแต่ทำให้เขารู้สึกสบายกาย แต่ยังปลุกความรู้สึกบางอย่างที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในวัยชรา

ชิงเหยาโน้มตัวลงต่ำอีกครั้ง โดยจงใจให้เนินอกอวบอิ่มภายใต้ชุดผ้าป่านบางเบาเบียดชิดกับแขนข้างขวาของเขา เนื้อนุ่มนวลที่อบอุ่นและยืดหยุ่นกดทับลงบนกล้ามเนื้อแขนที่ยังคงแข็งแรงแม้จะวัยชรา ผ้าไหมบางเบาขยับไหวตามการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นส่วนเว้าของเนินอกขาวผ่องที่กำลังกระเพื่อมไหวเบาๆ ตามจังหวะหายใจ

การเคลื่อนไหวนี้ดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาของการรักษา แต่จริงๆ แล้วนางคำนวณมาอย่างพิถีพิถัน นางรู้ว่าผู้ชายวัยนี้ แม้จะชรา แต่ยังคงมีความต้องการที่ถูกกดไว้ และการสัมผัสที่ดูเหมือนไม่ตั้งใจนี้จะปลุกความรู้สึกเหล่านั้นขึ้นมาอย่างช้าๆ

กลิ่นกายหอมประหลาดของนาง — ผสมระหว่างสมุนไพรเย็นและ "บุปผาอาวรณ์" ในระดับที่เบามากแต่เพียงพอที่จะซึมซาบ — ลอยคละคลุ้งไปทั่วห้อง ผสานกับฤทธิ์ยาที่แม่ทัพเฒ่าได้ดื่มกินมาตลอดหลายวัน ทำให้เลือดลมในกายของชายชราที่เคยอ่อนแอเริ่มพลุ่งพล่านอย่างช้าๆ

นางหยิบเข็มเงินยาวแหลมออกจากกล่องเข็ม แสงเทียนสะท้อนบนผิวเงินเป็นประกายระยิบระยับ นางถือเข็มขึ้นมาตรวจสอบความคมและความสะอาดอย่างพิถีพิถัน การเคลื่อนไหวของนางช้าและสง่างาม ทำให้แม่ทัพเฒ่าจ้องมองไม่วางตา

"เข็มเงินนี้เป็นเข็มพิเศษที่ข้าสืบทอดมาจากอาจารย์" นางอธิบายด้วยเสียงอ่อนหวาน "มันสามารถกระตุ้นพลังชีวิตและปลุกความแข็งแรงที่หลับใหลในร่างกายได้"

นางค่อยๆ ฝังเข็มลงไปที่จุดชีพจรสำคัญทีละจุด แต่ละครั้งที่นางกดเข็มลง มือของนางจะลูบไล้แผ่นอกของเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังลูบไล้คนรัก ปลายนิ้ววนเวียนรอบรอยแผลเป็นเก่าแก่ กดเบาๆ ที่จุดอ่อนไหวที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง

การสัมผัสของนางไม่เพียงแต่เป็นการรักษา แต่ยังเป็นการยั่วยวนอย่างละเอียดอ่อน นิ้วของนางเคลื่อนไหวเป็นวงกลมเล็กๆ รอบจุดที่ฝังเข็ม สร้างความรู้สึกที่แปลกใหม่และน่าตื่นเต้น ทำให้ร่างกายของแม่ทัพเฒ่าร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ใต้การสัมผัสที่อ่อนโยนแต่ยั่วยวนของนาง ทุกครั้งที่ปลายนิ้วเย็นยะเยือกของชิงเหยาลูบไล้ผ่านผิวหนังหยาบกร้าน เขาจะรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าเบาๆ วิ่งผ่านเส้นเลือด ความรู้สึกที่เขาคิดว่าตายไปแล้วกลับฟื้นคืนมาอย่างแรงกล้า

"ท่านแม่ทัพ... ท่านต้องผ่อนคลาย... ข้าจะทำให้ท่านรู้สึกดีขึ้น" นางกระซิบเสียงแผ่ว ขณะที่ใบหน้าของนางเข้ามาใกล้ใบหน้าของเขาเพียงไม่กี่นิ้ว ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกับริมฝีปากแห้งแตกของชายชรา

การกระซิบของนางทำให้เขารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าเบาๆ วิ่งผ่านร่างกาย ความใกล้ชิดนี้ทำให้เขาได้สูดกลิ่นหอมของนางเข้าไปเต็มปอด กลิ่นที่หอมหวานและยั่วยวนจนทำให้หัวใจที่เคยเต้นอ่อนแรงเริ่มเต้นแรงขึ้น ลมหายใจของนางที่ปะทะกับใบหน้าทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกลูบไล้ด้วยขนนกที่นุ่มนวล

แม่ทัพใหญ่จ้าวกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ดวงตาที่เคยผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วนบัดนี้พร่ามัวไปด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้นอีกครั้ง เขาจ้องมองลำคอขาวผ่องที่โค้งเว้าอย่างงดงาม และเนินอกที่กำลังเบียดชิดกับแขนของเขา ผ้าบางเบาทำให้เขาสามารถรู้สึกถึงความอบอุ่นและความนุ่มนวลของเนื้อหนังใต้ผ้าได้อย่างชัดเจน

เมื่อนางโน้มตัวลงเพื่อฝังเข็มที่จุดใกล้หัวใจ เนินอกอวบอิ่มของนางจะกดทับลงบนแขนของเขาอย่างเบาๆ ความนุ่มนวลและอบอุ่นนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกอดด้วยเมฆนวล ผ้าป่านบางเบาขยับไหวตามการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นเงาของผิวขาวเนียนที่อยู่ภายใต้ผ้า

"ไป๋หลิน... เจ้า... เจ้าช่างเป็นหญิงสาวที่พิเศษยิ่งนัก" เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ดวงตาจ้องมองใบหน้าที่งดงามของนางด้วยความหลงใหล "ข้า... ข้ารู้สึกเหมือนกลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้ง... ร่างกายที่เคยอ่อนแอ... กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมา"

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความชื่นชม เขาไม่เคยคิดว่าในวัยนี้จะยังสามารถรู้สึกถึงความปรารถนาได้อีก การมีอยู่ของไป๋หลินทำให้เขารู้สึกเหมือนเวลาย้อนกลับไป ทำให้เขาได้สัมผัสกับความรู้สึกที่เคยมีในวัยหนุ่ม ความรู้สึกของชายที่กำลังตกหลุมรักหญิงสาวงดงาม

ชิงเหยาแสร้งทำเป็นอายเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อเหมือนดอกท้อที่เพิ่งบาน "ท่านพูดเกินไปแล้วเจ้าคะ ข้าเพียงแต่ทำหน้าที่หมอหญิงเท่านั้น... แต่หากท่านรู้สึกดีขึ้น ข้าก็ยินดีนัก"

การแสดงความอายของนางดูน่ารักและบริสุทธิ์ ทำให้แม่ทัพเฒ่ารู้สึกถึงความปรารถนาที่จะปกป้องและเอาใจใส่นางมากขึ้น ความอายที่แสดงออกมานั้นไม่ได้เป็นความอายจริง แต่เป็นการแสดงที่คำนวณมาอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้ดูน่ารักและไร้เดียงสา นางรู้ดีว่าผู้ชายมักจะหลงใหลในความบริสุทธิ์ที่ปนกับความเซ็กซี่

นางฝังเข็มต่อเนื่องไปยังจุดอื่นๆ ทุกครั้งที่นางโน้มตัวลง เนินอกอวบอิ่มจะกดทับและถูไถกับแขนและไหล่ของเขาเบาๆ เนื้อผ้าบางเบาขยับไหวตามการเคลื่อนไหว เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่เปล่งประกายภายใต้แสงเทียน การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งดูเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ แต่จริงๆ แล้วนางคำนวณมาอย่างแม่นยำ

เมื่อนางโน้มตัวไปฝังเข็มที่จุดใกล้ไหล่ เนินอกของนางจะเบียดชิดกับใบหน้าของเขาเกือบจะแตะกัน ความอบอุ่นและความนุ่มนวลของเนื้อหนังทำให้เขาต้องกลั้นหายใจ กลิ่นหอมที่แผ่ออกมาจากผิวหนังของนางทำให้เขารู้สึกเหมือนเมาไปกับกลิ่นหอมนั้น ผิวหนังขาวเนียนเหมือนหยกขาวที่เปล่งประกายใต้แสงเทียน

นางจงใจให้การเคลื่อนไหวช้าและอ่อนหวาน ทุกครั้งที่ยกแขนขึ้นเพื่อฝังเข็ม ชายเสื้อจะยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเอวเรียวและผิวหนังที่ขาวเนียน เมื่อนางหันตัวไปข้างหนึ่ง รูปร่างโค้งเว้าของนางจะเด่นชัดขึ้น ทำให้แม่ทัพเฒ่าต้องใช้สมาธิทั้งหมดเพื่อไม่ให้ตัวเองจ้องมองอย่างไม่สุภาพ

กลิ่นกายหอมกรุ่นยิ่งแผ่ซ่านแรงขึ้นเมื่อนางขยับตัวใกล้ชิด กลิ่นที่ผสมระหว่างสมุนไพรเย็นและกลิ่นกายธรรมชาติที่ยั่วยวน ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปจากการรักษาธรรมดาเป็นบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความใกล้ชิดและความยั่วยวน กลิ่นหอมนั้นเบาบางแต่ซึมซาบ ทำให้ผู้ที่ได้กลิ่นรู้สึกสบายใจและต้องการได้กลิ่นนั้นมากขึ้น

แม่ทัพใหญ่จ้าวหอบหายใจถี่รัวขึ้นเรื่อยๆ มือใหญ่ของเขาที่วางอยู่ข้างกายเริ่มเกร็งกระตุกเล็กน้อย ราวกับกำลังกลั้นความปรารถนาที่พุ่งพล่าน นิ้วมือของเขาขยับไปมาบนผ้าห่ม แสดงถึงความกระวนกระวายภายใน เขาต้องการจะยื่นมือไปสัมผัสผิวหนังเนียนนุ่มของนาง แต่ก็รู้ว่าไม่เหมาะสม

"เจ้า... กลิ่นของเจ้า... หอมยิ่งนัก" เขากระซิบเสียงพร่า ดวงตาจ้องมองใบหน้าของนางด้วยความหลงใหล "ข้า... ข้าไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มานานแล้ว... ร่างกายข้า... มันร้อนผ่าว..."

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิดได้ การยอมรับความรู้สึกของตัวเองทำให้เขารู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวล เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกเหล่านี้เหมาะสมหรือไม่ แต่ก็ไม่สามารถต้านทานได้ ร่างกายที่เคยเหนื่อยล้าและอ่อนแรง กลับรู้สึกมีพลังและความต้องการที่เขาไม่เคยคิดว่าจะกลับมาอีก

ชิงเหยาในใจหัวเราะเยาะอย่างสะใจ ขณะที่ใบหน้าภายนอกยังคงอ่อนโยนและเมตตา นางรู้ดีว่าฤทธิ์ยา "บุปผาล่มเมือง" ที่นางโปรยลงในบ่อน้ำกำลังทำงานร่วมกับสัมผัสและกลิ่นกายของนาง กระตุ้นความต้องการที่หลับใหลในกายของชายชราผู้เคยผ่านศึกมานานให้ตื่นขึ้นอย่างไม่สามารถยับยั้ง

แผนการของนางกำลังดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบ การผสมผสานระหว่างยาพิษที่ซึมซาบทางน้ำ การสัมผัสที่ยั่วยวนแต่ดูไร้เดียงสา และกลิ่นหอมที่กระตุ้นความปรารถนา ทำให้แม่ทัพเฒ่าตกอยู่ในกับดักของนางโดยไม่รู้ตัว นี่คือศิลปะของการล่อลวงที่นางเรียนรู้มาอย่างพิถีพิถัน

"ท่านแม่ทัพ... ท่านต้องอดทนอีกนิดนะเจ้าคะ" นางกระซิบ ขณะที่ปลายนิ้วลูบไล้ลงไปตามท้องน้อยของเขาเบาๆ การสัมผัสนี้ทำให้เขาสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน "ข้าจะทำให้ท่านแข็งแรง... แข็งแรงยิ่งกว่าที่เคยเป็น"

การสัมผัสที่ท้องน้อยทำให้แม่ทัพเฒ่ารู้สึกเหมือนมีไฟลุกไหม้ในร่างกาย ความรู้สึกที่เขาคิดว่าตายไปแล้วกลับฟื้นคืนมาอย่างแรงกล้า เขาต้องใช้สมาธิทั้งหมดเพื่อไม่ให้ตัวเองแสดงออกมาอย่างไม่เหมาะสม ปลายนิ้วเย็นยะเยือกของนางที่ลูบไล้บนผิวหนัง ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาด

ฮูหยินใหญ่ที่ยืนเฝ้ามองอยู่หลังม่านไหมบางด้านในห้อง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความริษยาที่พุ่งพล่านจนแทบระเบิดออกมา นิ้วมือที่นางกำแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือแดงก่ำและเลือดซึมเล็กน้อย

นางเห็นทุกอย่างชัดเจน — สามีที่นางเคยรักและเคารพ จ้องมองไป๋หลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหาย ราวกับจะกลืนกินนางทั้งเป็น สายตานั้นคือสายตาที่เขาเคยมองนางในคืนแรกๆ ของการแต่งงาน แต่บัดนี้กลับหันไปมอบให้สตรีอื่นด้วยความปรารถนาอย่างรุนแรง

การเห็นสามีที่เคยเป็นของนางเท่านั้น กลับหลงใหลในสตรีอื่นทำให้หัวใจของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธแค้น นางเห็นการเคลื่อนไหวของไป๋หลินที่ดูเหมือนไร้เดียงสา แต่จริงๆ แล้วเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม การโน้มตัว การสัมผัส และการกระซิบ ล้วนเป็นการยั่วยวนที่คำนวณมาอย่างพิถีพิถัน

"นังแพศยา..." ฮูหยินใหญ่กัดฟันกรอดในลำคอ ความโกรธแค้นปนเปกับความกระวนกระวายที่พลุ่งพล่านขึ้นในท้องน้อย นางรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แปลกประหลาดไหลเวียนไปตามเส้นเลือด ภาพของไป๋หลินที่กำลังโน้มตัวลงใกล้สามี ทำให้หัวใจนางบีบรัดด้วยความริษยา แต่ในขณะเดียวกัน ร่างกายของนางกลับเริ่มร้อนผ่าวและชุ่มชื้นโดยไม่รู้ตัว

ฤทธิ์ของ "บุปผาล่มเมือง" ที่ซึมซาบจากน้ำที่ทุกคนในจวนดื่มกินกำลังเริ่มออกฤทธิ์เต็มที่ในร่างกายนาง ยาพิษนี้ไม่เลือกเพศหรือวัย มันจะกระตุ้นความปรารถนาในทุกคนที่ได้รับ ทำให้แม้แต่ฮูหยินใหญ่ที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ก็ไม่สามารถต้านทานฤทธิ์ของมันได้

ฮูหยินใหญ่ขยับเท้าเล็กน้อย พยายามกลั้นความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้น แต่ยิ่งพยายามกลั้น ความปรารถนาที่ถูกกดไว้ก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น นางแอบมององครักษ์หนุ่มที่ยืนเวรยามอยู่หน้าห้องนอนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว สายตาที่เคยมองด้วยความเฉยเมย กลับกลายเป็นสายตาที่แฝงไปด้วยประกายหิวกระหายและความกระวนกระวาย

องครักษ์หนุ่มคนนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่และกำยำ ใบหน้าหล่อเหลาและเข้มแข็ง ในสายตาของฮูหยินใหญ่ที่ถูกยาพิษกระตุ้น เขาดูน่าดึงดูดและยั่วยวนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางจินตนาการถึงมือใหญ่ของเขาที่ลูบไล้ร่างกายของนาง และรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่เพิ่มขึ้นในท้องน้อย นางคิดถึงท่อนเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงของเขา สงสัยว่าจะใหญ่โตและแข็งแรงเพียงใด เหมือนกับร่างกายที่กำยำของเขา

"ข้า... ข้ากำลังคิดอะไรอยู่..." นางส่ายหน้าเบาๆ พยายามไล่ความคิดที่ไม่สมควรออกไป แต่ภาพของไป๋หลินที่กำลังเบียดชิดกับสามีกลับฝังลึกในใจ นางกำหมัดแน่นยิ่งขึ้น ความริษยาและความต้องการที่ถูกยกระตุ้นทำให้ร่างกายนางร้อนผ่าวจนแทบจะทนไม่ไหว

ความรู้สึกที่ขัดแย้งกันทำให้นางสับสน ในใจต้องการจะเข้าไปหยุดการรักษาที่ดูเหมือนจะเกินขอบเขต แต่ร่างกายกลับปรารถนาที่จะได้รับการสัมผัสเช่นเดียวกัน ยาพิษทำให้นางไม่สามารถคิดได้อย่างชัดเจน ความโกรธแค้นปนเปกับความปรารถนา สร้างความรู้สึกที่วุ่นวายและน่าทรมาน

ชิงเหยาแอบเหลือบมองไปทางม่านไหมบางด้วยหางตา นางรู้ดีว่าฮูหยินใหญ่กำลังเฝ้ามองอยู่ และนางก็จงใจทำให้ฉากนี้ดูยั่วยวนและใกล้ชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ นี่คือส่วนหนึ่งของแผนการ การทำให้ฮูหยินใหญ่เห็นสามีของนางหลงใหลในสตรีอื่น จะเป็นการปลูกเมล็ดแห่งความริษยาและความแค้นที่จะเติบโตขึ้นเรื่อยๆ

นางกดเข็มสุดท้ายลงที่จุด "กวนหยวน" ต่ำลงไปใกล้ท้องน้อยของแม่ทัพใหญ่ การฝังเข็มที่จุดนี้ต้องใช้ความระมัดระวังสูง และนางใช้โอกาสนี้ในการสัมผัสที่ใกล้ชิดมากขึ้น มือของนางวางอยู่บนท้องของเขา รู้สึกถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งตัวภายใต้การสัมผัสของนาง

"จุดนี้สำคัญมาก... ข้าต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ" นางกระซิบ ขณะที่ใบหน้าเข้าใกล้ท้องของเขามากขึ้น ลมหายใจอุ่นๆ ของนางปะทะกับผิวหนัง ทำให้เขาสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน

การฝังเข็มที่จุดนี้ทำให้แม่ทัพเฒ่ารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่างกาย ความรู้สึกที่เขาคิดว่าสูญหายไปแล้วกลับฟื้นคืนมาอย่างแรงกล้า เขาต้องกัดฟันเพื่อไม่ให้ตัวเองส่งเสียงครางออกมา ร่างกายที่เคยเหนื่อยล้าและปวดเมื่อย กลับรู้สึกมีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยพลัง

แล้วนางค่อยๆ ถอนเข็มออกทีละเล่ม ทุกครั้งที่นางถอนเข็ม มือของนางจะลูบไล้แผ่นอกและท้องน้อยของเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังลูบไล้คนรัก การเคลื่อนไหวนี้ดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของการรักษา แต่จริงๆ แล้วเป็นการยั่วยวนที่คำนวณมาอย่างพิถีพิถัน

ปลายนิ้วของนางลื่นไหลไปตามรอยแผลเป็นเก่าแก่ ลูบไล้อย่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเมตตา ทำให้แม่ทัพเฒ่ารู้สึกเหมือนถูกรักษาทั้งร่างกายและจิตใจ การสัมผัสของนางไม่เพียงแต่ทำให้เขารู้สึกสบายทางกาย แต่ยังทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและความรักที่เขาไม่เคยได้รับมานาน

"วันนี้ข้าจะฝังเข็มเพียงเท่านี้เจ้าคะ พรุ่งนี้ข้าจะเพิ่มจำนวนและความลึก เพื่อให้ท่านฟื้นตัวเร็วขึ้น" นางกระซิบเสียงอ่อนโยน ขณะที่ยังคงนั่งใกล้ชิด มือของนางยังคงวางอยู่บนแผ่นอกของเขา รู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่แรงขึ้น

แม่ทัพใหญ่จ้าวจับข้อมือของนางไว้แน่น มือใหญ่และหยาบกร้านกดลงบนผิวเนียนนุ่มของนาง ความแตกต่างระหว่างผิวหนังของทั้งสองทำให้การสัมผัสนี้ดูโดดเด่นและน่าตื่นเต้น "ไป๋หลิน... เจ้าช่างเป็นยาทิพย์ที่ข้าไม่เคยพบมาก่อน... ข้า... ข้าอยากให้เจ้าอยู่ใกล้ข้าทุกวัน..."

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาและความหลงใหล การจับข้อมือของนางแสดงถึงความต้องการที่จะไม่ให้นางไปไหน เขาต้องการให้นางอยู่ใกล้ชิด ต้องการสัมผัสความอบอุ่นและความอ่อนโยนของนางตลอดเวลา มือของเขาที่จับข้อมือนางรู้สึกถึงชีพจรที่เต้นเร็วขึ้น แสดงถึงความตื่นเต้นที่เพิ่มขึ้น

ชิงเหยายิ้มอ่อนโยน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเมตตาและความเข้าใจ "ข้าจะอยู่ดูแลท่านจนกว่าจะหายดีเจ้าคะ ข้าสัญญา"

แต่ในใจนางกลับคิดอย่างเลือดเย็นและสะใจ ความสำเร็จในการทำให้แม่ทัพเฒ่าหลงใหลทำให้นางรู้สึกถึงอำนาจและความพึงพอใจ นี่คือจุดเริ่มต้นของการล่มสลายที่นางวางแผนไว้

"ใช่แล้ว... ข้าจะอยู่ใกล้ท่าน... จนกว่าท่านจะถูกทำลายลงด้วยน้ำมือของคนที่ท่านรักที่สุด" นางคิดในใจ ขณะที่ยิ้มอย่างเมตตาต่อหน้าเขา

การปรนนิบัติใต้เข็มเงินในวันนี้ เพียงเป็นจุดเริ่มต้นเล็กๆ ของแผนการที่ชิงเหยาได้วางไว้อย่างพิถีพิถัน ฤทธิ์ยา "บุปผาล่มเมือง" กำลังค่อยๆ แพร่กระจายไปทั่วคฤหาสน์พยัคฆ์ และความปรารถนาที่ถูกกดไว้หลายสิบปีของผู้คนในจวนกำลังจะถูกปลุกขึ้นมาอย่างไม่สามารถยับยั้งได้อีกต่อไป

ฮูหยินใหญ่ที่ยังยืนอยู่หลังม่าน กำหมัดแน่นจนเลือดซึม แต่ขาของนางกลับสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความร้อนรุ่มที่ไม่อาจอธิบายได้ ความริษยาและความปรารถนาปนเปกันจนแยกไม่ออก ทำให้นางรู้สึกทรมานและสับสน

และชิงเหยา... ยังคงยิ้มอย่างเมตตาและอ่อนโยน ราวกับนางคือเทพธิดาแห่งการรักษาที่มาช่วยชีวิตทุกคนในจวนนี้

แต่แท้จริงแล้ว นางคือปีศาจหญิงที่กำลังนำพาคฤหาสน์พยัคฆ์ทั้งหลังให้ตกสู่ขุมนรกแห่งราคะ ความริษยา และการทรยศที่ไม่อาจหวนกลับ